• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Cine Tv


Παρ 07 Νοε 2003

τηλεπαράσιτο – Ο έρωτας –και η κατινιά- περνούν απ` το στομάχι




Το προσωπικό δράμα της Τρίτης, 4/11: Απομεσήμερο. Στο βίντεο παίζει η σκηνή από το Νόημα της Ζωής των Monty Python κατά την οποία ο κύριος Κριοζότ ξερνοβολάει επάνω στο παντελόνι του σεφ, ενώ μασουλάω ήδη το δεύτερο κομμάτι από το εκπληκτικό σουφλέ της μάνας μου. Όσο και αν πολλοί θεωρούν ότι αυτή είναι μια διεστραμμένη αντίληψη περί διασκέδασης εν ώρα φαγητού, αδιαφορώ. Καταπίνω, ξεσπάω σε γέλια, μα για κακή μου τύχη, μου `ρχεται μια ιδέα για το μεγάλο αφιέρωμα που ετοιμάζεται για τους Monty Python – και θα διαβάσετε σύντομα από το cine.gr. Πατάω το stop για να τη σημειώσω, και στην οθόνη εμφανίζεται το panel της Λαμπίρη. “Σάλος με τις σταρ του Σινεμά στο Paparazzi” διαβάζω στη βάση και δεν
αργώ να καταλάβω πως η διαμάχη αφορά τις προκλητικές εμφανίσεις της Φρατζέσκας (?) ντυμένης ως Λασκαρηκαι Βουγιουκλακη. Κάποιος κύριος Ρέβης –παραγωγός δήλωνε- πλακώνεται με μια τηλεθεάτρια. «Χαμηλώστε τη συσκευή σας» διατάζει η παρουσιάστρια, «δεν χρειάζεται να σας ακούμε δύο φορές» πετάγεται ο Ρέβης. «Άντε εσύ να βοσκήσεις πρόβατα» ανταπαντά η τηλεθεάτρια, για να δεχτεί μετά από δευτερόλεπτα τη φαρμακερή ερώτηση: «Η κόρη σου είναι καλόγρια;». Αρχίζω να αισθάνομαι περίεργα. Το σουφλέ διεξάγει αυτονομιστικό αγώνα στο στομάχι μου. Το πάνελ ωρύεται διαταράσσοντας κάθε έννοια κοινής ησυχίας ενώ στο χαμό αποφασίζει να αναμειχθεί και ο Ρακιτζής –όχι ο sagapo, ο άλλος-. Το σουφλέ αποτολμά να κάνει ανοδική επίθεση στον οισοφάγο μου, βιώνω το πρώτο αντανακλαστικό εμέτου, αλλά σαν αίλουρος εκτινάσσομαι, βουτάω το τηλεκοντρόλ και με τη μανία ενός πλήθους Παλαιστινίων που πετυχαίνει στο ξέφωτο έναν Ισραηλινό φαντάρο πιέζω το play: Ο κύριος Κριοζότ συνεχίζει να ξερνοβολά τα σωθικά του καταστρέφοντας το χαλί του εστιατορίου και το στομάχι μου ηρεμεί, συνεχίζοντας τη φυσιολογική διαδικασία της χώνεψης. Ανακουφίζομαι, σκουπίζω τον ιδρώτα από το μέτωπο και αναρωτιέμαι: Δεν υπάρχουν Κρατικές Αρχές να διαφυλάξουν τις μόνες στιγμές που ο απλός λαουτζίκος προσπαθεί να απολαύσει το μεσημεριανό του γεύμα μπροστά στην τηλεόραση; Μπορεί ο πάσα εις να του κόβει την όρεξη; Και στο φινάλε, αν αυτή είναι τακτική των καναλιών, γιατί δεν το κάνουν τουλάχιστον με στιλ; Ας παίξουν ένα Braindead, ένα Cannibal Holocaust, έναν Εξορκιστη, ένα Σαγονια του Καρχαρια βρε αδερφέ! Εγώ τουλάχιστον θα το διασκέδαζα. Παχαίνοντας…

ΥΓ1: Κυρία Λαμπίρη, μου χρωστάτε ένα τηλεκοντρόλ.
ΥΓ2: Από αυτή την εβδομάδα καλωσορίζουμε στην παρέα μας το Γνωσεοπαράσιτο, ενώ το επιτελείο του CineTV θα επιλέγει στο εξής για σας τη Σκηνή της Εβδομάδας. Έχουμε πράμα πάλι σήμερα… Πάμε λοιπόν.





Στο ζουμί. Οι επιλογές των συντακτών του Cine TV για το ακόλουθο επταήμερο, έχουν ως εξής:

07. ΈΝΑΣ ΑΣΗΜΑΝΤΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ (Α MAN OF NO IMPORTANCE, 1994)
Σάββατο 8/11, 00:30, ET3
Επιχειρώντας να αποφύγει την άμεση και στείρα προσωπογράφηση του Oscar Wilde, ο Suri Krishnamma αντανακλά τη ζωή και το έργο του θρυλικού Ιρλανδού λογοτέχνη στη σύγχρονη εποχή και στο πρόσωπο ενός μεσήλικα εισπράκτορα λεωφορείων: Ο Alfie Byrne (Albert Finney), διευθυντής ενός ερασιτεχνικού θιάσου στο Δουβλίνο του 1963, διασκεδάζει σε καθημερινή βάση τους επιβάτες με ποιήματα και ιστορίες προετοιμάζοντας ταυτόχρονα την επόμενη θεατρική του παράσταση: Η «Σαλώμη», πιθανά το έργο του Wilde που προκάλεσε τις εντονότερες αντιδράσεις την εποχή της παρουσίασής της, θα κληθεί να τραβήξει και στη σύγχρονη αυτή μεταφορά το Γολγοθά της αμφισβήτησης. Μέλη του θιάσου αποσύρονται εξαιτίας του «ανήθικου» του περιεχομένου της, οι ερασιτέχνες ηθοποιοί μοιάζουν να μην μπορούν να αντεπεξέλθουν στις υψηλές απαιτήσεις του έργου, ενώ και η πλατωνική έλξη του ανύπαντρου –και ομοφυλόφιλου- Alfie με την πρωταγωνίστρια θα εγείρει αντιδράσεις στον μικροκοσμικό περίγυρο. Στο τελευταίο αυτό στοιχείο το σενάριο του Barry Devlin θα δώσει και το μεγαλύτερο βάρος της αφήγησης, επιχειρώντας έναν άμεσο παραλληλισμό με την κοινωνική περιθωριοποίηση του Wilde στα τέλη του 18ου αιώνα εξαιτίας των ομοφυλοφιλικών σεξουαλικών του προτιμήσεων. Γενικότερα δε, ο Ασήμαντος Άνθρωπος –του οποίου ο αυθεντικός τίτλος παραπέμπει τεχνηέντως στο θεατρικό A Woman Of No Importance του Wilde- σφύζει από μικρές αντιστοιχίες για την εντόπιση των οποίων απαιτούνται ειδικές εγκυκλοπαιδικές γνώσεις, μπορεί παρ` όλ` αυτά να παρακολουθηθεί με ευχαρίστηση και ως αυτόνομη ιστορία. Ως τέτοια, μια σεμνή εξιστόρηση με έντονο συναισθηματισμό, κατορθώνει να κερδίσει το θεατή με τη δόμησή της επάνω σε απλούς και ειλικρινείς χαρακτήρες, που μέσα από την πάλη τους σε έναν βασανιστικό κοινωνικό περίγυρο εκπέμπουν στην ολότητά τους τα ψυχικά τους χαρίσματα με υπομονή, χιούμορ και ευαισθησία.
- ΟΛΑ ΣΕ ΘΥΜΙΖΟΥΝ… μα περισσότερο οι ερμηνευτικές αρετές του Finney και της –Το Αριστερό μου Πόδι- Brenda Fricker, η πρωτότυπη και έξυπνη προσέγγιση της βιογραφίας του Oscar Wilde, η παρακολούθηση των συναισθηματικών διακυμάνσεων των χαρακτήρων και η επί της οθόνης λειτουργικότητα μιας απλής συνταγής κινηματογράφησης.
- ΕΝΑΣ ΚΟΜΠΟΣ Η ΧΑΡΑ ΜΟΥ… εξαιτίας της συχνά απλοϊκής σκιαγράφησης ενός από τους σημαντικότερους δημιουργούς της σύγχρονης τέχνης, που δεν επιτρέπει να διαφανεί η ειρωνεία πίσω από τον τίτλο της.
- ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ… μια έξυπνη –αν και λειψή- προσωπογραφία >> 7/10

06. JACKIE BROWN (1997)
Δευτέρα 10/11, 23:15, ΝΕΤ
Τρία χρόνια μετά το Χρυσό Φοίνικα του Pulp Fiction και ενώ η εξαπλωμένη Ταραντινομανία ανά τον κινηματογραφικό κόσμο εξακολουθεί να κρατεί καλά, ο σκηνοθέτης που ανέδειξε ως τέχνη του τη βία και το αίμα επιστρέφει με κάτι ολότελα διαφορετικό. Με δύο μόλις νεκρούς και μια ξεχασμένη μαύρη πρωταγωνίστρια βγαλμένη από τις blaxploitation ταινίες της δεκαετίας του `70, ο Quentin Tarantino βάζει την υπογραφή του κάτω από ένα απρόβλεπτο ρίσκο που ξένισε τους οπαδούς του μα απέδειξε ταυτόχρονα την πλούσια εικονογραφική του ευφράδεια. Το εγχείρημά του φαντάζει περισσότερο με σπουδή χαρακτήρων παρά με μια ολοκληρωμένη αφηγηματική πρόταση. Η εικόνα του κοινωνικού περιθωρίου είναι πάντοτε παρούσα (λαθρεμπορία όπλων και ξέπλυμα μαύρου χρήματος προσφέρει αυτή τη φορά το μενού), με την Pam Grier στο διπλό ρόλο της αεροσυνοδού και της μεταφορέως παράνομου χρήματος να συντονίζει το ρυθμό της δράσης βαδίζοντας επάνω σε ένα τεντωμένο σκοινί ανάμεσα στην προδοσία και την αφοσίωση. Σε αυτή τη νέα εκδοχή του Ταραντινικού σύμπαντος, το μαύρο χιούμορ και οι σπιρτόζικοι διάλογοι εξακολουθούν να διατηρούν ένα σημαντικό μερίδιο κινηματογραφικού χρόνου, με το ρυθμό ωστόσο αισθητά μειωμένο, τη φασαριόζικη ατμόσφαιρα να έχει αντικατασταθεί από μια παλαιομοδίτικη αισθητική και τους χαρακτήρες να δείχνουν πιο γήινοι από ποτέ παρά τη συμβίωσή τους στην αντίπερα όχθη του νόμου. Σαν ένας ακόμη γερασμένος ρόκερ, ο Tarantino αφήνει καταγής τις ηλεκτρικές του κιθάρες, αποδίδοντας στις εικόνες του τη νοσταλγία και τη μεθοδικότητα μιας blues μπαλάντας. Ακόμη κι έτσι όμως, του είναι αδύνατο να κρύψει τις τσαμπουκαλίδικες καταβολές του.
- ΟΛΑ ΣΕ ΘΥΜΙΖΟΥΝ… μα περισσότερο η Bridget Fonda στο ρόλο του ξανθού πειρασμού που σκοτώνει την ώρα της βλέποντας τηλεόραση, κυκλοφορώντας με καυτά μαγιό και εισπνέοντας αμέτρητες ποσότητες σκόνης, η δομή της ιστορίας που θυμίζει περισσότερο γκανγκστερικό φιλμ νουάρ παρά Ταραντινικό σινεμά, το πληθωρικό καστ -που περιλαμβάνει μεταξύ άλλων τους Samuel L. Jackson, Michael Keaton, Robert De Niro- καθώς και τα «καμένα χαρτιά» του Hollywood Pam Grier και Robert Forster που επιστρέφουν με τις καλύτερες ερμηνείες της καριέρας τους.
- ΕΝΑΣ ΚΟΜΠΟΣ Η ΧΑΡΑ ΜΟΥ… λόγω του ότι μόνο η εναρκτήρια σεκάνς θυμίζει κάτι από το ένδοξο πνεύμα του Pulp Fiction.
- ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ… even rockers get the blues >> 7,5/10

05. ΜΟΙΡΑΙΟΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ (ΚARAΚTER, 1997)
Τρίτη 11/11, 02:00, ET3
Μέσα από τα στενά, βρώμικα, δαιδαλώδη σοκάκια του Ρότερνταμ του 1938 που μοιάζουν να ποτίζουν με την παγωνιά τους κάθε καρέ του Mike Van Diem, ξεπηδά η ιστορία του μοναχικού Katadreuffe (Fedja Van Huet), επιτυχημένου δικηγόρου και γιου ενός αδίστακτου δικαστικού κλητήρα. Η σχέση μίσους με τον πατέρα του αντικατοπτρίζει όλη την ιστορία της ζωής του: Η αποτρόπαια φιγούρα του σημάδεψε τα παιδικά του χρόνια, καθόρισε την επαγγελματική του σταδιοδρομία, τον συνέδεσε άρρηκτα με ένα φόνο… Στιγμές της εξιστορημένες με flashback ξετυλίγουν τη νουβέλα του Ferdinand Bordewijk σε νουάρ τόνους, με το επιβλητικά ατμοσφαιρικό ντεκόρ της μεγαλούπολης –βγαλμένο από τις ασπρόμαυρες εικόνες του Γερμανικού εξπρεσιονισμού- να υπερτονίζει τη μοναχικότητα του ήρωά της σε ένα ταξίδι σκληρά σιωπηλό και λυρικά αργόσυρτο. Σαν την Ευρωπαϊκή εικαστική απάντηση στα Απομεινάρια μιας μέρας, το νέο αυτό δείγμα του Ολλανδικού σινεμά εποχής μας συστήνεται ως ένα ψυχογράφημα, μια μεστή προσωπογραφία του κεντρικού της χαρακτήρα, που με κεντρικό άξονα το αστυνομικό μυστήριο πίσω από έναν φόνο κατορθώνει να συνθέσει ένα άκρως δελεαστικό παζλ οπτικής αρτιότητας και για τον πιο απαιτητικό θεατή.
- ΟΛΑ ΣΕ ΘΥΜΙΖΟΥΝ… μα περισσότερο η γκρίζα κι επιβλητική αρχιτεκτονική της πόλης, η μουντή φωτογραφία του Rogier Stoffers, η ιδιάζουσα δομή εξιστόρησης του αστυνομικού background και η παλιομοδίτικη αισθητική αφήγησης, στοιχεία που της χάρισαν το Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας.
- ΕΝΑΣ ΚΟΜΠΟΣ Η ΧΑΡΑ ΜΟΥ… μιας και σε σημεία η εξέλιξη της πλοκής είναι πιο αργή απ` ότι πραγματικά το απαιτεί η υφή του φιλμ.
- ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ… μια από τις πιο ξεχωριστές και ενδιαφέρουσες στιγμές του Ευρωπαϊκού σινεμά της τελευταίας δεκαετίας >> 8/10

04. ΑΛΗΘΙΝΑ ΨΕΜΑΤΑ (TRUE LIES, 1994)
Τρίτη 11/11, 21:00, Star
Ο James Cameron αρέσκεται στο να εκμεταλλεύεται την περπατημένη οδό. Ο «εκσυγχρονισμός» των μύθων του Alien και του Εξολοθρευτη, η ρομαντική εκμετάλλευση της ιστορικής αλήθειας του Τιτανικού, του χάρισαν μέσα από την ασφάλεια της προδιαγεγραμμένης επιτυχίας τους τη δόξα ενός από τους πιο αποτελεσματικούς μυθοπλάστες της σύγχρονης κινηματογραφικής εποχής. Έτσι και στα Αληθινά του Ψέματα, παίρνει τη βασική γραμμή μιας παλιάς γαλλικής επιτυχίας του Claude Zidi (La Totale), αναμειγνύει τις συνήθεις εμμονές του με το σενάριο κατασκοπίας και στήνει ένα James Bond ανάλογο πιο ενδιαφέρον και από τις αυθεντικές ιστορίες του διάσημου Βρετανού κατάσκοπου. Όσο και αν η μορφή του Schwarzenegger λειτουργεί ως κράχτης, κεντρικό ατού του φιλμ αποτελεί η σεναριακή διαστροφή που θέλει τον Harry Tasker να κρύβει την ιδιότητά του ως υπερκατάσκοπος του FBI πίσω από την γελοία βιτρίνα του πλασιέ κομπιούτερ. Όταν η βαριεστημένη και παραμελημένη γυναίκα του (Jamie Lee Curtis) θα γοητευτεί από έναν ζιγκολό ψευτοκατάσκοπο, εκείνος θα θέσει σε κίνηση ολόκληρο τον αμυντικό μηχανισμό των ΗΠΑ για να την ξανακερδίσει. Χαριτωμένο; Σίγουρα. Ακόμη περισσότερο δε αποτελεσματικό, μιας και ο Cameron κατορθώνει μέσα από ανάλογες ταρζανιές καθ` όλη τη διάρκεια του φιλμ να πείσει και τον πιο αφελή θεατή πως αστειεύεται και ότι δεν πρόκειται να πάρει στα σοβαρά ούτε ένα στοιχείο από τα επί της οθόνης τεκταινόμενα. Σημαντικό ατού για τον ερμηνευτικά δυσκίνητο πρωταγωνιστή του, που απλώς αναλαμβάνει το σύνηθες χρέος του ως action figure. Παρ` όλ` αυτά τα Αληθινά Ψέματα δεν είναι άλλη μια υπερφίαλη περιπέτεια. Ξύνοντας το φανταχτερό επίστρωμά της, μπορεί κανείς να διακρίνει τη μόνιμη θεματική του Cameron γύρω από την ανάγκη της αγάπης να επιβιώσει, μοτίβα γνώριμα τόσο από την Άβυσσο όσο και από τον Τιτανικό. Γι ακόμη μια φορά χρησιμοποιείται η ιδέα του διαχωριστικού τζαμιού ανάκρισης ως μέσο αποκάλυψης δύσκολα ομολογούμενων συναισθηματικών αληθειών, για να κλείσει αυτό το παιχνίδι ταυτοτήτων με την κοινή αποστολή του ζεύγους Tasker στο κυνήγι μιας διεθνούς σπείρας τρομοκρατών. Περισσότερο μια συρραφή από απολαυστικά σκετς παρά μια ταινία με σαφή σεναριακό προσανατολισμό, τα Αληθινά του Ψέματα κατορθώνουν να στήσουν μια πλειάδα σκηνών ανθολογίας, που μέσα από την ομολογούμενη υπερβολή τους και τον σαφή χιουμοριστικό τους χαρακτήρα διατηρούν τα επίπεδα της διασκέδασης από το πρώτο ως το τελευταίο λεπτό πολύ ψηλά. Αρκεί ο θεατής να σεβαστεί τον τίτλο τους: Ψέματα - φανταχτερά, φασαριόζικα, υπερβολικά. Όπως άλλωστε αρμόζουν σε κάθε φανταστική ιστορία.
- ΟΛΑ ΣΕ ΘΥΜΙΖΟΥΝ… μα περισσότερο η σκηνή χορού της Curtis, τα αλά Bond gadgets, το άλογο μέσα στο ασανσέρ, το φιλί με φόντο την πυρηνική έκρηξη, τα ευφάνταστα ευρήματα που μετατρέπουν το φιλμ σε ένα αυτοπαρωδούμενο τσίρκο, η πληθωρική Tia Carrere, η επιθυμία μετά τους τίτλους τέλους να το ξαναδείς γιατί πολύ απλά… πέρασες καλά.
- ΕΝΑΣ ΚΟΜΠΟΣ Η ΧΑΡΑ ΜΟΥ… μιας και η πλειονότητα των δημιουργών ταινιών δράσης δεν παραδειγματίζεται από τέτοιες απόπειρες - ορισμούς του χαβαλέ, αλλά επιμένουν να δίνουν στις σεναριακές τους υπερβολές τον πιο γελοίο δραματικό τόνο.
- ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ… αρχίζει να κουράζει μετά την πεντηκοστή παρακολούθηση >> 8,5/10

