• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Cine Tv


Δευ 04 Αυγ 2003

τηλεπαράσιτο – ΕΓΚΛΗΜΑ ΚΑΙ ΤΙΜΩΡΙΑ






Και τι δεν σας έχει ετοιμάσει το τηλεπαράσιτο γι αυτή την εβδομάδα! Τα τελευταία τηλεοπτικά νέα, οι μεταγραφές των καναλιών, νέες εκπομπές που ετοιμάζονται για το χειμώνα, ηθοποιοί που επιστρέφουν δυναμικά στη μικρή οθόνη και –φυσικά- η παρουσίαση των νέων reality παιχνιδιών συνθέτουν το παζλ του Cine TV αυτής της εβδομάδας.

Και αφού κλικάρατε για να διαβάσετε τη συνέχεια του εισαγωγικού σημειώματος, σημαίνει ότι δεν ακολουθήσατε τη συμβουλή της προηγούμενης εβδομάδας. Ακόμα εδώ είστε; Ακόμα με την τηλεόραση ασχολείστε; Μπήκε ο Αύγουστος και δεν ξεκολλήσατε ακόμη; Μα σε τι καιρούς ζούμε Χριστέ μου; Γιατρέ μήπως με χτύπησε λίγο παραπάνω η ζέστη και διώχνω τους αναγνώστες μου; Και δεν πήγατε και στην πρεμιέρα του cine; Χα! Για τιμωρία θα διαβάσετε όλο το Cine TV μονοκοπανιά, μιας και ο υπολογιστής σας έχει κλειδώσει σε αυτή τη σελίδα και δεν πρόκειται να ξεκλειδώσει αν δεν φτάσετε και στην τελευταία λέξη. Και μην παραπονιέστε. Άλλοι τιμωρούνται σκληρότερα. Όπως με το να γράφουν έξι σελίδες μέσα στο κατακαλόκαιρο. Be my guests…


Δευτέρα4/8, Mega 22:40, Δ:156’

The Guns of Navarone (1961)
Τα Κανόνια του Ναβαρόνε
Μια όχι-και-τόσο-παλιά περιπέτεια…
-TIME BANDITS: Σαράντα χρόνια πριν, τα Κανόνια του Ναβαρόνε διακρίνονταν ως μια από τις μεγαλύτερες εμπορικές μα και καλλιτεχνικές επιτυχίες της εποχής. Σκηνοθετημένο με τις προοπτικές ενός μεγάλου blockbuster και με τη συμμετοχή μερικών από τα μεγαλύτερα ονόματα της εποχής, η τύχη του πολεμικού δράματος του J. Lee Thompson ήταν εξ’ αρχής προδιαγεγραμμένη. Αυτό που ωστόσο δεν μπορούσε να προβλέψει κανείς, ήταν η αξιοθαύμαστη αντοχή της ταινίας στο χρόνο, ιδιαίτερα δε για το είδος της περιπέτειας στο οποίο εντάσσεται. Κι όμως. Παρά τα χρόνια που βαραίνουν τα καρέ της, παρά τις ξεπερασμένες τεχνικές αποτύπωσης, παρά την έλλειψη των τεχνολογικών και τεχνικών μέσων που διαθέτουν οι σύγχρονες κινηματογραφικές παραγωγές, τα Κανόνια του Ναβαρόνε μπορούν να σταθούν απέναντί τους με αξιοπρέπεια. Ίσως και περισσότερο από απλή αξιοπρέπεια. Η σεναριακή απόδοση της νουβέλας του Alistair McLean από τον Carl Foreman σίγουρα διεκδικεί μεγάλο μερίδιο των επαίνων αυτού του επιτεύγματος. Οι διαρκείς ανατροπές και ιδιαίτερα η έλλειψη κινηματογραφικών υπεραπλουστεύσεων -υπεύθυνες για την κατάρρευση της αληθοφανούς δομής των περισσότερων περιπετειών της σύγχρονης, τεχνολογικής εποχής- συνθέτουν ένα αποτέλεσμα δυναμικό, ρεαλιστικό, προκλητικό για το βλέμμα του θεατή.
-O ΖΟΡΜΠΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΜΜΑΧΟΙ: Οι ηθοποιοί δεν δυσκολεύονται να κουμπώσουν τις μεγάλες ερμηνευτικές τους δυνατότητες επάνω στους καλοπλασμένους ρόλους τους, αποπνέοντας έναν αέρα συμπάθειας στο κοινό. Η διαφορετικότητα των χαρακτήρων τους κρατά για τον καθένα ένα ξεχωριστό κομμάτι της ιστορίας, με τον Anthony Quinn να υποδύεται γι ακόμη μια φορά τον Έλληνα (στο ρόλο του συνταγματάρχη Ανδρέα Σταύρου), τον Gregory Peck ως Αμερικανό στρατηγό και τον David Niven στο ρόλο του ειδικού στα εκρηκτικά Άγγλου δεκανέα. Ανάμεσα στα μεγάλα ονόματα του καστ ωστόσο, ξεχωρίζει με την ερμηνεία του ως μέλος της ομάδας με ελληνική καταγωγή ο James Darren, που κατορθώνει να κλέψει ανά στιγμές την παράσταση από τους υψηλόβαθμούς συναδέλφους του. Στόχος του, η εξουδετέρωση των κανονιών που έχουν τοποθετήσει οι Ναζί ανάμεσα στα βουνά της νήσου Ναβαρόνε, μια επιχείρηση εφικτή μονάχα από εδάφους εξαιτίας των ορεινών όγκων που καλύπτουν τη Γερμανική κρυψώνα. Με ενδιαφέρουσες αλλαγές στην πλοκή, μεγάλα ονόματα στο καστ, χαρακτήρες άκρως ενδιαφέροντες πίσω από το δυναμικό τους προφίλ και αναπαραστάσεις που άντεξαν τη φθορά του χρόνου, τα Κανόνια του Ναβαρόνε δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτε από τις σύγχρονες κινηματογραφικές περιπέτειες. Αντιθέτως, με μια αληθοφάνεια αξιοθαύμαστη για τα τεχνικά μέσα της εποχής παραγωγής της, μάλλον μοιάζει να κερδίζουν στα σημεία.
-ΜΕΓΑΛΑ ΛΟΓΙΑ: Mallory (Gregory Peck):«Ο μόνος τρόπος να κερδίσεις έναν πόλεμο, είναι να είσαι τόσο κακός όσο και ο εχθρός. Το μόνο που με ανησυχεί είναι μπορεί να ξυπνήσουμε ένα πρωί ανακαλύπτοντας ότι είμαστε χειρότεροι από αυτόν.»
-2½ ΓΑΜΟΙ:
1) Quinnakis ή Quinnopoulos; Διαλέξτε κύριε Αντώνη επιτέλους…
2) …αλλά και η δική μας εκπροσώπηση με την Ειρήνη Παππά, χάρμα ειδέσθαι…
+½) Επτά υποψηφιότητες και ένα κερδισμένο Όσκαρ για τα ειδικά εφέ: Τι να τους κάνεις τους συμβούλους εξωτερικής πολιτικής…
-ΚΑΙ 1½ ΚΗΔΕΙΑ:
1) Δεν έχω υπόψη μου, αλλά το Ναβαρόνε δεν μου κάνει και πολύ ελληνικό. Χάθηκε ένα The Guns of Mykonos, of Antikythira βρε αδερφέ…
+½) Και στο φινάλε, χωρίς Σπύρο Καλογήρου με κουκούλα καταδότη, δεν μπορείς να παρακολουθήσεις αξιοπρεπή ταινία Κατοχής. Μπουαχαχα (στο πιο μπάσο του)…
-ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 7,5/10

