• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Cine Tv


Τρί 29 Απρ 2003

τηλεπαράσιτο – THE TRUMAN SHOW του Peter Weir




Εν έτει 1998, o Peter Weir κάνει την υπέρβασή του. Οραματιζόμενος έναν κόσμο σκλαβωμένο, πνιγμένο από την αφοπλιστική ματιά ενός τεχνολογικού σύμπαντος, σκαρώνει την κορυφαία ταινία των 90’s υπό την σεναριακή καθοδήγηση του Andrew Niccol. Ο ήρωάς του είναι κάτι περισσότερο από ένας πρωταγωνιστής. Είναι η προσωποποίηση του ατόμου ως ύπαρξη, ως έννοια, ως μονάδα ενός κοινωνικού συνόλου αλλά και ως ατομική οντότητα. Το Truman Show αποτελεί και την κεντρική πρόταση της στήλης για τις μέρες που ακολουθούν (Δευτέρα, 21:00, ALTER). Σε μία εβδομάδα που τα κανάλια φορτώνουν το πρόγραμμά τους με ταινίες, εκτός των προτεινόμενων (που θα ανακαλύψετε στη συνέχεια), σας δίνουμε ως εναλλακτικές επιλογές: Οι Δένα Εντολές (The Ten Commandments, 1956) του Σεσίλ Ντε Μιλ (M.Παρασκευή, STAR, 21:00) – Δόκτωρ Ζιβάγκο (Dr. Zhivago, 1965) του Ντέιβιντ Λιν (Μ.Σάββατο, MEGA, 16:15) – Μπάρι Λίντον (Barry Lyndon, 1975) του Stanley Kubrick (Μ.Σάββατο, STAR, 00:45) -- Βίκτωρ/Βικτόρια (Victor-Victoria, 1982) του Blake Edwards (Μ.Σάββατο, MEGA, 03:30) – Ο Γύρος του κόσμου σε 80 μέρες (Around the World in 80 Days, 1988) του Michael Anderson (Κυριακή του Πάσχα, MEGA, 11:00) – Το Πέμπτο Στοιχείο (The Fifth Element, 1997) του Λικ Μπεσόν (Πέμπτη, ALPHA, 21:45). Για τους αμετανόητους τηλεθεατές, συνεχίζονται κανονικά οι σινεφιλικές σειρές Σοπράνος (Δευτέρα, ΕΤ1, 23:30), Η δυτική πτέρυγα (Τρίτη, ΕΤ1, 00:00) και φυσικά τα X-Files (Τρίτη, ΑΝΤ1, 01:15). Καλή τηλεοπτική εβδομάδα και καλή Ανάσταση! And in case I don`t see you: good afternoon, good evening and good night!

ΥΓ: ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ: Ευχαριστούμε όλους τους συμμετέχοντες στο διαγωνισμό των 2 ½ Γάμων και της 1 ½ Κηδείας! Τα καλύτερα δημοσιεύονται (όπως θα ανακαλύψετε) στο σημερινό CineTV. Για την επόμενη εβδομάδα σας προκαλούμε ανοιχτά με τον Βασιλιά της Μοναξιάς (The Fisher King) του Terry Gilliam και πρωταγωνιστές τους Jeff Bridges και Robin Williams. Αναζητούμε ευφάνταστες ιδέες στο tileparasito@cine.gr και (το προτιμότερο) ενυπόγραφες. Καλή συγγραφή! ΥΓ2: Εγκαίνια για τη νέα παράγραφο του CineTV, «Μεγάλα Λόγια». Check it out…

