• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Αφιερωμα


Δευ 21 Φεβ 2005

ΚΙ ΕΣΥ ΤΕΚΝΟΝ PETER …?




Η ώρα είναι αρκετά περασμένη. Λίγα λεπτά πριν από τις επτά και η διαδικασία τείνει προς την ολοκλήρωση της. Ρίχνω μια κλεφτή ματιά αριστερά και δεξιά και παρατηρώ τους καλούς φίλους και συναδέλφους. Τα βλέφαρα να έχουν γίνει βαριά από το ολονύχτιο ομαδικό ξενύχτι που μας επιφυλάσσει κάθε χρόνο η τελευταία Κυριακή του Φλεβάρη, που πλέον είναι η ημέρα αφιερωμένη στην απονομή των κινηματογραφικών βραβείων της Αμερικάνικης Ακαδημίας Τεχνών. Μέχρι στιγμής τα πάντα βαίνουν κατ ευχήν. Ο καλός μου Leo μαζί με τον κολλητό του Johnny Depp ήδη μαζεύουν τσάι του βουνού στα περίχωρα του L.A. μαζί με το κακέκτυπο της Sharon που ακούει στο ονοματεπώνυμο Virginia Madsen και την βαρετή Bening.

Ξάφνου στο ακροατήριο απλώνεται βαθιά σιωπή και όλοι καρφώνουν τα μάτια στην οθόνη. Ο πιο ατσούμπαλος και ασύντακτος εμφανισιακά σκηνοθέτης της ιστορίας του σινεμά – τρέμε Moore - κάνει την εμφάνιση του στην λαμπερή ράμπα του Kodak, κραδαίνοντας τον φάκελο με τα μυστικά. Ένταση. Ένταση και σιγή. Ανακοινώνονται οι υποψηφιότητες. Το φακελάκι ανοίγει. Ο Peter κάνει την κίνηση για να πει το κλασσικό “and the Oscar Goes To”. Μα τα λόγια κολλάνε. Ο μουσάτος υπέρβαρος παρουσιαστής αρχίζει να νιώθει όπως το σιχαμερό δημιούργημα του την στιγμή που πέφτει στις λάβες της Μορντόρ: «Ωχ! Πως του το λένε τώρα πάλι? Sorry, Marty. You loose again…»


ΓΙΑ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΕΙΛΙΚΡΙΝΗΣ

Ακόμη και λίγο πριν ανοίξει το φακελάκι ο Jackson, από το μυαλό μου περνούσαν διάφορες σκέψεις. Ποιος να το πάρει άραγε? Θα κάνει το νταμπλ ο Clint? Μήπως θα αρχίσουν οι «γνώστες» να επευφημούν την ελληνικότητα του τελικού νικητή Payne? Μήπως τιμηθεί η Ευρώπη στο πρόσωπο του Leigh, που στην τελική έχει ταξιδέψει ουκ ολίγες φορές στα βραβεία? Ή λέτε ο μάγκας Jamie Foxx να συμπαρασύρει στην θριαμβευτική του πορεία και τον σκηνοθέτη του τον μέτριο κατά τα άλλα Taylor Hackford? Μετρώ και ξαναμετρώ. Ένας, δύο, τρεις, τέσσερις. Δεν μπορεί! Κάποιος λείπει. Πάντα πέντε είναι τα nominations. Α, ναι καλέ. Είναι υποψήφιος και ο Scorsese

Για να είμαι ειλικρινής την στιγμή της ανακοίνωσης υπάρχουν πολλά ονόματα που μπορεί να φτάσουν στα αυτιά μου. Και ας μην είναι υποψήφια. Μπορεί να ακούσω Almodovar. Μπορεί να ακούσω Fatih Akin. Μπορεί ακόμη και να γίνει η έκπληξη και να βραβευτεί ο Μπουλμέτης. Ίσως και ο Δαλιανίδης. Ένα είναι το απολύτως βέβαιο. Το βραβείο δεν πρόκειται να πάει προς Big Apple μεριά και στα χεράκια του μεγάλου Marty. Η λέξη Scorsese είναι απαγορευμένη από την μοίρα να βγει από τα μεγάφωνα του Auditorium. Και έτσι θα γίνει και φέτος…