---Η ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ…: Οι Γέφυρες του Μάντισον (The Bridges of Madison Country, 1995 – Star 21:00 ) του Clint Eastwood με τον ίδιο και τη Meryl Streep. Κλάμα και των γονέων με τον Clint φωτογράφο του National Geographic και τη Meryl καταπιεσμένη αγρότισσα. Θυμηθείτε τη μεγαλειώδη ατάκα «Εγώ κουβαλάω το σπίτι στην πλάτη μου όπου και να πάω» και δακρύστε από το γέλιο. Ο θαλίγκαρος…
…ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΣΙΤΟΚΤΟΝΟ ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΑΣ: Τα πλάσματα της Νύχτας: Η Επιστροφή (Watchers Reborn, 1998 – Star 23:30) του John Carl Buechler με τους Mark Hamill, Lisa Wilcox. Ένας μπάτσος και μια σκυλίτσα στο κατόπι μεταλλαγμένων όντων. Όχι, η σκύλα δεν είναι η Scully ανόητοι…


Τρίτη 5/8

Ευσιγνίου Μάρτυρος, Ευθυμίου Κωνσταντινουπόλεως και Νόννας σήμερα, ε, όλο και κάτι καλύτερο θα βρείτε να κάνετε από το να δείτε τηλεόραση… Π.χ. ηλιοβασίλεμα στις 05:31; Αν είστε και σε κανένα νησάκι μάλιστα, δε συγκρίνεται ούτε με τον Πολίτη Κέιν…

---ΤΟ ΞΕΧΩΡΙΣΤΟ…: Το ντοκυμανταίρ «Μοιραίες Γυναίκες του Hollywood» από την ΕΤ3 στις 16:30.
…ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΣΙΤΟΚΤΟΝΟ ΤΗΣ ΤΡΙΤΗΣ: Ακόμα 48 ώρες (Another 48 Hours, 1990 – Mega 21:40) του Walter Hill με τους Eddie Murphy, Nick Nolte. Το λέει και το εννοεί. 48 ώρες. Μοιάζει να μην τελειώνει ποτέ.