Παρασκευή 25/4, ΜΕGA 00:30, Δ:145’
Casablanca - Καζαμπλανκα
Πέρα από μια απλή ταινία. Σταθμός…
-WE’LL ALWAYS HAVE MEMORIES: Υπάρχουν κάποιοι τίτλοι στο βιβλίο του κινηματογραφικού μικρόκοσμου που έχουν αφήσει το μελάνι τους να στάξει και πίσω από τη σελίδα που τους αναλογεί, σφραγίζοντας με αυτόν τον τρόπο την βαρύνουσα σημασία τους σε ένα βασίλειο εικόνων που πάντοτε θα θρέφεται από τον ομφάλιο λώρο που το κρατάει συνδεδεμένο με το παρελθόν. Ένας από αυτούς είναι και η Καζαμπλάνκα, μια λέξη που σφράγισε μια ολόκληρη γενιά και έδωσε σπίθες ζωής σε αυτές που ακολούθησαν. Κάποιες ταινίες απλά γράφουν ιστορία, κρατώντας τον πυρσό της τέχνης που υπηρετούν ψηλά. Μετατρέπονται σε φάρο. Όπως οι ερμηνείες των Humphrey Bogart και Ingrid Bergman που μνημονεύονται μέσα στο πέρασμα των χρόνων ως διαχρονικές αξίες που ανύψωσαν τον ερμηνευτικό πήχη δυο σπιθαμές ψηλότερα. Όπως η απλότητα μιας αφήγησης που ξέρει τον τρόπο να μεταμορφώσει την ιστορία ενός έρωτα σε ποιητικό στίχο, αντλώντας όση δύναμη και φλόγα μπορεί να γεννηθεί από μια σειρά ασπρόμαυρων φιγούρων. Όπως η αριστοτεχνικά άμεση εικονοπλασία του Michael Curtiz, που κάνει τα καρέ να πάλλονται από ζωή, κερδίζοντας το Όσκαρ. Όπως η αποκαλυπτική ερμηνεία του Claude Rains, που παρά τη σαγηνευτική λάμψη της Bergman και το εσωτερικό πάθος του Bogart, κατορθώνει να ξεφύγει από την άχαρη θέση του δευτερεύοντος ρόλου. Όπως ο παράτολμος δυναμισμός της ταινίας, που δείχνοντας θαυμαστή εμπιστοσύνη στο δυνατό σενάριο (βασισμένο στο θεατρικό των Murray Burnett και Joan Alison “Everybody Comes to Rick’s”) αντιστάθηκε στις κερδοθηρικές σειρήνες απαντώντας με ένα γλυκόπικρο φινάλε, πλέκοντας τον έρωτα, τον πατριωτισμό, την αυτοθυσία, με ρομαντικούς, δραματικούς αλλά και κωμικούς τόνους. Δυστυχώς, δεν γυρίζονται πια τέτοιες ταινίες. Και όσο οι μνήμες θα σβήνουν, ο κινηματογραφικός πλανήτης θα γίνεται ολοένα και φτωχότερος… Ως τότε… “We’ll always have Paris”…
-ΜΕΓΑΛΑ ΛΟΓΙΑ: Rick Blaine (Humphrey Bogart): “Louis, I think this is the beginning of a beautiful friendship.”
-2½ ΓΑΜΟΙ (ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ):
1) «100% Χάμφρυ κουλ. Το στυλ. (Πολύ σημαντικό, μείνε πάντα με το ένα χέρι από στην τσέπη. Μην το βγάλεις αν δεν είσαι σίγουρος ότι εκείνη θα είναι για πάντα δική σου). Για πάμε ξανά την άσκηση! Με το ένα, με το δύο, με το τρία : συγχρόνως, αταραξία και οδυρμός, αβρότητα με τον πιανίστα, απλοχεριά με τον αστυνόμο, γιατί έτσι είναι ο άντρας (για όσους δεν ήξεραν, ή, δεν θυμούνται)» (Γιάννης umbiurbi)
2) «(…) Και να σκεφτεί κανείς ότι η Bergman και ο Bogart δεν ήταν οι πρώτες επιλογές του σκηνοθέτη.» (s_myra)
+½) «Δυστυχώς, σπάνια μνημονεύεται η εξαιρετική σκηνοθεσία του Michael Curtiz. Ένας μάγος των (ασπρόμαυρων) εικόνων.» (Δημήτρης Κάτσος - Ιωάννινα)
-ΚΑΙ 1½ ΚΗΔΕΙΑ (ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ):
1) «Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί θεωρείται μια από τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών. Πολλή μελούρα, πολύ δήθεν ο Bogart. Αλλά η Bergman θεά, το παραδέχομαι. Γνώμη μου, δεν πιάνει πάνω από 7.» (Νίκος Κ.)
+½) «Αν της βάλεις 10 θα κόψω τις φλέβες μου.» (Παναγιώτης Κατσιμάντης - Αθήνα)
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 10/10 (χαχα)

