• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών


Πεμ 16 Φεβ 2006

Συλλαλητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων






Ακριβώς στην μέση της έφτασε και η φετινή Berlinale, έχοντας προσφέρει αρκετές συγκινήσεις στους χιλιάδες επισκέπτες που την παρακολουθούν από κοντά. Η έκτη ημέρα των εκδηλώσεων, είχε να παρουσιάσει κατά κύριο λόγο, το τελευταίο συγκλονιστικό βήμα του Michael Winterbottom, με τον τίτλο The Road to Guantanamo, που θα προκαλέσει αμέτρητες διεθνείς πολιτικές αντιδράσεις. Μεταξύ των υπόλοιπων ταινιών που έκαναν την πρεμιέρα τους σήμερα, είναι η Περσική πρόταση του διαγωνιστικού It’s Winter, αλλά και το Βραζιλιάνικο Casa de Areia μαζί με το Γερμανικό Der Rote Kakadu, που ξεχώρισαν από το καλεντάρι του Πανοράματος.



THE ROAD TO GUANTANAMO των Michael Winterbottom και Mat Whitecross


Πολλές φορές έχουμε αναρωτηθεί τι θα συνέβαινε, από την στιγμή που οι έγκλειστοι στο κολαστήριο του Γκουαντανάμο, την γωνίτσα εκείνη του παραδεισένιου νησιού της Κούβας, που έχει εξελιχθεί σε τόπο μαρτυρίου για όσους αντιφρονούν – ή όπως φαίνεται και ούτε καν γνωρίζουν προς τα πού πέφτει στο χάρτη – της Αστερόεσσας. Ένα από τα πρώτα δείγματα που μας λύνει τις όποιες απορίες έχουν δημιουργηθεί για τις συνθήκες κράτησης απλών υπόπτων για δράση κατά των αμερικάνικων συμφερόντων, είναι και το Road to Guantanamo, που γραμμένο σαν δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ, επιχειρεί να προσεγγίσει όλα όσα κρύβονται πίσω από τις μπάρες της διασημότερης φυλακής πολιτικών κρατουμένων στον κόσμο.

Τον Σεπτέμβριο του 2001, τέσσερις Πακιστανοί φίλοι, λίγο πριν από την γαμήλια τελετή του ενός, του Ασίφ, που διαμένει μόνιμα στο Λονδίνο, αποφασίζουν να κάνουν ένα περιπετειώδες ταξίδι πέρα από τα σύνορα της χώρας τους, στο γειτονικό Αφγανιστάν, προκειμένου να συλλέξουν εμπειρίες και να βοηθήσουν, κατόπιν παρότρυνσης του ισλαμιστή θρησκευτικού τους καθοδηγητή, όσους ασθενείς και αδύναμους Αφγανούς μπορούν. Είναι η περίοδος που τα αμερικάνικα στρατεύματα έχουν εξαπολύσει την επίθεση τους στην χώρα των Ταλιμπάν, με σκοπό να εντοπίσουν όσο το δυνατόν περισσότερους συνεργάτες του Οσάμα Μπιν Λάντεν και του Μοχάμεντ Αττά, που θεωρούνται οι πρωταίτιοι για το τρομοκρατικό κτύπημα της 11/9. Οι τέσσερις ανυποψίαστοι για τα συμβάντα φίλοι, θα πέσουν στην παγίδα των κομάντος και με συνοπτικές διαδικασίες με την κατηγορία της διεθνούς τρομοκρατίας θα οδηγηθούν πίσω από τις πόρτες του Γκουαντανάμο. Δύο και πλέον χρόνια αργότερα, οι τρεις τους – ο ένας εξαφανίστηκε στην διαδρομή – θα αφεθούν ελεύθεροι δίχως να έχουν εντοπιστεί εναντίον τους ενοχοποιητικά στοιχεία…

