• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Cine Tv


Παρ 21 Νοε 2003

τηλεπαράσιτο – ΣΚΟΡΠΙΕΣ ΚΟΥΒΕΝΤΕΣ




“Σαν βγω απ` αυτή τη φυλακή, κανείς δεν θα με περιμένει. Οι δρόμοι θα `ναι αδειανοί και η πολιτεία μου πιο ξένη” – “Στην Αφρική θα πάω με τους Μασάι που Ελληνικά κανείς τους δε μιλάει, να συμφωνούν την ώρα που θα λέω πως αν θα σε σκοτώσω δεν θα φταίω” - - - «Γιατί να περάσω από εκεί (σ.σ.: το Πολυτεχνείο); Για να φτύσω;» (Στ. Παττακός, πρόσφατη συνέντευξη) - “Η ανθρώπινη φύση μισεί κάθε τι που υπερέχει.” (Θουκυδίδης) - - -
Τίμημα και Τιμή μιας επανάστασης...
Σε –όχι και τόσο- σκόρπιες εικόνες.
Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών – «Δεν είχα καταλάβει τίποτα. Διάβαζα εκείνη την περίοδο.» (Χριστόδουλος, Αρχιεπίσκοπος) - - - «Έκαστος πρέπει να εποπτεύσει τον εαυτόν του και τον σύντροφό του ή τον γείτονά του» (Γ. Παπαδόπουλος, ομιλία στη Βουλή των Ελλήνων) - “Σχεδόν κάθε εβδομάδα οι Times είχαν και από μία παράγραφο που περιέγραφε πώς κάποιος μικρός χαφιές –«παιδί ήρωας» ήταν ο συνήθως χρησιμοποιούμενος όρος- είχε ακούσει κάποιο ύποπτο σχόλιο και είχε καταγγείλει τους γονείς του στην Αστυνομία Σκέψης.” (1984, George Orwell) - - - Συνελήφθησαν περίπου 87.000 πολίτες. Από αυτούς 10.000 εστάλησαν εξορία από τις πρώτες ημέρες. (Από τις εφημερίδες) - «Τι θα κάμετε; Θ` αφήστε να αποκτήσωμεν εμείς Λευθερίαν, ή θα την λύστε εξ αιτίας Πολιτικής;» (Ύμνος εις την Ελευθερία, Διονύσιος Σολωμός) - - - «Οι καρδιές των φαντάρων μας που βρίσκονται μέσα και πάνω στα τάνκς χτυπούν στο δικό μας παλμό. Ζήτω το Έθνος. Κάτω η Χούντα.» (εκπομπή του ραδιοφωνικού σταθμού του Πολυτεχνείου, 02:30 π.μ.) – “Οι αφέλειες της Έλλης (Κοκκίνου)” (Θέμα μεσημεριανής εκπομπής, 19/11/03, 14:20, Star) - - - «Τι εγένοντο τα πτώματα των νεκρών τούτων και διατί οι οικείοι των εξακολουθητικώς σιωπούν;» (Δ. Τσεβάς, εισαγγελέας) – φόβος (ο) ουσ. [<αρχ. φόβος] συναίσθημα ανησυχίας εξαιτίας κινδύνου, δέος, τρόμος (Ελληνικό Λεξικό, Τεγόπουλος–Φυτράκης) - - - «Ο κόσμος θυμάμαι ότι μας φώναζε “είμαστε αδέλφια”. Εγώ ήθελα να τους φάω. Τους έβλεπα σαν παράσιτα» (Έφεδρος στρατιώτης του τανκ που μπήκε στο Πολυτεχνείο, Το Βήμα, 9/11/03) - «Γιατί το αψηλό είδος αυτό, ο Άνθρωπος, υπάρχει, παρουσιάστηκε στη γης, και δεν έχει πια κανένα δικαιολογητικό ο ξεπεσμός του κι η αναντρία» (Αναφορά στον Γκρέκο, Ν. Καζαντζάκης) - - - Αποφασίσαμεν και διατάσσομεν. Απαγορεύομεν: 1ον. Τας εν υπαίθρω συγκεντρώσεις πλέον των πέντε ατόμων. 2ον. Τας εν κλειστώ χώρων συγκεντρώσεις πλην των δημοσίων θεαμάτων […] (Κήρυξη στρατιωτικού νόμου, 17/11/1973) – “You never had a camera in my head!” (Truman Burbank – The Truman Show) - - - «Δεν τους μετράμε, έχουμε απαντήσει» (Στ. Παττακός, σε ερώτηση ξένου δημοσιογράφου για τον αριθμό των συλληφθέντων μετά το πραξικόπημα) - «Μα γιατί;» «Δεν είμεθα εξουσιοδοτημένοι να σας το πούμε. Πηγαίνετε στο δωμάτιό σας και περιμένετε εκεί. Άρχισε η δίωξή σας. Εν καιρώ θα τα πληροφορηθείτε όλα. Υπερβαίνω της δοθείσας διαταγάς μιλώντας σας έτσι φιλικά» (Η Δίκη, Franz Kafka) - - - «Μια χούντα μας χρειάζεται» (Συχνά χρησιμοποιούμενη έκφραση) - “Προτιμώ μια δημοκρατία με κινδύνους παρά μια ακίνδυνη δικτατορία” (Jean-Jacques Rousseau) - - - Θεοδωράς Δημήτρης του Θεοφάνους, 5 ½ ετών (Από τον κατάλογο νεκρών της εξέγερσης του Πολυτεχνείου) – “Απ` τα κόκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα Ιερά, και σαν πρώτα ανδρειωμένη, χαίρε, ω χαίρε Ελευθεριά!” (Ύμνος εις την Ελευθερία, Διονύσιος Σολωμός) - - - “Τις πρώτες απογευματινές ώρες και μέχρι τις 8 το βράδυ, το σύνολο των συγκεντρωμένων εντός και εκτός του Πολυτεχνείου υπερέβαινε τις 20.000.” (Τα Νέα, Σάββατο 17 Νοεμβρίου 1973) - Ένα ευχαριστώ σε όλους εκείνους τους Ανθρώπους, που μην έχοντας κανένα δικαιολογητικό στον ξεπεσμό και την αναντρία, μου χάρισαν το δικαίωμα να γράφω αυτή τη στιγμή ό,τι κατεβάζει ο νους μου. Ακόμη και σκόρπιες κουβέντες… (Βρεττός, 17/11/`03)