Σάββατο 26/4, MEGA 01:15, Δ:101’
Τραγουδώντας στη βροχή ( Singin` In The Rain, 1952)
Χορεύοντας με τη νοσταλγία…
-KELLYIN’ IN THE RAIN: Το διασημότερο μιούζικαλ όλων των εποχών, κρύβει πίσω του τη μικρή ιστορία του παγκόσμιου κινηματογράφου. Με αφορμή τον θάνατο της βουβής του περιόδου (με τον Τραγουδιστή της Τζαζ το 1927), η ιστορία μας εισάγει στον μικρόκοσμο της εταιρίας Monumental Pictures, της οποίας το διασημότερο on screen ζευγάρι (Gene Kelly στο ρόλο του Don Lockwood και Jean Hagen ως Lena Lamont) καλείται να κάνει το μεγαλύτερο βήμα στην καριέρα του, παρουσιάζοντας την πρώτη ομιλούσα του ταινία. Η αναπάντεχη κακοφωνία ωστόσο της δεύτερης, οδηγεί στο remake του φιλμ ως μιούζικαλ, με τη βοήθεια της Kathy Selden (Debbie Raynolds) στο ντουμπλάζ. Ο έρωτας δεν αργεί να ανθίσει, κάτι που θα οδηγήσει και στην διασημότερη σκηνή του φιλμ, αυτή της «μουσκεμένης» χορογραφίας του Gene Kelly στο ομότιτλο της ταινίας τραγούδι (που είχε ακουστεί για πρώτη φορά στο Hollywood Revue του 1929). Ο Kelly είναι και αυτός που ουσιαστικά βαστά στους ώμους του το εγχείρημα, στον τριπλό ρόλο του σκηνοθέτη, χορευτή, χορογράφο. Η αναμφισβήτητη αξία του στους δύο τελευταίους τομείς καταγράφεται με σαφήνεια στην οθόνη, παρουσιάζοντας μερικές από τις πιο ευφάνταστες και σαγηνευτικές χορογραφίες που έχουν γυριστεί ποτέ για τον κινηματογράφο. Σε μία από αυτές, που συμπεριλαμβάνει και τη συμμετοχή του εντυπωσιακού Broadway Ballet, μπορούμε να απολαύσουμε την guest star Cyd Charisse και το «τρελό πέπλο» της: ένα κομμάτι λευκού μεταξιού μήκους δέκα μέτρων που ανεμίζει γύρω της, σκηνή για την οποία χρειάστηκαν τρεις μηχανές αεροπλάνου στο ρόλο των ανεμιστήρων, ένας μήνας πρόβες, δύο εβδομάδες γυρισμάτων και 600.000 δολάρια budget.
-Η ΜΕΛΩΔΙΑ ΤΗΣ ΝΟΣΤΑΛΓΙΑΣ: Το γεγονός και μόνο αποδεικνύει τη συναίσθηση όλων των συντελεστών του φιλμ για τη μεγαλοπρεπή του υπόσταση, σε μια εποχή όπου οι κινηματογραφικές εταιρίες περνούσαν από κόσκινο κάθε σκηνή προτού βάλουν το χέρι στην τσέπη για ένα cent. Η επιτυχία της ταινίας ήταν δεδομένη, ωστόσο η παρουσία του Donald O’ Connor στον κωμικό χαρακτήρα της υπόθεσης ήταν αυτή που της έδωσε την ώθηση για να απεγκλωβιστεί από τη μίζερη στρυφνότητα άλλων ταινιών του είδους. Οι γκριμάτσες και ο τρόπος ομιλίας του, εκπέμπουν όση φρεσκάδα χρειάζεται για να τον κάνουν να κλέψει την παράσταση. Στην αντίπερα όχθη ο Kelly συχνα πυκνά φαντάζει καρτουνίστικη φιγούρα στα ερμηνευτικά του καθήκοντα, προσδίδοντας στο ρόλο του μία δόση υπερβολής και μία τάση υπερκινητικότητας, που μπορεί μεν να αποδοθεί στην ιδιότητά του ως χορευτής, του αφαιρεί δε πόντους από το ρόλο του ως ηθοποιός. Η τάση βέβαια αυτή περνάει απαρατήρητη σε μια ταινία που σφύζει από ζωντάνια και κέφι, σε αντίθεση με την μετριότατη παρουσία της Debbie Raynolds που φαντάζει πολύ λίγη στην ερμηνευτική της συμπαρουσία με τόσο μεγάλα ονόματα του χώρου. Ακόμα και ο ρόλος της –ως σωσίβιο στη φωνητική μετριότητα της (εκπληκτικής) Jean Hagen- είναι ειρωνικός, μιας και οι ερμηνευτικές επιδόσεις της ίδιας στο τραγούδι χρειάστηκε να περάσουν από ηχητική επεξεργασία (από τη μουσική διευθύντρια της MGM, Betty Noyes) για να αγγίξουν την τελειότητα. Παρά τις όποιες ατέλειές της, η ταινία αποτέλεσε σταθμό στην ιστορία ενός κινηματογραφικού είδους, συνδυάζοντας με επιτυχία τη μουσική, το χορό, την αφήγηση και την κωμωδία. Η μεγαλύτερή της δύναμη ωστόσο κρύβεται στις χορδές νοσταλγίας που ερεθίζει με κάθε σκηνή της, είτε ασπαζόμαστε το είδος που υπηρετεί, είτε μας αφήνει αδιάφορους.
-ΜΕΓΑΛΑ ΛΟΓΙΑ: Don Lockwood (Gene Kelly): “Cosmo, call me a cab.” - Cosmo Brown (Donald O’Connor): “OK, you`re a cab.”
-2½ ΓΑΜΟΙ (ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ):
1) «Το καλύτερο μιούζικαλ όλων των εποχών» (s_myra, Σπυριδαντωνάκη Κατερίνα - Χανιά, Οικονόμου Κατερίνα - Θεσσαλονίκη)
2) «(…) Οι χορογραφίες του Gene Kelly φέρνουν το Broadway σπίτι μας.» (Οικονόμου Κατερίνα – Θεσσαλονίκη)
+½) «Η ταινία μπορεί να έγινε διάσημη για τις χορευτικές της σκηνές, ωστόσο αυτό που την κάνει να ξεχωρίζει είναι η αίσθηση του χιούμορ της που την κάνει τόσο ευχάριστη στην παρακολούθηση.» (Πέττα Αδριανή – Καλαμαριά)
-ΚΑΙ 1½ ΚΗΔΕΙΑ (ΝΤΕΜΙ):
1) «Τι να τα κάνεις τα μιούζικαλ στο σινεμά, αν δεν μπορείς να χορέψεις κι εσύ μαζί τους; Σωστά;» (Οικονόμου Κατερίνα – Θεσσαλονίκη)
+½) Τι να τα κάνεις τα μιούζικαλ στο σινεμά, αν μπορείς να κοιμηθείς και σπίτι σου; (τηλεπαράσιτο)
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 8,5/10

