• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Αφιερωμα


Τρί 31 Μαϊ 2005

ΚΑΝΝΕΣ – Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΟΣ ΦΕΣΤΙΒΑΛ (μέρος 4ο)




Οι χρονιές 1991-1999
(Διαβάστε εδώ τις χρονιές 1939-1960)
(Διαβάστε εδώ τις χρονιές 1961-1975)
(Διαβάστε εδώ τις χρονιές 1976-1990)
(Διαβάστε εδώ τις χρονιές 2000-2004)

1991- ΜΠΑΡΤΟΝ ΦΟΙΝΙΚΑ ΚΥΡΙΕ ΚΟΕΝ!
TO ΓΕΓΟΝΟΣ – Όλοι περιμένουν να δουν τη Madonna. Με ένα μπουκάλι Perrier ως φαλλικό σύμβολο και έναν πολλά υποσχόμενο τίτλο, το Στο Κρεβάτι με τη Μαντόνα γίνεται το επίκεντρο του ενδιαφέροντος στην Croisette, με ένα πρωτοφανές για τα δεδομένα των Καννών μιντιακό κύμα να ασχολείται με την πρωταγωνίστριά του. Πλήθος δημοσιογράφων και θαυμαστών στριμώνχτεται στο λιμάνι των Καννών, για να υποστεί τελικά την ψυχρολουσία: Όπως κάθε μεγάλη σταρ που σέβεται τον εαυτό της, η Madonna αποβιβάζεται στο Cap d’Andibes για να αποφύγει τους paparazzi, ενώ όλες τις υπόλοιπες μέρες του φεστιβάλ βρίσκεται κλειδαμπαρωμένη στο δωμάτιο του ξενοδοχείου της φρουρούμενη από πάνοπλους αστυνομικούς, χωρίς να δίνει καν συνεντεύξεις. Έτσι, πλην της επίσημης ανάβασης των σκαλιών του Palais, οι φωτορεπόρτερ μάταια περίμεναν τη μεγάλη στιγμή. Με τόσες σπουδαίες δημιουργίες και ακόμη περισσότερες δροσερές φιλμικές παρουσίες να δίνουν το παρόν στη Γαλλική λουτρόπολη, πολύ καλά να πάθουν.
Joel και Ethan Coen
Κάννες 1991
ΤΑ ΒΡΑΒΕΙΑ – Με προεδρεύοντα τον Roman Polanski, η κριτική επιτροπή δίνει τα ρέστα της για τους αδερφούς Κοέν: Χρυσός φοίνικας ομόφωνα στο Barton Fink, βραβείο ανδρικής ερμηνείας στον John Turturro, βραβείο σκηνοθεσίας στον Joel Coen, ένα ακατάρριπτο ρεκόρ στην ιστορία του θεσμού: Τριπλή βράβευση δεν είχε και δεν θα ξαναδεί ταινία στο φεστιβάλ, πόσο μάλλον όταν από την επόμενη χρονιά τα τρία κορυφαία βραβεία θα μοιράζονται υποχρεωτικά σε διαφορετικές συμμετοχές. Αντιδράσεις και αμφισβητήσεις εκδηλώθηκαν τόσο στον Τύπο, όσο και στα παρασκήνια, γεγονός ωστόσο είναι ότι το φιλμ των Κοέν ήταν μια από τις πιο σημαντικές αποκαλύψεις του θεσμού,
Madonna
Κάννες 1991
όλων των χρόνων διεξαγωγής του. Και η βράβευση αυτή μετατράπηκε σε βατήρα για την εκτόξευση του σκηνοθετικού διδύμου από τον χώρο του ανεξάρτητου σινεμά, στην ποιοτική διάβρωση του Hollywood. Οι μόνες δύο συμμετοχές που θα μπορούσαν να απειλήσουν το Barton Fink, η υπέροχη Διπλή Ζωή της Βερόνικα του Κισλόφσκι και το Europa του Lars von Trier, αναγκάστηκαν να αρκεστούν στο βραβείο ερμηνείας της μαγευτικής Irene Jacob και το Βραβείο της Επιτροπής αντίστοιχα. Ανάμεσα σε τέτοιες συμμετοχές, το Μετέωρο Βήμα του Πελαργού του Θεόδωρου Αγγελόπουλου δεν είχε καμία ελπίδα διάκρισης, όσο και αν το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής κατέκτησε ένα άλλο αουτσάιντερ, η Ωραία Καβγατζού του Jacques Rivette. Υπέροχο και το φιλμικό ντεμπούτο της χρονιάς: Ο Τοτό ο ήρωας του Jaco van Dormael αποσπά τη Χρυσή Κάμερα.
ΟΙ ΤΑΙΝΙΕΣ – Εκτός διαγωνιστικού προβάλλεται η νέα ταινία του Ridley Scott, Θέλμα και Λουίζ, όπως επίσης και η Ραψωδία τον Αύγουστο του Akira Kurosawa. Στο Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών συμμετέχει ο Sean Penn με τον Ινδιάνο Δρομέα, ο Atom Egoyan με το Adjuster, ο Ken Loach με το Riff Raff, η Jocelyn Moorhouse με το Proof, αλλά και ένας Έλληνας…
ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΧΡΩΜΑ - …ο Λευτέρης Ξανθόπουλος με τον Δραπέτη και πρωταγωνιστές τους Κώστα Καζάκο, Στράτο Τζώρτζογλου. Ο Αγγελόπουλος μπορεί να ήταν η σημαντικότερη ελληνική παρουσία της χρονιάς, ακόμη ένας συμπατριώτης μας ωστόσο είχε τη δική του, ιδιαίτερη συμβολή στο φεστιβάλ: Ο Βαγγέλης Παπαθανασίου ως μέλος της κριτικής επιτροπής…


1992 – ΠΟΡΝΟ ΚΑΙ ΜΑΓΕΙΡΕΜΑΤΑ
ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ – Ένας γαλάζιος άγγελος ίπταται πάνω από τις Κάννες. Λίγες ώρες πριν το φεστιβάλ ανοίξει τις πύλες του στο κοινό, ένα από τα μεγαλύτερα σύμβολά του αφήνει πίσω του την ηχώ της παρουσίας του, αποτυπωμένο στην επίσημη αφίσα του θεσμού. Η Marlène Dietrich λείπει σε ταξίδι…
ΤΑ ΒΡΑΒΕΙΑ – Δεν μας τα είπε καλά ο Ζεράρ. Με τον Altman να παρουσιάζει την καλύτερη ταινία της καριέρας του, τον James Ivory να πλέει πάνω στις θάλασσες δακρύων που άφησε πίσω της η Επιστροφή στο Χάουαρντς Εντ και τον Κλέφτη των Παιδιών να ενθουσιάζει το κοινό, ο πρόεδρος της επιτροπής Ζεράρ Ντεπαρτιέ είχε την φαεινή έμπνευση να προσφέρει το πρώτο βραβείο του φεστιβάλ στις απλά αξιοπρεπείς Καλύτερες Προθέσεις του Δανού Bille August. Με την γυναίκα του σκηνοθέτη Amilla μάλιστα να αποσπά το βραβείο γυναικείας ερμηνείας, πρέπει να έχεις μάλλον κάτι περισσότερο από τις Καλύτερες Προθέσεις για να πιστέψεις ότι δεν υπερθερμάνθηκαν τα τσουκάλια στα παρασκήνια για το μαγείρεμα των αποτελεσμάτων.
Tom Cruise και Nicole Kidman
σε ανέμελες εποχές,
Κάννες 1992
Το “γιατί” της Emma Thompson ακόμη θα στοιχειώνει τους εφιάλτες του προέδρου, συνοδευμένο από αποσπάσματα του ερμηνευτικού της μεγαλείου στην Επιστροφή στο Χάουαρντς Εντ. Στάχτη στα μάτια του Altman το βραβείο σκηνοθεσίας, όπως και το βραβείο ερμηνείας του Tim Robbins. Ο Παίκτης ήταν η αποκάλυψη των Καννών εκείνης της χρονιάς. Gianni Amelio και James Ivory θα παρηγορηθούν με το Μεγάλο Βραβείο του Κλέφτη των Παιδιών και το Βραβείο της 45ης Επετείου του Howards End αντίστοιχα, ενώ ένα αδιάφορο δίδυμο θα μοιραστεί το Βραβείο της Επιτροπής: Το ισπανικό Όνειρο του Φωτός του Victor Erice και το Ρωσικό Μια Ανεξάρτητη Ζωή του Vitali Kanevski. Κάπου στο βάθος, ο John Turturro απολαμβάνει μια από τις πιο παραγωγικές περιόδους της ζωής του: Την προηγούμενη χρονιά είχε τιμηθεί για την ερμηνευτική του παρουσία στο Barton Fink, φέτος παραλαμβάνει τη Χρυσή Κάμερα για το σκηνοθετικό του ντεμπούτο με το Mac.
ΟΙ ΤΑΙΝΙΕΣ – Εκτός βραβείων θα μείνει ο Hal Hartley με το Simple Men, ο Sidney Lumet με το A Stranger Among Us, ο Gary Sinise με το Of Mice and Men, καθώς και το μετριότατο –σε αντίθεση με την αντίστοιχη τηλεοπτική σειρά- Twin Peaks: Fire Walk with Me του David Lynch. Εκτός διαγωνιστικού,
Το περίφημο Hot d’Or
θεσπίζεται το 1992
ο Quentin Tarantino αφήνει πολλές υποσχέσεις με το Reservoir Dogs, ενώ δύο ονόματα από το παρελθόν επιστρέφουν για να ξυπνήσουν τις αναμνήσεις: Ο Τζον Κασσαβέτης με τη Νύχτα Πρεμιέρας και ο Orson Welles με τον Οθέλλο. Ο Μακρινός Ορίζοντας του Ron Howard γιουχάρεται μέχρις εσχάτων, σε βαθμό που ο άγουρος ακόμη Tom Cruise ίσως και να έβαλε τα κλάματα, ενώ ένας Ιρανός σκηνοθέτης αφήνει καλές εντυπώσεις με το Και η Ζωή Συνεχίζεται στο Ένα Κάποιο Βλέμμα. Το όνομά του, Abbas Kiarostami. Και θα επιστρέψει δριμύτερος.
ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΧΡΩΜΑ – Στον ίδιο θεσμό, συμμετέχει και η Τώνια Μαρκετάκη με τις Κρυστάλλινες Νύχτες. Πρωταγωνιστούν οι Τάνια Τρύπη, Ovidiu Moldovan, Francois Delaive.
ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΑ - Ο Bille August γίνεται ο δεύτερος σκηνοθέτης μετά τον Martin Scorsese που κάνει δύο τους Χρυσούς του Φοίνικες, μετά το Πέλε, ο Κατακτητής του 1988. Παρ’ όλ’ αυτά, η βράβευσή του ερμηνεύτηκε ως ένας φόρος τιμής στον Ingmar Bergman που δεν είχε αποσπάσει ποτέ το βαρυσήμαντο τρόπαιο και ήταν ο σεναριογράφος των Καλύτερων Προθέσεων. Συνοψίζοντας: Στις Κάννες ισχύει ό,τι και στο ελληνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου: Το λάθος διορθώνεται με λάθος…
ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΑ – Επιτέλους, είναι γεγονός! Το πρώτο διεθνές φεστιβάλ ταινιών πορνό ανοίγει τις πύλες του σε ένα προάστιο των Καννών, ως απάντηση της βιομηχανίας του σεξ στο επίσημο φεστιβάλ. Και τα έχει όλα: Προβολές, συνεντεύξεις τύπου, κόκκινο χαλί, κατηγορίες υποψηφίων –ακόμη και σεναρίου!, χρυσά βραβεία που ονομάζονται Hots d’Or, συν πληθωρικές γυναίκες με εξεζητημένες φορεσιές –όπως σκισμένα λεοπαρδαλέ φορέματα και διάφανα νυχτικά… Ο διαγωνισμός που διεξάγεται παράλληλα με το φεστιβάλ των Καννών, δεν θα αργήσει να γίνει ένας must θεσμός για τους επισκέπτες, με τις φήμες να οργιάζουν σχετικά με τα πάρτι του. Ενδεικτικά, το πρώτο Hot d’Or σκηνοθεσίας απέσπασε ο Fred Coppula… - Μικρή αλλαγή θεματικής: Μετά τη Madonna του 1991, μια άλλη ξανθιά γίνεται το αντικείμενο του δημοσιογραφικού –και όχι μόνο- πόθου του φεστιβάλ. Με ένα σταυροπόδι στο Βασικό Ένστικτο, η Sharon Stone μοιάζει να έχει όλη την Croisette στα πόδια της, αφού σε κάθε δημόσια εμφάνισή τα φλας μετατρέπουν τη νύχτα σε καταμεσήμερο. – Άλλα αστέρια στην Croisette: Whoopi Goldberg, Tom Cruise και Nicole Kidman, Jean Claude Van Damme...