Όροφος 7 ½: Εγκεφαλικές διαδρομές…
Στο μυαλό του Τζον Μάλκοβιτς (Τρίτη 25/11, 00:00, Alpha)


Ακολουθούν οι 10 επιλογές της ομάδας του Cine TV για το επταήμερο 21-27/11. Με τις υγείες σας…

07. ΑΚΟΛΟΥΘΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ (PLAYING BY HEART, 1998)
Τετάρτη 26/11, 23:00, Alpha
120 λεπτα. 8 μεγαλα ονοματα. 6 ιστοριες. Η αγαπη κλεβει την παρασταση.
-THE ONE PIECE PUZZLE: Sean Connery, Dennis Quaid, Nastassja Kinski, Gillian Anderson, Gena Rowlands, Angelina Jolie, Madeleine Stowe, Ellen Burstyn… Διαθετοντας ενα ασυλληπτο καστ στη φαρετρα του, ο Willard Carroll συνθετει το παζλ 6 φαινομενικα ετεροκλητων ιστοριων αγαπης μεταξυ χαρακτηρων που σκονταφτουν, παραπατουν και τελικα πεφτουν στην προσπαθεια τους να ανακαλυψουν εναν διαυλο επικοινωνιας. Εκπληξη προκαλει η ερμηνευτικη αρτιοτητα της Jolie στο ρολο μιας ηθοποιου στην προσπαθεια προσεγγισης ενος σιωπηλου νεου που υποφερει απο τον τραγικο χαμο της ερωμενης του. Αναμφισβητητα ωστοσο, το λαμπεροτερο ονομα των τιτλων ειναι αυτο του Sean Connery, που υποδυεται εναν αντρα με ογκο στον εγκεφαλο, ενα καλα κρυμμενο μυστικο του οποιου θα θεσει σε κριση το γαμο του. Καθε ηθοποιος επωμιζεται εναν αντιστοιχο ρολο στη μικρη του ιστορια, χωρις βεβαια να ειναι ολες το ιδιο δυνατες και καλοστημενες. Πιο επιτυχημενη φανταζει η εξιστορηση μιας γυναικας (Ellen Burstyn) που παλευει να ερθει κοντα στον γιο της που πασχει απο AIDS, αν και τα κριτηρια ειναι υποκειμενικα, μιας και ο καθε θεατης ανακαλυπτει σε εναν τουλαχιστον απο τους ηρωες καποιο κομβικο σημειο ταυτισης.
-CUTTING A LONG STORY SHORT: Στο στοιχειο αυτο συμβαλλει αποφασιστικα η ειλικρινεια και το καλοσχεδιασμενο των διαλογων, που αλλοτε πικροι και αιχμηροι, και αλλοτε περιπαιχτικοι με εσωκλειστες ποσοτητες γκριζου χιουμορ, εντεινουν τις γραμμες συνδεσης ενος σπονδυλωτου φιλμ που αναζητα στον κοινο του παρονομαστη των ποικιλων εκφανσεων της αγαπης, εναν ρυθμο που δεν ειναι παντοτε ορατος. Το ολο εγχειρημα κλεινει τελικα ως ενα προσχαρα συγκινητικο παιχνιδισμα του μιτου της μοιρας εξι διαφορετικων καταστασεων, που παρακολουθειται αβιαστα, χωρις κοινωνικες και νοητικες εμβαθυνσεις, αλλα με αφθονες εσωκλειστες δοσεις δραματουργικου μελο που κατορθωνουν με τον εναν η τον αλλον τροπο να αγγιξουν καποια ευαισθητη χορδη του θεατη.
2½ ΓΑΜΟΙ:
1) Παρα τη μικρη σε διαρκεια παρουσια τους, οι χαρακτηρες κερδιζουν τη συμπαθεια του θεατη.
2) Angelina, τωρα και σε εκδοση ηθοποιου!
+½) Περαστε απο την ανανεωμενη εκθεση χαρακτηρων μας! Διαλεξτε και ταυτιστειτε.
ΚΑΙ 1½ ΚΗΔΕΙΑ:
1) Αν και βριθουν απο ποικιλια, οι ιστοριες συχνα μοιαζουν τετριμμενες και ξαναπαιγμενες, η μικρη τους διαρκεια ωστοσο τις διασωζει απο το να γινουν κουραστικες.
+½) Ενας πιο σκουρος τονος γκριζου θα μας ενθουσιαζε περισσοτερο.
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 6,5/10

06. ΝΥΧΤΑ ΑΓΩΝΙΑΣ, (SPELLBOUND, 1945)
Παρασκευή 21/11, 00:30, ET3
Σε μια εποχή όπου η ψυχολογία ως επιστήμη κάνει τα πρώτα της σημαντικά βήματα και οι το ερευνητικό της πεδίο φαντάζει απεριόριστο, ο Hitchcock στήνει μια ιστορία που παίζει με τους ψυχολογικούς όρους χρησιμοποιώντας τους στην οικοδόμηση μιας ακόμη ιστορίας μυστηρίου και σασπένς. Μισό αιώνα αργότερα, πολλές από τις θεωρίες που εκμεταλλεύεται έχουν απορριφθεί, αφήνοντας το φιλμ να εκκρεμεί στην αβασιμότητα: Έτσι η ιστορία αγάπης της ψυχρής και συναισθηματικά κενής ψυχολόγου Peterson (Ingrid Bergman) και του πάσχοντα από αμνησία Edwards (Gregory Peck) ακροβατεί επάνω σε ένα σενάριο πλέον επιστημονικά ξεπερασμένο –και απλοϊκό-, που ωστόσο διασώζεται από την πάντα προκλητική δόμηση του μυστηρίου από τον Hitchcock. Σε αντίθεση ωστόσο με μεταγενέστερα φιλμ του, ο μετρ του σασπένς δίνει πολύ περισσότερο χώρο αναπνοής στην εξέλιξη του ρομάντζου ανάμεσα στους κεντρικούς του χαρακτήρες, αποδυναμώνοντας την κεντρική πλοκή της αγωνίας. Η γνώριμη Χιτσκοκική ατμόσφαιρα είναι παρούσα αλλά διασπασμένη αυτή τη φορά σε μια σειρά κομματιών που ναι μεν κρατούν το ενδιαφέρον του θεατή αναλλοίωτο ως το τέλος, παρ` όλ` αυτά όμως δεν κατορθώνουν να εκτοξεύσουν την αδρεναλίνη στα ύψη μέσω της μεταδοτικής συν-αίσθησης του κινδύνου που χαρακτηρίζει έναν Δεσμωτη του Ιλιγγου ή έναν Σιωπηλο Μαρτυρα. Απομονωμένη από τη λοιπή φιλμογραφία του σκηνοθέτη, η Νύχτα Αγωνίας μπορεί να προσφέρει στο θεατή ένα ικανοποιητικό πακέτο μυστηρίου και αγωνίας. Σίγουρα όμως, δε διαθέτει τα στοιχεία ώστε να αντέχει να συγκαταλεγεί ανάμεσα στα αριστουργήματά του.
- ΟΛΑ ΣΕ ΘΥΜΙΖΟΥΝ… μα περισσότερο οι ερμηνευτικές επιδόσεις του πρωταγωνιστικού διδύμου, η απεικόνιση του ονείρου –έργο του Salvador Dali- καθώς και η ικανότητα του Hitchcock να διασώσει την ταινία από το σαθρό σεναριακό της υπόβαθρο.
- ΕΝΑΣ ΚΟΜΠΟΣ Η ΧΑΡΑ ΜΟΥ… λόγω του επιτηδευμένου –και άστοχου- υπερτονισμού του love story, του ότι οι βίαιες αναλαμπές του Edwards εκλύονται από… καμπύλες σχεδιασμένες σε λευκό φόντο, του παράγοντα «αγωνία» που δεν ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις μας από έναν Hitchcock.
- ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ… δεν πιάνει Χιτσκοκική δεκάδα >> 7/10

05. ΔΙΑΛΥΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΧΑΡΙ (DECONSTRUCTING HARRY, 1997)
Τετάρτη 26/11, 03:15, Star
Το σινεμά ανέκαθεν λειτουργούσε για τον Woody Allen περισσότερο ως ένα μέσο εξορκισμού των δαιμόνων του παρά ως μια αμιγής καλλιτεχνική έκφραση, με αναρίθμητες ψυχώσεις, εμμονές και νευρώσεις να έχουν σημαδέψει τις κατά καιρούς φιλμικές του δημιουργίες. Στο Διαλύοντας τον Χάρι τολμά μάλιστα να προχωρήσει ένα βήμα παραπέρα: Με ευθύτερο από ποτέ άλλοτε τρόπο, αποδίδει τα στοιχεία αυτά σε έναν χαρακτήρα, του οποίου η προσωπικότητα ελάχιστα διαφέρει από όλα όσα γνωρίζουμε για τον ίδιο. Είναι ο Harry Block ο Woody Allen; Ο ίδιος το αρνείται. Παρ` όλ` αυτά ο ρόλος του σεξομανή, νευρωτικού, ταλαντούχου καλλιτέχνη που καταπίνει τόνους από χάπια, ειρωνεύεται τον Εβραϊσμό παρ` ότι Εβραίος και χρησιμοποιεί το χιούμορ ως μηχανισμό άμυνας κυρίως απέναντι στον ίδιο του τον εαυτό, προσωποποιεί την ιδέα που έχουμε για τον σκηνοθέτη μέσα από τα έργα, τις συνεντεύξεις και την προσωπική του ζωή. Πέρα όμως από μια ιδιάζουσα και παραμορφωμένη αυτοβιογραφία, η ταινία αποτελεί –μαζί με την Ακαταμαχητη Αφροδιτη- μια από τα πιο έξυπνες και αναζωογονητικές δημιουργίες του Allen της τελευταίας δεκαετίας: Ο Harry είναι ένας διάσημος συγγραφέας που εκμεταλλεύεται τις ανισόρροπες καταστάσεις της προσωπικής του ζωής για να γράψει μυθιστορήματα. «Είμαι ένας άνθρωπος που δεν μπορεί να λειτουργήσει ομαλά στη ζωή, μπορεί όμως στην τέχνη» όπως εξομολογείται στον ψυχολόγο του, όμως αργά ή γρήγορα θα αναγκαστεί να αντικρίσει κατάματα το χάος και τον πόνο που έχει προκαλέσει στο κοντινό του περιβάλλον. Συμψηφίζοντας τους δύο κόσμους ύπαρξης του Harry -τόσο αυτόν της πραγματικότητας όσο και εκείνον των έργων του- , ο Allen δημιουργεί μια πληθώρα χαρακτήρων σε μια συρραφή από ιστορίες που σταδιακά συνθέτουν την ολοκληρωμένη εικόνα του κεντρικού ήρωα. Με αυτόν τον τρόπο, όλοι οι πρωταγωνιστές της ζωής του Harry διαθέτουν διπλή εκπροσώπηση στο φιλμ – για παράδειγμα η Kirstie Alley υποδύεται την πρώην γυναίκα του και η Demi Moore τον αντίστοιχο μυθιστορηματικό ρόλο, ενώ ο ίδιος ο Harry (Woody Allen) εμφανίζεται και με τις μορφές των Richard Benjamin και Stanley Tucci. Για την ακρίβεια, υπάρχουν πάνω από 80 ομιλούντες ρόλοι στο φιλμ, παρ` όλ` αυτά η κατανοητή και απλή ανάπτυξη της σεναριακής ιδέας στο πανί αποκλείει κάθε πιθανότητα σύγχυσης του θεατή. Με διαλόγους εξόχως απολαυστικούς και καυστικούς, τις υπαρξιακές ανησυχίες και τον αυτοσαρκασμό να εκπέμπονται με ντελιριακό τρόπο από τις διάφορες περσόνες του κεντρικού χαρακτήρα, και ένα χιούμορ που είχαμε καιρό να δούμε τόσο μαύρο σε ταινία του Allen, το Διαλύοντας τον Χάρι βρίσκει τον τρόπο να σταθεί επάξιος απόγονος ενός Νευρικου Εραστη ή ενός Πορφυρού Ρόδου του Καΐρου, χωρίς ωστόσο να φτάνει την καλλιτεχνική τους μεγαλοπρέπεια. Και για να μην παρεξηγηθώ από τους αμέτρητους οπαδούς του σκηνοθέτη, ξανατονίζω το «απόγονος»…
- ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΚΟΜΜΑΤΙΑ… Harry Block (Woody Allen): «Ας πούμε, ο πρόεδρος σκέφτεται να πηδήξει κάθε γυναίκα που συναντά; Ω συγγνώμη, κακό παράδειγμα…»
- ΟΛΑ ΣΕ ΘΥΜΙΖΟΥΝ… μα περισσότερο οι απολαυστικές σκηνές της καθόδου στην Κόλαση, της επίσκεψης του Χάρου, του «φλουταρισμένου» Robin Williams και της τυφλής γιαγιάς, οι απίστευτα καυστικές ατάκες και η συρραφή σουρεαλιστικών στιγμιοτύπων σε ένα πρωτότυπο αφηγηματικό παζλ.
- ΕΝΑΣ ΚΟΜΠΟΣ Η ΧΑΡΑ ΜΟΥ… μιας και με μία ταινία το χρόνο, είναι απόλυτα λογικό να αποκτήσει κανείς… writer`s block - όπως ο Harry του φιλμ. Αποτέλεσμα, μετριότητες τύπου Η Καταρα του πρασινου Σκορπιου και Hollywood Ending, που δεν αρμόζουν στην προϊστορία ενός μεγάλου δημιουργού.
- ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ… εμπνευσμένο, ασεβές και ανά φάσεις ξεκαρδιστικό >> 8/10

