• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Song for Marion (2012)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Το Τραγούδι της Καρδιάς μου
- Γνωστό και ως:
Unfinished Song

Δραμεντί | 93' | Απαραίτητη γονική συναίνεση
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 3 Ιουλ 2014
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 16/9/2014
Διανομή: FilmTrade/Σπέντζος
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Digital
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.02 %
Αξιολόγηση: 7.20/107.20/107.20/107.20/107.20/107.20/107.20/107.20/10   (7.20/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




- Υπότιτλος:

Ποτέ δεν είναι αργά για να αλλάξεις!

- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Τρίτη 1 Ιουλίου 2014

Ο Arthur και η Marion είναι ένα ηλικιωμένο μικροαστικό ζευγάρι που ζουν σε μια αδιάφορη επαρχία της Αγγλίας. Αυτός γκρινιάρης, δύστροπος, αγέλαστος (κάτι σαν τον Carl του «Up»), αποτελεί ίσως την ενσάρκωση της βρετανικής συναισθηματικής καταστολής. Αυτή είναι το «αγγελικό» άλλο του μισό. Ενθουσιώδης, πρόσχαρη, γεμάτη δίψα για ζωή παρόλη την προχωρημένη ηλικία, αλλά και στα πρόθυρα του θανάτου όντας άρρωστη στο τελευταίο στάδιο του καρκίνου. Αυτό όμως δεν την εμποδίζει να συμμετέχει με θέρμη στην τοπική χορωδία των συνταξιούχων, αφού τόσο οι φίλοι και συνάδελφοι της, όσο και η εθελόντρια δασκάλα φωνητικής αποτελούν πηγή χαράς και έμπνευσης. Έτσι, αποφασίζει να βοηθήσει τη χορωδία να προκριθεί σε έναν τοπικό διαγωνισμό, παρόλες τις αντιρρήσεις του συζύγου της που φοβάται αφενός την επιβάρυνση της υγείας της και αφετέρου τη γελοιοποίηση λόγω της ιδιορρυθμίας του ρεπερτορίου. Όταν τελικά το αναπόφευκτο έρχεται, ο Arthur μένει μόνος, χωρίς ζεστασιά στο κρεβάτι δίπλα του, έχοντας ουσιαστικά ανύπαρκτες σχέσεις με τον χωρισμένο γιο του και τη μικρή εγγονή του (πειστικός ο Christopher Eccleston, αποτυπώνει εύστοχα την αμηχανία ενός ευαίσθητου, αλλά πληγωμένου παιδιού), μαθαίνοντας σιγά σιγά να ζει χωρίς αυτήν. Προσπαθώντας να καταλάβει πώς είναι να απολαμβάνει πράγματα, αποτίνοντας έτσι έναν δικό του φόρο τιμής στη Marion.