1993 – ΚΙΝΑ-ΖΗΛΑΝΔΙΑ, ΤΟΣΟ ΜΑΚΡΙΑ, ΤΟΣΟ ΚΟΝΤΑ…
ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ – Δύο Γαλλίδες εθνικές σταρ σηματοδοτούν την έναρξη και τη λήξη του φεστιβάλ: Η Catherine Deneuve πρωταγωνιστεί στην Αγαπημένη μου Εποχή του André Téchiné, ανοίγοντας το θεσμό για τρίτη φορά μέσα σε μια δεκαετία. Από την άλλη, η Isabelle Adjani επιστρέφει 5 χρόνια μετά την τελευταία της παρουσία στις Κάννες, με το Toxic Affair του Philomène Esposito που προβάλλεται εκτός συναγωνισμού. Τα γαλλικά περιοδικά σπαζοκεφαλιάζουν για την επιλογή των εξωφύλλων τους, οι ταινίες τους ωστόσο διχάζουν. Και ενώ αυτή της Deneuve γνωρίζει επιτυχία στη Γαλλία με τους κριτικούς όμως να της γυρίζουν την πλάτη, το Toxic Affair κατακρεουργείται σε όλα τα επίπεδα. Όπου ακούς πολλά κεράσια… Παρόλα αυτά, τόσο η Deneuve, όσο και η Adjani επιστρέφουν δυναμικά την επόμενη χρονιά. Η δεύτερη ως Βασίλισσα Μαργκό και η πρώτη ως αντιπρόεδρος της κριτικής επιτροπής…
Kenneth Branagh και Emma Thompson
στην προβολή του “Much Ado About Nothing”,
Κάννες 1993
ΤΑ ΒΡΑΒΕΙΑ – Οι πρωτιές στιγμάτισαν τους Χρυσούς Φοίνικες του 46ου φεστιβάλ. Η επιστροφή της Νεοζηλανδέζας Jane Campion μετά το Sweetie του 1989 -που είχε δεχτεί χλιαρή έως απογοητευτική υποδοχή- με τα συναισθηματικά έντονα Μαθήματα Πιάνου, χαίρει ενθουσιώδους υποδοχής. Είναι η πρώτη γυναίκα σκηνοθέτης που θα αποσπάσει το Χρυσό Φοίνικα. Πρωτιά όμως και για τον Τσεν Κάιγκε, του οποίου το Αντίο Παλλακίδα μου θα σαγηνεύσει με το λυρισμό και τις μεθυστικές του εικόνες, και θα μοιραστεί με την ταινία της Campion το Φοίνικα. Η πρώτη επικράτηση της Κίνας στο θεσμό. Με την ένθερμη υποστήριξη του προέδρου της επιτροπής Λουί Μαλ,
Sylvester Stallone και
Elizabeth Taylor στον
αγώνα κατά του AIDS,
Κάννες 1993
το Τόσο Μακριά, Τόσο Κοντά του Wim Wenders παίρνει το Μεγάλο Βραβείο, ενώ και η Αγγλία θα δει μετά από μεγάλη περίοδο απουσίας δύο ταινίες της να τιμώνται στις Κάννες: Ο Γυμνός του Mike Leigh για τη σκηνοθεσία του, και το υπέροχο Βροχή από Πέτρες του Ken Loach με το Βραβείο της Επιτροπής. Δεύτερο βραβείο στα Μαθήματα Πιάνου θα δώσει η ερμηνεία της Holly Hunter, ενώ στους άνδρες ο David Thewlis θα διπλασιάσει τα τρόπαια του Γυμνού. Έκπληξη της βραδιάς, το Άρωμα της Πράσινης Παπάγιας του Tran Anh Hung που είχε αιφνιδιάσει τους πάντες με τη διεισδυτική του ματιά στη Βιετναμική ενδοχώρα, αποσπά επάξια τη Χρυσή Κάμερα Φιλμικού Ντεμπούτου.
ΟΙ ΤΑΙΝΙΕΣ – Άπραγοι από τη διαδικασία των βραβεύσεων φεύγουν οι Kenneth Branagh (Much Ado About Nothing), Steven Soderbergh (King of the Hill), Joel Schumacher (Falling Down), Abel Ferrara (Body Snatchers) και οι αδερφοί Taviani (Fiorile) , παρουσιάζοντας στις Κάννες μια σειρά από μέτριες ως απλά ικανοποιητικές δημιουργίες. Ομοίως, εκτός διαγωνιστικού τμήματος προβάλλονται οι νέες ταινίες τριών σπουδαίων δημιουργών, που ωστόσο δεν ανταποκρίνονται στο επίπεδο των σκηνοθετικών τους δυνατοτήτων: Το Madadayo του Akira Kurosawa, το Μωρό της Μακόν του Peter Greenaway και το Μαντ Ντογκ Και Γκλόρια του John Mc Naughton. Αντίθετα, τα καλά νέα ήρθαν από το Ένα Κάποιο Βλέμμα όπου ο Takeshi Kitano εντυπωσίασε με το Sonatine, καθώς και από το Δεκαπενθήμερο Σκηνοθετών που επιφύλασσε στο Πιτσιρίκι του Stephen Frears ενθουσιώδη υποδοχή.
ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΑ – Το Jurassic Park είχε προαναγγείλει την παγκόσμια πρεμιέρα του στις Κάννες μετά από έντονες πιέσεις του διευθυντή Gilles Jacob. Την τελευταία στιγμή όμως το studio αναθεώρησε τη σκέψη του, φοβούμενο μια αρνητική υποδοχή που θα μπορούσε να αποδειχθεί καταστροφική για την εισπρακτική πορεία του φιλμ. Αντ’ αυτού το Hollywood εκπροσωπήθηκε από το Cliffhanger του Renny Harlin με κράχτη τον Sylvester Stallone. Κοροϊδία… - Το Canal+ πάντως, εκμεταλλεύτηκε την παρουσία του Stallone με έναν καλύτερο τρόπο: Διοργάνωσε ένα φιλανθρωπικό γκαλά για την καταπολέμηση του AIDS με μπροστάρηδες τον Αμερικανό super star και την Elizabeth Taylor, συγκεντρώνοντας τελικά 13 χιλιάδες φράγκα. Για την εξισορρόπηση των εντυπώσεων, η εταιρία του Εξολοθρευτή 2 στέλνει στις Κάννες ένα από τα πανάκριβα ομοιώματα του Schwarzenegger που χρησιμοποιήθηκαν στα γυρίσματα του φιλμ. Ναι, αυτό με τη διαλυμένη μούρη… – Ακόμη μια πρωτιά για το Γαλλικό κανάλι, που μετέδωσε για πρώτη φορά την τελετή έναρξης του θεσμού σε ζωντανή μετάδοση. Δεν έλειψαν φυσικά και τα στιγμιότυπα από την ανάβαση των σκαλοπατιών του Palais, στην οποία συμμετείχαν και μερικά νέα πρόσωπα: Uma Thurman, Denzel Washington, Keanu Reeves… - Οι Κάννες αντικρίζουν το μέλλον, χωρίς να λησμονούν το παρελθόν: Η επίσημη αφίσα του φεστιβάλ θυμάται την πρώτη ταινία που προβλήθηκε στην πρώτη ολοκληρωμένη διεξαγωγή του: Είναι το Notorious του Alfred Hitchcock και το φιλί ανάμεσα στον Cary Grant και την Ingrid Bergman.