04. ΚΑΚΟΦΗΜΟΙ ΔΡΟΜΟΙ (MEAN STREETS, 1973)
Σάββατο 22/11, 00:30, ET3
Ο βίαιος κόσμος της φιλμικής ματιάς του Scorsese που συγκλόνισε με τον Ταξιτζη και γυαλίστηκε στα πρότυπα ενός αντι-Χολιγουντιανού blockbuster με τα Καλα Παιδια, έθεσε τις βάσεις του το 1973 με αυτό το πρωτόλειο για τον σκηνοθέτη δείγμα γκανγκστερικού δράματος. Στο επίκεντρό του οι κακόφημοι δρόμοι της “Μικρής Ιταλίας” στη Νέα Υόρκη, που φιλοξενούν τον Charlie Cappa (Harvey Keitel), έναν μικροαπατεώνα με το όνειρο να γίνει ένας αξιοπρεπής γκάνγκστερ. Μαζί με τον σχεδόν ψυχωτικό φίλο του John `Johnny Boy` Civello (Robert De Niro) και την αγαπημένη του Teresa (Amy Robinson) φεύγουν για το Brooklyn, για να στήσουν τις παράνομες κομπίνες τους. Παρά τα βίαια και σκοτεινά του εντυπώματα, ο Scorsese χτίζει γύρω από τους Κακόφημους Δρόμους του περισσότερο μια ταινία ηθικής, την οποία -σχεδόν σαδιστικά- αναγκάζει να διατρέξει την ψυχή του κεντρικού του ήρωα. Σε μια προσπάθεια συμβιβασμού δύο αντιμαχόμενων κόσμων, ο Charlie βασανίζεται από τις τύψεις. «Δεν επανορθώνεις τις αμαρτίες σου στην εκκλησία, αλλά στους δρόμους. Όλα τα υπόλοιπα είναι μαλακίες, και το ξέρεις», ανοίγει τις σκέψεις του η χωρίς εικόνα φωνή της συνείδησής του, και ένα όνειρο τον ξυπνάει. Σε αυτή την εσωτερική πάλη επικεντρώνει ο Scorsese το –με αυτοβιογραφικά στοιχεία- σενάριό του. Η απόγνωση του κεντρικού του ήρωα καταγράφεται σε σκηνές σκληρού ρεαλισμού, όπου ο Charlie θα δοκιμάσει τις αντοχές της ύπαρξής του ακόμη και απέναντι στις δυνάμεις της Κόλασης βάζοντας την παλάμη του πάνω από φλόγες εν είδει αυτοτιμωρίας – μια σκηνή που θα επαναληφθεί και στον Ταξιτζη τρία χρόνια αργότερα. Στο παρασκήνιο αυτού του διττά βίαιου – συναισθηματικού κόσμου , ο De Niro δίνει μια απολαυστική αυτό-καταστροφική ερμηνεία ως κωμικό ελαφρυντικό του φιλμ, χωρίς ωστόσο να αποσπά τα βλέμματα από το επίκεντρο της πληθωρικής κινηματογραφικής περσόνας του Keitel. Σε μια ταινία που αναμφισβήτητα διατρέχεται από τις –προϊόντος υπερενθουσιασμού- μικρές υπερβολές ενός ανώριμου ακόμη, μα ιδιοφυούς σκηνοθέτη, κατορθώνει να δώσει μια προέχουσα ερμηνεία που ξεχωρίζει μέσα στο πλήθος των ρόλων της πολυετούς φιλμικής του πορείας.
- ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΚΟΜΜΑΤΙΑ… Johnny Boy (Robert De Niro): “I fuck you right where you breathe!”
- ΟΛΑ ΣΕ ΘΥΜΙΖΟΥΝ… μα περισσότερο οι έντονες πνευματικές αποχρώσεις μέσα στο σκοτεινό σύμπαν του Scorsese, η ατμοσφαιρική –συχνά νουάρ- χροιά των εικόνων, η εξαιρετική ερμηνεία του Harvey Keitel καθώς και το ίδιο αποτέλεσμα ως σταθμός επιρροής αμέτρητων φιλμικών παραστάσεων που ακολούθησαν.
- ΕΝΑΣ ΚΟΜΠΟΣ Η ΧΑΡΑ ΜΟΥ… λόγω του συχνά υπερφίαλου λόγου του ακατέργαστου ακόμη βλέμματος του σκηνοθέτη.
- ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ… κακόφημη πηγή έμπνευσης >> 8/10