Τετάρτη 6/8, Alter 23:00, Δ:98’

Ακαταμάχητη Αφροδίτη (Mighty Aphrodite, 1995)
Δεν αστειεύεται. Ακαταμάχητη…
-MIGHTY MINNIE: Έχοντας εγκαταλείψει το έντονο στοχαστικό υπόβαθρο από την περίοδο του ειρωνικά καυστικού Σφαίρες Πάνω από το Μπρόντγουεϊ του 1994, ο Woody Allen αφιερώνει το συγγραφικό του ταλέντο στη γνήσια κωμωδία, συρράπτοντας ουσιαστικά όλα τα κομμάτια της πλοκής επάνω στις προσωπικές –και γνώριμες- υπαρξιακές του ανησυχίες. Με φωτεινότερες αναλαμπές της τελευταίας δημιουργικής του περιόδου τα Ακαταμάχητη Αφροδίτη και Διαλύοντας τον Χάρι, ο Allen μοιάζει περισσότερο απασχολημένος με τη σεναριακή συνοχή και επιδραστικότητα από κάθε άλλη φορά, παρουσιάζοντας πραγματικά ενδιαφέρουσες ιδέες επάνω στις οποίες χτίζει τον σκελετό των δημιουργιών του: Η πλοκή έρχεται στο προσκήνιο παραμερίζοντας τους μονολόγους διαλογισμού που χαρακτήριζαν τη «νεανική» συγγραφική του εποχή, με τις φυσιολογικές Αλλενικές νευρώσεις να στολίζουν φευγαλέα τα καρέ, χωρίς ωστόσο να τα εμποτίζουν. Στην Ακαταμάχητη Αφροδίτη, η κωμική υπόσταση δομείται επάνω στην παράταιρη σχέση του αθλητικογράφου Lenny Weinrib (Woody Allen) και μιας πορνοστάρ (Mira Sorvino) που παραδόξως είναι και η μητέρα του υιοθετημένου του γιου. Διαθέτοντας τη φωνή της… Minnie Mouse και ένα στόμα - οχετό σεξουαλικών περιγραφών και αφελούς αναίδειας, ο ρόλος της πνευματικά ανεπαρκούς Linda Ash (ή… Judie Cum αν προτιμάτε) μονοπωλεί το φιλμικό ενδιαφέρον, υποχρεώνοντας τον θεατή μετά το πρωταρχικό σοκ σε ευλαβική σιωπή προς χάριν των απίστευτων μαργαριταριών που εκστομίζει.
-PARENTAL ADVISORY: Παραδόξως, η ταινία δεν πέρασε από κόφτη λογοκρισίας μα ούτε και παρασημοφορήθηκε με την ένδειξη του ακατάλληλου, παρά το ότι ακόμη και το Όσκαρ β’ γυναικείου ρόλου που καρπώθηκε η Sorvino ωχριά μπροστά σε ατάκες όπως «ΟΚ, είχα έναν τύπο να με πηδά από πίσω και δύο τύπους ντυμένους μπάτσους μέσα στο στόμα μου, και το μόνο που μπορούσα να σκεφτώ ήταν “Μου αρέσει η ηθοποιία, θέλω να σπουδάσω”»… Τραγική ειρωνεία για έναν σκηνοθέτη που προκαλεί πλήθη και κριτικούς επί σαράντα χρόνια με τα σενάριά του έχοντας αποσπάσει μόλις δύο αγαλματίδια (για τα Νευρικός Εραστής και Η Χάνα και οι Αδελφές της), να παρακολουθεί την αρπαγή της δόξας του από τη χυδαιότερη καρικατούρα που έχει γεννήσει ποτέ η φαντασία του. Άλλη μια απόδειξη ότι συχνά η ζωή συμπορεύεται πιασμένη από το χέρι με την τέχνη, μιας και τόσο το τραγικό όσο και το ειρωνικό διατηρούν πρωτεύοντα ρόλο στο φιλμ. Η αρχαιοελληνική χορωδία που όχι απλά ανοίγει τη σκηνή αλλά και της οποίας μέλη περιφέρονται στον μελλοντικό χρόνο δράσης ως ενσαρκωμένες φωνές της συνείδησης, είναι αυτή που ουσιαστικά διατηρεί το νοηματικό υπόβαθρο των επί οθόνης πεπραγμένων, επιφυλάσσοντας για τους ήρωες εκτός από επιρροές σύμφωνα με τις δομές του Αρχαίου Ελληνικού δράματος –μήνι, θεία δίκη, λύτρωση- και την καταλυτική παρέμβαση του από μηχανής θεού στο κλείσιμο της ιστορίας. Ένας στην κυριολεξία από μηχανής θεός, που τελικά θα διατηρήσει την κατάσταση σε εύθυμα επίπεδα, μιας και –ας μην ξεχνιόμαστε- πρόκειται για κωμωδία και μάλιστα από τις φωτεινότερες που έχει αποτυπώσει ποτέ ο Allen στο πανί. Μπορεί οι Μικροαπατεώνες, η Κατάρα του Πράσινου Σκορπιού και το Hollywood Ending να αιωρούνται στα ίδια ανάλαφρα χνάρια που πρωτουιοθέτησε ο σκηνοθέτης με την Ακαταμάχητη Αφροδίτη, δεν μπόρεσαν ωστόσο να κλέψουν από τη λάμψη της ευφυΐας της μα ούτε και από τη γοητευτική αμαρτία των διαλόγων της. Και έτσι αυτή έμεινε το μοναδικό δείγμα από την πρόσφατη δημιουργική περίοδο του Allen που δικαιωματικά μπορεί να υπερηφανεύεται για την αλήθεια του τίτλου της: Ακαταμάχητη…
-ΜΕΓΑΛΑ ΛΟΓΙΑ: Χορωδία (αναφερόμενη στον Οιδίποδα): «Να ένας άντρας που σκότωσε τον πατέρα του και πλάγιασε με τη μητέρα του» - Ιοκάστη (Ολυμπία Δουκάκη): «Δεν τολμώ να σας πω πως θα αποκαλούσαν το γιο μου στο Harlem…»
-2½ ΓΑΜΟΙ:
1) O Allen σε τρελά συγγραφικά κέφια. «Ο Αχιλλέας είχε μόνο την Αχίλλειο πτέρνα, εγώ έχω ολόκληρο Αχίλλειο σώμα…» Κολασμένες ατάκες.
2) Η Μίνι Μάους με τεράστια στήθη και πρωταγωνίστρια στις «Φιλήδονες Τρύπες»; Ευτυχώς ο Walt Disney αναπαύεται με ασφάλεια εν ειρήνη…
+½) Η Helena Bonham Carter στον πιο εκνευριστικά ψυχρό και σπαστικό ρόλο της καριέρας της. Και με τον γλοιωδέστερο των παράνομων εραστών. Γιατί εξακολουθούμε και τη λατρεύουμε; Μυστήριο…
-ΚΑΙ 1½ ΚΗΔΕΙΑ:
1) Αν και μας λείπουν οι Εβραίοι, οι ψυχολόγοι, οι σκηνοθέτες, η θρησκεία. Αν δεν πρωταγωνιστούσε, θα μπερδευόμασταν…
+½) Απαίσια εμπειρία: Να το παρακολουθείς στο σινεμά δίπλα σε μια οικογένεια με μικρό παιδί. Και να βλέπεις τον τρόμο στα μάτια τους. Διαβάστε και κανένα preview γαμώτο, μου χαλάσατε την προβολή…
-ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 9/10