1994 – QUENTIN, MY QUENTIN
ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ – H Ταραντινομανία έχει σημείο εκκίνησης τις Κάννες. Εκεί μπήκε στον χάρτη με την εκτός συναγωνισμού συμμετοχή του Reservoir Dogs δύο χρόνια πριν, εκεί θα μυριστούν την αξία του τα λαγωνικά του Hollywood, εκεί θα τιμηθεί ομοφώνως για το Pulp Fiction, από εκεί θα κάνουν το γύρο του κόσμου οι πρώτες διθυραμβικές κριτικές, εκεί θα μετατραπεί για πρώτη φορά σε αντικείμενο λατρείας. Eastwood και Deneuve, πρόεδρος και αντιπρόεδρος της επιτροπής, δε θα διστάσουν να αφήσουν εκτός νυμφώνος βαρύγδουπα ονόματα του χώρου για χάρη του νέου παιδιού-θαύματος της ανεξάρτητης Αμερικής, με την τελευταία να δηλώνει: «Είναι μία μοντέρνα ταινία, πληθωρική, τολμηρή, αριστοτεχνική, μια πραγματική αποθέωση του σινεμά. Ο Tarantino εκτός του ότι είναι σπουδαίος σκηνοθέτης, λατρεύει τους ηθοποιούς…» Αλλού όμως, θα υποστηρίξει: «Εγώ υπερασπίστηκα όσο μπορούσα το Ημερολόγιο του Moretti. Το πρόβλημα με τις Κάννες ωστόσο είναι ότι οι μη Αγγλοσαξονικές ταινίες έχουν πάντα λιγότερες πιθανότητες.» Η πάλη ανάμεσα στη σιγουριά της παράδοσης και το ρίσκο του νεωτεριστικού, εκτός από την κρίση συνείδησης που προξένησε στην αντιπρόεδρο, μοιάζει να δίχασε και το κοινό.
O Quentin Tarantino
με τον Χρυσό Φοίνικα,
Κάννες 1994
Η ανακοίνωση του Χρυσού Φοίνικα έγινε δεκτή με ανάμεικτες αντιδράσεις ενθουσιασμού και αποδοκιμασίας, με τις δεύτερες να δέχονται την μεσοδακτυλική απάντηση του Quentin κατά την μετάβασή του στη σκηνή, όπου και θα ομολογήσει τον αιφνιδιασμό του: «Ποτέ δεν φανταζόμουν ότι θα έπαιρνα κάποιο βραβείο στο φεστιβάλ. Οι ταινίες που συνήθως κερδίζουν είναι εκείνες που χαίρουν την εκτίμηση όλων, αντίθετα η δική μου έχω την εντύπωση ότι μάλλον διχάζει τον κόσμο…» Μάγος είσαι;
ΤΑ ΒΡΑΒΕΙΑ – Η αδικία της δεκαετίας θα διαπραχθεί εις βάρος του Krzysztof Kieslowski, με το σπαρακτικό του κύκνειο άσμα Τρία Χρώματα: Η Κόκκινη Ταινία να αποχωρεί χωρίς βραβείο από τις Κάννες. Αντί του Πολωνού, στο βάθρο της σκηνοθεσίας ανεβαίνει ο Nanni Moretti για το Αγαπημένο μου Ημερολόγιο, μια ταινία-αποθέωση της απλότητας, που επ’ ουδενί ωστόσο δεν διακρίνεται για τις σκηνοθετικές της αρετές. Στη θέση της μαγευτικής Irene Jacob, για την ερμηνεία της στη Βασίλισσα Μαργκό θα τιμηθεί η Virna Lisi που βάζει τα κλάματα επί σκηνής μην μπορώντας να πιστέψει την επικράτησή της. Με το δίκιο της. Ποιος την ξανάκουσε άλλωστε έκτοτε… Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, η Γαλλική ταινία θα αποσπάσει και το βραβείο της επιτροπής, μια ακατανόητη επιλογή για μια μετριότατη δημιουργία. Διπλή απονομή του Μεγάλου Βραβείου, στον Ψεύτη Ήλιο του Nikita Mikhalkov και το Να Ζεις του Zhang Yimou, με την τελευταία να αποσπά και το βραβείο ανδρικής ερμηνείας για το ρόλο του Ge You.
O νικητής του βραβείου
σκηνοθεσίας, Nanni Moretti,
Κάννες 1994
ΟΙ ΤΑΙΝΙΕΣ – Έτερος μεγάλος χαμένος, ο Atom Egoyan και το υπέροχο Exotica που θα αποχωρήσει χωρίς βραβείο. Στους διαγωνιζόμενους ξεχωρίζουν οι συμμετοχές των Zhang Yimou με το Να ζεις, των αδερφών Κοέν με τον απλά συμπαθητικό Κύριο Χούλα Χουπ, του Mike Figgis με το Browning Version, ενώ εκτός διαγωνιστικού προβάλλεται για δεύτερη φορά ταινία του John Waters, το Serial Mom (Η Μαμά Παραμονεύει στο Σκοτάδι) , με μια άξια αποθέωσης Cathleen Turner να αποδεικνύει ότι υπάρχει ακόμη και μετά την Τιμή των Πρίτζι ή τον Πόλεμο των Ρόουζ… Για ακόμη μία φορά οι παράλληλοι θεσμοί κερδίζουν μεγάλο μέρος των εντυπώσεων. Με τα Amateur του Hal Hartley στο Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών, και τα Κόντρα Ξύρισμα του Lodge Kerrigan και Άγρια Βλαστάρια του André Téchiné στο Ένα Κάποιο Βλέμμα, δεν είναι να απορεί κανείς. Το «άλλο γεγονός» στο Ένα Κάποιο Βλέμμα ωστόσο, ήταν δίχως άλλο η προβολή του Πρισίλα, η Βασίλισσα της Ερήμου του Steven Elliot, μιας drag κωμωδίας υπό τη μορφή road movie που όχι απλά διασκέδασε το κοινό, αλλά κατόρθωσε να πάρει διαστάσεις μιας underground cult επιτυχίας. Τέλος, στην κατηγορία των μικρού μήκους ταινιών, διαγωνίζεται ένα από τα μελλοντικά δυνατά χαρτιά του Hollywood: Ο Alex Proyas του Κορακιού και του Dark City, παρουσιάζει το εννιάλεπτο Book of Dreams: Welcome to Crateland.
ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΧΡΩΜΑ – Στο Δεκαπενθήμερο προβάλλεται και το Απ` το χιόνι του Σωτήρη Γκορίτσα, με τους Γεράσιμο Σκιαδαρέση, Βασίλη Ελευθεριάδη, Αντώνη Μανωλά.
ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΑ – Το φεστιβάλ αρνείται να συμπεριλάβει στις επιλογές του το 4 Γάμοι και μια Κηδεία του Mike Newell που είχε κατατεθεί τον Οκτώβρη της προηγούμενης χρονιάς, θεωρώντας την υποβολή του υπερβολικά πρόωρη. Αποτέλεσμα, να χαθεί μια από τις μεγαλύτερες εισπρακτικές επιτυχίες της σεζόν… - Το ψευδο-ντοκιμαντέρ Bosna! του Bernard-Henri Lévy, προκαλεί τα πάθη: Υποστηρίζει ότι αποτυπώνει αυθεντικές σκηνές Σέρβων αιχμαλώτων να ομολογούν βιασμούς και δολοφονίες αμάχων, πλάνα από Σερβικά στρατόπεδα συγκέντρωσης όπου Βόσνιοι κρατούμενοι αντιμετωπίζονται ως υπάνθρωποι, εικόνες παραμορφωμένων νεκρών μωρών. Αγανακτισμένος θεατής, εκσφενδονίζει μια τούρτα κατευθείαν στο πρόσωπο του Γάλλου σκηνοθέτη-παύλα-φιλόσοφου με τους παρευρισκόμενους να το διασκεδάζουν με την ψυχή τους. Μπερνάρ, μας πήρανε χαμπάρι… - Ο ανεξάρτητος αμερικάνικος κινηματογράφος χαίρει ιδιαίτερης εκτίμησης στις Κάννες, ιδιαίτερα τα τελευταία 5 χρόνια. Αναπόφευκτα, δεκάδες κυνηγοί ταλέντων από τα μεγαλύτερα studio του Hollywood συρρέουν στις παράλληλες προβολές, αναζητώντας «τον Spielberg του 20ού αιώνα» σύμφωνα με τη δήλωση ενός από αυτούς. Έχω και καλό Proyas σενιόρ, να σας τυλίξω;