Κυριακή 27/4, STAR 23:30, Δ:104’
Διασημότητες ( Celebrity, 1998)
Ολομέτωπη επίθεση στον χώρο της showbiz από έναν άνθρωπο που εμπιστευόμαστε. Woody is home…
-VELVET GOLDMINE: Ο Lee Simon (Kenneth Branagh), αρθρογράφος σε ένα lifestyle περιοδικό όπου σκιαγραφεί πορτρέτα διάσημων star, βρίσκεται σε διάσταση με τη σύζυγό του Robin (Judy Davis), μια νευρωτική γυναίκα, έτοιμη να κάνει πλαστική χειρουργική επέμβαση για να ξανακερδίσει το δικαίωμα στη ζωή και τον έρωτα. Και πίσω από το κεντρικό αυτό στόρι, ένας ολόκληρος κόσμος, ο κόσμος των αστέρων… Υποδεχτείτε τον Woody Allen και τις νευρώσεις του. Χρησιμοποιώντας μια βασική αφηγηματική γραμμή ως προεξέχουσα ιστορία, αποδομεί συθέμελα τη βιτρίνα της showbiz, εκπληρώνοντας ταυτόχρονα ένα όνειρο ζωής: Δεκάδες διάσημων star του Hollywood περνούν μπροστά από την ασπρόμαυρη οθόνη, σε μια παρέλαση χαρακτήρων και μικρών ρόλων που μοιάζουν να αυτοσαρκάζονται, να αποσυνθέτουν τους εαυτούς τους. Από τον Leonardo DiCaprio στο ρόλο του baby face super star, την Melanie Griffith που εκποιείται με… στοματικές προσφορές για τη βελτίωση της θέσης της στο hall of fame, την Famke Janssen σε ρόλο εκδότριας και την Winona Ryder, ως τον Donald Trump, τον Jo Buttafuoco (στο ρόλο των εαυτών τους) και την Charlize Theron, όλοι είναι εδώ…
-IN WOOD’ WE TRUST: Ο Allen χρησιμοποιεί γι ακόμη μια φορά στοιχεία των νευρώσεών του, στάζοντας πικρή ειρωνεία για τους κύκλους της διανόησης, της τέχνης, της θρησκείας. Χρησιμοποιεί την κάμερα του ως μέσο παρατήρησης και όχι ενδοσκόπησης, αφήνοντας τα συμπεράσματα στον ανυποψίαστο θεατή. Με αμέτρητες δόσεις σαρκαστικού (αλλά και αυτοσαρκαστικού) χιούμορ και έναν κεντρικό ρόλο μάλλον αυτοβιογραφικό, ο αγαπημένος μας Woody απλώνει το κολλάζ του επάνω σε και επιφάνεια μιαρή και βρώμικη, λερώνοντας τα κομμάτια του με μεγάλες ποσότητες υστερίας, ανόητου εγωισμού, αλαζονικής έπαρσης. Αν και δανείζεται στοιχεία από όλα τα υπόλοιπα προηγούμενα φιλμικά του εγχειρήματα, η ταινία αυτή καταλαμβάνει ξεχωριστή θέση στην προσωπική του φιλμογραφία, διαθέτοντας την τόλμη να σπιλώσει έναν χώρο που τον ανέδειξε και του έδωσε απλόχερα μια πρωτοφανή ελευθερία κινήσεων. Και παρά το ότι όσα διαδραματίζονται επί μιάμιση ώρα στην οθόνη, μας είναι λίγο ως πολύ γνωστά, δεν μπορούμε να κρύψουμε τον ενθουσιασμό μας. Έμπαινε Woody, έμπαινε…
-ΜΕΓΑΛΑ ΛΟΓΙΑ: Nicole Oliver (Melanie Griffith): «Δεν μπορώ να κάνω σεξ μαζί σου! Το σώμα μου ανήκει στον άντρα μου και δεν υπάρχει τρόπος να τον απατήσω με αυτόν τον τρόπο. Όμως το τι κάνω από το λαιμό και πάνω, είναι μια διαφορετική ιστορία.»
-2½ ΓΑΜΟΙ:
1) Σενάριο, σκηνοθεσία: Woody Allen. Φτάνει, δεν θέλω να ξέρω άλλα…
2) Ούτε στην απονομή των Oscars τόσο μεγάλη παρέλαση ψώνιων. Ούτε καν στα Prisunic…
+½) Ατάκες, ατάκες, ατάκες. Ανθολογία. Κρατάμε σημειώσεις…
-ΚΑΙ 1½ ΚΗΔΕΙΑ:
1) Παρ’ όλ’ αυτά, θα μπορούσε να είναι πιο αιχμηρή… Κιοτέψαμε;
+½) Ποτέ μην δαγκώνεις το χέρι που σε θρέφει… Καλά, κανένας σεβασμός πια;
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 7,5/10