03. ΧΑΛΚΙΝΟ ΤΗΛΕΠΑΡΑΣΙΤΟ
ΝΕΑΝΙΚΑ ΣΥΝΘΗΜΑΤΑ (AMERICAN GRAFFITI, 1973)
Κυριακή 9/11, 20:00, ET1
Δευτερη σκηνοθετικη αποπειρα του Μιδα. Και παταει ακομα στη Γη. Ακομα…
-GONE ARE THESE DAYS… Λιγες ειναι οι ταινιες που μενουν στην ιστορια με το χαρακτηρισμο «cult» η «σταθμος». Και ο George Lucas κατορθωσε να σκηνοθετησει τουλαχιστον δυο που διαθετουν τα αντιστοιχα προσοντα. Τεσσερα χρονια πριν το κλασικο και υπερεπιτυχημενο Star Wars του 1977, βουτωντας στα βαθια νερα της ημιαστικης Αμερικης των αρχων της δεκαετιας του ’60, κατορθωσε να δομησει μια ταινια που εμελλε να γινει σημειο αναφορας των αγριων νιατων της εποχης. Το American Graffiti διαθετει την νεανικη αφελεια και ανεμελια που σπανιως αποδιδεται στον κινηματογραφο –τουλαχιστον με επιτυχημενο τροπο-. Ακολουθωντας την κρισιμη καμπη της ζωης τεσσαρων νεων –λιγο πριν την ενηλικιωση, στο σταδιο αναζητησης της επαγγελματικης αποκαταστασης η της προσπαθειας εισαγωγης τους σε καποιο κολεγιο-, σκιαγραφει τις ψυχολογικες αλληλεπιδρασεις του ενος επανω στον αλλον, ντυνοντας το ολο εγχειρημα με ενα πολυ δυνατο soundtrack αποτελουμενο απο τουλαχιστον 40 μεγαλες rock επιτυχιες.
-O ΤΟΛΜΩΝ… LUCA-ΝΙΚΑ! Η Universal τολμησε και επενδυσε επανω στο ασυνηθιστο σεναριο του αγνωστου ως τοτε σκηνοθετη, οταν ολα τα υπολοιπα studios αρνουνταν να ριξουν μια δευτερη ματια. Αποτελεσμα; Τεραστια εισπρακτικη επιτυχια (που ουσιαστικα ανοιξαν το δρομο για την παραγωγη του δαπανηρου σχεδιου του Star Wars), 5 υποψηφιοτητες για Οσκαρ (καλυτερης ταινιας, σκηνοθεσιας, σεναριου, β’ γυναικειου ρολου για την Candy Clark, καθως και μονταζ), μια συνεχεια (το ημι-αποτυχημενο More American Graffiti του Bill Norton το 1979), και την αναδειξη δεκαδων νεων ηθοποιων, απο τους οποιους αλλοι ακολουθησαν σπουδαια κινηματογραφικη καριερα (Harrison Ford, Richard Dreyfuss, Ron Howard) και αλλοι εγιναν ειδωλα μεσα απο τηλεοπτικες σειρες της εποχης (Paul Le Mat, Candy Clark, Charles Martin Smith, Mackenzie Phillips, Kathleen Quinlan, Suzanne Somers, Debralee Scott, Joe Spano, Bo Hopkins). Η ταινια πιθανως να εμενα στα ραφια της εταιριας, αν ο Francis Ford Coppola που μολις ενα χρονο πριν ειχε αποθεωθει για τον Νονο, δεν εδειχνε τυφλη εμπιστοσυνη στον νεαρο Lucas, προσφεροντας την πολυτιμη οικονομικη του βοηθεια απο το ποστο του παραγωγου. Μπορει το American Graffiti σε πολλους να φανταζει πλεον ξεπερασμενο και αναχρονιστικο, σημαδεψε ωστοσο μια ολοκληρη γενια, δινοντας ταυτοχρονα μια ανανεωτικη ωθηση στον νεανικο κινηματογραφο της εποχης που εμοιαζε να εχει παραγκωνιστει στο περιθωριο.
-2½ ΓΑΜΟΙ:
1) Ονειρα, συναισθηματα και αγωνιες νεων ανθρωπων, που αν μη τι αλλω παραμενουν διαχρονικες αξιες. Ολα τριγυρω αλλαζουνε, και ολα τα ιδια μενουν.
2) Rock around the clock…
+½) Τι; Μα, αυτος μονο για Πολεμους Άστρων δε γυριζε; Κι εσεις ετσι πιστευατε;
-ΚΑΙ 1½ ΚΗΔΕΙΑ:
1) Μα, τι διαολεμενα κλαπατσιμπαλα ειναι αυτα ολη την ωρα; Ε, τι να κανουμε, δεν ειχε κανει ακομα την εμφανιση του ο Βαλαντης…
+½) Ο Harrison Ford ειναι αυτος; Μπουαχαχαχαχα.
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 9/10