1995 – ΤΟ ΟΡΓΙΣΜΕΝΟ ΒΛΕΜΜΑ ΤΟΥ ΘΟΔΩΡΗ
ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ – Λίγες ώρες πριν τελειώσουν οι προβολές του διαγωνιστικού τμήματος του φεστιβάλ, ο Θόδωρος Αγγελόπουλος ήταν αγκαλιά με τον Χρυσό Φοίνικα, μιας και οι εντυπώσεις που είχε αφήσει Το Βλέμμα του Οδυσσέα ήταν αφενός εξαιρετικές, αφετέρου δε, καμία άλλη ταινία δεν έμοιαζε ικανή να το απειλήσει. Συμψηφίζοντας το γεγονός ότι η πρόεδρος της επιτροπής Jeanne Moreau πρωταγωνιστούσε στην προηγούμενη ταινία του σκηνοθέτη Το Μετέωρο Βήμα του Πελαργού, το βραβείο έφερε ήδη Ελληνικά δακτυλικά αποτυπώματα και το μόνο που απέμενε ήταν η τυπική ανακοίνωση του ονόματος και το αντίστοιχο τελετουργικό. Και ενώ ο Αγγελόπουλος πρόβαρε τον ευχαριστήριο λόγο του, το φώτο φίνις του θεσμού ήρθε να ανατρέψει τα δεδομένα, πρώτα με το Μίσος του Matthieu Kassovitz και ύστερα με το τελειωτικό χτύπημα της προβολής του Underground του Emir Kusturica.
Μπορεί να μην πήρε τον
Φοίνικα, άφησε ωστόσο το
αποτύπωμά του στο θεσμό ο
Θόδωρος Αγγελόπουλος…
Κάννες 1995
Την βραδιά της απονομής, ο Αγγελόπουλος ανεβαίνει στη σκηνή, παραλαμβάνει το Μεγάλο Βραβείο και μπροστά σε ένα εμβρόντητο κοινό, δηλώνει: «Αν αυτό είναι το βραβείο που μου δίνετε, τότε δεν έχω τι να πω.» Πριν καλά καλά οι φωτογράφοι προλάβουν να απαθανατίσουν τη σκηνή, ο Τεό βρίσκεται ήδη εκτός πλάνου, με έναν αιφνιδιασμένο Andy Garcia που του είχε απονείμει δευτερόλεπτα πριν το βραβείο να στέκεται αμήχανος και μόνος επί σκηνής. Δυστυχώς ο Έλληνας σκηνοθέτης έφυγε γρήγορα και δεν πρόλαβε να πιει από το ποτήρι που υπήρχε στο stand της παραλαβής. Λίγο ξίδι θα του έκανε καλό…
ΤΑ ΒΡΑΒΕΙΑ – Εν μέσω εμφυλίου πολέμου, ο Emir Kusturica συγκινεί με το πορτρέτο μιας θαμμένης χώρας, διεγείρει τις αισθήσεις με ένα ξέφρενο μοντάζ και ξεσηκώνει στους ρυθμούς της ηχητικής μπάντας του Underground. Με μόλις τρεις παρουσίες στο θεσμό, ντουμπλάρει τους Χρυσούς του Φοίνικες και τριτώνει τις βραβεύσεις, αποκτώντας τη φήμη του αγαπημένου παιδιού των Καννών. Ψέμα δεν είναι, σίγουρα όμως το αξίζει. Αυτός ωστόσο που αφήνει άφωνο το κοινό στις Κάννες με τη διεισδυτική του ματιά στα γκέτο της μεγαλούπολης για την καταγραφή ενός μανιφέστου ενάντια στη βία, δεν είναι παρά ένας ντόπιος, ονόματι Matthieu Kassovitz. Το Μίσος: Ένα σκληρό, ασπρόμαυρο γρονθοκόπημα εικόνων, μια ραπ ταινία για τις συνθήκες διαβίωσης στους υπόκοσμους λίγα μέτρα μακριά από τον πολιτισμό, ένα νέο είδος σινεμά που εισβάλλει δυναμικά στις Κάννες και κερδίζει για λογαριασμό του το βραβείο Σκηνοθεσίας. Ως εδώ, όλα καλά.
Η εκθαμβωτική Sharon Stone,
Κάννες 1995
Ως εδώ, όλα καλά… Αξιομνημόνευτο γεγονός από την βραδιά των απονομών: Κατά την προσέλευση των συντελεστών του φιλμ στο Palais, οι παραταγμένοι στις δύο πλευρές των σκαλοπατιών αστυνομικοί, γυρίζουν τις πλάτες τους εις ένδειξη διαμαρτυρίας… Και ενώ τα βραβεία ερμηνείας αποσπούν δύο μάλλον μέτριες ταινίες - ο Jonathan Price για το Carrington και η Helen Mirren για την Τρέλα του Γεωργίου του 3ου - το πανέξυπνο και πικρό Αναμείνατε στο Ακουστικό σας του Hal Salwen τιμάται με μια Ειδική Μνεία Φιλμικού Ντεμπούτου. Τέλος, το Τρίο της Σαγκάης του Zhang Yimou αποσπά το τεχνικό βραβείο του θεσμού, ενώ το Carrington διπλασιάζει τα βραβεία του με την προσθήκη και του Ειδικού Βραβείου της Επιτροπής.
ΟΙ ΤΑΙΝΙΕΣ – Τη σπουδαία λίστα συμμετοχών του διαγωνιστικού τμήματος, συμπληρώνει ο υπέροχος Νεκρός του Jim Jarmusch, η σκληρή κοινωνική κριτική της Πόλης των Χαμένων Παιδιών του Jean-Pierre Jeunet, το ιστορικο-επαναστατικό Γη και Ελευθερία του Ken Loach, η αλλόκοτα υπέροχη βιογραφία του Ed Wood δια χειρός Tim Burton… Συμπλήρωμα και προσαύξηση εντυπώσεων, εκτός συναγωνισμού: Μέγα φιλμικό γεγονός οι Συνήθεις Ύποπτοι του Bryan Singer, μέγα οπτικό γεγονός η μορφή-φαντασίωση της Έτοιμης Για Όλα Nicole Kidman στην ταινία του Gus van Sant, μέγα γεγονός δράσης το Desperado του Robert Rodriguez. O Michael Moore διαβαίνει για πρώτη φορά τις πύλες των Καννών στο Ένα Κάποιο Βλέμμα με το ντοκιμαντέρ Canadian Bacon, ενώ δύο σημαντικά ονόματα της ηθοποιίας δοκιμάζουν τις τύχες τους πίσω από τις κάμερες στον ίδιο θεσμό: Η Sophie Marceu με το μικρού μήκους L’ Aube à l`envers και η Diane Keaton με το Unstrung Heroes.
ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΑ – Πριν από κάθε προβολή παρουσιάζονται πεντάλεπτα κολλάζ από ταινίες που σημάδεψαν την ιστορία του σινεμά, χτίζοντας μια νοσταλγική γέφυρα επικοινωνίας ανάμεσα στη σύγχρονη κινηματογραφική βιομηχανία και το ένδοξο παρελθόν. – Και όπου σύγχρονη κινηματογραφική βιομηχανία, συμπληρώσατε «γεμάτη ξανθές, πληθωρικές παρουσίες». Πρώτα τα στήθη και έπειτα η υπόλοιπη Pamela Anderson κάνουν την εμφάνισή τους στην Croisette, ενώ γι ακόμη μία χρονιά η Sharon Stone βρίσκεται στις Κάννες, αυτή τη φορά για το promotion του Γρήγορη και Θανάσιμη του Sam Raimi. – Αν και περιζήτητος, ο Kassovitz αποφεύγει σαν το διάολο το λιβάνι τους δημοσιογράφους που μάταια τον αναζητούν για κάποια δήλωση στα Μέσα. Η μιντιοφοβία του ωστόσο δεν παρεμπόδισε το Μίσος να γίνει το κινηματογραφικό φαινόμενο της χρονιάς στη Γαλλία.