---Η ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ…: Έρωτας και Οργή (Amore e Rabbia, 1969 – ET3 00:30 ) των Bernardo Bertolucci, Jean-Luc Godard, Pier Paolo Pasolini, Marco Bellocchio. Συρραφή ιστοριών πολιτικού χαρακτήρα με μερικούς από τους σπουδαιότερους Ευρωπαίους σκηνοθέτες πίσω από την κάμερα. Δυσεύρετο θέαμα.
…ΤΟ ΞΕΧΩΡΙΣΤΟ…: Το ντοκιμαντέρ Όταν Ήμασταν Βασιλιάδες (When we were kings) του Leon Gast, με θέμα τον αγώνα για τον τίτλο βαρέων βαρών ανάμεσα στον George Forman και τον διεκδικητή Muhammad Ali, που είχε προβληθεί και στους ελληνικούς κινηματογράφους πριν από 6 χρόνια. Από το Star στις 02:30.
…ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΣΙΤΟΚΤΟΝΟ ΤΗΣ ΤΕΤΑΡΤΗΣ: Δύναμη Κρούσης Δέλτα (The Delta Force, 1986 – Mega 21:40) του Menahem Golan με τους Chuck Norris, Lee Marvin. Αεροπειρατεία στο Ελληνικό, Αμερικανοί κομάντος στη Βηρυτό και ατέλειωτο χασμουρητό. Δεν συμπεριλαμβάνεται και στο soundtrack…


Πέμπτη 7/8, Alpha 00:00, Δ:116’