FIRST CUT IS THE DEEPEST

1980 – Ο κόσμος περνά μια ακόμη κρίση λόγω της έντασης των σχέσεων των δύο υπερδυνάμεων. Σε μια έξαρση του ψυχρού πολέμου, οι Αμερικανοί αποφασίζουν να μην ταξιδέψουν στους Ολυμπιακούς της Μόσχας, την ίδια στιγμή που οι Σοβιετικοί δεν αποσύρουν τα στρατεύματα τους από το Αφγανιστάν. Στην μικρή γωνιά του πλανήτη που λέγεται Ελλάς και οι πέτρες γνωρίζουν πως ο αλανιάρης με το ζιβάγκο σύντομα θα γίνει πρωθυπουργός, ενώ στα πλατό της Video Disco παίζει “Ska Chou Chou”. Χαμός!

Στην (πολύ θα ήθελε) πρωτεύουσα της Καλιφόρνια, οι ετοιμασίες για την ετήσια γιορτή των Oscars δίνουν και παίρνουν. Ειδικά για φέτος όμως οι μπουκ τα έχουν βάψει μαύρα. Τα πάντα δείχνουν ένα και μοναδικό φαβορί και η γκανιότα πέφτει ολοένα προς τα κάτω. Μπορεί οι συμμετέχοντες να διαθέτουν κάποιο κύρος αλλά όλες οι προβολές του “Raging Bull” καθοδηγούν το κοινό προς μια και μοναδική εκτίμηση: “Ο Λα Μόττα παλεύει χωρίς αντίπαλο!

Και κάπως έτσι είναι τα πράγματα. Ποιος να τα βάλει στα ίσια με τον ασπρόμαυρο Ιταλό, που κυριαρχεί στην κατηγορία βαρέων βαρών? Ο Polanski που το κυνήγι του από το FBI ξεπερνά και αυτό των μαύρων από τους Clan? Ο Lynch που το “Elephant man” παρακολούθησαν τα μισά μέλη της Ακαδημίας, το πήγε μέχρι τέλους το 50% και άλλοι τόσοι δεν το κατάλαβαν? Ή μήπως υπάρχει περίπτωση να πιάσουν κορυφή τα “Coal Miners Daughter” και το “Stunt Man” κάποιου Richard Rush? Και φυσικά κανείς δεν ποντάρει τα λεφτά του στο παιδαρέλι που μέχρι πέρσι παρίστανε επί σκηνής τον δημοσιογράφο της Washington Post και φέτος πήγε – και καλά - πίσω από την κάμερα.

30 προς ένα λέει δίνει το “Ordinary People” για καλύτερη ταινία. Για καλύτερη σκηνοθεσία? Ούτε λόγος. Εκεί η θέση είναι καπαρωμένη από τον Scorsese. Κι εκεί γίνεται το μοιραίο. Απόπειρα δολοφονίας του Προέδρου Reagan, αναβολή της τελετής και αναστάτωση. Τα πάνω κάτω!!!

Οι Παριζιάνοι γείτονες του μεγάλου Roman ακόμη πρέπει να θυμούνται το ασυγκράτητο γέλιο του, όταν από τον φάκελο βγήκε το όνομα Robert Redford. «Συνηθισμένοι άνθρωποι» ήταν αυτοί καλέ μου Marty. Όχι ασυνήθιστοι όπως εσύ…


ΟΥ ΔΙΑΣΚΕΥΑΣΕΙΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ!