1996 – ΔΑΜΑΖΟΝΤΑΣ ΚΥΜΑΤΑ ΔΑΚΡΥΩΝ
ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ – Είναι η χρονιά της απλότητας και της συγκίνησης στο φεστιβάλ. Πρώτος και καλύτερος ο Mike Leigh με το Μυστικά και Ψέματα άνοιξε τις κάνουλες των δακρύων του κοινού. Ακολούθησε ο Jaco van Dormael με την σπαρακτική Όγδοη Μέρα, διαφημισμένη ως το Γαλλικό αντίβαρο στα Ξυπνήματα, τον Άνθρωπο της Βροχής και το Αριστερό μου Πόδι, να δώσει ακόμη μια γύρα στη στρόφιγγα. Για να έρθει ο μεγάλος Δανός Δογματικός να στραγγίσει τα πλήθη σε βαθμό ξηροφθαλμίας με το Δαμάζοντας τα Κύματα: οι καμπάνες του ακόμη στοιχειώνουν τους ουρανούς των Καννών. Παρ’ όλ’ αυτά, η πιο γλυκιά έκπληξη θα έρθει από κάτι μικρό. Πολύ μικρό. Ο Μικρόκοσμος των Claude Nuridsany και Marie Perennou, ενθουσιάζει με την αποκάλυψη ενός άγνωστου σύμπαντος μικροσκοπικών πλασμάτων που πάλλεται από ζωή κάτω από τα ανυποψίαστα βλέμματά μας και γίνεται η αγαπημένη ταινία πολλών, μεταξύ αυτών και του προέδρου της επιτροπής Francis Ford Coppola.
Mike Leigh
Κάννες 1996
ΤΑ ΒΡΑΒΕΙΑ – Φοίνικας και βραβείο ερμηνείας για την Brenda Blethyn στα Μυστικά και Ψέματα, Μεγάλο Βραβείο στα Κύματα του Trier, βραβείο ερμηνείας στους Pascal Duquenne και Daniel Auteuil της Όγδοης Μέρας . Οι θριαμβευτές των Όσκαρ αδερφοί Κοέν φεύγουν από τις Κάννες τιμώμενοι για τη σκηνοθεσία του Joel στο Fargo , ενώ ο Μικρόκοσμος κατακτά δικαιότατα –δίχως άλλο- το βραβείο Τεχνικής. Μία ακόμη ταινία αγάπης, έστω και διεστραμμένης αγάπης, αποσπά με τη βοήθεια της αβάντας του Coppola το Ειδικό Βραβείο της Επιτροπής: Είναι το Crash του David Cronenberg, που θα αποχωρήσει με τη διάκριση από τις Κάννες για να βρεθεί αντιμέτωπο με πολλά προβλήματα διανομής, χάρη στον πουριτανισμό του επικεφαλής της εταιρίας διανομής του, Fine Line Pictures: του μίστερ CNN, Τέντ Τέρνερ. Ίσως θα ήταν προτιμότερο τελικά να περνούσε στα μουλωχτά…
ΟΙ ΤΑΙΝΙΕΣ – Ο Ewan McGregor γίνεται το επίκεντρο του ενδιαφέροντος στην Croisette. Πρώτα η γυμνή του αποκάλυψη στο Pillow Book του Peter Greenaway και ύστερα η
Hugh Grant και Liz Hurley
Κάννες 1996
πειστική ενσάρκωση του ρόλου ενός τζάνκι στο Trainspotting του Danny Boyle, ανάβουν τις συζητήσεις. Η δεύτερη άλλωστε ήταν μια από τις ταινίες - αποκαλύψεις εκτός διαγωνιστικού. Από το Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών αρέσουν επίσης το Jude του Michael Winterbottom, ο Αιχμάλωτος του Καυκάσου του Sergei Bodrov και το remake των Διαβολογυναικών από τον Jeremiah Chechik με την Sharon Stone και την Isabelle Adjani στους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Ο Al Pacino έρχεται στις Κάννες ως σκηνοθέτης του Αναζητώντας τον Ρίτσαρντ που προβάλλεται στο Ένα Κάποιο Βλέμμα, εκεί όπου θα διακριθεί και ο νεότευκτος Paul Thomas Anderson των Magnolia και Boogie Nights με το Sydney. Δεν θα αργήσει η εποχή όπου θα χαρακτηριστεί ως ο νέος Scorsese… Και για το τέλος, οι απογοητεύσεις της χρονιάς: Το Kansas City του Robert Altman και η Κλεμμένη Ομορφιά του Bernardo Bertolucci κατέχουν ως σήμερα την πρωτοκαθεδρία ανάμεσα στις πιο αδιάφορες ταινίες των δημιουργών τους.
ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΑ – Το Δαμάζοντας τα Κύματα χαρακτηρίστηκε από κάποιους ως το πόνημα ενός πουριτανού με βρώμικη φαντασία. Ευτυχώς γι αυτούς, ο «πουριτανός» Lars von Trier δεν παρευρέθηκε στις Κάννες, παραθέτοντας ως δικαιολογία την υπερκόπωση μετά από τα πεντάμηνα γυρίσματα του φιλμ, που τον αποθάρρυνε από την ούτως ή άλλως δύσκολη για εκείνον διαδικασία της επιβίβασης σε αεροπλάνο… Κατά την ανακοίνωση της βράβευσής του ωστόσο, ο Δανός σκηνοθέτης μπόρεσε να ακούσει τη θερμή ανταπόκριση του κοινού μέσα από το κινητό της παραγωγού της ταινίας… - Ο Μαρτσέλο Μαστρογιάνι θα ανέβει για τελευταία φορά τα σκαλοπάτια του Palais, συνοδευόμενος από την κόρη του Chiara. Η λατρεία απέναντι στο πρόσωπό του είναι κάτι περισσότερο από έκδηλη, πιθανότατα εξαιτίας της επάρατου νόσου που τον καταβάλλει. Λίγους μήνες αργότερα θα χάσει τη μάχη, για να συναντήσει τους αγαπημένους του Ingrid και Federico… - Ακόμη μία φορά η Elizabeth Taylor κινητοποιείται στον αγώνα ενάντια στο AIDS, κοστολογώντας για το λόγο αυτό το εισιτήριο της πρεμιέρας του Emma στα 2.500 δολάρια. Πρίγκιπας Αλβέρτος, Brad Pitt, Liz Hurley, Hugh Grant, Elton John, κάποιες από τις προσωπικότητες που συνέδραμαν στην προσπάθειά της…