Ghost Dog: Ο τρόπος των Σαμουράι (Ghost Dog: The Way of the Samurai, 116’)
O Jarmusch επιστρέφει, πιο είρωνας από ποτέ…
-ΚΩΔΙΚΑΣ ΤΙΜΗΣ: Επαγγελματίας δολοφόνος, πιστός στους κώδικες ενός αρχαίου κειμένου των Σαμουράι, πληροφορείται ότι η μαφιόζικη οικογένεια με την οποία συνεργάζεται τώρα τον θέλει νεκρό… Μεταφέροντας τον παράδοξο μικρόκοσμό του σε μια αστυνομική ταινία, ο Jim Jarmusch βαδίζει στα χνάρια του «Νεκρού», ποτίζοντας την ταινία του με νότες ιδιόρρυθμου χιούμορ, έντονη μελαγχολική διάθεση καθώς και σταγόνες νοσταλγίας μιας εποχής όπου ο λόγος της τιμής και η αξία της φιλίας όρθωναν φάρους στην ψυχοσύνθεση μιας ολόκληρης κοινωνίας. Οι αργές περιπλανήσεις της κάμερας, συνθέτουν το αμάλγαμα ενός Ταραντινικού γουέστερν. O Forest Whitaker επενδύει την ερμηνεία του με επιδεικτική μελαγχολική διάθεση, μετουσιώνοντας την σεναριακή εμπιστοσύνη στο πρόσωπό του σε μια μυσταγωγία ελεύθερου πνεύματος. Και αυτό είναι που κάνει το Ghost Dog τόσο παράδοξα διαφορετικό: Η ψυχή που εσωκλείει στον πυρήνα του γράφει με ανεξίτηλο μελάνι την ιστορία ενός απροσάρμοστου χαρακτήρα που μοιάζει ξένος σε έναν κόσμο που τον έχει ξεπεράσει. Παρά τις βαθιές της ρίζες στο πεδίο των κοινωνικών αναφορών, η ταινία δεν στερείται τις διάχυτες κωμικές στιγμές που της προσδίδουν έναν πιο ανοιχτό τόνο στον συνολικό σκοτεινό καμβά της, ενώ και η hip hop μουσική επένδυση από τον RZA φαντάζει παράταιρα δεμένη με το τελικό αποτέλεσμα. Συμπερασματικά, το Ghost Dog επιτυγχάνει την απόλυτη συνοχή ετερόκλητων στοιχείων, συνθέτοντας ένα παζλ άκρως γοητευτικό και συναρπαστικό πίσω από τον ελάχιστα αβανταδόρικο τίτλο του.
-ΜΕΓΑΛΑ ΛΟΓΙΑ: Ghost Dog (Forest Whitaker): «Σύμφωνα με τους αρχαίους, οι αποφάσεις πρέπει να παίρνονται σε διάστημα επτά αναπνοών. Είναι θέμα του να έχει κανείς αποφασιστικότητα καθώς και την ψυχή για να απελευθερωθεί στην αντίπερα όχθη…»
-2½ ΓΑΜΟΙ:
1) Πρωτοτυπία, ιδιόρρυθμο χιούμορ και αστυνομική επένδυση. Κάτι σαν το Reservoir Dogs με έντονο πνευματικό στίγμα και άποψη. Καθόλου άσχημα…
2) …ειδικά μάλιστα όταν ένας πληρωμένος δολοφόνος αναλαμβάνει ιδιαίτερα μαθήματα ηθικής και ζωής. Ειρωνεία στην ειρωνεία της εποχής.

Μια από τις βαθύτερες αλλά και διασκεδαστικότερες ταινίες των τελευταίων χρόνων. Και “O Νεκρός” μας κλείνει το μάτι και χαμογελά…
-ΚΑΙ 1½ ΚΗΔΕΙΑ:
1) Μαύρος σαμουράι. Σαν να λέμε Αλβανός μεγιστάνας, ποιοτική ελληνική τηλεόραση, αντικειμενικός Γαύρος, Βάζελος πρωταθλητής…
+½) Γιατί δεν μετέφραζαν απλά τον αυθεντικό τίτλο; Σκύλος Φάντασμα… (με σβησμένο αριθμό…) Θα έκανε ντόρο και δεν θα πήγαινε άκλαφτη στα ελληνικά ταμεία…
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 8,5/10

---Η ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ…: Τα σαγόνια του Καρχαρία 2 (Jaws 2, 1978 – Star 21:00 ) του Jeannot Szwarc με τους Roy Scheider, Lorraine Gary. Όχι σαν το πρωτότυπο, αλλά η ατμόσφαιρα διατηρείται αναλλοίωτη. Τουλάχιστον.
…ΤΟ ΞΕΧΩΡΙΣΤΟ…: Το ντοκυμανταίρ «Μοιραίες Γυναίκες του Hollywood» από την ΕΤ3 στις 16:30.
…ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΣΙΤΟΚΤΟΝΟ ΤΗΣ ΠΕΜΠΤΗΣ: Επικίνδυνη Αποστολή στο Ιράκ (Surface to Air, 1997 – Alter 23:00) του Rodney McDonald με τους Michael Madsen, Chad McQueen. Βρε βρε, και νόμιζα ότι θα αργούσαν οι νέοι Αμερικανοί ήρωες… Διαψεύστηκα. Μήπως θα ‘πρεπε να δείξω λίγο περισσότερο σεβασμό;


Παρασκευή 8/8, NET 23:00, Δ:152’