03. ΧΑΛΚΙΝΟ ΤΗΛΕΠΑΡΑΣΙΤΟ
ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΤΟΥ ΤΖΟΝ ΜΑΛΚΟΒΙΤΣ (BEING JOHN MALKOVICH, 1999)
Τρίτη 25/11, 00:00, Alpha
Με διαφορά η πιο αλλόκοτη ταινία των `90s. Και μια από τις πιο έξυπνες, αναζωογονητικές, ευφάνταστα αστείες. Στον ημιώροφο μεταξύ εβδόμου και ογδόου του κτιρίου μιας εταιρίας, πίσω από ένα ερμάριο αρχείων, υπάρχει ένας κρυφός διάδρομος. Οδηγεί μέσα στο κεφάλι του ηθοποιού John Malkovich, στο βλέμμα του, τη σκέψη του. Κάθε φορά, για χρονικό διάστημα μόλις 15 λεπτών, με σημείο εξόδου κάπου δίπλα στην εθνική οδό όπου ο επισκέπτης προσγειώνεται μετά από πτώση από τον ουρανό. Τρελό; Παρανοϊκό; Σίγουρα. Και δεν είναι το μόνο ασύμβατο με την κοινή λογική ή τους κανόνες της Φυσικής στοιχείο που καλείται να χωνέψει κανείς σε αυτή τη μεταφορά του σεναρίου του Charlie Kaufman. Είναι όμως αυτό που κάνει την παρθενική κινηματογραφική απόπειρα του Spike Jonze πέρα από άκρως ενδιαφέρουσα και αντισυμβατική, ταυτόχρονα και προκλητική τόσο για τον ίδιο όσο και για το θεατή. Ο μέχρι πρότινος σκηνοθέτης μουσικών βίντεο και τηλεοπτικών spot, χωρίς να απαρνιέται εξ` ολοκλήρου τις καλλιτεχνικές του καταβολές, εξισορροπεί τη σεναριακή τρέλα με μια μεστή απεικόνιση, αποφεύγοντας να δώσει στο φιλμ ρυθμούς βιντεοκλίπ που θα το έθεταν σε κίνδυνο υποβιβασμού στην κατηγορία της ποπ κουλτούρας. Μαζί με τις πολύ ισορροπημένες για τα τεκταινόμενα ερμηνείες των κεντρικών χαρακτήρων (John Cusack, Cameron Diaz, Catherine Keener) το παράδοξο εξομαλύνεται σε μια σχεδόν λογική διάσταση, βαθαίνοντας την ταινία με έναν ακόμη τόνο σουρεαλισμού. Η ανακάλυψη σύντομα θα γίνει προϊόν οικονομικής εκμετάλλευσης, προσφέροντας σε ολοένα και περισσότερο κόσμο την ανανεωτική εμπειρία της «εγκεφαλικής επαφής» μα ταυτόχρονα και μια ισχυρή δόση ψυχικής απελευθέρωσης: Έτσι πίσω από τη βιτρίνα της ψυχεδελικής κωμωδίας, το Being John Malkovich επιχειρεί ένα μακροβούτι στο λαβύρινθο του νου λειτουργώντας με κανόνες ψυχαναλυτικούς. Επιτρέπει στους κοινωνούς της σκέψης του Malkovich να ξεφύγουν από τα όρια της ίδιας τους της προσωπικότητας, απελευθερώνοντας καταπιεσμένα ένστικτα αυταρχισμού και ελεγκτικότητας, αποδεσμεύοντας ανασφάλειες και πάθη. Ειρωνεύεται τη μανία για το κυνήγι των 15 λεπτών διασημότητας που διακήρυττε ως προνόμιο ο Andy Warhol, πραγματεύεται την ανάγκη του ατόμου για συνεχή μεταμόρφωση, την ίδια την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης φύσης καθώς και την αέναη αναζήτηση εσωτερικής ταυτότητας, για να καταλήξει σε ένα μακιαβελικό σύμπαν απόλυτης καταστρατήγησης της βούλησης. Μέσα από μια πληθώρα συμβολισμών, ο Jonzeσ τήνει μια σουρεαλιστική φάρσα ανατρεπτική, αιφνιδιαστική και άκρως απολαυστική, είτε παρακολουθηθεί ως ένας κοινωνικός ή ψυχογραφικός στοχασμός, είτε ως μια περίεργη κωμωδία καταστάσεων.
- ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΚΟΜΜΑΤΙΑ… Maxine (Catherine Keener): “Meet you in Malkovich in one hour…”
- ΟΛΑ ΣΕ ΘΥΜΙΖΟΥΝ… μα περισσότερο το άκρως συμβολικό σύμπαν που αποτυπώνει το σύγχρονο εξουσιαστικό κατεστημένο, ο John Malkovich που με μια απρόσμενη και θαρραλέα ερμηνεία αναπαριστά μια αλλοιωμένη έκδοση του εαυτού του, η στιγμή που ο ίδιος διαβαίνει το διάδρομο προς το ίδιο του το μυαλό, ο χιμπατζής που καταφεύγει στην ψυχανάλυση για να καταπολεμήσει τις ανασφάλειές του, τα cameo των Charlie Sheen (παίζοντας τον εαυτό του), Brad Pitt, David Fincher και Sean Penn καθώς και το ότι η απόλυτη παράνοια παρουσιάζεται σαν να είναι το πιο συνηθισμένο φαινόμενο του κόσμου…
- ΕΝΑΣ ΚΟΜΠΟΣ Η ΧΑΡΑ ΜΟΥ… εξαιτίας της ατολμίας των μεγάλων στούντιο να επενδύουν συχνότερα σε τέτοιου είδους αντισυμβατικές κινηματογραφικές προτάσεις.
- ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ… paranoid city >> 8,5/10