1988 – Ο κόσμος δεν περνά και τις καλύτερες του μέρες αφού στρατιές των Αμερικανών και τα τανκς των Σοβιετικών αλωνίζουν ως συνήθως τον πλανήτη. Από το μυαλό του Γενικού Γραμματέα του ανώτατου Σοβιέτ περνούν σκέψεις και λέξεις άγνωστες μέχρι τώρα όπως περεστρόικα, γκλάσνοστ και λουκανικόπιτα. Στην καταγάλανη άκρη της Μεσογείου ένας χοντρός πανέξυπνος τραπεζίτης από απλός πολίτης εξελίσσεται σε παγκόσμιο κακούργο την ίδια στιγμή που ολόκληρο το Cataralla χορεύει στους ρυθμούς του “Like A Prayer”.

Το LA φορά και πάλι τα καλά του για να υποδεχτεί τους πατρίκιους μιας ολόκληρης κινηματογραφικής χρονιάς. Η λέξη φαβορί δεν ακούγεται ούτε για αστείο. Και πώς να συμβεί αυτό άλλωστε όταν καμιά δεκαπενταριά ταινίες μάχονται για ένα το πολύ δύο βραβεία Oscar η καθεμιά. Το χαμηλό επίπεδο υποψηφιοτήτων είναι εμφανές και δια γυμνού οφθαλμού, όταν ακούγονται ονόματα όπως του Mike Nichols για το γλυκανάλατο “Working Girl” ή του Charles Crichton για μια κωμωδία με ημερομηνία λήξης όπως η “Wanda”. Ο Alan Parker λόγω επιδεικτικών και ακραίων απόψεων δεν προβλέπετο να τιμηθεί για το σκληρό “Mississippi Burning” ενώ στην πεντάδα της σκηνοθεσίας δεν παίζουν ούτε ο August του “Pelle” ούτε κυρίως ο Frears του “Dangerous Liaisons”.

Κατά βάθος ο Scorsese πιστεύει πως θα το πάρει το τρόπαιο. «Γιατί διάλεξαν μόνο εμένα από ολόκληρο “Τελευταίο Πειρασμό”? Δεν είχα καλά σκηνικά? Δεν είχα καλά με καλά κοστούμια ντυμένους τους μαθητές του Χριστού? Δεν είχα πρωταγωνιστή αντάξιο να παίξει τον Ιησού?» Καλή σκέψη. Μόνο που την ίδια ώρα στην Αθήνα μυστική συνάντηση κάτω από την εποπτεία του αρχιεπισκόπου Σεραφείμ στέλνει φωτιά και ανάθεμα στον βλάσφημο του Χριστιανισμού. Η ανακοίνωση του νικητή προκαλεί στον Marty τικ σαν και αυτό του Dustin Hoffman την στιγμή που μετρά τα χαρτιά στο σκοτεινό καζίνο του Βέγκας. Σκηνή από το “Rainman” του Barry Levinson, που στο σαλόνι του σπιτιού του μοστράρει το αγαλματάκι της χρονιάς και έκτοτε δεν έχει κάνει καλή, ούτε ταινία μικρού μήκους…


ΤΕΡΜΑ ΤΑ ΚΑΛΑ ΠΑΙΔΙΑ…

1991 – Ο παγκόσμιος χάρτης αρχίζει να ανασυγκροτείται. Οι Αμερικάνοι παίζουν ρουλέτα και η μπίλια κάθεται στην λέξη Ιράκ. Η έκφραση Ανατολική Ευρώπη με τον καιρό ξεχνιέται, αλλά δυστυχώς οι για τόσες δεκαετίες μονιασμένοι Γιουγκοσλάβοι επιδίδονται στον χειρότερης μορφής πόλεμο που υπάρχει. Τον αδελφικό. Δυο βήματα πιο κάτω μετά από μια περίοδο που οι Κυβερνήσεις εναλλάσσονταν με ρυθμό πολυβόλου, ο Ψηλορείτης κρατά γερά τα σκήπτρα της κυβέρνησης. Δεξί του χέρι και ογκόλιθος του φιλελεύθερου κτίσματος ο Καλαματιανός Αντώνης, αφήνει σπουδαίες ελπίδες για το μέλλον. Η Φιλαδέλφεια προσκυνά τον Ντούσκο σαν Πρίγκιπα του Νερέτβα και στο “Bio Bio” η Αθήνα αναστενάζει με το «Πρώτη φορά γιορτάζω»…