Το δειλινό της μεγάλης σφαγής (Cheyenne Autumn, 1964)
Το τελευταιο γουεστερν του John Ford, ενας θλιμμενος αποχαιρετισμος στα οπλα…
- ΤΑΞΙΔΙΑΡΑ ΨΥΧΗ: Αποδεκατισμενοι απο την πεινα και τις κακουχιες, τα 250 εναπομειναντα μελη της Ινδιανικης φυλης Cheyenne που ζουν απομονωμενα σε ενα στρατοπεδο της Oklahoma το 1870, αποφασιζουν το μακρινο ταξιδι της επιστροφης τους στα πατρια εδαφη του Wyoming. Μια πορεια επικινδυνη, κατα την οποια θα αναγκαστουν να ερθουν αντιμετωποι με τα ρατσιστικα ενστικτα των εποικων, την δολοφονικη μανια των ιθυνοντων αλλα και τις εσωτερικες τριβες για εξουσια και αναδειξη.
- «ΛΙΓΑ ΨΙΧΟΥΛΑ ΣΥΓΓΝΩΜΗΣ ΣΟΥ ΓΥΡΕΥΩ»: Για αρχη, αναφερουμε το καταπληκτικο καστ που απαρτιζεται απο τους James Stewart, Edward G. Robinson, Karl Malden, Ricardo Montalban, Dolores Del Rio και Arthur Kennedy που συγχρονιζεται μοναδικα με την επικη φωτογραφια των πολυχρωμων κοιλαδων της αγριας δυσης απο τον William Clothier. Και αν δεν αρκει αυτο, παρακολουθηστε την ταινια για να ακουσετε την απελπισμενη κραυγη για συγχωρεση ενος σκηνοθετη λιγο πριν τον θανατο του, που με μια σειρα ταινιων συκοφαντησε την Ινδιανικη φυλη.
-2½ ΓΑΜΟΙ:
1) Μια από τις ελάχιστες φορές σε western που οι Ινδιάνοι μοιάζουν με ανθρώπους, για την ακρίβεια είναι άνθρωποι που προσπαθούν να επιστρέψουν στα σπίτια τους. Λίγο αργά το κατάλαβαν…
2) …και βέβαια με τέτοια…ανθρωπιστική παραχώρηση, δεν θα περιμέναμε να αποδεχτεί την πρόταση συμμετοχής ο John Wayne. Πω πω στεναχώρια…
+½) …που δεν απέδωσαν καρπούς οι προσπάθειες του Στάλιν να τον δολοφονήσει. Έτσι άκουσα στις ειδήσεις. Αρβύλα;
-ΚΑΙ 1½ ΚΗΔΕΙΑ:
1) Καλός ερυθρόδερμος, ο νεκρός ερυθρόδερμος. Έτσι δε λέει η παράδοση; Τι το αλλάζετε τώρα και μας μπλέκετε;
+½) …αλλά με 145 ταινίες στο ενεργητικό σου, είναι λογικό να τα ‘χεις λιγάκι χαμένα…
-ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 6/10

---Η ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ…: Το Πέρασμα της Κασσάνδρας (The Cassandra Crossing, 1977 – Star 23:00 ) του George P. Cosmatos με τους Sophia Loren, Martin Sheen, Richard Harris. Ένα τρένο τίθεται σε καραντίνα λόγω ενός θανατηφόρου ιού ενώ ταυτόχρονα κατευθύνεται προς μια γκρεμισμένη γέφυρα… Μια από τις καλύτερες περιπέτειες της δεκαετίας του ’70 με απίθανο φινάλε. Βουτιά από ψηλά;
…ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΣΙΤΟΚΤΟΝΟ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ: Τα Δεσμά της Κόλασης (Hellbound, 1993 – Alter 21:00) του Aaron Norris με τους Chuck Norris, Calvin Levels. Μη σας ξεγελά ο τίτλος. Πρόκειται για «περιπέτεια» -με έναν από τους πιο αχώνευτους ηθοποιούς των βίντεο κλαμπ- και όχι για σατανιστικό θρίλερ. Κρίμα…


Σάββατο 9/8, Star 21:00, Δ:123’