02. ΑΡΓΥΡΟ ΤΗΛΕΠΑΡΑΣΙΤΟ
Ο ΘΡΟΝΟΣ ΤΟΥ ΑΙΜΑΤΟΣ (KUMONOSU JO, 1957)
Σάββατο 22/11, 23.45, ET1
Στην πρώτη προσαρμογή Σαιξπηρικού έργου της φιλμογραφίας του –ακολούθησαν τα The Bad Sleep Well (1960) ως μεταφορά του Αμλετ και το Ran (1985) ως Γιαπωνέζικη εκδοχή του Βασιλιά Ληρ- ο Akira Kurosawa βυθίζει το θεατρικό λόγο του Shakespeare στην πολιτιστική παράδοση της Άπω Ανατολής, εκμαιεύοντας ένα φιλμικό αποτέλεσμα επικών διαστάσεων. Με κατευθυντήρια γραμμή το δυναμισμό του θεάτρου Νο και μέσα από εικονικές αναπαραστάσεις εικαστικής μεγαλοπρέπειας, κατορθώνει να αναπαραστήσει έναν Μακβέθ ελάχιστα αλλοιωμένο από την αυθεντική του καταγραφή, μα απόλυτα εναρμονισμένο με τις επιταγές της Ανατολικής τεχνοτροπίας, που συνίσταται κυρίως σε δυναμικές, επικές φωτογραφικές απεικονίσεις καθώς και σε σκιαγραφήσεις οξύτονων, αιχμηρών και ευθέων χαρακτήρων. Η συναρμογή αυτή χυτεύει ένα κράμα Σαιξπηρικής αγωνίας μέσα από την πλοκή και ενθουσιώδους, υποβλητικού συναισθηματισμού μέσα από τις αναπαραστάσεις, που μετατρέπουν το Θρόνο του Αίματος σε μια εξόχως επιδραστική φιλμική εμπειρία, παρά το μισό αιώνα που έχει μεσολαβήσει από τη γένεσή του. Ως δημιουργία, μπορεί να υστερεί της εικαστικής τελειότητας των Επτά Σαμουράι, παραμένει ωστόσο ένα από τα πιο θαυμαστά και κυρίως προσιτά πονήματα του σκηνοθέτη.
- ΟΛΑ ΣΕ ΘΥΜΙΖΟΥΝ… μα ιδιαίτερα τα ομιχλώδη τοπία, η μορφή ενός ανεπανάληπτου Toshirô Mifune στο ρόλο του Washizu, o θάνατός του μέσα σε μια βροχή από βέλη, οι πλοκές ενός Σαιξπηρικού έργου –πολιτικές δολιοφθορές, φονικά πάθη- εναρμονισμένες με το Ιαπωνικό φεουδαρχικό μοτίβο και η εικαστική δύναμη της; κάμερας του Kurosawa.
- ΕΝΑΣ ΚΟΜΠΟΣ Η ΧΑΡΑ ΜΟΥ… που η γλώσσα δεν βοηθά στην εκτίμηση ενός μοναδικού κινηματογραφικού επιτεύγματος.
- ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ… eastern art >> 8,5/10

01. ΧΡΥΣΟ ΤΗΛΕΠΑΡΑΣΙΤΟ
ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ (ALL THE PRESIDENT`S MEN, 1976)
Δευτέρα 24/11, 02:15, Star
Παραδόξως, η ταινία αυτή γέννησε στρατιές νέων δημοσιογράφων. Μέχρι και σήμερα, 30 χρόνια μετά, το φιλμ του Alan J. Pakula χαίρει κάτι περισσότερο από μιας απλής εκτίμησης ακόμη και από τους νεότερους επαγγελματίες –και μη- του χώρου: Μιας σχέσης που μπορεί να περιγραφεί μάλλον ως μια μορφή λατρείας στο προϊόν ενός διαφορετικού είδους «αναπαραγωγής λόγου», που όχι απλά εξήρε την αξία και την ισχύ της 4ης εξουσίας, μα ταυτόχρονα αποτέλεσε μια υποσυνείδητη καθοδηγητική και υποδεικτική πράξη δεοντολογίας. Όσο και αν εμείς οι λοιποί κοινοί θνητοί την αναμοχλεύουμε από τη μνήμη μας ως ένα πολιτικό δράμα με θέμα το σκάνδαλο του Watergate –που μεταξύ άλλων τερμάτισε την προεδρική καριέρα του Nixon-, η κινηματογραφική μεταφορά του αυτοβιογραφικού κειμένου των δημοσιογράφων Carl Bernstein και Bob Woodward δεν είναι παρά μια ταινία χαρακτήρων. Αναπαριστώντας τη δράση τους, οι Dustin Hoffman και Robert Redford καλούνται να ακολουθήσουν τα αχνά ίχνη μιας οικονομικής και πολιτικής συγκάλυψης που φτάνει ως τα ανώτερα κλιμάκια της εξουσίας, με μοναδική πηγή πληροφοριών έναν κυβερνητικό σύνδεσμο ονόματι Deep Throat – του οποίου το ψευδώνυμο χρησιμοποιήθηκε σε αντίστοιχο χαρακτήρα της εξίσου «συνωμοσιολογικής» σειράς X-Files. Περισσότερο ωστόσο από μια ιστορική αφήγηση των γεγονότων που οδήγησαν ή ακολούθησαν του σκανδάλου του Watergate, οι Άνθρωποι του Προέδρου καταγράφουν μια αγωνιώδη Οδύσσεια δύο νεαρών δημοσιογράφων που πασχίζοντας να φτάσουν κοντά στην αλήθεια, καλούνται να αντιμετωπίσουν τα προστατευτικά τείχη της πολιτικής δομής του κράτους. Κυρίως όμως, δύο επαγγελματιών που μάχονται να προσπεράσουν τους αυτοπεριορισμούς ηθικής μα και σκοπιμότητας της δημοσιογραφικής εξουσίας –σε αυτό το σημείο έγκειται και το “παραδόξως” της αρχής: Έτσι, παρά το γεγονός ότι το κέντρο βάρους του πονήματος του Pakula εκτοπίζεται από την καθαρά ιστορική σκοπιά του σεναριακού background, αυτό εξακολουθεί να διατηρεί στη χροιά του την αγωνία και τη ένταση – ιδίως δε στις στιγμές συνύπαρξης των δύο κεντρικών χαρακτήρων. Με τη συνδρομή τόσο της έξυπνης σεναριακής καταγραφής του υλικού όσο και της νευρώδους σκηνοθεσίας, ως αποτέλεσμα αποσπάται μια δυναμική ταινία με σασπένς και ανατροπές, που κλέβει το ενδιαφέρον ακόμη και όσων αγνοούν τα ιστορικά συμβάντα που τη στοιχειοθετούν.
- ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΚΟΜΜΑΤΙΑ… Deep Throat (Hal Holbrook): «Ακολουθήστε το χρήμα» - Bob Woodward (Robert Redford): «Τι εννοείς; Πού;» - DT: «Δεν μπορώ να σας το πω αυτό.» - BW: «Αλλά θα μπορούσες.» - DT: «Όχι, πρέπει να το κάνω με τον τρόπο μου. Θα μου λέτε τι ξέρετε κι εγώ θα επιβεβαιώνω. Θα σας κρατώ στη σωστή κατεύθυνση, αν μπορώ. Απλά, ακολουθήστε το χρήμα.»
- ΟΛΑ ΣΕ ΘΥΜΙΖΟΥΝ… μα περισσότερο η σταδιακή κορύφωση ως την αποκάλυψη του σκανδάλου, το αιφνιδιαστικό ξεκίνημα της διάρρηξης και σύλληψης των δύο πρωταγωνιστών, η επικέντρωση του σεναρίου στη δημοσιογραφική έρευνα και τον ενθουσιασμό της αποκλειστικότητας παρά στο πολιτικό υπόβαθρό της και η άψογη υποκριτική συνέργεια των δύο μεγάλων ονομάτων που τη στελεχώνουν.
- ΕΝΑΣ ΚΟΜΠΟΣ Η ΧΑΡΑ ΜΟΥ… μιας και η αποφυγή πλήρους κατατόπισης του θεατή για το πολιτικό status της εποχής, μπορεί να προκαλέσει εύλογες απορίες για τα τεκταινόμενα.
- ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ… όχι μόνο για εκκολαπτόμενους δημοσιογράφους >> 8,5/10