02. ΑΡΓΥΡΟ ΤΗΛΕΠΑΡΑΣΙΤΟ
ΤΥΦΩΝΑΣ : Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ (THE HURRICANE, 1999)
Σάββατο 8/11, 21:00, Star
Η ιστορία του ταλαντούχου μποξέρ Rubin Carter με το ψευδώνυμο «Τυφώνας» που καταδικάστηκε άδικα για τρεις φόνους στο New Jersey και εξέτισε 19 χρόνια φυλάκισης εξαιτίας της εγκληματικής αδιαφορίας των αρχών, των ρατσιστικών αντιλήψεων και της διαφθοράς του σωφρονιστικού συστήματος, είναι το κεντρικό θέμα της ταινίας του Norman Jewison. Θυμίζοντας έντονα μια άλλη μεγάλη πρωταγωνιστική επιτυχία του Denzel Washington, το ανατρεπτικό Malcolm X, ο Τυφώνας προσπερνά τα επίπεδα ενός στείρου δικαστικού δράματος αναγόμενος σε μια οξεία κριτική για το φαινόμενο του κοινωνικού ρατσισμού, τόσο μέσα από τον αγώνα του έγκλειστου Carter για την απόδειξη της αθωότητάς του, όσο και μέσω της ευαισθητοποίησης που προκάλεσε το δράμα του στην κοινή γνώμη. Ο Jewison αφιερώνει μεγάλο μέρος του φιλμ στο τελευταίο αυτό σκέλος φιλμογραφώντας τις προσπάθειες μιας ομάδας ακτιβιστριών να επαναφέρουν την υπόθεση στο προσκήνιο, παρακινημένες από την ευαισθητοποίηση ενός 15χρονου αγοριού που έτυχε να διαβάσει το βιβλίο που συνέγραψε ο Carter στη φυλακή. Με έναν ιδιαίτερα αφελή -εξ` ου και συγκινητικό- τρόπο, ο σκηνοθέτης ανάγει την αθώωση του ήρωά του στο τυχαίο, όσο και αν η ιστορική πραγματικότητα αποδίδει τα μεγαλύτερα εύσημα στους συνηγόρους του πρώην μποξέρ. Ας είναι. Άλλωστε η κινηματογραφική αφήγηση επιβάλλει την συγχώνευση μύθου και πραγματικότητας όταν καλείται να εξιστορήσει αληθινά γεγονότα ώστε να μετατρέψει την παρακολούθηση σε μια πιο συναρπαστική εμπειρία –βλ. JFK-, αρκεί βέβαια να μην καταφεύγει στη χρήση ψευδών δεδομένων για τη διαστρέβλωσή της ιστορικής αλήθειας. Και στην περίπτωση του Τυφώνα, οι δημιουργοί φρόντισαν να ανάγουν την ιστορία σε ένα πιο προσιτό και ανθρώπινο επίπεδο, χρησιμοποιώντας ταυτόχρονα όλα εκείνα τα στερεότυπα –τύπου Εξπρες του Μεσονυχτιου, Τελευταια Εξοδος: Ριτα Χεϊγουορθ- που αγιοποιούν τον κεντρικό ήρωα και καταβαραθρώνουν στη συνείδηση του θεατή τους διώκτες του. Αποτέλεσμα, μια άκρως συγκινητική και συγκλονιστική αφήγηση, που μέσα από το πρίσμα του ρατσισμού, της συγκάλυψης, της εμπάθειας και της αδικίας, και με φόντο το “αληθινό” της ιστορίας, επιτυγχάνει την ταύτιση τόσο με τον κεντρικό της χαρακτήρα, όσο και με αυτούς που του συμπαραστέκονται.
- ΟΛΑ ΣΕ ΘΥΜΙΖΟΥΝ… μα περισσότερο ο εντυπωσιακός Denzel Washington σε μια από τις κορυφαίες στιγμές της καριέρας του, οι δυναμικές Deborah Unger και Liev Schreiber, η σχεδόν επαναστατική μορφή της αφήγησης, η συγκίνηση που καταλείπουν οι τίτλοι του τέλους ως ενθύμιο μιας συνταρακτικής κινηματογραφικής εμπειρίας και φυσικά το ομότιτλο τραγούδι διαμαρτυρίας που εμπνεύστηκε ο Bob Dylan από το δράμα του κεντρικού ήρωα.
- ΕΝΑΣ ΚΟΜΠΟΣ Η ΧΑΡΑ ΜΟΥ… εξαιτίας των επιτηδευμένων μεθοδεύσεων του σκηνοθέτη για να ευαισθητοποιήσει τους δακρυϊκούς αδένες μας.
- ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ… μια δυνατή φιλμική εμπειρία >> 9/10