Earthquake (1974)
(Σεισμος, 1974)
Disaster movies: The Beginning.
-ΤΟ ΑΝΘΟΣ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ: Η δεκαετία του ’70 σημαδεύτηκε κινηματογραφικά από τη γέννηση και την άνθιση των ταινιών καταστροφής. Προπομποί των σύγχρονων εσχατολογικών υπερπαραγωγών, δημιουργίες από το Διεθνές Αεροδρόμιο ως τον Πύργο της Κολάσεως διανέμονταν σε αφθονία στις αίθουσες, προσφέροντας στους θεατές ανόθευτες στιγμές διασκέδασης. Τίποτε περισσότερο, τίποτε λιγότερο. Η δομική τους σύνθεση κοινότυπη και πιστά ακολουθούμενη: Ένα πολυπληθές διάσημο καστ, πολλές ανεξάρτητες προσωπικές ιστορίες για την παρουσίαση των κεντρικών χαρακτήρων στο πρώτο μέρος της ταινίας, μία καταστροφή και οι συνέπειές της. Το κοινό ερχόταν για πρώτη φορά αντιμέτωπο με την επιδημία των blockbuster που εξελισσόταν με γοργά βήματα σε αγώνα δρόμου μεταξύ των στούντιο, με κέρδη εκ προοιμίου εξασφαλισμένα από τα πλήθη που γέμιζαν τις αίθουσες για να παρακολουθήσουν τις αποδόσεις των τελευταίων επιτευγμάτων της τεχνολογίας στις απεικονιστικές μεθόδους. Οι καταπιεσμένοι φόβοι, τραυματικές συνέπειες της ψυχροπολεμικής πολιτικής ατμόσφαιρας της εποχής, έβρισκαν καταφύγιο στην αμαρτωλή απόλαυση της οπτικοποίησης υπέρογκων καταστροφών που τότε φάνταζαν πιθανότερες από ποτέ.
-DEAD KENNEDYS: Ο Σεισμός του Mark Robson αποτέλεσε ένα από τα πιο διακεκριμένα δείγματα της καταστροφολογικής μανίας του Αμερικάνικου σινεμά, ένα ανάλογο του σύγχρονου Αρμαγεδδών: Πλούσιο σε –βραβευμένα με Όσκαρ- οπτικά εφέ , λανσάροντας το νέο ηχητικό σύστημα Sensurround –υπαίτιο για αρκετές ρωγμές σε παλιές κινηματογραφικές αίθουσες των ΗΠΑ-, και με ένα μίγμα από τα λαμπρότερα ονόματα του star system (Charlton Heston, Ava Gardner, Lorne Green, Walter Matthau), ο Σεισμός έγινε το θέμα συζήτησης του κινηματογραφικού κόσμου της εποχής. Ακόμη και σήμερα, τριάντα χρόνια μετά, μπορεί να γίνει εύκολα αντιληπτή η επίδραση που είχε στον κόσμο, παρά τον χρόνο που εμφανώς έχει αφήσει τα σημάδια του στην εικονική απόδοση των λεπτών της καταστροφής. Η πληθώρα των χαρακτήρων περιλαμβάνει μεταξύ άλλων τον ηρωικό Heston που αφοσιώνεται με αυτοθυσία σε επικίνδυνες αποστολές αυτοθυσίας, τον μόνιμο θαμώνα των ταινιών καταστροφής George Kennedy, καθώς και τον Walter Matthau ως το κωμικό αντίβαρο που δεν παίρνει μυρωδιά για το τι συμβαίνει γύρω του υπό την επήρεια πολλών φιαλών αλκοόλ. Φυσικά οι χαρακτήρες παίζουν δευτερεύοντα ρόλο στο όλο εγχείρημα. Βασικοί πρωταγωνιστές παραμένουν ο ίδιος ο σεισμός, το καρτουνίστικο αίμα που κηλιδώνει απροκάλυπτα την οθόνη και η γνήσια αίσθηση του τρόμου που προκαλεί η αμηχανία του ανθρώπου μπροστά στα καταστροφικά φαινόμενα της φύσης. Άλλωστε, όσα χρόνια και αν περάσουν, η απειλή ενός σεισμού θα είναι πάντοτε παρούσα, κάνοντας τις ταινίες αυτού του είδους επιδραστικές και εκφοβιστικές. Όσο και αν τα καρέ μοιάζουν ξεπλυμένα από το χρόνο…
-ΜΕΓΑΛΑ ΛΟΓΙΑ: Μεθυσμένος Άντρας (Walter Matthau): (λίγα λεπτά μετά το σεισμό) “Can’t somebody get a drink around here?”
-2½ ΓΑΜΟΙ:
1) Με το που εμφανίζεται ο George Kennedy, ξέρεις ότι κάτι δεν πρόκειται να πάει καλά. Και μετά λένε για τον Μητσοτάκη…
2) Συν-σεναριογράφος, ο Mario Puzo. Πάλι καλά που δεν προσέθεσε τίποτα μαφιόζους κρυμμένους στα καταφύγια να καθαρίζουν τους διασωθέντες…
+½) Αποθέωση ο Walter Matthau στο ρόλο του μεθύστακα, τον οποίο και απαίτησε από τους διαφωνούντες διανομείς. Κάτι τέτοιες στιγμές αναρωτιέσαι γιατί δεν ξεκίνησες το ποτό από το δημοτικό…
-ΚΑΙ 1½ ΚΗΔΕΙΑ:
1) Είναι ανάγκη σε όλες αυτές τις ταινίες να υπάρχει και ένα ρομάντζο; Τίποτα δεν είναι ικανό να τα σταματήσει; Αεροπορικά δυστυχήματα, πλημμύρες, μετεωρίτες, σεισμοί, ηφαίστεια, ναυάγια. Χριστέ μου, είχε δίκιο ο Cameron. True love lasts forever…
+½) Ο Lorne Green είναι ο πατέρας της Ava Gardner; Μα σε τι ηλικία την έκανε; Στα -10;
-ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 7/10

---Η ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ…: Το Γεράκι και ο Χιονάνθρωπος (The Falcon and the Snowman, 1985 – ET1 23:45 ) του John Schlesinger με τους Sean Penn, Timothy Hutton. Η ιστορία του Chris Boyle που πουλούσε κρατικά μυστικά στους Σοβιετικούς με τη βοήθεια ενός εμπόρου ναρκωτικών. Ενδιαφέρουσα πολιτική ταινία του πρόσφατα θανόντος σκηνοθέτη με έναν απολαυστικό Sean Penn.
…ΤΟ ΞΕΧΩΡΙΣΤΟ…: Το όγδοο μέρος του ντοκυμανταίρ «Hollywood: 100 χρόνια ταινίες» από τη ΝΕΤ στις 22:00. …ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΣΙΤΟΚΤΟΝΟ ΤΟΥ ΣΑΒΒΑΤΟΥ: Αναζητώντας τα παιδιά μου (Where are the Children?, 1985 – Mega 23:45) του Bruce Malmuth με τους Jill Clayburgh, Max Gail. Μια γυναίκα αναζητά τους καρπούς δυο γάμων. Ούτε Αμάρτησα για το Παιδί μου, ούτε καν Βασιλάκης Καΐλας στο καστ. Μου φαίνεται πως οι Αμερικανοί χρειάζονται εκπαίδευση…