Ειδικά βραβεία επιτροπής

ΤΗΛΕΠΑΡΑΣΙΤΟ ΓΙΑ ΕΙΔΙΚΑ ΓΟΥΣΤΑ
Η ΖΩΗ ΣΑΝ ΜΙΑ ΧΟΡΔΗ (BIAN ZHOU BIAN CHANG, 1990)
Τρίτη 25/11, 22:00, ΕΤ3
Στην απέραντη ενδοχώρα της Μογγολίας, ένας γέρος παίζει μουσική με το μπάντζο του καθισμένος επάνω σε έναν λόφο, τη στιγμή που δύο αντιμαχόμενοι στρατοί προετοιμάζονται για μάχη. Το τραγούδι της ειρήνης καταλαγιάζει τα αβυσσαλέα πάθη τους. Η αιματοχυσία σταματά. Ο γέρος είναι ένας τυφλός ιερέας, και το μπάντζο το μόνο κίνητρο που του έχει απομείνει για ζωή. Ένας σοφός είχε προβλέψει, πως όταν θα έσπαγε με το παίξιμό του και τη χιλιοστή χορδή, θα ξανάβρισκε το φως του. Εξήντα χρόνια μετά, 5 μόλις σπασμένες χορδές χωρίζουν τον “Αφέντη” -όπως τον αποκαλούν όσοι τον γνωρίζουν- από τη λύτρωση. Στο πλάι του, ο επίσης τυφλός νεαρός μαθητής του Shitou (Lei Huang), προσπαθεί να καρπωθεί λίγη από τη σοφία του δασκάλου του. Όμως διαφωνεί. Η σοφία του γέρου είναι άρρηκτα δεμένη με απάθεια απέναντι στη ζωή, τον έρωτα, τους ανθρώπους. Και εκείνος, ερωτευμένος με μια νεαρή κοπέλα από το χωριό, θα αφήσει τα πάθη του να μετατραπούν σε δύναμη αμφισβήτησης… Η ιστορία, προαναγγέλλει τη δυσκολία στην παρακολούθηση της ταινίας του Kaige Chen: Μια από τις πιο εσωστρεφείς και αργές της καριέρας του, μια σχεδόν χαμένη υπόθεση για τη γαλουχημένη γενιά των Χολιγουντιανών υπερπαραγωγών. Περισσότερο μια πορεία διαλογισμού και ψυχικής αναζήτησης παρά μια αυτόνομη ιστορία με συγκεκριμένο προορισμό, η Ζωή σαν Χορδή βρίθει συμβολισμών περιστρεφόμενη γύρω από τον κεντρικό νοηματικό άξονα της διαφορετικότητας των γενεών, επιζητώντας την αμέριστη προσήλωση του θεατή καθώς και την επανάληψη. Κάθε νέα παρακολούθηση απογυμνώνει νέα στοιχεία της κοινωνικής, πνευματικής μα και πολιτικής προσέγγισης που επιχειρεί ο Kaige, διανθισμένη με μια έντονη συναισθηματική δυναμική που κορυφώνεται με το συγκινητικό της κλείσιμο. Ξεχάστε την Πλανεύτρα Σελήνη. Πρόκειται για ένα δύσκολο –και δύστροπο- κινηματογραφικό εγχείρημα που ωστόσο υπόσχεται αποζημίωση σε όσους το τιμήσουν με την τόλμη τους.
- ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΕΡΓΟ ΘΕΑΤΕΣ… αλλά θα αρέσει μόνο σε όσους παρακολουθούν κατά καιρούς μη δυτικό σινεμά. Στους υπόλοιπους μπορεί και να πέσει κάπως βαρύ…
- ΑΣΕ ΜΕ ΝΑ ΚΑΝΩ ΛΑΘΟΣ… αλλά αγάπησα την πηγαία του δύναμη >> 8/10

POP CORN-ΠΑΡΑΣΙΤΟ
ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΝ ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ (WHAT WOMEN WANT, 2000)
Πέμπτη 27/11, 21:00, Star
Αυτό λοιπόν που θέλουν οι γυναίκες, είναι να έχουν στο πλάι τους έναν άντρα που τις καταλαβαίνει, φτάνει να μοιάζει έστω και λίγο με τον Mel Gibson. Κατανοητό. Πόσο μάλλον όταν αυτός έχει την ικανότητα να «διαβάζει» τις σκέψεις του θηλυκού πληθυσμού του πλανήτη, χρησιμοποιώντας το χάρισμα του αφενός για επαγγελματικούς, αφετέρου δε για ερωτικούς σκοπούς. Λογικότατο. Η ταινία της Nancy Meyers γίνεται μετά την αποκάλυψη της «διαφορετικότητάς» της, μια από τις πιο προβλέψιμες της τελευταίας δεκαετίας. Εκείνος (Gibson) ερωτεύεται εκείνη που του έκλεψε τη δουλειά μέσα από τα χέρια (Helen Hunt) για να βαδίσουν μαζί αναίμακτα προς το χαρούμενο φινάλε. Είναι όμως τα όσα μεσολαβούν που της δίνουν όλη τη νοστιμιά: Με παραστάσεις που θυμίζουν έντονα Tootsie –o πολύς Mel πειραματίζεται με μάσκαρες και δαντελένια εσώρουχα…- και μια σειρά από αστείες καταστάσεις που δεν περιορίζονται στο σεξουαλικό του όλου ζητήματος, η Meyers προσφέρει ένα χαριτωμένο πανηγυράκι δύο αναίμακτων και απροβλημάτιστων ωρών. Για να περνάμε εμείς καλά και αυτοί καλύτερα. Περισσότερο απ` όλους δε, το γυναικείο κοινό, που προσκαλείται αφενός να χαρεί με τις μικροαποκαλύψεις του Gibson –και δεν αναφερόμαστε στα γαλάζια του μάτια-, αφετέρου δε να φαντασιωθεί έναν αγγελικά πλασμένο κόσμο όπου όλοι οι άντρες τις καταλαβαίνει. Ως εκεί όμως. Γιατί, αυτό με το διάβασμα της σκέψης είμαι σίγουρος πως θα οδηγούσε σε πολύ επίπονες καταστάσεις… Και για τις δύο πλευρές.
- ΧΑΡΤΙΝΟ ΤΣΙΡΚΟ… με τον Gibson σε θηλυκά πειράματα να κάνει απολέπιση, να χορεύει στους ρυθμούς του Frank Sinatra και να θυμάται τον ανδρικό του εαυτό κερδίζοντας το κορίτσι, σε μια ρομαντική κωμωδία που είναι αρκετά κωμική και μια σταλιά ρομαντική. Καλή αναλογία.
- ΔΕ ΦΤΑΙΩ ΕΓΩ ΠΟΥ ΜΕΓΑΛΩΝΩ… αλλά δεν έχω φτάσει ακόμη σε ηλικία που δε γελάω με σαχλαμαρίτσες >> 6/10

