• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Detachment (2011)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Μαθήματα Ζωής

Δραματική | 97'
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 21 Μαρ 2013
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 27/5/2013
Διανομή: Weird Wave/Audio Visual
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Digital
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.05 %
Αξιολόγηση: 7.00/107.00/107.00/107.00/107.00/107.00/107.00/10   (7.00/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Τετάρτη 20 Φεβρουαρίου 2013

Ο Χένρι Μπαθ μεταπηδά από σχολείο σε σχολείο ως προσωρινός καθηγητής-αντικαταστάτης. Το νέο σχολείο στο οποίο πηγαίνει είναι υποβαθμισμένο και οι καθηγητές ηθικά εξαντλημένοι από χρόνια εμπειρίας σε ένα μάταιο σύστημα. Ο ήρωας μας, πάλι, κουβαλάει μια τραυματική παιδική ηλικία (το πόσο τραυματική, φαίνεται σε στιγμιαία φλας-μπακ κοντά στο τέλος του έργου), που τον έχει κάνει να προσπαθεί να κρατάει αποστάσεις από κάθε συναισθηματική δέσμευση με τους μαθητές και γενικότερα τον κόσμο, αν κι αυτό αντίκειται στην ίδια του την ιδιοσυγκρασία. Έτσι, εξαιτίας της ανεπιθύμητης από τον ίδιο ανθρωπιάς του, δίνει ελπίδες σε μια απελπισμένη μαθήτρια, όπως και σε μια ανήλικη πόρνη, χωρίς να μπορεί στο τέλος να διατηρήσει αυτή την υποστήριξη, προκαλώντας άθελά του από πόνο έως μία τραγική κατάληξη.

Όλοι οι ήρωες, σε πρωτεύοντες ή δευτερεύοντες ρόλους, ζουν μια άθλια ψυχολογικά ζωή, με τη μουσική (έγχορδα και πιάνο, άλλοτε και μπαλάντες) να ποτίζει, μελαγχολικά έως πένθιμα, με ελάχιστα διαλείμματα, όλο το φιλμ. Η ιστορία αυτή είναι αφηγημένη όχι ως μια κοινωνική κριτική, αλλά ως μια ποιητική ελεγεία για την ξοφλημένη δυτική κοινωνία. Είναι μια ταινία-μπαλάντα που η ολοκλήρωσή της βασίζεται στη μελέτη του ήρωα, ενώ σκιαγραφεί και τους άλλους πολύ καλά, κάτι που γίνεται δυνατό χάρη σε ένα εξαιρετικό καστ -ο Άντριαν Μπρόντι είναι ιδανικός σε ρόλο ψυχικά ρημαγμένου.

Βέβαια, και μάλλον παραπλανητικά, το στοιχείο της εκπαιδευτικής παρακμής αποτελεί ένα εργαλείο, ένα δραματουργικό πλαίσιο για να παρακολουθήσουμε το κυρίως θέμα που είναι οι ψυχικοί μαίανδροι του Χένρι, που στο φινάλε προέρχονται από λόγους άσχετους (τουλάχιστον άμεσα) με το σύστημα. Και είναι χάρη στη σκηνοθετική δύναμη του Τόνι Κέι που ξεγελιόμαστε ότι όντως καταπιάνεται με μαθητές και καθηγητές στο σύνολο. Μπορεί να είναι κομμάτι μεγαλομανής και τρελάρας (οι δηλώσεις και οι τσακωμοί του), αλλά ο σκηνοθέτης του Μαθήματα Αμερικανικής Ιστορίας έχει ταλέντο, ξέρει να χειριστεί το υλικό και να πείσει ακόμη κι αν δεν συμφωνούμε επακριβώς. Πάντως, είναι συνεπής με τον τίτλο.

Υπάρχει ένα σημείο που ο Κέι δείχνει μια διαβολική μαστοριά. Βράδυ σε λεωφορείο, πλάνα κοντινά στο πίσω μέρος του κεφαλιού της ανήλικης πόρνης η οποία πεοθηλάζει, εναλλάσσονται με πλάνα ανφάς του κεφαλιού του Χένρι που αναστενάζει. Παρακάτω βλέπουμε ότι το κορίτσι «περιποιείται» κάποιον άλλο και ότι στην άλλη άκρη του λεωφορείου ο ήρωάς μας (ακόμη δεν έχουν γνωρισθεί) εντέλει στενάζει από τις στενοχώριες του. Αυτό το ξεγέλασμα του θεατή που είναι σύνηθες σε κωμωδία, εδώ αποκτά μια άλλη δραματική διάσταση, καθώς το σεξ αποκτά τη γενική σημασία του ξεσπάσματος όπως το κλάμα. Επίσης, προσέξτε πόση δύναμη αποκτούν οι άδειοι χώροι την ημέρα συγκέντρωσης των γονέων.

Μόνο που αυτή τη φορά ο Κέι μού θύμισε νεαρό ταλαντούχο πρωτοεμφανιζόμενο στο Sundance: παραδείγματος χάρη: ο ήρωας (και στην αρχή κι άλλοι ανώνυμοι) μιλά συχνά στην κάμερα όπως αν τον καταγράφει ο ψυχολόγος του, επίσης συχνά στον μαυροπίνακα υπάρχουν σφήνες από animation και μην ξεχνάμε και τον κυρίαρχο μουσικό τόνο που αναφέραμε. Εντέλει, στοχεύοντας τόσο πολύ στο συναίσθημα του θεατή, παραδίδει λυρισμό αλλά χάνει μια ευκαιρία για ρεαλισμό και κριτική, όπως θα ταίριαζε στα 61 του χρόνια. Προτιμώ μια γλυκόπικρη δραμεντί όπως ο Εξαιρετικός Κύριος Lazhar, που αναλύει πολύ περισσότερα πράγματα με διακριτικούς τρόπους.

Βαθμολογία: 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars (3/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Χάρης Καλογερόπουλος


 
<Χωρίς Τίτλο> - kalfokat - Τρί 07 Μαϊ 2013 - 23:01
Η ταινία είναι εξαιρετική και κάθε άλλο παρά ρηχή και μονότονη όπως γράφει παρακάτω..
Βέβαια αν κάποιος δεν έχει καμιά σχέση με το σχολείο ή αν δεν είχε καλή σχέση με το σχολείο ως μαθητής, ίσως και να βαρεθεί βλέποντάς το, αλλά ο σκηνοθέτης το χειρίζεται πολύ καλά το θέμα και καταφέρνει να περάσει με μαεστρία τη στενή σχέση κοινωνίας-σχολείου με ελάχιστες μόνο σκηνές...
Μια πλειάδα αποτυχημένων - "αγνοούμενων" γονέων στέλνουν τα παιδιά τους στο σχολείο, απαιτώντας από τους εκπαιδευτικούς να πετύχουν όσα αυτοί δεν πέτυχαν, σε μια κοινωνία που στοχεύει αποκλειστικά και μόνο στο κέρδος...
Δεν απέχει και πολύ και από την ελληνική σχολική πραγματικότητα, που δυστυχώς σταδιακά οδεύει προς τα εκεί με όλο και ταχύτερους ρυθμούς.
Το επεξεργάστηκε ο/η kalfokat συνολικά 2 φορές
 
Detachment - darknight77 - Πεμ 21 Μαρ 2013 - 21:11
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.