Κυριακή 10/8, ET1 21:00, Δ:113’

Nell (1994)
Η Jodie Foster σε ενα one-woman-show.
-WILD THING: Η Νελ, μεγαλωμενη μεσα στα δαση διπλα σε μια παραπληγικη μητερα, ειναι ενα αγριμι της φυσης, αποκομμενη απο καθε ανθρωπινη επαφη, μακρια απο τον «πολιτισμο» της συγχρονης κοινωνιας. Η απομακρυνση απο τη γνωριμη της ζουγκλα για μια νεα, αγνωστη, σκληροτερη, αυτη των ανθρωπων και του συστηματος που εχουν οικοδομησει, θα της δωσει την ευκαιρια να διδαξει αποστομωτικα μαθηματα ανθρωπιας και πολιτισμου.
-THE POWER OF ONE: Μεσα απο αυτη τη συγκινητικη ιστορια αντιστροφης ρολων, οπου η μαθητρια γινεται δασκαλος και επικριτης, η Jodie Foster αφηνει το αχαλινωτο ταλεντο της να συνθεσει εξ’ ολοκληρου μια επιβλητικη ερμηνεια στον δυσκολοτερο ρολο της καριερας της, οχι απλα επισκιαζοντας, αλλα εκμηδενιζοντας τη σημασια των υπολοιπων χαρακτηρων της ιστοριας (του γιατρου Liam Neeson και της ψυχολογου Miranda Richardson). Η αδικη απωλεια του Οσκαρ απο την πρωταγωνιστρια του «Μπλε Ουρανου», Jessica Lange, θα πρεπει να βαρυνει τη συνειδηση τοσο του σκηνοθετη Michael Apted οσο και του σεναριογραφου Mark Handley, που προτιμησαν να επικεντρωσουν το θεμα της ελκυστικης τους ιστοριας στις διαπροσωπικες σχεσεις της Nell και του περιβαλλοντος της επιδιωκοντας τον εκβιασμο της συγκινησιακης φορτισης, απο την επιδιωξη μιας σφαιρικοτερης σπουδης στη μοναξια και τον απο-ανθρωπισμο που χαρακτηριζει τη συγχρονη εποχη. Το συγκινητικο λογυδριο της Nell λιγο πριν τους τιτλους τελους –«…But you don`t look into each other`s eyes. And you`re hungry for quietness…»- δεν ειναι αρκετο για να σκεπασει τη ρηχοτητα του εγχειρηματος. Αν το Truman show - Ζωντανη Μεταδοση ηταν προγενεστερο, ισως να ειχαν διδαχθει. Παρ’ ολ’ αυτα, η ερμηνεια της Foster κατορθωνει να σωσει την κατασταση και για να ειμαστε ειλικρινεις, αποτελει πιθανα τον μοναδικο –αλλα σημαντικο- λογο να παρακολουθησει κανεις αυτη την ταινια.
-ΜΕΓΑΛΑ ΛΟΓΙΑ: Nell (Jodie Foster): «Διψάτε για σιωπή…»
-2½ ΓΑΜΟΙ:
1) Η Foster στην καλύτερη ερμηνεία της κινηματογραφικής της καριέρας. Δεν θέλετε να τη χάσετε…
2) …πόσο μάλλον τις σκηνές που εμφανίζεται γυμνή. Ξυπνάς μέσα μου το ζώο…
+½) …αν και κατά βάση η ταινία προσφέρει αμέτρητες σκηνές συγκίνησης. Diana για το σπίτι, Diana και για τη ζούγκλα.
-ΚΑΙ 1½ ΚΗΔΕΙΑ:
1) Με αυτό το συνεχές «τσικα τσικα μπι» ενδέχεται να ξυπνήσει κι εσάς η άγρια φύση μέσα σας… Προσοχή στο home theater…
+½) Me Tarzan, you Jane? Χωρίς πιθήκια δε λέει...
-ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 6/10 (τα 4 τα παίρνει πάνω της η Jodie)

---Η ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ…: Ο Γητευτής των Αλόγων (The Horse Whisperer, 1998 – Mega 21:00) του Robert Redford με τον ίδιο και την Christine Scott Thomas. Γλυκιά μεταφορά του μυθιστορήματος του Nick Evans που δεν ενδείκνυται για πολύ ευαίσθητες καρδιές…
…ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΣΙΤΟΚΤΟΝΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ: Ο Τέταρτος Πόλεμος (The Fourth War, 1990 – Mega 00:30) του John Frankenheimer με τους Roy Schneider, Jürgen Prochnow. Εδώ ο κόσμος χάνεται και αυτοί ασχολούνται ακόμη με τον Ψυχρό Πόλεμο… Έλεος!


το τηλεπαράσιτο



 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.