• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


After Earth (2013)


Επιστημονικής Φαντασίας | 100' | Απαραίτητη γονική συναίνεση
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 6 Ιουν 2013
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 10/10/2013
Ημερομηνία κυκλοφορίας BluRay: 10/10/2013
Διανομή: Feelgood Entertainment
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: DTS (Digital Theater Sound)
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.09 %
Αξιολόγηση: 5.00/105.00/105.00/105.00/105.00/10   (5.00/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




- Υπότιτλος:

Ο κίνδυνος είναι αληθινός. Ο φόβος είναι μια επιλογή.

- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Πέμπτη 6 Ιουνίου 2013

Έχουν περάσει χίλια χρόνια από την εγκατάλειψη της Γης λόγω καταστροφών, και είμαστε στον πλανήτη Nova Prime όπου κατοικούν οι άνθρωποι. Οι εξωγήινοι εχθροί τους έχουν σχεδιάσει βιολογικά τέρατα, τα ούρσας, που αποστολή τους είναι να εξολοθρεύουν. Τα ούρσας δεν έχουν όραση κι αντιλαμβάνονται τους ανθρώπους μυρίζοντας τις φερομόνες που εκλύει ο φόβος. Ο στρατηγός Cypher Raige είναι θρυλικός για την ψυχραιμία του, που του επιτρέπει να αντεπιτίθεται χωρίς να γίνεται αντιληπτός. Την οικογένειά του βαρύνει μια αμοιβαία ενοχή γιατί μαζί με τον γιο του, Κιτάι, δεν κατάφεραν να σώσουν τη μικρή τους κόρη/αδελφή όταν πριν χρόνια την κατασπάραξε ένα ούρσα. Η κύρια ιστορία ξεκινάει από τη στιγμή που πατέρας και γιος βρίσκονται ξανά στη Γη (καθώς ένα σμήνος αστεροειδών συντρίβει το σκάφος τους), η οποία βρίθει από δάση γεμάτα άγρια ζώα, ενώ ένα αιχμάλωτο ούρσα που είχαν στο σκάφος διαφεύγει. Ο πατέρας, τραυματισμένος, είναι καθηλωμένος στα συντρίμμια και ο γιος πρέπει να διανύσει μόνος μια μεγάλη απόσταση μέχρι έναν φάρο απ’ όπου μπορεί να στείλει SOS για να τους περιμαζέψουν. Με τα κομπιούτερ και τα λοιπά ηλεκτρονικά συστήματα του σκάφους να λειτουργούν στην εντέλεια (…) και τον γιο εξοπλισμένο με κάμερα (…), ο Σάιφερ θα καθοδηγήσει τον γιο όχι απλά προς τον φάρο, αλλά και στη διαδικασία νίκης του φόβου.

Το ότι υπάρχουν σεναριακές ευκολίες με τρύπες σε τεχνικά ζητήματα, δεν ενοχλεί και τόσο. Το ότι τα ψηφιακά εφέ δεν συγκρίνονται με εκείνα των «Avatar» ή του «Η Ζωή του Πι», επίσης δεν μας πειράζει -αν και το ούρσα μοιάζει σχεδιασμένο από παιδί της τετάρτης δημοτικού. Ακόμη, το ότι η φιλοσοφία του σεναρίου εμπνέεται από μερικά στερεότυπα της κουλής Σαϊεντολογίας, επίσης δεν είναι κακό. Έτσι κι αλλιώς, το ότι το κακό είναι κυρίως ο φόβος δεν το ανακάλυψαν οι σαϊεντολόγοι, το διατύπωσαν χιλιάδες χρόνια πριν οι Βέδες, οι βουδιστές και οι χριστιανοί ασκητές, ενώ και στο σινεμά έχει διατυπωθεί: και στη μυθολογία του «Πολέμου των Άστρων» και στο «Ντιούν» -θυμάστε τη σκηνή με το κουτί του πόνου με το οποίο η Σεβάσμια Μητέρα τεστάρισε τον νεαρό Πολ Ατρείδη; Αν φοβόταν, θα πέθαινε. Άντε να αναφέρουμε και την Ιθάκη με τους Λαιστρυγόνες και τους Κύκλωπες που δεν θα τους δεις αν «δεν τους κουβαλείς μες στην ψυχή σου».