01. ΧΡΥΣΟ ΤΗΛΕΠΑΡΑΣΙΤΟ
ΕΡΩΤΙΚΗ ΕΠΙΘΥΜΙΑ (IN THE MOOD FOR LOVE, 2000)
Παρασκευή 7/11, 23:45, ET1
Μια ιστορία αγάπης στο Χονγκ Κονγκ του 1962 συλλαμβάνει ο φακός του Kar-wai Wong. Όμως δεν είναι ένας έρωτας σαν όλους τους άλλους: Ο Chow (Tony –Chunking Express- Leung), αρχισυντάκτης μιας τοπικής εφημερίδας και η μυστηριώδης Li-zhen (Maggie –Chinese Box- Cheung) μοιράζονται ένα κοινό μυστικό. Οι σύζυγοί τους διατηρούν ερωτική σχέση, και η ανακάλυψη αυτή θα τους φέρει πιο κοντά. Όχι όμως όσο κοντά θα ήθελαν: Η αμοιβαία τους έλξη θα προσκρούσει στον τοίχο που έχτισαν γι αυτούς τα “νόμιμά” τους ταίρια, με την υποχώρησή τους στις επιθυμίες της σάρκας να τους υποβιβάζει αυτόματα στην ίδια –ανήθικη- κατηγορία με αυτούς. Ο ηθικός αυτός φραγμός θα τους καταδικάσει στο ανυπόφορο καθημερινό βίωμα του ανεκπλήρωτου έρωτα, με τον Wong να καταγράφει τις απελπισμένες τους ματιές, τις σπαραχτικές ψυχικές τους κραυγές, τον υπομονετικό τους αυτοβασανισμό με τρόπο σχεδόν ιεροτελεστικό, διεισδύοντας στις πιο μύχιες πτυχές των συναισθημάτων τους. Μέσα από τόνους σκληρού χιούμορ και απέραντου λυρισμού –συνεπικουρούμενος και από την προκλητικά καταθλιπτική μουσική των βιολιών του Shigeru Umebayashi -, η Ερωτική Επιθυμία καταθέτει μια συνταρακτική σπουδή στον ανεκπλήρωτο πόθο και τον σπαραγμό που αυτός προκαλεί, πλήρως απαισιόδοξη και λυτρωτικά αντί-Χολιγουντιανή.
- ΟΛΑ ΣΕ ΘΥΜΙΖΟΥΝ… μα περισσότερο η ψυχική κατάθεση στις ερμηνείες των κεντρικών ρόλων από δύο κορυφαία ονόματα του Ασιατικού κινηματογράφου, η σκληρή σκηνή κατά την οποία υποκρίνονται πως απευθύνονται στους άπιστους συζύγους τους, οι πειραματισμοί του Wong πίσω από την κάμερα και τα πλήρη από πικρά συναισθήματα καρέ.
- ΕΝΑΣ ΚΟΜΠΟΣ Η ΧΑΡΑ ΜΟΥ… επειδή το «μελό» στο σινεμά έχει ταυτιστεί με τις κλάψες της Meg Ryan και των ομοίων της. Ξου!
- ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ… μεθυστικό >> 9,5/10




Ειδικά βραβεία επιτροπής

ΤΗΛΕΠΑΡΑΣΙΤΟ ΓΙΑ ΕΙΔΙΚΑ ΓΟΥΣΤΑ
ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ (STARSHIP TROOPERS, 1997)
Τρίτη 11/11, 00:30, Mega
Πίτσες, μπύρες και πολύ αίμα…
-STUPID IS WHO STUPID DOES: O Paul Verhoeven δεν προσπαθεί να εξαπατήσει κανέναν: «Πρόκειται για το απόλυτο σκουπίδι» μοιάζει να φωνάζει από τα πρώτα λεπτά της δημιουργίας του. «Ακολουθήστε με!» Γιατί όχι; Στην τέταρτή Χολιγουντιανή του κινηματογραφική απόπειρα μετά τα Flesh and Blood, Robocop και Βασικό Ένστικτο, ο Ολλανδός δημιουργεί ένα λουσάτο, big budget B-movie που σφύζει από δράση, αίμα και ανοησία. Προσθέστε σε αυτά μια γερή δόση ειρωνικής διάθεσης –με αποκορύφωμα την τελική αυτολογοκριμένη σκηνή όπου το φονικό έντομο ομοιάζει του γυναικείου αναπαραγωγικού μορίου-, μια τάση σατιρικού αντιμιλιταρισμού –με τις στολές των Starship Troopers να ομοιάζουν αυτές των Ναζί και μερικούς διαλόγους να φαντάζουν διακωμωδήσεις πολεμικών ταινιών- καθώς και πολύ χιούμορ, και έχετε μια ταινία που αν την αντέξετε την πρώτη φορά μπορεί να μετατραπεί στο φιλμικό σας τονωτικό για μεγάλο χρονικό διάστημα. Οι ερμηνείες είναι από μέτριες ως κακές (με αποκορύφωμα αυτή του Casper Van Dien που πιθανότατα να αγγίζει για τα προσωπικά του δεδομένα τα όρια της τελειότητας), συμβαδίζοντας απόλυτα με τη λογική ενός b-movie.
-SCI-FI GOREFEST: Ο ίδιος ο Verhoeven, έχοντας ζήσει ως παιδί τη Ναζιστική κατοχή στη χώρα του, οραματίστηκε την ταινία ως μια μελλοντολογική προπαγάνδα, ως μια επίδειξη της φασιστικής κενότητας που ορίζει τη βία ως τονωτικό μέσο και τα media ως φορέα πρόκλησης ομοφωνίας. Ως βάση χρησιμοποιήθηκε το ομότιτλο βιβλίο του Robert Heinlein, από το οποίο παραλείφθηκαν ωστόσο οι σκοτεινές προεκτάσεις και ιδέες. Άλλωστε, ο Verhoeven προτίμησε να διαβάσει μόνο τα πρώτα κεφάλαια σχηματίζοντας στο μυαλό του τη δική του εκδοχή της ιστορίας. Με μια απεικόνιση που δεν διαφέρει σε πολλά από αυτή των ηλεκτρονικών shoot ‘em ups, μια μεραρχία στρατιωτών αποστέλλεται σε έναν άγνωστο πλανήτη με σκοπό την εξουδετέρωση των γιγαντιαίων εντόμων που προσπαθούν να αποικίσουν το γαλαξία διασπείροντας τους σπόρους τους στο διάστημα. Φυσικά, έχει προηγηθεί η καταστροφή μερικών εκ των μεγαλύτερων πόλεων της Γης –όπως μας πληροφορούν τα τηλεοπτικά «επίκαιρα» του μέλλοντος-. Η συνέχεια μπορεί να περιγραφεί ως το Braindead του sci-fi, με μπόλικους διαμελισμούς, αποκεφαλισμούς, ξεντεριάσματα και πολλά άλλα οπτικοακουστικά καλούδια που μπορούν να κάνουν έναν οπαδό του gore ευτυχισμένο. Αν η αρχή του Robocop σας σόκαρε, προτιμήστε να αποφύγετε αυτή την ταινία, στην οποία εκτός των αμέτρητων φιαλών κέτσαπ, χρησιμοποιήθηκαν και περισσότερες σφαίρες από κάθε άλλο φιλμ. Ρηχό-ναι, ανόητο-σίγουρα, διασκεδαστικό-απόλυτα. Μόνο μην ξεχάσετε τα ποπ κορν σας…
-ΜΕΓΑΛΑ ΛΟΓΙΑ: Εκφωνητής τηλεόρασης: «Όλοι κάνουν το χρέος τους. Εσύ;»
- ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΕΡΓΟ ΘΕΑΤΕΣ… αλλά θα αρέσει μόνο στους οπαδούς του gore και σε όσους διαθέτουν μυστήρια αίσθηση του –μαύρου- χιούμορ. Δεν είμαστε και λίγοι…
- ΑΣΕ ΜΕ ΝΑ ΚΑΝΩ ΛΑΘΟΣ… μα με ωραίες γυναίκες και άφθονο gore με πιάνεις στον ύπνο >> 7,5/10