Δευτέρα 28/4, ALTER 21:00, Δ:102’
Truman show - Ζωντανη Μεταδοση (The Truman Show, 1998)
Ζωντανός κινηματογράφος…
-ΠΡΟΦΗΤΕΥΟΝΤΑΣ ΜΙΑ ΦΥΛΑΚΗ: Με το Truman Show, o Peter Weir άγγιξε τα όρια του σινεμά. Τοποθετώντας τον ήρωά του (Truman Burbank) στο κέντρο ενός μικρόκοσμου μέσα στον οποίο παρακολουθείται από χιλιάδες κάμερες που μεταδίδουν την εικόνα του σε δισεκατομμύρια θεατές σε όλο τον πλανήτη, πέτυχε να αγγίξει την ουσία του κινηματογράφου, που περιγράφεται απόλυτα από το τρίπτυχο: διασκέδαση, τέχνη, προβληματισμός. Ταυτόχρονα αποδεικνύει αυτό που αμέτρητοι σκηνοθέτες προσπάθησαν να αμφισβητήσουν με τον τρόπο τους ανά τους αιώνες: Το σενάριο είναι αυτό που σφραγίζει την αξία μιας ταινίας. Και στο Truman Show, μία απλής σύλληψης ιδέα από τον Andrew Niccol μετατρέπεται σε μια ιστορία απίστευτων κοινωνικών, πολιτικών και θρησκευτικών επεκτάσεων. Ο Christof (Ed Harris) παρακολουθεί το κατασκεύασμα – φυλακή του από μια σεληνιακή βάση. Είναι απλά ένας τρελός, ιδιοφυής παραγωγός; Είναι ο Θεός; Είναι η συμβολική απεικόνιση της κυριαρχίας των media; Είναι ένας κομματικός, πολιτικός, θρησκευτικός ηγέτης; Είναι η συνείδησή μας που παρακολουθεί; Κάτω από έναν γιγαντιαίο θόλο ζει και αναπνέει μια ολόκληρη κοινωνία. Είναι το ποίμνιο; Είναι τα μέλη κάποιας πολιτικής ή θρησκευτικής κάστας; Είναι η αντανάκλαση του πολιτισμένου κόσμου; Το μόνο βέβαιο είναι ότι ο Truman Burbank είμαστε εμείς. Και ο θόλος που μας περιβάλλει όλοι εκείνοι οι περιορισμοί που μας κρατούν δέσμιους μιας πραγματικότητας που κατά βάση λατρεύουμε να απεχθανόμαστε. Όμως κάποτε φτάνει η στιγμή που αναζητούμε τη διέξοδο στην ελευθερία. Το ζήτημα είναι, φτάνοντας στην πόρτα, έχουμε τη δύναμη να την ανοίξουμε;
-Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΕΝΟΣ ΗΛΙΘΙΟΥ: Βαδίζοντας με άνεση λόγω της ελευθερίας κινήσεων που του εξασφάλισε το εξαιρετικής ευφυΐας σενάριο, ο Weir δημιουργεί την καλύτερη ταινία των ‘90s. Χρόνια μπροστά από την εποχή της, αποπνέει μια απίστευτη αίσθηση βεβαιότητας για τον εαυτό της, επιτρέποντας στον Jim Carrey να θέσει την υπερκινητική του προσωπικότητα στα σωστά ερμηνευτικά πλαίσια αντλώντας από μέσα του κάθε ερμηνευτική ικμάδα που διαθέτει. Ο σαχλός πρωταγωνιστής της Μάσκας, του Ντετέκτιβ Ζώον, του Ηλίθιου και του Πανηλίθιου, δίνει την παράσταση της ζωής του στο ρόλο μιας real life τηλεοπτική περσόνας, κερδίζοντας θεατές και κριτικούς. Σε μία παράσταση για έναν ρόλο, ο Carrey καταβροχθίζει την ευκαιρία θέτοντας την προσωπική του σφραγίδα σε μια ταινία που το κινηματογραφικό μέλλον θα την κατατάξει στο υψηλότατο βάθρο που της αρμόζει. Πραγματικά, πολύ μπροστά από την εποχή της…
-ΜΕΓΑΛΑ ΛΟΓΙΑ: Truman Burbank (Jim Carrey): «Κάποιος να με βοηθήσει, είμαι αυθόρμητος!»
-2½ ΓΑΜΟΙ:
1) Όπως και στο προηγούμενό του σενάριο για το “Gattaca”, ο Andrew Niccol μας φιλοξενεί σε έναν παράδοξα εγκεφαλικό, τεχνολογικό εφιάλτη. Γιατί το σινεμά πάνω απ’ όλα είναι αφήγηση…
2) Το Truman Show αποδεικνύει περίτρανα ότι μπορεί να γυριστεί σινεμά συμβολισμών άμεσο, διασκεδαστικό, ζωντανό. Προς κκ. Σοκούροφ και Αγγελόπουλο: Έτσι γυρίστηκε η καλύτερη ταινία της δεκαετίας. Απλά πράγματα…
+½) Ζωή σαν σε ταινία. Εκατομμύρια μάτια στρέφονται επάνω σου, ενώ οι δρόμοι έχουν ονόματα ηθοποιών… Barrymore road, Lancaster Square…
-ΚΑΙ 1½ ΚΗΔΕΙΑ:
1) «Δεχόμαστε την αλήθεια του κόσμου όπως μας προσφέρεται…» Και ο Christof απευθύνεται σε τοίχους…
+½) “Ποτέ δεν είχες κάμερα μες στο κεφάλι μου”… Μην τους βάζεις ιδέες…
-ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 10/10