Σε τελευταία ανάλυση, η ιδέα ήταν καλή. Όχι μεγάλο θέμα, αλλά περιεκτικό. Μια μαθητεία από τον πατέρα στον γιο. Μια μύηση. Κρίμα που ο Νάιτ Σιάμαλαν κατάφερε να μας δώσει κάτι τόσο απογοητευτικά ασήμαντο. Καταρχήν, η διεύθυνση των ηθοποιών είναι χείριστη. Ο Γουίλ Σμιθ θυμίζει άλλοτε αγγουροειδή, άχρωμο στρατιωτικό σε ψυχροπολεμικές ταινίες του 1950-60 κι άλλοτε αλλοπαρμένο γκουρού (λόγω παυσίπονου που έχει πάρει) που μιλάει από το υπερπέραν. Ο γιος του, Τζέιντεν Σμιθ, προφανώς αβοήθητος, παίζει αμήχανος σαν σε επεισόδιο της Λάσι, άλλοτε φοβισμένος κι άλλοτε θυμωμένος. Ενώ το σενάριο (των Σιάμαλαν και Γκάρι Γουίτα που έγραψε τον «Εκλεκτό») συμβάλει στην κατασκευή εντέλει μιας άψυχης ταινίας-φασόν. Δεν είναι τυχαίο που ο Γουίτα έχει ασχοληθεί και με σενάριο βιντεοπαιχνιδιών. Η περιπέτεια έχει αυτή τη ρομποτική ατμόσφαιρα δράσης σε πίστες. Το μοντάζ επίσης αμήχανο, που μαζί με την έλλειψη ρυθμού δεν αποδίδουν ούτε σασπένς ούτε κλιμάκωση.

Ο Σιάμαλαν ως σεναριογράφος/σκηνοθέτης εντέλει είναι ο ορισμός του άνισου δημιουργού. Μια πάνω, μια κάτω. Από την «Έκτη Αίσθηση» στο «Lady in the Water», από το «Σκοτεινό Χωριό» στον «Τελευταίο Μαχητή του Ανέμου»…

Βαθμολογία: 1.5/5 Stars1,5/5 Stars (1.5/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Χάρης Καλογερόπουλος


 
<Χωρίς Τίτλο> - 3epalirakl - Παρ 20 Ιαν 2017 - 13:23

 

H ταινία   «After Earth» είναι ταινία επιστημονικής φαντασίας, η οποία γυρίστηκε το 2013. Ο πρωταγωνιστής της ταινίας με το όνομα Cipher Raige είναι ένας στρατηγός ο οποίος προσπαθεί να επανασυνδεθεί με την οικογένεια του, συγκεκριμένα με τον 16χρονο γιο του τον οποίο αναλαμβάνει να πάρει σε μια από τις αποστολές του .Ένα ατύχημα όμως στο αεροπλάνο αποτρέπει την πορεία τους βρίσκοντας τους αντιμέτωπους με τρομακτικά πλάσματα σε έναν απαγορευμένο πλανήτη τον οποίο η ανθρωπότητα είχε εγκαταλείψει εδώ και 1 χιλιετία.

Η ταινία after earth ήταν  μια ταινία με έντονα σημεία αδρεναλίνης και αγωνιάς ,με εξαιρετικά καλή ποιότητα και συναρπαστικά εφε. Επίσης ,αυτό που μας κράτησε το ενδιαφέρον ήταν οι ηθοποιοί οι οποίοι αντιπροσώπευσαν σωστά τον ρολό τους .Παρόλα αυτά, υπήρχαν και κάποια σημεία τα οποία «έκαναν κοιλιά»,δηλαδή τα γεγονότα καθυστερούσαν και αυτό μας έκανε εύκολα να βαρεθούμε .Θα προτιμούσαμε η ταινία να είχε περισσότερες σκηνές ανάμεσα στον πατέρα και τον γιο του.

ΖΩΝΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΩΝ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΩΝ 3ο ΕΠΑΛ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ

 

 

 
<Χωρίς Τίτλο> - Observateur - Τετ 25 Σεπ 2013 - 12:28
Σε μια εποχή όπου όλες οι αξίες τίθενται σε αμφιβολία, στην αρχή ενός αιώνα όπου οι συγκρούσεις ιδεών και πεποιθήσεων προαναγγέλλουν ένα αβέβαιο και απρόβλεπτο μέλλον, ο κινηματογράφος αποτελεί μια αναφορά σε όλες αυτές τις ανακατατάξεις. Το κινηματογραφικό έργο After Earth ανταποκρίνεται σε όλες αυτές τις σκέψεις καθόσον το φιλοσοφικό υπόστρωμα της δημιουργίας του ταυτίζεται εν πολλοίς με αυτό που αποκαλούμε σαϊεντολογία. Στεκούμενοι μακριά από θρησκευτικές ή ιδεολογικές οράσεις, με στόχο την αντικειμενική θεώρηση, θα προβάλλουμε τις πραγματικές αξίες του έργου μη αγνοώντας φυσικά την υφή της εποχής μας.
Όσον αφορά τα σκηνικά, θα θέλαμε να σταθούμε στη ζοφερότητα των χρωμάτων που αποτυπώνουν ασφαλώς κάποια θλίψη η οποία αποτελεί ένα απόηχο για την κατάντια της γης μετά από μία ασυλλόγιστη υπερεκμετάλλευση του πλανήτη μας, κάτι που ώθησε τους ανθρώπους να εγκατασταθούν σε κάποιο άλλο σημείο του σύμπαντος. Αυτό αποτελεί ένα θετικό σημείο, κάτι το οποίο από μόνο του δε μπορεί να αντισταθμίσει μια σειρά ατοπημάτων που επισκιάζουν το όλο έργο. Ευρισκόμενοι λοιπόν σε μία εποχή όπου η τεχνολογία είναι κατά πολύ πιο προηγμένη από αυτή που γνωρίζουμε στις ημέρες μας, βλέπουμε στη συνέχεια το διαστημόπλοιο να εμφανίζεται με πολύ απλοϊκό σχεδιασμό. Όσον αφορά την έξοδο του Κιτάι Ρέϊτζ, ο θεατής θα μπορούσε να εκπλαγεί με τον υπεραπλουστευμένο εξοπλισμό και οπλισμό του πρωταγωνιστή. Επί πλέον θα θέλαμε να επισημάνουμε τον κακόγουστο και απλοϊκό σχεδιασμό της ούρσας .
Από πλευράς πλοκής και σεναρίου θα μπορούσαμε να σταθούμε σε κάποιες θετικές παρατηρήσεις. Καταρχάς, η επιτυχής έκβαση του Κιτάϊ είναι κάτι το θετικό που δεν αποδέχεται την μοιρολατρία και σε αυτό ο θεατής αισθάνεται τη θετική πλευρά του ανθρώπου στο χώρο και στο χρόνο. Πέραν όμως αυτό θα ήταν παράληψη από την πλευρά μας να μην αναφερθούμε στην ανθρωπιστική όραση των δύο ηρώων, δηλαδή του πατέρα και του γιου. Με την ίδια οπτική γωνία μπορούμε να αναφερθούμε στις ανασκοπήσεις της αφηγήσεως στο παρελθόν οι οποίες μπορούν να φέρουν και θετικά μηνύματα στον άνθρωπο του ΚΑ΄ αιώνα.
Αυτές όμως οι διαπιστώσεις δεν μπορούν να μας κάνουν να παραβλέψουμε μια σειρά αδυναμιών όπως για παράδειγμα την ανεπαρκή ανάπτυξη και επιχειρηματολογία της επικυριαρχίας επί του φόβου. Μερικές φράσεις και μερικές σκηνές δεν μπορούν ασφαλώς να πείσουν τον θεατή επί αυτού του ζητήματος. Αν και η αρχική ιδέα της οικολογικής καταστροφής του πλανήτη μας φαίνεται να είναι ενδιαφέρουσα, ωστόσο τα αίτια και η σταδιακή ανάπτυξή της καθίστανται ανεπαρκή στο θεατή. Η συνεχόμενη ένταση η οποία αποτελεί και ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά αυτής της ταινίας συνδέεται άτεχνα τόσο με την πλοκή της όσο και με τις σκηνές της.
Από πλευράς ηθοποιών θα θέλαμε να τονίσουμε την μετριότητα του Jaden smith και του Will Smith. Χωρίς να θέλουμε να τονίσουμε κάποια υπερβολική αδεξιότητα, η παρουσία τους δεν ενέπνευσε κάποιο ιδιαίτερο δυναμισμό. Αντίθετα, ο δεύτερος εμφανιζόταν σαν ένας άχρωμος και στερούμενο εκφράσεως στρατιωτικό ο ποίος συχνά δεν ανταποκρινόταν στις περιστάσεις της σκηνής.
Το έργο After Earth, αν και ανταποκρίνεται σε πολλές προκλήσεις της εποχής μας, παρόλη την θετική αντίληψη της ιδέας μιας διαπλανητικής μεταναστεύσεως, παρουσιάζει μια σειρά αδυναμιών που μπορούν να απογοητεύσουν τον θεατή
 