Στην Ανατολική ακτή το πολυτελές Shrine Auditorium είναι για ακόμη μια φορά έτοιμο για να προϋπαντήσει τους καλύτερους της κινηματογραφικής περιόδου. Ο Billy Crystal είναι ακόμη νεοσύλλεκτος στον ρόλο του οικοδεσπότη και δεν έχει αρχίσει να σκορπά το απεριόριστο γέλιο με τις εκπληκτικές εισαγωγές του. Το ερώτημα που τίθεται στα παρασκήνια των Oscars φέτος είναι: Γουέστερν ή Γκάνγκστερς. Οι πιο πολύ ποστάρουν στο δεύτερο. Σιγά μην επιστρέψουμε στην σκονισμένη Δύση…

Η βραδιά ξεκινά καλά. Ο αγαπημένος Joe Pesci παίρνει το Oscar β ανδρικού ρόλου. Οι “Goodfellas” ξεκίνησαν μια χαρά. Και στο πίσω μέρος του εγκεφάλου του Scorsese όλοι φαντάζουν σαν πολύ πολύ μικροί. Και πραγματικά είναι… Τι σχέση έχουν με αυτόν ο Barbet Schroeder και ο Stephen Frears με τους “Grifters” την χειρότερη του ταινία? Ή ακόμη κι εκείνος ο Costner φαντάζει υπερβολικά νεαρός για να του αποσπάσει με την γουεστερνιά το βραβείο. Ακόμη δεν έχει βγάλει ούτε κινηματογραφικό μουστάκι. Μόνο το όνομα του Coppola τον γεμίζει άγχος αλλά και ο τρίτος “Νονός” δεν φτάνει τα “Καλά Παιδιά” ούτε μέχρι την μέση. Ταυτόχρονα στο Μέγαρο του Μαξίμου ο Έλλην Πρωθυπουργός ανοίγει τον τηλεοπτικό δέκτη του και το πρώτο πρόσωπο που συναντά είναι αυτό του Scorsese: «Να Μαρίκα. Αυτός θα το πάρει!»

Η βραδιά λήγει με θριαμβευτή τον Costner – τον οποίο μετέπειτα μάλλον έπιασε στο στόμα του ο προαναφερόμενος πολιτικός - και τους “Χορευτές Λύκους” και τον Martin να σιγοβράζει μέσα του για την εξέλιξη της τρίτης υποψηφιότητας του. «Κάτι πρέπει να κάνω. Μάλλον πρέπει να προσπαθήσω σε άλλη κατηγορία. Η σκηνοθεσία δεν με πάει…»


ΑΛΛΑΓΗ ΠΛΕΥΣΗΣ!!!

1994 – Ο κόσμος συνεχίζει να γυρίζει στους ρυθμούς που καθορίζει η Αμερική. Ακριβώς δίπλα από τον Λευκό Οίκο ένας πανέξυπνος καταστηματάρχης ανοίγει καθαριστήριο ακριβών γυναικείων ρούχων σκοπεύοντας στα χρόνια που θα έλθουν να κάνει χρυσές δουλειές. Οι Ευρωπαίοι εταίροι οραματίζονται την οικονομική ένωση που θα σώσει τις ασθενέστερες κοινωνικά ομάδες. Η ποδοσφαιρική Ελλάδα κάνει το όνειρο πραγματικότητα και θα ταξιδέψει στο Αμερικάνικο μουντιάλ με πολύ υψηλούς στόχους, ενώ στην Αθήνα ο Ανδρέας έχει βρει στο πρόσωπο του Άκη – άντε βία του Μάκη – τον κατάλληλο διάδοχο. Πανζουρλισμός κάθε βράδυ στο Buzios με τα κορίτσια να χορεύουν σε ολονυχτίες το “All That She Wants”.