1997 – Ο ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΣ ΕΝΩΝΕΙ ΣΤΙΣ ΚΑΝΝΕΣ
ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ – Το φεστιβάλ οχυρώνεται. Με πάνω από 100 διασημότητες διεθνούς φήμης και πολλές πολιτικές προσωπικότητες –μεταξύ των οποίων και ο Γάλλος πρόεδρος Ζακ Σιράκ- να τιμούν την 50ή επέτειο του θεσμού, οι Κάννες γεμίζουν με αστυνομικούς, πολιτοφύλακες, τροχονόμους και κάθε είδους παράγοντες επιβολής της τάξης, που δεν κάνουν αναγκαστικά ευκολότερη τη ζωή των επισκεπτών. Πόσο μάλλον όταν οι σφυρίχτρες ηχούν στα αυτιά τους σε κάθε εξωκινηματογραφική δραστηριότητα. Η βίλα στην οποία συνεδριάζει η επιτροπή φυλάσσεται καλύτερα από το θησαυροφυλάκιο του Fort Nox. Η τηλεόραση έχει πια τα αποκλειστικά δικαιώματα μετάδοσης των αποτελεσμάτων, έτσι κάθε διαρροή σημαίνει απώλεια σε χρήμα και σπόνσορες. Οι καιροί αλλάζουν, και οι Κάννες αλλάζουν μαζί τους…
ΤΑ ΒΡΑΒΕΙΑ – Η επιτροπή αποφασίζει να τιμήσει τις πιο ανθρωποκεντρικές ταινίες του διαγωνιστικού με τον Χρυσό Φοίνικα, σε μια μάλλον μέτρια συγκομιδή για τα δεδομένα του φεστιβάλ.
Οι βραβευμένοι Sean Penn
και Abbas Kiarostami,
με παρείσακτο τον John Travolta,
Κάννες 1997
Ο 56χρονος Ιρανός Abbas Kiarostami και ο 70χρονος Ιάπωνας Shohei Imamura, βετεράνοι της σκηνοθεσίας, καταθέτουν δύο δημιουργίες που προκαλούν αίσθηση και έκπληξη, απέχουν ωστόσο από τα συνήθη επίπεδα βράβευσης του θεσμού. Η Γεύση του Κερασιού του πρώτου, κατατίθεται μόλις δύο μέρες πριν την έναρξη του φεστιβάλ, γεγονός αρκετά παρήγορο για τον σκηνοθέτη που είδε την προηγούμενή του ταινία To Λευκό Μπαλόνι να απαγορεύεται από τις αρχές λογοκρισίας της χώρας του. Από την άλλη ο Imamura διπλασιάζει τους Φοίνικές του μετά τη Μπαλάντα του Ναραγιάμα του 1983, με την ελαφριά, μαύρη κωμωδία Το Χέλι που αφήνει ανάμεικτες εντυπώσεις στο κοινό. Πολλοί θα προτιμούσαν να είχαν δει στη θέση του το Γλυκό Πεπρωμένο του Atom Egoyan που απέσπασε τελικά το Μεγάλο Βραβείο: Μια σπαρακτική ματιά σε μια κοινωνία που θρηνεί το θάνατο των παιδιών της εξαιτίας ενός
Russell Crowe, Kim Basinger
και Guy Pearce,
Κάννες 1997
τροχαίου, ένα ανθολόγιο εικόνων ποτισμένο με έντονα χρώματα εσωτερικού πόνου και πόθου για εκδίκηση. Η Παγοθύελλα του Ang Lee, μία ακόμη ταινία με επίκεντρο τον άνθρωπο και τις κοινωνικές του αναζητήσεις, φεύγει με το Βραβείο Σεναρίου που επανέρχεται μετά από χρόνια απουσίας, ενώ ο Wong Kar-Wai τιμάται για τη σκηνοθεσία του στο άνισο αλλά ενδιαφέρον Happy Together. Η Αμερικανογαλλικής συμπαραγωγής επιστημονική φαντασία του Luc Besson με τίτλο Το Πέμπτο Στοιχείο , κατακτά το Μεγάλο Τεχνικό Βραβείο του φεστιβάλ, πιθανότατα χάρη στην πολύτιμη συνδρομή του Canal+ που εκτός από τηλεοπτικός χορηγός του θεσμού, είναι και ο χρηματοδότης της ταινίας. Βραβείο και για τον Sean Penn που βλέπει το ταλέντο του να αναγνωρίζεται μέσω του φιλμ του Νίκου Κασσαβέτη Παράφορα Ερωτευμένοι, ενώ για το σύνολο της κινηματογραφικής του δημιουργίας τιμάται ο Αιγύπτιος Youssef Chahine με το Βραβείο της 50ής Επετείου.
Michael Jackson
Κάννες 1997
ΟΙ ΤΑΙΝΙΕΣ – Αδικημένος της βραδιάς μπορεί να αισθάνεται ο Αυστριακός Michael Haneke, του οποίου η πιο ώριμη και βιτριολική δημιουργία, τα Παράξενα Παιχνίδια, αποχωρεί χωρίς βραβείο. Πιθανότατα και να έπεσε λιγάκι βαριά σε μια –αν κρίνουμε και από τις βραβεύσεις- ευαίσθητη επιτροπή, με τα ονόματα των Isabelle Adjani (πρόεδρος), Mike Leigh, Nanni Moretti, Mira Sorvino να αποδεικνύουν του λόγου το αληθές. Τι να σου κάνει ένας και μοναχικός Tim Burton… Δικαίως παραπονούμενοι αποχωρούν και οι Curtis Hanson (Λος Άντζελες Εμπιστευτικό), Michael Winterbottom (Καλώς Ήλθατε στο Σεράγιεβο), Johnny Depp (O Γενναίος) και Samantha Lang (με το ατμοσφαιρικό Πηγάδι), ενώ και «ευχαριστώ για την επιλογή» θα έπρεπε να αναφωνήσουν οι Mathieu Kassovitz (για τους απαράδεκτους Δολοφόνους) και Wim Wenders (για το μετριότατο Τέλος της Βίας). Εκπλήξεις όπως πάντα επιφύλασσαν οι παράπλευροι θεσμοί, με το γλυκύτατο Ένα Αγόρι στα Ροζ του Βέλγου Alain Berliner να προβάλλεται στο Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών, τα υπέροχα Νορβηγικά θρίλερ Junk Mail και Φόνος στην Ομίχλη (ή αλλιώς Insomnia, του οποίου το remake γυρίστηκε από τον Christopher Nolan το 2002) να ξεχωρίζουν στην Εβδομάδα των Κριτικών, και η Πανευρωπαϊκή πρεμιέρα της νέας, γεμάτης έντασης κοινωνικής ταινίας του Neil LaBute Μεταξύ Αντρών να καταχειροκροτείται στο “Ένα Κάποιο Βλέμμα”.
ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΑ – Η κατατεθειμένη την τελευταία στιγμή Γεύση του Κερασιού, αφηγείται την ιστορία ενός άνδρα που σχεδιάζει την αυτοκτονία του, και των συνοδών του –ενός στρατιώτη, ενός ιερέα και ενός δασκάλου- σε ένα οδοιπορικό στην Ιρανική ενδοχώρα. Και ενώ ο άντρας ξαπλώνει μέσα στο λάκκο του εν μέσω καταιγίδας, η εικόνα κόβεται και τα 30 τελευταία δευτερόλεπτα παρουσιάζουν αμοντάριστο υλικό από τα γυρίσματα του φιλμ, με τον Kiarostami σε στιγμές ξεκούρασης παρέα με το επιτελείο του. Οι κριτικοί συμπεραίνουν ότι ο σκηνοθέτης προσπαθεί να μεταδώσει το μήνυμα ότι η δημιουργία ταινιών είναι η «Γεύση του Κερασιού» γι αυτόν, το νόημα της ζωής. Ή μήπως δεν είναι έτσι; Στο φεστιβάλ του Λοκέρνο ένα χρόνο αργότερα, ο Ιρανός παρουσιάζει την ταινία του ολοκληρωμένη, με ένα συμβατικό κλείσιμο, αποδεικνύοντας ότι είχε εξαπατήσει τις Κάννες με ένα ημιτελές φιλμ. Ε, δεν γίνονται αυτά…
ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΑ – Οι επιλογές της κριτικής επιτροπής ξένισαν πολλούς ανταποκριτές. Ένας από αυτούς αναφέρει σε Γαλλική εφημερίδα: «Πώς είναι δυνατόν να περιμένεις καθαρό βλέμμα από κριτές που δεν αποχωρίζονται ποτέ τα γυαλιά ηλίου τους, ακόμη και μέσα στις αίθουσες;» - Το φαινόμενο των ενοχλητικών κινητών τηλεφώνων κάνει την εμφάνισή του στις αίθουσες προβολής των Καννών. Αποτελώντας -τότε ακόμη- ένα gadget πολυτελείας, οι ιδιοκτήτες τους τα αφήνουν επίτηδες ανοιχτά κατά τη διάρκεια των προβολών χάριν εντυπωσιασμού. Σήμερα που τα χρησιμοποιεί μέχρι και η κουφή Μαρία, οι αναίσθητοι θα έπρεπε να μαχαιρώνονται όπως στην έναρξη του Scream 2… - Ο απόλυτος ξεπεσμός ενός rock star: Κατά τη διάρκεια της Εβδομάδας Κριτικής όπου προβάλλεται το βρετανικό Bent, το κοινό έχει την ευκαιρία να δει τον Mick Jagger να υποδύεται μία drag queen! Όχι άλλο κάρβουνο… - Όλοι οι καλοί χωρούν στην Croisette: Από τον Σιράκ και τον Howard Stern, μέχρι τους Robin Williams, John Travolta, Uma Thurman… - Η Κίνα απαγορεύει την συμμετοχή της πολυαναμενόμενης νέας ταινίας του Zhang Yimou Keep Cool στο φεστιβάλ. Αιτία, η επιμονή της επιτροπής να προβάλλει στο “Ένα Κάποιο Βλέμμα” μια άλλη Κινέζικη ταινία, το East Palace West Palace του Zhang Yuan, που εξιστορεί τη σχέση ενός ομοφυλόφιλου με έναν αστυνομικό στο Πεκίνο και σύμφωνα με την Κίνα αμαυρώνει την εικόνα του λαού της…