ΠΑΡΑΣΙΤΟΚΤΟΝΟ
ΣΥΛΛΕΚΤΗΣ ΟΣΤΩΝ (THE BONE COLLECTOR, 1999)
Κυριακή 23/11, 22:45, Mega
Καλές οι αντιγραφές όσο διατηρούν ένα επίπεδο ποιότητας και αξιοπρέπειας, αλλά μερικές αρχίζουν να καταντούν ιδιαίτερα ενοχλητικές όταν προκαλούν ακατάπαυστες ενστικτώδεις αντιδράσεις του τύπου «αυτό το έχω δει κι εκεί» ή «ολόιδιο με την τάδε σκηνή». Το πιο εκνευριστικό δε, είναι όταν ξεσηκώνουν ολόκληρα σενάρια προχωρώντας στην απλή αλλαγή μερικών επί μέρους στοιχείων. Στην κατηγορία αυτή εμπίπτει και η ταινία του υπερεκτιμημένου –προφανώς λόγω Patriot Games - Phillip Noyce. Το πολυφορεμένο μοτίβο του αστυνομικού διδύμου και του μυστηριώδους παρανοϊκού που δολοφονεί με βάση κάποιας νοσηρής πατέντας, επαναπροσδιορίζεται εδώ με τις μικρές παραλλαγές της σχεδόν ολοκληρωτικής αναπηρίας του ενός ντετέκτιβ (Denzel Washington) αφενός, και αφετέρου με το γεγονός ότι βοηθός του στην εξιχνίαση της σειράς των εγκλημάτων είναι αυτή τη φορά μια γυναίκα (Angelina Jolie). Κατά τα λοιπά, μια αρπαχτή από Se7en (κυρίως), Σιωπηλο Μαρτυρα, ακόμη και από τα επεισόδια των X-Files, σε έναν οργασμό από σκηνές - κόπιες που δεν διασώζονται ούτε από τις υπερβολικά καλές για τα επίπεδα του φιλμ ερμηνείες του πρωταγωνιστικού διδύμου. Το φόντο αν και ατμοσφαιρικό δεν επιτυγχάνει καν να προσεγγίσει τα επίπεδα ενός φιλμ του David Fincher, ενώ για την εξασφάλιση της καταλληλότητας του εγχειρήματος αγνοείται κάθε έννοια του gore με αποτέλεσμα οι απεχθείς φόνοι να υφίστανται σε ένα περιγραφικό παρά απεικονιστικό επίπεδο. Το Se7en πολλοί εφθόνησαν, το χρήμα ουδείς, και έτσι το Bone Collector εκμεταλλεύεται την κερδοφόρο αύρα του διδύμου FreemanPitt για να χορτάσει από τα αποφάγια. Μα ακόμη και αν αυτά προέρχονται από στήθος πάπιας με βύσσινο σερβιρισμένου στο Dorcester του Λονδίνου, δεν παύουν να είναι αποφάγια…
- Ο, ΤΙ ΔΕ ΣΕ ΣΚΟΤΩΝΕΙ… όπως η θρασύτατη εκμετάλλευση μιας επιτυχίας που δεν έχει προλάβει καλά καλά να κλείσει τον κύκλο της, καθώς και η μίξη διαφόρων σεναριακών και απεικονιστικών μοτίβων άλλων μεγάλων εμπορικών επιτυχιών, σε κάνει πιο δυνατό.
- ΓΙΑ ΝΑ Σ` ΕΚΔΙΚΗΘΩ… θα σου χρεώσω μόνο τις καλές ερμηνείες >> 4/10

ΓΝΩΣΕΟΠΑΡΑΣΙΤΟ
Ιδιαίτερη προσοχή δίνουν τα κρατικά κανάλια στο Φεστιβαλ Θεσσαλονικης αυτή την εβδομάδα: Παρακολουθήστε ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον αφιέρωμα στην ιστορία του θεσμού από την ΕΤ1 (Τετάρτη 26/11, 23.45), ενώ καθημερινά -αρχής γενομένης από τη Δευτέρα- η ΕΤ3 προσφέρει τις καλύτερες στιγμές του φετινού φεστιβάλ στη 01:30 μετά τα μεσάνυχτα. Η ΕΤ3 παρουσιάζει επίσης το ντοκιμαντέρ αγγλικής παραγωγής 1991 με τίτλο Γυμνές Θεές (Πέμπτη 27/11, 01:30) με σπάνιο αρχειακό υλικό μιας εποχής όπου η έκθεση του γυναικείου σώματος στο κοινό αποτελούσε μια επικίνδυνη υπόθεση (δείτε μεταξύ άλλων σκηνές με την Marilyn Monroe και την Τζόαν Κρόφορντ). Η εξωκινηματογραφική μας πρόταση έρχεται για μία ακόμη εβδομάδα από τη ζώνη του History Channel της ΕΤ1, όπου την Πέμπτη 27/11 στις 22:00 προβάλλεται ένα ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ με θέμα την Κου Κλουξ Κλαν.

Πάει και αυτό. Καλή τηλεοπτική εβδομάδα να `χετε, και προσοχή στους ελεύθερους σκοπευτές των καναλιών. Over and out.

το τηλεπαράσιτο

Αρχή της σελίδας



 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.