Από την περίληψη και μόνο καταλαβαίνει κανείς πόσο τυποποιημένο είναι το σενάριο, το οποίο υπογράφει ο ίδιος ο σκηνοθέτης Paul Andrew Williams. Αρκετά τεμπέλικο, άμεσα προβλέψιμο, μοιάζει να κλιμακώνεται λανθασμένα περίπου στη μέση και μετά τρέχει να καλύψει το χαμένο έδαφος. Σε στιγμές, δε, το ίδιο το φιλμ δίνει την εντύπωση ότι απευθύνεται σε ένα πολύ συγκεκριμένο κοινό προσπαθώντας να περάσει το μήνυμα της θετικής σκέψης κόντρα σε οτιδήποτε, της δύναμης της εμψύχωσης και εντέλει του συμβιβασμού (ίσως χαρακτηριστικό της ηλικίας) με τον θάνατο. Βαδίζοντας στα μονοπάτια βρετανικών δραμεντί τύπου «Άντρες με τα Όλα τους» ή καλύτερα «Εξωτικό Ξενοδοχείο Μάριγκολντ», ο σκηνοθέτης εισάγει κωμικά στοιχεία, ιδίως στις σκηνές της χορωδίας , όπου οι ηλικιωμένοι «έφηβοι» προσπαθούν να τραγουδήσουν χέβι μέταλ και ραπ, ή αναγκάζονται να φωνάξουν το ασθενοφόρο στην προσπάθειά τους να επιδοθούν σε robot-dance. Δυστυχώς, όμως, η στρόφιγγα εκτόνωσης της δραματουργίας γρήγορα αποδεικνύεται ανεπαρκέστατη. Εκτός των άλλων, καταφέρνει πολλές φορές να έχει ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που επιδιώκει, παρουσιάζοντας με έναν τρυφερό μεν, αλλά αστείο και λίγο αξιοθρήνητο τρόπο τούς συμπαθητικά αφελείς γέρους, δίχως να ξεφεύγει από τα κλισέ. Ακόμη και το ατυχές τέχνασμα προς το τέλος της ταινίας, εκεί που ο Arthur ως ένας αποφασισμένος αλλά γέρικος κι αποκαμωμένος ιππότης έρχεται να σώσει την παρτίδα, μοιάζει να προδικάζει ότι μόνο η ερμηνεία του πρωταγωνιστή δεν φτάνει να φέρει συγκίνηση, κάτι που ευτυχώς για όλους, αποδεικνύεται πλήρως λανθασμένο.

Το φιλμ είναι ένα ξεκάθαρο μελόδραμα και το ξέρει. Όταν τελικά το αποδέχεται, τότε είναι που ανεβάζει το επίπεδο, με όλα να ξεκινούν και να καταλήγουν στην εκπληκτική ερμηνεία του Terence Stamp. Αφήνοντας έξω τον βρετανικό καθωσπρεπισμό, ο ηθοποιός αποδίδει τα μέγιστα στον ρόλο ενός άνδρα-πατέρα-συζύγου, ανίκανου να απολαύσει τη στιγμή. Τραχύς, ακατέργαστος, λακωνικός και βαθιά θλιμμένος, ίσως εξαιτίας της αρρώστιας, ίσως πάλι με τον ίδιο του τον εαυτό. Η εσωτερική του μοναξιά φωνάζει για βοήθεια και αποτυπώνεται έξοχα σε μια από τις ομορφότερες στιγμές της ταινίας, όταν αμήχανος στέκεται μπροστά στο σπίτι του γιου του, ανάμεσα από την πόρτα και το λευκό παράθυρο, παράλληλα με έναν τοίχο, ένα ξεκάθαρο αλληγορικό πορτραίτο εγκατάλειψης. Αυτός και η Redgrave, στον ρόλο της Marion, έχουν μια ασυνήθιστη χημεία που πετυχαίνει τον στόχο της, κάνοντας τον γάμο και τη συμβίωσή τους να μοιάζει απίστευτα αληθοφανής (ως κοινωνικό σχόλιο, απλά αναφέρω την παντελή απουσία της τηλεόρασης από το σαλόνι του ηλικιωμένου ζευγαριού). Η ίδια είναι για μία ακόμη φορά πολύ εκφραστική μ` αυτό το αδιόρατο, ονειροπόλο χαμόγελο που έχει γίνει πια σήμα κατατεθέν, παρόλο που εμφανέστατα η πλοκή γυρίζει γύρω απ` τον Arthur. Όλες πάντως οι ερμηνείες καταφέρνουν να διατηρήσουν την αξιοπρέπειά τους, ανεβάζοντας την ποιότητα του εγχειρήματος. Ακόμη κι αυτή της Gemma Arterton (νεαρή κι όμορφη δασκάλα της χορωδίας), παρότι παρουσιάζεται πολύ γλυκιά και ενάρετη για να είναι αληθινή.