Τρίτη 29/4, ET3 22:00, Δ:109’
The Brothers McMullen - Οι Αδελφοι Μακμαλεν, 1995
Ένα μικρό διαμάντι θαμμένο κάτω από τα blockbuster…
-ΣΠΙΤΙΚΗ ΜΗΛΟΠΙΤΑ: Τρία αδέρφια σε κρίση. Οικογενειακή, συναισθηματική, θρησκευτική και άκρως προσωπική. Ο Jack (Jack Mulcahy) είναι παντρεμένος, αλλά μια νέα γυναίκα έρχεται να αναστατώσει την (φαινομενική) ηρεμία και ευτυχία του. Ο Patrick (Mike McGlone) ετοιμάζεται να παντρευτεί μια Εβραία, αν και οι θρησκευτικές του αναστολές ως καθολικός δεν τον αφήνουν σε ησυχία. Ο Barry (Edward Burns) βρίσκεται ξανά μπροστά σε ένα νέο ξεκίνημα μετά από μια σχέση 6 μηνών. Μικρές, καθημερινές καταστάσεις διαπερνούν το χαμηλού προϋπολογισμού φιλμ του Edward Burns, ο οποίος κλείνει την τριπλέτα συμμετοχής του στην ταινία με το καλοκουρδισμένο σενάριό του. Αποπνέοντας ένα άρωμα σπιτικό και οικείο, το μικρό του σχέδιο έρχεται να χτυπήσει ευαίσθητες καθώς και προσιτές χορδές στο θεατή, η ταινία αν και απαρτίζεται από ένα κατά βάση ανδρικό καστ πρωταγωνιστών, αναδεικνύει τη γυναικεία πονηριά χρησιμοποιώντας την ως κεντρική ιδέα, χρωματίζοντας ταυτόχρονα με μία ελαφρά κωμική καθώς και ειρωνική διάθεση το τελικό αποτέλεσμα. Όσοι έχουν ως αρχή το (συχνά) αλάνθαστο small is beautiful, στους Αδελφούς ΜακΜάλεν θα βρουν έναν ανέλπιστο σύμμαχο…
-ΜΕΓΑΛΑ ΛΟΓΙΑ: Patrick McMullen (Mike McGlone): «Δεν χρειάζομαι νέες ιδέες. Αρκετά μπερδεμένος είμαι ήδη.»
-2½ ΓΑΜΟΙ:
1) Ζεστή και φιλική, το συστατικό κάθε «μικρής» ταινίας που διεκδικεί μια θέση στην καρδιά μας…
2) Άμεσοι και αυθεντικοί διάλογοι, προσιτοί χαρακτήρες. Παρακολουθώντας τη ζωή απ’ το μπαλκόνι σου…
+½) Ιρλανδική προφορά, πάντα αξιαγάπητη…
-ΚΑΙ 1½ ΚΗΔΕΙΑ:
1) Πού είναι το σενάριο; Και σε ρωτάω, πού είναι το σενάριο;
+½) Μήπως σε replay να είναι πιο γρήγορη;
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 7/10