Η Πόλη των Αγγέλων είναι πανέτοιμη για ακόμη μια φορά να αποδώσει τις ετήσιες κινηματογραφικές τιμές. Φέτος τα πάντα παίζουν με φαβορί. Και αυτό ακούει στο όνομα Spielberg. Η “Λίστα” του άλλωστε έχει συγκινήσει ένα προς ένα τα μέλη της Ακαδημίας και στα Πρακτορεία η κατηγορία της σκηνοθεσίας έχει πια διαγραφεί ως «ΔΠ». Κάτι που γνωρίζει μάλλον ο κουτοπόνηρος Ιταλοαμερικάνος και αποφασίζει να μην κατέβει στον στίβο της Δημιουργίας. «Δεν με παίρνει φέτος. Θα σαρώσει ο Εβραίος. Θα το παίξω σεναριογράφος…»

Σε άλλη κατηγορία λοιπόν – αν και η παντοδύναμη σκηνοθεσία του “The Age Of Innocence” είχε μαγέψει κόσμο – όπου παρέα με τον στενό του φίλο Jay Cocks θα πρέπει να διαγωνιστούν το “Shadowlands”, το “Remains Of The Day”, το “In The Name Of The Father” και φυσικά την “Λίστα του Σίντλερ”. Ο Μάρτι την παραμονή της απονομής μιλά προσωπικά με τον Πάπα ο οποίος κάνει ολοήμερες δεήσεις στον Θεό συντροφιά 200 καρδιναλίων. Φευ! Ο Θεός αυτήν την χρονιά είναι Εβραϊκών πεποιθήσεων και ο Scorsese θα φύγει για 4η φορά με σκυμμένο το κεφάλι. Ο καλός Steven κτυπώντας τον στην πλάτη του ψιθυρίζει στο αυτί: “Είδες με λίγη υπομονή ακόμη κι εγώ το πήρα. Θα έλθει και η σειρά σου!” Κάτι που θα πεισμώσει τον Scorsese ακόμη περισσότερο και θα αποφασίσει να ασχοληθεί με την απόλυτη σεναριακή ουτοπία – Την ιστορία της Αμερικής!


ΟΙ ΣΥΜΜΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΛΟΣ ΑΝΤΖΕΛΕΣ

2003 – Ο κόσμος ακόμη δεν έχει καταφέρει να προσαρμοστεί από τα κτυπήματα στα Διδυμάκια. Οι ΗΠΑ κάνουν γνωστό σε όλο τον κόσμο τι πάει να πει κακός Ταλιμπάν, κακός Οσάμα, κακός Άραβας και καλός Μπους. Η Ευρώπη επιτέλους αποκτά κοινό νόμισμα και όλοι πια είναι κάτι παραπάνω από πλούσιοι. Η νύμφη του Αιγαίου για πρώτη φορά διαθέτει αλλοδαπό - εκ Κίνας - πρωθυπουργό ενώ στο Πασαλιμάνι οι μανιασμένοι γαύροι πανηγυρίζουν τα επτά συνεχόμενα. Στις μικρές οθόνες δεν υπάρχει περίπτωση να μην συναντήσει κανείς τον Χάρη Ρώμα όπως και στο Romeo Plus να μην ακούσει το “Μωρό μου Σόρι”…

Λίγες ημέρες πριν βγει ο Μάρτης και λεπτομέρειες απομένουν για να είναι όλα στην εντέλεια στο μέγαρο της Kodak. Οι Κόκκινες μοκέτες είναι και πάλι απλωμένες και οι κυρίες των τιμών έχουν βρει τα συνολάκια που θα φορέσουν την υπέρλαμπρη κινηματογραφική βραδιά. Η αγωνία στο έπακρο αν και πολλοί είναι βέβαιοι πως φέτος είναι η χρόνια τους.