POP CORN-ΠΑΡΑΣΙΤΟ
ΕΝΑ ΣΚΛΗΡΟ ΦΙΛΙ ΓΙΑ ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ (THE LONG KISS GOODNIGHT, 1996)
Δευτέρα 10/11, 21:00, Alter
Έχοντας μόλις κατεδαφίσει ένα ολόκληρο studio με το πανάκριβο και υπερ-αποτυχημένο Cutthroat Island, η Geena Davis επιστρέφει με ακόμη μία περιπέτεια σε μια προσπάθεια εξιλέωσης αφενός και διατήρησης του φιλμικού της προφίλ σε υψηλά επίπεδα αφετέρου. Αυτή τη φορά όμως δεν αφήνει το σύζυγό της Renny Harlin να επαναλάβει το ίδιο λάθος. Άκρως αυτοπαρωδική, εξωφρενικά αστεία ανά φάσεις, ιδιαίτερα εντυπωσιακή σε δράση και εκρηξιογόνες υπερβολές και με ένα σενάριο που δε σέβεται τον εαυτό του ώστε να τον πάρει και πολύ στα σοβαρά, το δίδυμο DavisSamuel L. Jackson λειτουργεί επί της οθόνης ως ένα GibsonGlover ανάλογο των Φονικών Όπλων. Με την εξωφρενική ιστορία της δασκάλας Samantha Caine σε αναζήτηση του σκοτεινού παρελθόντος της ως πληρωμένη δολοφόνος του FBI που καταδιώκεται από τα ίδια της τα πρώην αφεντικά, ο σεναριογράφος Shane Black κατορθώνει να τραβήξει κάθε καρέ στα άκρα, τόσο από την άποψη του κωμικού (βλ. την «θα πρέπει να ήμουν σεφ» κομμάτιασμα των λαχανικών σκηνή) όσο και από αυτή της δράσης (λέγε με μεταμόρφωση από καλοκάγαθη νοικοκυρά σε σύγχρονη Αμαζόνα). Και όλα αυτά λειτουργούν. Παραδόξως. Όσο εύκολο είναι να χλευάζεις κάθε σαχλοπεριπέτεια των Αμερικάνικων studio, άλλο τόσο δύσκολο είναι να αναγνωρίζεις σε μερικές από αυτές την ικανότητα να προσφέρουν ένα γεμάτο και ελεύθερο από έγνοιες δίωρο. Το Σκληρό Φιλί ανήκει στη δεύτερη κατηγορία.
- ΧΑΡΤΙΝΟ ΤΣΙΡΚΟ… με μια σειρά από απίστευτα παρατραβηγμένα stunts που καταργούν κάθε αξίωμα της φυσικής, τον Samuel L. Jackson να λειτουργεί ως κωμικό αντίβαρο με μια σειρά από απολαυστικές ατάκες και το σενάριο να ξεπερνά κάθε όριο σοβαρότητας και αξιοπρέπειας κλείνοντας το μάτι στο θεατή.
- ΔΕ ΦΤΑΙΩ ΕΓΩ ΠΟΥ ΜΕΓΑΛΩΝΩ… και όσο πιο σαχλά απίθανες και ασεβείς στον εαυτό τους φτιάχνονται τέτοιου είδους ταινίες, τόσο περισσότερο τις απολαμβάνω >> 7/10