Τετάρτη 30/4, ET1 01:00, Δ:124’
Things to do in Denver when you are Dead - Oι Ωραiοι δεν πεθαινουν στο Ντενβερ, 1995
Και αν θυμίζω Reservoir Dogs, τι σας μέλλει;
-DEATH IN VEGAS: Μία αποστολή δολοφονίας καταλήγει σε λουτρό αίματος, και ο εργοδότης καλεί ένα πληρωμένο εκτελεστή για να καλύψει τα ίχνη… Η ταινία του Gary Fleder διαθέτει όλα εκείνα τα συστατικά που μπορούν να κάνουν μια ταινία γοητευτικά παλιομοδίτικη. Με μια δόση γκανγκστερικής δράσης, λίγη ατμόσφαιρα γουέστερν και άλλη τόση ενός κλασικού film noir, χτίζει επάνω στο σενάριο του Scott Rosenberg ένα μικρό παζλ χαρακτήρων που μας φέρνει έντονα στο νου το Ταραντινικό Reservoir Dogs. Χωρίς να διαθέτει την πρωτοτυπία του, αλλά με πολύ περισσότερες σιωπές και σκοτεινή ατμόσφαιρα, εκμεταλλεύεται στο έπακρο τους πρωτότυπους ρόλους καθώς και τους ευφάνταστους διαλόγους, επενδύοντας το τελικό αποτέλεσμα με μια τζούρα αλλόκοτου χιούμορ και αχνού ρομαντισμού. Το ανεξάρτητο σινεμά ανδρώθηκε μέσα από αστυνομικά θρίλερ, και οι Ωραίοι του Ντένβερ αποτελούν ένα από τα χαρακτηριστικότερα παραδείγματα. Με μια πληθώρα γνωστών (και αξιολάτρευτων) προσώπων στο καστ (Andy Garcia, Christopher Lloyd, Jack Warden, William Forsythe, Steve Buscemi, Christopher Walken), η ταινία είναι κάτι περισσότερο από απολαυστική στην παρακολούθησή της. Για όσους λάτρεψαν τον Tarantino, τους Συνήθεις Ύποπτους, ή ακόμα και τους Ασυγχώρητους του Eastwood, ένα μικρό ορεκτικό...
-ΜΕΓΑΛΑ ΛΟΓΙΑ: Mister Shhh (Steve Buscemi): «Σου δίνω μια επιλογή. Μπορείς να πεις σ’ εμένα που είναι ο Earl Denton, ή μπορείς να το πεις στα σκουλήκια…»
-2½ ΓΑΜΟΙ:
1) 5 πληρωμένοι δολοφόνοι, ένα λάθος, μια καταστροφή. Και ο Tarantino κυλά ακόμα στις φλέβες…
2) Λίγο noir, λίγο western, λίγο Scorsese… Η τέχνη του παλιομοδίτικου είναι ζωντανή!
+½) Πότε θα ξαναδείτε τόσες παλιόφατσες μαζεμένες σε ένα πλατό; Απόλαυση χωρίς όρια…
-ΚΑΙ 1½ ΚΗΔΕΙΑ:
1) Μα που το έχω ξαναδεί…
+½) Δεν θα αγιάσουμε ποτέ, ε;
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 7,5/10