Άφησα επίτηδες για το τέλος τα δύο βασικά τραγούδια της ταινίας, που ακούγονται από τους ίδιους τους πρωταγωνιστές. Μέσα από δύο ερμηνείες που σπαράζουν την καρδία, οι δυο τους λένε, σχεδόν μυστικιστικά ο ένας στον άλλο, όλα όσα δεν μπορούν να πουν σε ολόκληρη τη διάρκεια της κινηματογραφικής τους ζωής. Ιδιαίτερα ο Terence Stamp με το «νανούρισμα» του Billy Joel, ως ένα μεταθανάτιο ρέκβιεμ, ραγίζει οτιδήποτε μοιάζει σκληρό και δύσκαμπτο και κάνει ανατριχιαστικά κατανοητό το ότι αναπόφευκτα «όλοι κάποια μέρα πρέπει να φύγουμε, ακόμη και εσύ και εγώ…». Είναι τόσο αισθαντικός που είναι σχεδόν αδύνατο να μην συγκινηθείς, χύνοντας έστω κι ένα μοναδικό δάκρυ όπως κάνει εκείνος. Μπορεί η γενική ιδέα να είναι λίγο παρωχημένη και γλυκερή, όμως το «Τραγούδι της Καρδιάς μου» καταφέρνει να συγκινήσει με έναν βαθύ, ειλικρινή κι αποτελεσματικό τρόπο.

Βαθμολογία: 2.5/5 Stars2.5/5 Stars2,5/5 Stars (2.5/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Παναγιώτης Αχτσιόγλου




Τετάρτη 2 Ιουλίου 2014

Σε μια περίοδο όπου οι νέες κινηματογραφικές κυκλοφορίες τείνουν να αποτελέσουν την εξαίρεση στον εβδομαδιαίο κανόνα, η επέλαση των γαλλικών κομεντί από τη μια πλευρά και η έξοδος στις αίθουσες ταινιών που πρωτοέκαναν την εμφάνισή τους δύο-τρία χρόνια πριν, από την άλλη, μετατρέπονται στην καθιερωμένη καλοκαιρινή νόρμα που, κακά τα ψέματα, προσανατολίζει τελικά τις προτιμήσεις μας προς τις κλασικές επανακυκλοφορίες και τη γοητεία του θερινού σινεμά.

Το «Τραγούδι της Καρδιάς μου» είναι μια ταινία που εμπίπτει στην παραπάνω κατηγορία (ευτυχώς αποφεύγοντας τον σκόπελο της γαλλικής παραγωγής), με την υπόθεση να περιστρέφεται γύρω από ένα ηλικιωμένο ζευγάρι, μια όμορφη δασκάλα μουσικής και μια καταληκτική ασθένεια.

H Marion (Vanessa Redgrave) είναι πρόσχαρη, χαμογελαστή και σπιρτόζα, αγαπάει τον σύζυγό της, Arthur (Terence Stamp), όσο τίποτα και αρέσκεται να τραγουδάει Stevie Wonder, Salt-N-Pepa και Billy Joel παρέα με έτερες γκριζομάλλες κυρίες και μυστακοφόρους συνταξιούχους, σε μια ολίγον άτυπη χορωδία ηλικιωμένων. Στον αντίποδα της bubbly προσωπικότητας της Marion βρίσκεται ο Arthur, ο στριφνός και γκρινιάρης σύζυγός της, μόνιμα αχτένιστος κι αξύριστος (έτσι για να ενισχύεται η εικόνα του στριμμένου άντερου), που δεν τον ενδιαφέρει τίποτα άλλο πέρα από τη φροντίδα της άρρωστης γυναίκας του. Κοντράροντας διαρκώς την αγάπη της Marion για το τραγούδι και την παρουσία της στην τοπική μουσική ομάδα, ο Arthur θα πατήσει πόδι στην επικείμενη συμμετοχή της χορωδίας σε έναν διαγωνισμό τραγουδιού, πιστεύοντας πως οι εντατικοί ρυθμοί των προβών θα εξαντλήσουν ακόμη περισσότερο την ήδη ασθενή φύση της Marion, ερχόμενος τελικά σε ρήξη με την ίδια, τον αποξενωμένο γιο του και το περιβάλλον γύρω του.