ΠΑΡΑΣΙΤΟΚΤΟΝΟ
Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΜΟΥ ΦΙΛΟΣ (2001)
Κυριακή 9/11, 22:45, Mega
Έχεις κατορθώσει μετά κόπων και βασάνων να στήσεις τα πρώτα 2999 ντόμινο, σου μένει μόνο ένα για να ολοκληρώσεις τη φοβερή φιγούρα του πολύχρωμου κατασκευάσματός σου και ξαφνικά μια αδέξια κίνηση του αριστερού σου ώμου γκρεμίζει μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα όσα έχτιζες επί ώρες. Πιο αδέξιο ακόμη είναι στη συνέχεια να καλέσεις τους φίλους σου στο σπίτι, για να τους παρουσιάσεις αυτό που θα ήταν το ΠΑΡ` ΟΛΙΓΟΝ αριστούργημά σου. Η αλήθεια ωστόσο παραμένει η ίδια: Στο δάπεδο του σαλονιού σου δεν υπάρχουν παρά μόνο συντρίμμια… Αυτή –μέσες άκρες- είναι και η ιστορία της ταινίας του Λάκη Λαζόπουλου. Το καστ και η φωτογραφία στήνουν τα πρώτα 500 ντόμινο, η προϋπηρεσία του στο Φοβου τους Ελληνες άλλα 500, η άκρως ενδιαφέρουσα σεναριακή ιδέα τα επόμενα 900, η πολύ καλή αρχή –ως ήμισυ του παντός- προμηνύει ένα άνετο φινάλε με τη δική της συνεισφορά των 99 κομματιών και μετά… ο καταραμένος ώμος. Παρά τις ευνοϊκότερες πιθανές συνθήκες που έχει προπαρασκευάσει για το φιλμ του, ο Λαζόπουλος κατορθώνει να παρουσιάσει στο κοινό έναν –ομολογουμένως συμμετρικό- σωρό από συντρίμμια, που θα παρουσίαζε μεγάλο ενδιαφέρον ΑΝ (…) Η κατάρα των 10 Μήτσων έχοντας διαβρώσει και την κινηματογραφική του αντίληψη, τον παρασέρνει σε μια προσπάθεια σύνδεσης πολλών ετερόκλητων ιστοριών που θέλουν να φανούν σουρεαλιστικές αλλά τελικά καταλήγουν να φαντάζουν απλά αδιάφορες. Ακόμη και σαχλές. Η κεντρική ιδέα του τύπου που πιάνει τη γυναίκα του με τον κολλητό του στο κρεβάτι, προσφέρει μεν ένα γερό σεναριακό πάτημα (η πολύ καλή αρχή που λέγαμε), ωστόσο η στροφή της ιστορίας σε μια δήθεν πορεία εσωτερικής αναζήτησης του ήρωα μετατοπίζει το κέντρο βάρος σε μονοπάτια που ο Λαζοπουλος μοιάζει ακόμη ανέτοιμος να βαδίσει, και ως εκ τούτου βαραίνουν το τελικό αποτέλεσμα με ένα ασουλούπωτο φλουτάρισμα. Όμως και οι παράπλευροι χαρακτήρες που παραφουσκώνονται με κιτσάτες ιδιότητες –η μεταμφιεσμένη σε άντρα ιδιωτική ντετέκτιβ, η γυναίκα που δεν δίνεται ποτέ σε πιλότους επειδή πάσχει από αεροφοβία, το roof therapy της τρελαμένης ψυχολόγου- μετά δυσκολίας κατορθώνουν να εκβιάσουν το χαμόγελο στα πρώτα λεπτά της εμφάνισής τους. Για να μην αναφερθούμε στη συνέχεια όπου γίνονται αν μη τι άλλω αδιάφοροι. Ακόμη και εκείνη η θεωρούμενη ιδιοφυής ιδέα του sex μέσω SMS, εκπέμπει μεν έναν άλφα ερωτισμό (Καρυδη είναι αυτή, και ο Τέρενς Κουίκ να αναγγείλει στις ειδήσεις ότι «αυτή τη στιγμή είναι ξαπλωμένη γυμνή κάτω από τα σεντόνια της» θα διεγείρει το μισό αντρικό πληθυσμό της χώρας), ωστόσο από χιουμοριστικής απόψεως δεν καταφέρνει και πολλά. Γενικότερα –και ειδικότερα- αυτή θα μπορούσε να είναι και η συνοπτική περιγραφή της ταινίας: “Δεν καταφέρνει και πολλά”. Τα λίγα που απομένουν είναι το κωμικό ταλέντο του Αντώνη Καφετζόπουλου, η εκθαμβωτική παρουσία της Σμαράγδας Καρύδη, η καλή εναρκτήρια ιδέα και το έξυπνο κλείσιμο. Άντε και η βιντεοκλιπίστικη αισθητική. Αλλά και αυτό στην τελική είναι θέμα γούστου…
- Ο, ΤΙ ΔΕ ΣΕ ΣΚΟΤΩΝΕΙ… όπως π.χ. οι αδιάφοροι χαρακτήρες, η ελλιπής ανάπτυξη της βασικής ιδέας, η διανοουμενίστικη εσωτερική αναζήτηση του κεντρικού χαρακτήρα, η διάνθιση του φιλμ με ψευτονοσταλγικούς τόνους και κυρίως το γεγονός ότι για κωμωδία δεν βγάζει γέλιο, σε κάνει πιο δυνατό.
- ΓΙΑ ΝΑ Σ` ΕΚΔΙΚΗΘΩ… (όχι για το ότι δεν πήγες φαντάρος, αλλά) για το ότι επέλεξα να δω αυτό και όχι το απολαυστικό καρτούν Chicken Runπου παιζόταν στη διπλανή αίθουσα, σε πριμοδοτώ με τον αριθμό αυτής που τελικά με φιλοξένησε για 100 ατελείωτα λεπτά >> 3/10

ΓΝΩΣΕΟΠΑΡΑΣΙΤΟ
Γνωρίστε τον Gary Goldman μέσα από την προσωπογραφία που παρουσιάζει τη Δευτέρα 10/11 στις 01:30 η ΕΤ3 και τον Arnold Schwarzenegger μέσα από τις εικόνες του Biography Channel την Τρίτη 11/11 στις 21:00 από την ΕΤ1. Το Σάββατο 8/11 μπορείτε να παρακολουθήσετε από το Mega στις 17:30 πως γυρίστηκε η Πολιτικη Κουζινα, ενώ την Παρασκευή 7/11 μάθετε μερικά από τα μυστικά της showbiz στο ντοκιμαντέρ Hollywood που παρουσιάζει η ΝΕΤ στις 22:00. Την Πέμπτη 13/11 (01:30, ΕΤ3) ανακαλύψτε τον William Shakespeare μέσα από τις κινηματογραφικές αποδόσεις των έργων του καθώς και από τα λόγια μιας σειράς εκλεκτών ηθοποιών. Τέλος, η μη-κινηματογραφική μας πρόταση, είναι το δεύτερο μέρος του ντοκιμαντέρ “Τζων Φιτζέραλντ Κένεντι: Μια προεδρία αποκαλύπτεται” που θα προβληθεί την Πέμπτη 13/11 στις 22:00 από την ΕΤ1.

Χορταστικό θα επανέλθει το τηλεπαράσιτο και την επόμενη εβδομάδα. Ως τότε, καλή τηλεθέαση –σχήμα οξύμωρον…- και τα μυαλά στο κεφάλι σας.


το τηλεπαράσιτο

Αρχή της σελίδας



 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.