1998 – ΤΕΟ-ΠΟΙΗΣΗ
ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ – Το ’95 το περιμέναμε, τρία χρόνια αργότερα μας ήρθε. Στην έκτη του συμμετοχή στο φεστιβάλ των Καννών, ο Θόδωρος Αγγελόπουλος καταφέρνει να συνασπίσει την κριτική επιτροπή γύρω από την ταινία του Μια Αιωνιότητα και Μια Μέρα και να αποσπάσει το Χρυσό Φοίνικα ανάμεσα σε πλήθος σπουδαίων συμμετοχών. Συμμετοχών που μέχρι την προβολή του Ελληνικού φιλμ την τελευταία μέρα του διαγωνιστικού είχαν κατορθώσει να διχάσουν τα μέλη της επιτροπής, με τον πρόεδρο Martin Scorsese να δείχνει ιδιαίτερη προτίμηση στις Ασιατικές δημιουργίες και τους υπόλοιπους να έχουν επιδοθεί σε έναν χωρίς τέλος σκυλοκαυγά Ευρωπαϊκών διαστάσεων. Η Αιωνιότητα όμως, πατώντας στα ισχυρά θεμέλια που είχαν τεθεί με το Ταξίδι στα Κύθηρα (1984), Το Μετέωρο Βήμα του Πελαργού (1990) και Το Βλέμμα του Οδυσσέα (1995) και αποφεύγοντας ταυτόχρονα τα λάθη που κόστισαν τη νίκη τρία χρόνια πριν, έκλεψε τον Φοίνικα στο παρά πέντε…
ΚΑΡΕ ΚΑΡΕ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΘΡΙΑΜΒΟ - Ο Αγγελόπουλος είχε ζητήσει από τον διευθυντή του φεστιβάλ να προβάλλει την ταινία του την τελευταία μέρα του διαγωνιστικού και αποσπώντας θετική απόκριση, κλείστηκε στα εργαστήρια της Cinemagic βελτιώνοντας τα τεχνικά χαρακτηριστικά και τους υπότιτλους του φιλμ.
Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος
με το Χρυσό Φοίνικα,
Κάννες 1998
Στην επιτροπή αποστέλλεται αρχικά μια κόπια που θα διαφέρει κατά πολύ από το τελικό αποτέλεσμα, ενώ 20 ώρες πριν από την πρώτη παρουσίαση στο κοινό, ο σκηνοθέτης βρίσκεται ακόμη στον κινηματογράφο Απόλλων επιθεωρώντας για τελευταία φορά το δημιούργημά του. Οι δημοσιογράφοι πιέζουν να μάθουν πληροφορίες για την Αιωνιότητα μιας και την τελευταία μέρα οι περισσότεροι θα έχουν ήδη αποχωρήσει από τη Γαλλία, το ΕΚΚ ωστόσο αδυνατεί να τους διαφωτίσει. Κανείς δεν έχει δει την ταινία εκτός από το σκηνοθέτη και το επιτελείο του… Σάββατο στις Κάννες: Η πρώτη προβολή διχάζει τους θεατές ενώ ακούγονται και κάποιες φωνές αποδοκιμασίας. Η δεύτερη κυλά σαφώς ευνοϊκότερα, ενώ το τέλος της τρίτης βρίσκει το κοινό να χειροκροτά επί δέκα λεπτά την Ελληνική συμμετοχή. Είναι οι τελευταίες στιγμές του διαγωνιστικού τμήματος. Απομένουν μόνο οι βραβεύσεις. Το βράδυ, το κανάλι Arte που είναι και συμπαραγωγός της ταινίας, διοργανώνει ένα πάρτι -επάνω σε πλοίο- προς τιμήν του Αγγελόπουλου και του φιλμ. Λίγες στιγμές ξεγνοιασιάς πριν τη μεγάλη μέρα… Κυριακή μεσημέρι και ενώ η αποστολή βρίσκεται στο εστιατόριο, μέσω κινητού έρχονται τα πρώτα καλά μαντάτα: «Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος παρακαλείται να μην αποχωρήσει από τις Κάννες, επειδή πρόκειται να παραλάβει ένα σημαντικό βραβείο.» Ίδιο τηλεφώνημα όπως και το ’95… Βραδιά απονομής, ώρα 20:30, απομένουν μόλις 2 βραβεία. Η Ιζαμπέλ Ιπέρ απευθύνει το λόγο στον πρόεδρο της επιτροπής: “Mister Scorsese, who is the winner of the Special Jury Prize?” Κανείς δεν ασχολείται με την αστεία, γαλλοπρεπή προφορά της. “Roberto Benigni!” Τα πανηγύρια ξεκινούν, οι στιγμές αγωνίας άξιζαν τον κόπο: Λίγα λεπτά αργότερα, ο Αγγελόπουλος παραλαμβάνει από τα χέρια της Gong Lee τον Χρυσό Φοίνικα, τον οποίο αποδέχεται με ένα φιλί στην Ιπέρ και ένα απλό «ευχαριστώ». Χωρίς φανφάρες και πανηγυρισμούς. Είναι ο θριαμβευτής της βραδιάς…
ΣΤΑ ΙΧΝΗ ΤΟΥ ΦΟΙΝΙΚΑ – Λίγο αργότερα ο σκηνοθέτης δηλώνει στους δημοσιογράφους: «Παρ’ ολίγον να μην έρθω φέτος». Μια λιμουζίνα τον παραλαμβάνει και τον μεταφέρει στο ξενοδοχείο Majestic, ενώ μια ώρα αργότερα παρευρίσκεται στο προς τιμήν του δείπνο με το διευθυντή του φεστιβάλ Gilles Jacob, συνοδευόμενος από τη σύζυγό του Φοίβη. Δευτέρα, 15:30 ώρα Ελλάδος, η πτήση 718 της Alitalia καταφθάνει στο Ανατολικό Αεροδρόμιο με τον Χρυσό Φοίνικα στις αποσκευές της. Στην υποδοχή παρευρίσκεται ο υπουργός πολιτισμού Ευάγγελος Βενιζέλος καθώς και ο μικρός Βορειοηπειρώτης πρωταγωνιστής του φιλμ, Αχιλλέας Σκέβης, ο οποίος παίρνει τον Χρυσό Φοίνικα και τον φιλάει.
Ο Roberto Benigni γονατίζει…
ΤΑ ΒΡΑΒΕΙΑ – Η Οσκαρική Η Ζωή Είναι Ωραία φεύγει με το Μεγάλο Ειδικό Βραβείο και ο Benigni επιδίδεται στα συνήθη καραγκιοζιλίκια του, φιλώντας όλα τα μέλη της επιτροπής και γονατίζοντας μπροστά στον Scorsese πριν την παραλαβή. Ο θριαμβευτής του Sundance Marc Levin θα τιμηθεί και στις Κάννες με τη Χρυσή Κάμερα Φιλμικού Ντεμπούτου για το Slam, ο Hal Hartley του υπέροχου Henry Fool φεύγει με το βραβείο Σεναρίου, ενώ το ξεσηκωτικό Velvet Goldmine του Todd Haynes με το βραβείο Καλλιτεχνικής Προσφοράς. Η γυρισμένη σύμφωνα με τις επιταγές του Δόγματος ‘95, καθηλωτική Οικογενειακή Γιορτή του Thomas Vinterberg
…και φιλάει τα πόδια του
Martin Scorsese,
Κάννες 1998
θα μοιραστεί το Ειδικό Βραβείο με τη Σχολική Εκδρομή του Claude Miller, ενώ για τις ερμηνείες τους θα επιβραβευτούν οι Peter Mullan του Το Όνομά μου Είναι Τζο και Elodie Bouchez, Natacha Regnier της Ονειρεμένης Ζωής των Αγγέλων. Τέλος, άξιος βραβείου σκηνοθεσίας σύμφωνα με την επιτροπή κρίθηκε ο John Boorman για τον Στρατηγό, μια επιλογή που απογοήτευσε τους πάντες…
ΟΙ ΤΑΙΝΙΕΣ - …μιας και η απουσία των Nanni Moretti και Lars von Trier από τα βραβεία άφησε εκτός νυμφώνος δύο από τις καλύτερες ταινίες του φεστιβάλ: Τον υπέροχο Απρίλη και τους τολμηρούς Ηλίθιους αντίστοιχα. Δικαιότατα ωστόσο αγνοήθηκε το απαράδεκτο, δήθεν σουρεαλιστικό Φόβος και Παράνοια στο Λας Βέγκας του Terry Gilliam, μια από τις πιο άστοχες εμπνεύσεις του δημιουργού του Brazil. Χολιγουντιανό γεγονός στις Κάννες, η προβολή του Godzilla του Roland Emmerich εκτός διαγωνιστικού, αν και τις εντυπώσεις κατόρθωσε να κλέψει το υπέροχο Dark City του Alex Proyas ως προπομπός του Matrix. Το Blues Brothers 2000 του John Landis έδωσε επίσης το παρόν, όπως επίσης και ο Ingmar Bergman με την κινηματογραφική απόδοση ενός τηλεοπτικού σήριαλ ονόματι In the Presence of a Clown, στο οποίο αυτοβιογραφείται εις διπλούν μέσω δύο μανιοκαταθλιπτικών γερόντων… Καλά νέα ως είθισται, έρχονται από το Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών. Η καθηλωτικά αστεία, τραγική και πικρή συνάμα Ευτυχία του Todd Solondz γνωρίζει την αποθέωση, ενώ το χειροκρότημα αποσπούν η σπαρακτική αποτύπωση της Τελευταίας Νύχτας του Κόσμου από τον Καναδό Don McKellar, καθώς και τα Αχούρια του Μπέβερλι Χιλς της Tamara Jenkins. Το Sitcom του Francois Ozon έχει ιδιαίτερο αντίκτυπο στην Εβδομάδα Κριτικής, κυρίως εξαιτίας των αντιδράσεων που προκαλεί με την αμφιλεγόμενης αισθητικής θεματική του: Σαδομαζοχισμός, αιμομιξία, ομοφυλοφιλία, στην πιο δυσλειτουργική οικογένεια που έχει αποτυπωθεί ποτέ σε φιλμ…
ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΧΡΩΜΑ – Τιμή από τον Αγγελόπουλο, πισώπλατη μαχαιριά από τον απόδημο ελληνισμό δια χειρός της Ελληνοαυστραλέζας Άννας Κοκκίνου (ή όπως δηλώνει η ίδια, Άνα Κόκινος): Στην ταινία της Κατά Μέτωπο (Head On) που προβάλλεται στο Δεκαπενθήμερο, αποτυπώνει τη ζωή μιας κοινότητας μεταναστών της Αυστραλίας στέλνοντας τον πολυδιαφημισμένο ελληνικό ανδρισμό στα σκουπίδια. Οι περισσότεροι άνδρες του φιλμ ρέπουν προς την ομοφυλοφιλία, ενώ σύμφωνα με τα λόγια του Άρη (Αλέξη Δημητριάδη) «Όλοι οι Έλληνες είναι αδελφές». Τσεκούρι και φωτιά!
ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΑ - Λίγες μέρες μετά τη βράβευση, σε ερώτηση των «Νέων» για το αν το φεστιβάλ του χρωστούσε αυτό το βραβείο, ο Αγγελόπουλος δηλώνει: «Αν και ο διευθυντής του Φεστιβάλ των Καννών, ο Ζιλ Ζακόμπ, μου είχε πει ότι ένιωθε άσχημα που εγώ και ο Ίνγκμαρ Μπέργκμαν δεν έχουμε πάρει ποτέ τον Χρυσό Φοίνικα, θα προφυλάξω τον εαυτό μου και δεν θα πω τίποτα επ` αυτού. Απλώς μόνο ότι υπάρχουν σκηνοθέτες του επιπέδου του Κεν Λόουτς που ποτέ δεν έχουν αγγίξει αυτό το βραβείο, χωρίς να μειώνεται στο ελάχιστο η αξία τους». – Η μουσικός της Αιωνιότητας, Ελένη Καραΐνδρου, δεν μπόρεσε να παρευρεθεί στις Κάννες. Το μεγάλο νέο της το μετέδωσε μέσω κινητού τηλεφώνου ο ίδιος ο Αγγελόπουλος, μισή ώρα μετά τη βράβευση. – Μέλος της κριτικής επιτροπής η Winona Ryder, εθεάθη να διασκεδάζει παρέα με τον Johnny Depp μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες στο πάρτι του Φόβος και Παράνοια στο Λας Βέγκας. Πάλι καλά που η ταινία δεν έφυγε με κάποιο βραβείο… - Την παράσταση έκλεψε για ακόμη μια χρονιά η Sharon Stone. Δάκρυσε στη συνέντευξη τύπου του The Mighty για το δάσκαλό της που πέθανε από AIDS, ενώ προσέφερε τις πρώτες βοήθειες σε μια δημοσιογράφο που λιποθύμησε λόγω συνωστισμού… Ταλεντάρα! – Πρωτιές: Για πρώτη φορά, οι ταινίες μικρού μήκους αποκτούν τη δική τους κριτική επιτροπή. Πρώτος πρόεδρός της, ο Ζαν Πιέρ Ζενέ. Για πρώτη φορά επίσης, οι Κάννες αποκτούν και σπόνσορα: Η 51η διεξαγωγή του θεσμού είναι μια προσφορά της L’Oreal και διαφημιστές της οι Andie MacDowell και Gong Lee… Τέλος, πρωτιά και για τις γυναίκες στην κριτική επιτροπή: Με 5 εκπροσώπους του ωραίου φύλου (Chiara Mastroianni, Lena Olin, Winona Ryder, Zoé Valdés και Sigourney Weaver) , αποκτά την πιο «θηλυκή» σύνθεση στην ιστορία του θεσμού.