<Χωρίς Τίτλο> - eldameldo - Κυρ 22 Σεπ 2013 - 01:10
Ο Will Smith επιστρέφει σε μια Sci-Fi ταινία με σκηνοθέτη τον M. Night Shyamalan (The Sixth Sense, Unbreakable, Signs), ο οποίος μάλιστα συνυπογράφει και το σενάρο με τον Gary Whitta που έγινε γνωστός από το "The Book Of Eli".

Μια όντως πολύ διαφορετική ταινία του συγκεκριμένου είδους, η οποία μάλιστα βγήκε σχεδόν παράλληλα με άλλες 2 πανομοιότυπες, το Oblivion και το Elysium. Το καλό είναι ότι ενώ αρχικά μοιάζει υπερβολικά με τις άλλες δύο ταινίες, μετά το πρώτο μισάωρο η πλοκή παει προς εντελώς διαφορετική κατεύθυνση, ξεφεύγοντας από τα σενάρια του "πως θα σώσουμε τη Γη" κλπ. Εδώ έχουμε μια εγκαταλελημμένη από το ανθρώπινο είδος Γη, η οποία θυμίζει κάτι μεταξύ Αμαζονίου και Avatar. Εκεί ξεκινάει ένας αγώνας επιβίωσης για πατέρα και γιο με τη βοήθεια της προηγμένης τεχνολογίας.

Σε γενικές γραμμές υπάρχει ροή και δεν κουράζει, ενώ έχει κάποιες πολύ έξυπνες φιλοσοφικές "ατάκες". Η εικόνα και τα οπτικά εφέ είναι αρκετά καλά, οι ερμηνίες όμως θα μπορούσαν να είναι πολύ καλύτερες, καθώς ο Will Smith παίζει πολύ συγκρατημένα, σα να θέλει απλά να ξεχωρίσει ο γιός του ερμηνευτικά στην ταινία, χωρίς βέβαια να τα καταφέρνει ούτε κι αυτός καλά. Αυτός όμως που σίγουρα "δολοφονεί" την ταινία είναι ο Shyamalan με την σκηνοθεσία του, ο οποίος καταντά κουραστικός, δεν επικεντρώνεται στο θέμα που τραβάει και προσπαθεί να βγάλει ατμόσφαιρα εκεί που δεν υπάρχει.

Το After Earth έχει τα θετικά και τα αρνητικά του, αλλά σε γενικές γραμμές βλέπεται και είναι κάτι διαφορετικό από τα συνηθισμένα SCI-FI. Αν δεν υπήρχε όμως η κάκιστη επιλογή του σκηνοθέτη και είχαμε λίγο πιο γραφικούς χαρακτήρες, θα μιλούσαμε για μια εξαιρετική ταινία.

Βαθμολογία: 2/5

thecinema.gr
Το επεξεργάστηκε ο/η eldameldo συνολικά 3 φορές
 
<Χωρίς Τίτλο> - nikren - Πεμ 19 Σεπ 2013 - 16:51
Οικολογικές ανησυχίες και πλάνα που θυμίζουν πολύ το Avatar, οικογενειακό δράμα μεταξύ πατέρα και γιου που θυμίζουν ένα σωρό ταινίες γενικώς και επιστημονική φαντασία χαμηλού επιπέδου, δυστυχώς. Οι δύο Smith μοιάζουν αβοήθητοι από τον Shyamalan ενώ αυτός σκηνοθετεί με απίστευτη μετριότητα και έλλειψη πάθους. Μας είχε συνηθίσει σε χαμηλούς τόνους ο Ινδός σκηνοθέτης αλλά όχι σε άνευρα δημιουργήματα...

 
Βλέπετε τα πρώτα 4 σχόλια. Πατήστε εδώ για να εμφανιστούν όλα.

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.