Ανάμεσα σε αυτούς και ο Martin, που επί μια ολόκληρη δεκαετία προσπαθεί να γράψει ένα θέμα βασισμένο στην πολύτομη ιστορία των ΗΠΑ. Οι “Συμμορίες της Νέας Υόρκης” κάνουν θριαμβευτικά την εμφάνιση τους ως η αποθέωση της κουλτούρας της Υπερδύναμης. Ξύλο, τσαμπουκάς, μάτια βγαλμένα, χέρια ξηλωμένα και ο χασάπης με το γυάλινο μάτι στην κορυφή των πάντων. “Είμαι απολύτως βέβαιος. Φέτος δεν χάνω με τίποτα”…

Ακόμη και την ώρα που ο Ron Howard ανέβηκε στην σκηνή να παρουσιάσει τον επερχόμενο διάδοχο του όλοι είχαν ένα όνομα στο μυαλό τους: MARTIN. Εκτός από τον ζάπλουτο παραγωγό της όλης εκδήλωσης που απογοητευμένος από τον νερόβραστο και ανιαρό παρουσιαστή της βραδιάς – Steve Martin – αναφωνεί το εξής μαγικό: «Αυτό το όνομα δεν θέλω να το ξανακούσω ποτέ στην ζωή μου. Ποτέ να μην ξανακούσω το όνομα Martin!”. Αυτό ήταν. Ο φουκαράς Ron τα χάνει με αυτό που ακούει στα ακουστικά του και αυθαίρετα αναφωνεί τον πρώτο υποψήφιο που του ήλθε στο μυαλό. Και ας είναι ακόμη υπόδικος και περιμένει δίκη.

Στις πρώτες σειρές του θεάτρου κάνουν την εμφάνιση τους τα πρώτα εγκεφαλικά επεισόδια την στιγμή που ο Harrison Ford ανεβαίνει στο βήμα για να πει το ευχαριστώ αντί του κυρίου Polanski που του έχει απαγορευτεί η είσοδος στην χώρα από εικοσαετίας. Ο Scorsese διατηρώντας το αγέρωχο χαμογελάκι του δεν μπορεί να φανταστεί πως μπορεί να χάθηκε αυτή η νίκη: “Τι να κάνω Madonna Mia? Να το βάλω κάτω ή να συνεχίσω?»


Ο ΜΑΚΑΡΙΤΗΣ

Αυτή είναι αγαπητοί αναγνώστες σε γενικές γραμμές η πραγματική ιστορία που κρύβεται πίσω από την κατάρα της μη Οσκαρολόγησης του Martin Scorsese. Όπως αντιλαμβάνεστε και φέτος ότι και να λένε τα προγνωστικά όλο και κάτι θα συμβεί και με την ήττα του “Aviator” θα ισοφαριστεί το ρεκόρ γκίνιας του Hitchcock.

Και για να μην νομίζετε πως ο πανούργος Ιταλιάνος δεν έχει σκεφτεί τα πάντα ήδη προετοιμάζει την επόμενη του ταινία με τον προφητικό τίτλο “The Departed” αφιερωμένο προς τα μέλη της Ακαδημίας, είτε θέλοντας να τους απειλήσει για την αιώνια μη προτίμηση τους είτε για να διατυμπανίσει πως διεκδικεί έστω και το ταπεινό Thalberg.

Η ώρα πήγε οκτώμισι το πρωί ελληνική και τα πάντα πια έχουν κριθεί. Στο πάρτι της Paramount ο Scorcy με μια σαμπάνια στο χέρι φαντάζεται ήδη την στιγμή που θα κρατήσει σφικτά το ολόχρυσο αγαλματάκι. Εκείνη την στιγμή ο χοντρο-Jackson με μια άτσαλη κίνηση ρίχνει πάνω στο ακριβό Armani του ένα ολόκληρο ποτήρι με Ursus. Ο Martin γυρίζει προς το μέρος του με άγριες διαθέσεις. Το κοινό παγώνει. Τώρα θα γίνει ο χαμός. Η χαρακτηριστική ένρινη φωνή σπάει τελικά την σιωπή: “Μήπως να μου έδινες κανένα ρολάκι στην νέα σου ταινία Peter? Έχω και προϋπηρεσία στο Shark Tale όπως γνωρίζεις!”.

(-Που ξέρεις! Ακόμη και αυτό το Οσκαράκι του β΄ρόλου καλά μπορεί να μου κάτσει…)


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.