Το «Τραγούδι της Καρδιάς μου» ακολουθεί την ίδια «amour-ική» συνταγή που βρίσκεται σε έξαρση τα τελευταία χρόνια και θέλει να θέτει τα προβλήματα και τις ιστορίες της τρίτης ηλικίας σε πρώτο πλάνο, χωρίς όμως τη δραματουργική ένταση του σεναρίου και της σκηνοθεσίας του Michael Haneke. Μπλέκοντας συνήθως κωμικό και δραματικό στοιχείο, ταινίες όπως το «Εξωτικό Ξενοδοχείο Μάριγκολντ» και το «Κουαρτέτο» στηρίζουν το βάρος της ύπαρξής τους στους βετεράνους πρωταγωνιστές τους, οι ερμηνείες των οποίων αποτελούν και τις περισσότερες φορές το δυνατό χαρτί αυτών των παραγωγών.

Στην προκειμένη περίπτωση, το δίδυμο Redgrave-Stamp αποτελεί τον κεντρικό πυλώνα γύρω από τον οποίο ξετυλίγεται ένα ρομαντικό κουβάρι μουσικών επιθυμιών, συζυγικής στοργής κι αναπότρεπτης απώλειας, απαρτίζοντας ένα στιβαρό πρωταγωνιστικό δίδυμο που κλέβει εύκολα την παράσταση, χάρη στα πολλά καντάρια εμπειρίας και ταλέντου που κουβαλά.

Αν και η σαφής επιδίωξη του σκηνοθέτη και σεναριογράφου Paul Andrew Williams είναι η «διήγηση» μίας ακόμη ηλικιακής ιστορίας με όλα τα συμπαρομαρτούντα πακέτο, εντούτοις το φιλμ μοιάζει να πατάει περισσότερο απ` ότι θα έπρεπε πάνω σε υποθεσιακά δάνεια αναλόγου ύφους ταινιών, θυμίζοντας διαρκώς στον θεατή στιγμιότυπα από σωρό άλλες ταινίες.

Χωρίς να κουράζει ιδιαίτερα, αλλά και χωρίς να εμπεριέχει ένα στοιχείο εντελώς δικό του, το «Τραγούδι της Καρδιάς μου» αποτελεί μια καλή επιλογή για το θερινό, μιας που η ανάλαφρη, φωτεινή σκηνοθεσία του Williams και οι προσεγμένες ερμηνείες των πρωταγωνιστών βοηθούν την ταινία να σταθεί οπτικά και να αποτελέσει μια καλή, αν και πικρούτσικη επιλογή για την κινηματογραφική σας έξοδο. Στην ταινία πρωταγωνιστεί και η Gemma Arterton, ενδιαφέρουσα ως επιλογή, μια που αναλαμβάνει χρέη ταπεινής δασκάλας μουσικής, ενός ρόλου αρκετά διαφορετικού από αυτόν του σέξι θηλυκού στον οποίο την έχουμε συνηθίσει.

Βαθμολογία: 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars (3/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Βαρβάρα Κοντονή


 
"Unfinished Song" ("Song for Marion") Review by Movie Heat - AngelCyke - Δευ 07 Ιουλ 2014 - 19:18
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 2/5

Για το Movie Heat,
Χριστίνα Ιωαννίδου

Όσοι ενδιαφέρεστε, διαβάστε την ολοκληρωμένη κριτική μας στο:
https://www.facebook.com/movieheat
 
Song for Marion - darknight77 - Δευ 30 Ιουν 2014 - 21:33

Αν και μας έρχεται με «αγνές» προθέσεις, το Song for Marion έχει ως σκοπό την ευσυγκίνητη οδό ταύτισης του κοινού που θα το παρακολουθήσει. Η σχετικά αφελής όμως εκδοχή του για την απώλεια και τον τρόπο που αυτή αντιμετωπίζεται ενοχλεί, ενώ όταν το βάρος πέσει στο μουσικοχορευτικό τέμπο του cast, τα πράγματα αποκτούν κάποια σχετική ειρωνεία.

Διαβάστε τη κριτική μας στο MovieBox.gr

 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.