Λίγο πολύ, μέσω κυρίως των ντοκιμαντέρς που έχουν ρίξει κάποιο φως στα άδυτα του Γκουαντανάμο, γνωρίζουμε για τις συνθήκες εξαθλίωσης που χρησιμοποιούν οι αμερικανοί για να λυγίσουν όλους όσους έχουν συλλάβει, κατηγορώντας τους για τρομοκρατία. Συνθήκες που έγιναν ακόμη πιο ακραίες μετά τα γεγονότα του μαύρου Σεπτέμβρη για την Νέα Υόρκη, που έχουν οδηγήσει στα κρατητήρια της αμερικάνικης βάσης, ακόμη και ανυποψίαστους νομοταγείς πολίτες. Ένα τέτοιο περιστατικό αφορά και το φιλμ των WinterbottomWhitecross, που ολοκληρώθηκε μόλις πριν από δέκα ημέρες και πρωτοεμφανίστηκε στην Berlinale.

Press Conference

Michael Winterbottom: “Το θέμα είναι πως πρέπει όλος ο κόσμος να γνωρίζει τι σημαίνει για την ανθρωπότητα η ύπαρξη του κολαστηρίου του Γκουαντανάμο. Αν κάποιος μόλις πριν μια δεκαετία έλεγε πως οι Αμερικανοί θα έφτιαχναν μια φυλακή σε ξένο έδαφος για να μην θεωρούνται παράνομοι στην πατρίδα τους, που θα έκλεινε μέσα της ανθρώπους που συνελήφθησαν κατά την διάρκεια πολέμου, αλλά δεν θεωρούνται από καμία δύναμη αιχμάλωτοι ή στα κελιά τα θα υπήρχαν για τέσσερα και πέντε χρόνια φυλακισμένοι, δίχως να έχουν δικαστεί ή έστω επισήμως κατηγορηθεί, ,τότε σίγουρα θα τον περνούσαν για τρελό. Και το άσχημο είναι πως αυτό το ίδρυμα, που έχει για «τροφίμους» κοινούς αθώους ανθρώπους όπως εσείς κι εγώ, διατηρείται ακόμη ανοικτό από το παγκόσμιο σύστημα!”

“Το λυπηρό είναι πως η αμερικάνικη κοινή γνώμη γνωρίζει καλά πως οι υπαίτιοι των τρομοκρατικών επιθέσεων δεν βρίσκονται κλεισμένοι στο Γκουαντανάμο, αλλά κυκλοφορούν ελεύθεροι. Είναι πολύ περίεργο λοιπόν το πώς διατηρούν οι αμερικάνικες αρχές μια φυλακή σε ξένο έδαφος, λέγοντας πως μέσα της έχουν κλεισμένους περισσότερους από 600 τρομοκράτες εχθρούς των ΗΠΑ. Και στα πρόσωπα των τριών φίλων – πρώην εγκλείστων – αποτυπώνονται οι θλιβερές εκφράσεις όλων όσων ακόμη βρίσκονται πίσω από τις βαριές καγκελόπορτες του Γκουαντανάμο.”


ZEMESTAN του Rafi Pitts


Σε μια φτωχική Ιρανική πόλη, ένας άντρας χάνοντας την δουλειά του, δεν έχει άλλη επιλογή από το να αναζητήσει την τύχη του μακριά από την πατρίδα του, αφήνοντας πίσω την γυναίκα και την μικρή του κόρη. Από τον χειμώνα που ξεκίνησε το ταξίδι του όμως έχει έλθει το επόμενο φθινόπωρο και η οικογένεια του δεν έχει ούτε ένα μαντάτο του. Την ίδια στιγμή στην πόλη καταφτάνει ένας ξένος, μηχανικός, που ψάχνει για δουλειά. Αμέσως η ματιά του θα πέσει πάνω στην όμορφη νεαρή γυναίκα, που όλος ο περίγυρος πλέον γνωρίζει πως δεν έχει σύζυγο…