Πέμπτη 1/5, ET1 21:00, Δ:113’
The Conversation - Η Συνομιλια, 1974
Αν ο Νονός, ο Δράκουλας, το Αποκάλυψη τώρα είναι από τις αγαπημένες σας ταινίες, καιρός να αγαπήσετε και μια Συνομιλία…
-AMERICAN HISTORY X: Ο Harry Caul (Gene Hackman) είναι ιδιωτικός ντετέκτιβ, με ειδικότητα την παρακολούθηση τηλεφωνικών συνομιλιών. Οι συνάδελφοί του πιστεύουν ότι είναι ιδιοφυΐα στη δουλειά του, ο ίδιος όμως γνωρίζει ότι αυτό δεν είναι αλήθεια: Το διαμέρισμά του είναι τόσο ανασφαλές που ο ιδιοκτήτης μπαίνει ανενόχλητος την ημέρα των γενεθλίων του. Τα γράμματά του ανοίγονται και διαβάζονται σε καθημερινή βάση, το τηλέφωνό του δεν είναι απόρρητο. Στο αποκορύφωμα της αδεξιότητάς του, του κλέβουν μια κασέτα με μια πολύ σημαντική συνομιλία, γεγονός ικανό να οδηγήσει σε δολοφονία Ο Harry όμως δεν είναι αδέξιος. Είναι αδιάφορος. Και μετανιώνει γι αυτό. Τοποθετημένος στην μετά-Watergate και μετά-Βιετνάμ εποχή, ο Coppola αποδίδει στον ήρωά του τα χαρακτηριστικά ενός ολόκληρου έθνους: Ο Harry δεν είναι κακός άνθρωπος, καταδιώκεται από τις τύψεις που γεννά η αδιαφορία του και το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι ο μικρόκοσμος μιας δουλειάς που απεχθάνεται.
-ΑΠ’ ΤΑ ΠΑΛΙΑ…: Το βάρος καλείται να σηκώσει ο Gene Hackman σε έναν ρόλο κλειδί για την μετέπειτα καριέρα του. Υποδυόμενος έναν από τους πιο φροντισμένους χαρακτήρες που έχουμε παρακολουθήσει ποτέ στον κινηματογράφο, δίνει στον ήρωά του την προσωπικότητα αλλά και την ατονία που υπαγορεύει ο ρόλος με εκπληκτική ερμηνευτική επιδεξιότητα αλλά και έντονο προσωπικό τόνο. Ωστόσο, πάνω από τις κοινωνικές της προεκτάσεις, Η Συνομιλία είναι ένα θρίλερ. Και ως τέτοιο έχει να μας προσφέρει άφθονες στιγμές αγωνίας, υπό την λεπτομερειακή κινηματογράφηση ενός υποδειγματικού Coppola, που αισθανόμενος την ταινία ως ένα από τα πιο προσωπικά του δημιουργήματα, διαβρέχει το τελικό αποτέλεσμα με το πάθος ενός νέου κινηματογραφιστή που σπάνια συναντάμε στα ανόητα και γεμάτα κλισέ αντίστοιχα φιλμ της σύγχρονης εποχής. Τιμημένη με τον Χρυσό Φοίνικα στο φεστιβάλ των Καννών, η Συνομιλία μας επαναφέρει σε μια εποχή όπου η τέχνη του filmmaking δεν ήταν τόσο απλή υπόθεση…
-ΜΕΓΑΛΑ ΛΟΓΙΑ: Martin Stett (Harrison Ford): «Δεν σε ακολουθώ, σε ψάχνω. Υπάρχει μεγάλη διαφορά.»
-2½ ΓΑΜΟΙ:
1) Κάτι περισσότερο από ένα ευφάνταστο θρίλερ, η ταινία ψυχογραφεί μια ολόκληρη γενιά που ανέχτηκε έναν βρώμικο πόλεμο και γέννησε ένα μεγάλο σκάνδαλο.
2) Ο Allen Garfield στο ρόλο του επίδοξου ανταγωνιστή, δίνει μια κορυφαία ερμηνευτική παράσταση, κλέβοντας τον τίτλο του καλύτερου βοηθητικού ρόλου από τον Harrison Ford.
+½) Coppola at his best. Τιμή σε έναν μεγάλο δημιουργό.
-ΚΑΙ 1½ ΚΗΔΕΙΑ:
1) O Harrison Ford. Όσο περίεργο και αν ακούγεται. Άμε να παίξεις με τον Indiana σου…
+½) Αγωνία με λαχτάρα να σε νοιάζομαι… Καημένε…
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 9/10

Καλή Ανάσταση. Να μου επιστρέψετε ξεκούραστοι, και με ιδέες για το Διαγωνισμό. Ως την επόμενη Παρασκευή λοιπόν…

το τηλεπαράσιτο


----------------------------------------------------------

(Απο την συνταξη:
Ζηταμε συγγνωμη απο τους αναγνωστες της στηλης CineTV για την καθυστερηση της εκδοσης του αρθρου online και αναλαμβανουμε πληρως την ευθυνη για το λαθος αυτο, το οποιο σε καμια περιπτωση δεν βαραινει τον συντακτη της εν λογω στηλης!)


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.