1999 – ΜΙΚΡΟ ΚΑΛΑΘΙ
ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ – Η επιτροπή αποφασίζει να ακολουθήσει μια small-is-beautiful φιλοσοφία, θεωρώντας ότι με αυτόν τον τρόπο θα φέρει το φεστιβάλ πιο κοντά στις ρίζες του και ότι έτσι «θα αναδείξει ταινίες που υπό διαφορετικές συνθήκες δεν θα τις ανακάλυπτε ποτέ ο κόσμος», σύμφωνα με τα λόγια του προέδρου της David Cronenberg. Κάποιος θα έπρεπε να είχε εξηγήσει στον κοσμαγάπητο σκηνοθέτη, ότι γι αυτόν το λόγο θεσπίστηκαν στις Κάννες θεσμοί όπως αυτοί του Δεκαπενθήμερου των Σκηνοθετών και της Εβδομάδας Κριτικής. Ίσως έτσι να είχε αποφευχθεί το χαντάκωμα του Όλα για τη Μητέρα μου, ο παραγκωνισμός του Straight Story, η γιούχα του κοινού μετά από σχεδόν κάθε απονομή…
ΤΑ ΒΡΑΒΕΙΑ – Κάτι τέτοιο ωστόσο προφανώς δε συνέβη, με αποτέλεσμα η γλυκύτατη αλλά άνιση Rosetta των Βέλγων αδερφών Dardenne να αποχωρήσει με τον Χρυσό Φοίνικα. Δικαιότατα παρ’ όλ’ αυτά, η ερμηνεία της έφηβης Emilie Dequenne θα διπλασιάσει τα βραβεία του φιλμ. Αποθέωση της ανοησίας, η τριπλή βράβευση της κουραστικής και αδιάφορης Ανθρωπότητας
Penelope Cruz, Pedro Almodóvar, Antonia και Marissa
Paredes στην προβολή του «Όλα για τη Μητέρα μου»
Κάννες 1999
του Bruno Dumont, με το Μεγάλο Βραβείο και τα δύο βραβεία ερμηνείας στους Emmanuel Schotte και Severine Caneele να ξεσηκώνουν θύελλες διαμαρτυρίας στο Palais. Υπό κανονικές συνθήκες, η Γαλλική ταινία δύσκολα θα κατόρθωνε να εισχωρήσει στις ταινίες του διαγωνιστικού τμήματος. Εκτός αυτού, η επιτροπή κατόρθωσε με τις βραβεύσεις αυτές να αποδείξει την φιλμική της ημιμάθεια: Οι αμέσως προηγούμενες ταινίες των δημιουργών, Η Υπόσχεση των αδερφών Dardenne και η Ζωή του Ιησού του Dumont, εκτός του ότι υπερείχαν σε όλους τους τομείς, κατόρθωναν να περάσουν με πολύ πιο εύγλωττο τρόπο τα ίδια ακριβώς μηνύματα. Με τις υπόλοιπες βραβεύσεις να κινούνται σε ακόμη πιο τριτοκοσμικά επίπεδα (σεναρίου στο Ρωσογερμανικό Μολώχ, Ειδικό Βραβείο στο Πορτογαλικό Γράμμα), μόλις δύο ταινίες κατόρθωσαν να αποσπάσουν το χειροκρότημα του κοινού τη βραδιά των απονομών: Το συγκλονιστικό Όλα για τη Μητέρα μου του Pedro Almodovar που τιμήθηκε για τη σκηνοθεσία του και το επιβλητικό Ο Αυτοκράτορας και ο Δολοφόνος του Chen Kaige που έφυγε από τις Κάννες με το Μεγάλο Τεχνικό Βραβείο.
Η Αντριάνα Καρεμπέ με φόντο την πρόσοψη του Palais,
Κάννες 1999
ΟΙ ΤΑΙΝΙΕΣ – Μέσα στο γενικότερο κλίμα απογοήτευσης, όλοι μνημονεύουν τις τρεις ταινίες του διαγωνιστικού που ενώ έκλεψαν μεγάλο μέρος των εντυπώσεων, δεν κατόρθωσαν να βραβευτούν ούτε μία φορά. Πρώτο και καλύτερο το Ghost Dog: Ο Τρόπος των Σαμουράι ενός Jim Jarmusch που επιστρέφει στις Κάννες με μια από τις πιο μεστές και συναρπαστικές δημιουργίες του, διαθέτοντας στη φαρέτρα του έναν εντυπωσιακό Forest Whitaker στην καλύτερη ερμηνευτική στιγμή της καριέρας του. Ξοπίσω του, ένας διαφορετικός David Lynch με την πιο υπέροχα συμβατική φιλμική του κατάθεση, υπό τον αποκαλυπτικό τίτλο The Straight Story. Τρίτος τη τάξει παραμελημένος του φεστιβάλ, ο Atom Egoyan, που με το Ταξίδι της Φελίτσια μπορεί να μην άγγιξε το μεγαλείο ενός Γλυκού Πεπρωμένου, κατόρθωσε ωστόσο να συνθέσει μερικές πολύ δυνατές στιγμές συγκίνησης και συναισθηματισμού. Εκτός διαγωνιστικού προβάλλεται το πολυσυζητημένο Δόγμα του Kevin Smith που απογοητεύει,
Γελοιογραφία με θέμα
το μάθημα σκηνοθεσίας του
Αγγελόπουλου από
το περιοδικό
Le Film Francais:
«Πώς κερδίζεις το Φοίνικα;
Γυρνάς μια μικρού μήκους
ταινία 20 λεπτών,
την προβάλλεις σε
slow motion και
έρχεσαι στις Κάννες
με μια ταινία
δυόμισι ωρών. Άλλη ερώτηση;»
αρέσουν όμως τόσο ο Εγγλέζος του Steven Soderbergh, όσο και ο Κουρέας της Σιβηρίας του Nikita Mikhalkov. Εκτός συναγωνισμού προβάλλει και ο Werner Herzog το πολύ προσωπικό ντοκιμαντέρ Ο πιο Αγαπημένος μου Εχθρός, με τον τίτλο να εννοεί τον θανόντα Klaus Kinski με τον οποίο ο σκηνοθέτης είχε συνεργαστεί επεισοδιακά σε 5 ταινίες. Υπό τη σκέπη του Δεκαπενθημέρου των Σκηνοθετών, προβάλλεται η σκηνοθετική προσπάθεια της Sofia Coppola με τίτλο Αυτόχειρες Παρθένοι, ενώ την έκπληξη στο συγκεκριμένο θεσμό κάνει το σκοτεινό, αινιγματικό και βίαιο στο κλείσιμό του Charisma του Ιάπωνα Kiyoshi Kurosawa. Τις εντυπώσεις στο Ένα Κάποιο Βλέμμα θα κλέψει το ατμοσφαιρικά σουρεαλιστικό Ratcatcher του βετεράνου Σκωτσέζου Lynne Ramsay, με την αποτύπωση του πορτρέτου μιας βιετναμέζας πόρνης στο So Close to Paradise του Wang Xiaoshuai να ακολουθεί κατά πόδας. Η ειρωνική ιστορία της –επινοημένης- πρώτης Ινδικής θανατικής καταδίκης σε ηλεκτρική καρέκλα δια χειρός Murali Nair, που φέρει τον τίτλο Throne of Death, καταχειροκροτείται και αποσπά τελικά τη Χρυσή Κάμερα Φιλμικού Ντεμπούτου.
ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΧΡΩΜΑ – Στο θεσμό Cinefoundation ως Αυστριακή συμμετοχή παρουσιάζεται η Γερμανία του Χρήστου Κρικέλλη με τους Νίκο Γεωργόπουλο, Φιλάνθη Παναγάκου, Αντώνη Αλεξίου, μια γλυκόπικρη ταινία τοποθετημένη στα χρόνια της δικτατορίας που επιχειρεί να δει τον αποχωρισμό μέσα από τα μάτια ενός παιδιού.
ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΑ – Ερωτηθείς στη συνέντευξη τύπου για τα κοινά του στοιχεία με τον Fassbinder, o Almodovar αποκρίνεται: «Μάλλον εκείνος έπαιρνε περισσότερη κοκαΐνη και είχε περισσότερες σεξουαλικές ιδιοτροπίες από μένα. Κατά τ’ άλλα και οι δύο αγαπάμε πολύ το μελόδραμα»… Κρύψε και τίποτα βρε Πέδρο… - Κουστουμαρισμένοι Θιβετιανοί μοναχοί σουλατσάρουν στην Croisette αφήνοντας για λίγο τις προσευχές τους, επ’ ευκαιρίας της πρώτης κινηματογραφικής αποστολής της χώρας τους: Είναι Το Κύπελλο του Khyentse Norbu, γυρισμένο κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου σε ένα μοναστήρι. Ερωτήματα: α) Τι ξέρει από μπάλα ο μοναχός; β) Τελικά, οι Κάννες δεν είναι του διαβόλου; - Ο Αγγελόπουλος διδάσκει την τέχνη της σκηνοθεσίας στις Κάννες, μια καθιερωμένη συνήθεια των τροπαιούχων του θεσμού. Το μάθημα, που παρακολουθείται από επίδοξους Γάλλους σκηνοθέτες, διαρκεί σχεδόν 2 ώρες και ο Τεό αποκαλύπτει ότι στα νιάτα του είχε αποβληθεί από τη Γαλλική Σχολή Κινηματογράφου Idec επειδή ακολουθούσε τους δικούς του, αντισυμβατικούς κανόνες κινηματογράφησης. Το μόνο που δεν εκπλήσσει στην παραπάνω πρόταση, είναι η διάρκεια του σεμιναρίου…

"Στο επόμενο: Οι Κάννες μπαίνουν στον νέο αιώνα - Οι χρονιές 2000-2004"

Επιστροφή στην αρχή



 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.