Μια ταινία, από τον σαραντάχρονο Rafi Pitts, που εστιάζει στα κοινωνικο-πολιτικά προβλήματα μιας αχανούς χώρας όπως το σύγχρονο Ιράν, που πρέπει να θρέψει δίχως να έχει την δυνατότητα πληθυσμό, υπερδιπλάσιο από όσο είχε πριν από δύο δεκαετίες. Τα ζητήματα αυτά έχουν οδηγήσει τα μέλη μιας απόλυτα ισλαμικής κοινωνίας, στην καταπιεστική αναζήτηση της επιβίωση, που οδηγεί με ακρίβεια σε βίαιους φαύλους κύκλους.



CASA DE AREIA του Andrucha Waddington


1910. H όμορφη Αουρέα, ξεκινά ένα ταξίδι στα βάθη της Βόρειας Βραζιλίας, στην έρημο του Μαρανιάο, συνοδεύοντας τον ματαιόδοξο σύζυγό της Βάσκο, που ελπίζει πως εκεί τους περιμένει ένας επίγειος παράδεισος. Στην απομονωμένη φυτεία κι έχοντας σαν μοναδική γυναικεία συντροφιά την μητέρα της Δόνα Μαρία, η Αουρέα από τις πρώτες κιόλας στιγμές θα νιώσει φυλακισμένη και θα επιχειρήσει να αποδράσει από το σπίτι φτιαγμένο από άμμο στην μέση του πουθενά.

Μια διαδρομή περισσότερων από έξι δεκαετιών στην ζωή τριών γυναικών (οι δύο είναι η Αουρέα και η μητέρα της, η τρίτη είναι η κόρη της Μαρία, όπως τις απεικονίζει στην πολύ ενδιαφέρουσα δημιουργία του πρωτοεμφανιζόμενου καριόκα Andrucha Waddington. Το βασικό χαρακτηριστικό της ταινίας είναι πως για πρώτη φορά φέρνει κοντά στην μεγάλη οθόνη – στους ρόλους μητέρας και κόρης – τις δύο πιο διάσημες Βραζιλιάνες ηθοποιούς, την Fernanda Montenegro και την Fernanda Torres, που ως γνωστόν και στην πραγματικότητα έχουν την σχέση αυτή!

Der Rote Kakadu του Dominik Graf


Ο εικοσάχρονος Ζίγκι, που έχει έφεση στην ζωγραφική και επιθυμεί να σπουδάσει στην σχολή καλών τεχνών, καταφτάνει στην Δρέσδη λίγους μήνες μόλις πριν από την εγκαθίδρυση της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας, που ανατρέπει το ισχύον σκηνικό. Εκεί θα συναντηθεί με την Λουίζ, μια νεαρή ποιήτρια που η νέα κατάσταση έχει απαγορεύσει την κυκλοφορία των έργων της. Μοναδική διέξοδο έκφρασης των καλλιτεχνικών αναζητήσεων τους θα βρουν στο κλαμπ The Red Cockatoo, που παίζει – ανεπίτρεπτο για τα δεδομένα – μουσική συγκροτημάτων από την Δύση. Σύντομα όμως οι μυστικές υπηρεσίες της Στάζι, θα θέσουν υπό έρευνα όλα όσα συμβαίνουν στο μυστηριώδες νάιτ κλαμπ.

Σαφώς και πρόκειται για μια ταινία που ξύπνησε άσχημες μνήμες του παλιού ολοκληρωτικού καθεστώτος σε πολλούς Βερολινέζους που την παρακολούθησαν στην πρεμιέρα της στην Berlinale. Μνήμες που ξυπνούν από την καυστική ματιά του σκηνοθέτη Dominik Graf – μεγαλωμένος στην Δυτική Γερμανία – που είναι διάσημος στην χώρα του κυρίως από τηλεοπτικές παραγωγές.





 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.