• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Cineντευξη


Τρί 23 Μαρ 2004

Diane Curys: “Το Χόλιγουντ είναι μεγάλη παγίδα”




Η συνάντηση μου με ένα σπουδαίο όνομα του Γαλλικού σινεμά, την σκηνοθέτιδα Diane Kurys, είχε ένα πολύ ιδιαίτερο χαρακτηριστικό. Διεξήχθη ολόκληρη κάτω από τον λαμπερό ανοιξιάτικο ήλιο που φώτιζε απ’ άκρη σε άκρη την Ολυμπιακή μας πόλη και με φόντο τον αγέρωχο λόφο του Λυκαβηττού. Ένα γεγονός που δημιουργούσε από μόνο του ομολογουμένως πολύ καλή διάθεση. Στην “ηλιόλουστη βεράντα” όπως αποκάλεσε και η ίδια το roof garden του ξενοδοχείου της, είχαμε την ευκαιρία να κάνουμε μια φιλική κουβέντα τόσο γύρω από την τελευταία της ταινία, την ρομαντική κομεντί Je reste!, αλλά και για το πολύ σημαντικό καλλιτεχνικό της παρελθόν που από τις νεανικές ερμηνευτικές της αναζητήσεις στο πλάι του Fellini, έφτασε μόλις λίγα βήματα πριν να περάσει για πάντα τις μυθικές πύλες του Χόλιγουντ. Κάτι για το οποίο η ίδια δείχνει να μην έχει μετανιώσει, νιώθοντας περήφανη που παρέμεινε πιστή στις δικές τις κινηματογραφικές αξίες

Κυρία Kurys, θα ήθελα αρχικά να μου μιλήσετε λίγο για την τελευταία σας ταινία το Je reste!. Ποια είναι η θεματολογία του και η κεντρική ιδέα που απορρέει από αυτό?
-Αρχικά είχα την εντύπωση πως αυτή η ταινία θα έμοιαζε σαν μια δουλειά που με ώθησαν να κάνω, γιατί όπως γνωρίζετε πάντα γράφω τα δικά μου σενάρια, ενώ στην προκειμένη περίπτωση για πρώτη φορά ήταν ένα σενάριο που μου προσφέρανε. Εγώ έγραφα τότε ένα σενάριο για μια ταινία που θα κάνω όπως φαίνεται αργότερα, και ήταν για μένα κάτι σαν μια ευχάριστη παρένθεση, σαν «διακοπές». Από εκεί και πέρα δουλεύοντας με τους ηθοποιούς και κάνοντας μια μικρή επεξεργασία στο σενάριο, το έκανα δικό, με αποτέλεσμα και η ταινία να γίνει δική μου, προσθέτοντας ένα ακόμη κρίκο στην πορεία μου. Επίσης η συγκεκριμένη ταινία δεν ανήκει στο είδος των ταινιών που εγώ θα έκανα, με κεντρικό άξονα ένα ερωτικό τρίγωνο, αλλά ήταν κάτι που μου άρεσε το έκανα κι αυτό δικό μου. Και τελικά το θέμα με αυτήν την γυναίκα που παλεύει να βρει την ελευθερία της αποδείχτηκε πως πλησιάζει πολύ τα παλαιότερα δικά μου.

Πρόκειται για μια ταινία που είναι βγαλμένη από την καθημερινότητα. Η κρίση ενός γάμου πάνω στην συμπλήρωση της δεκαετίας είναι ίσως το πιο συνηθισμένο παγκόσμιο φαινόμενο. Σύμφωνα με τα δεδομένα της ταινίας πως θα κρίνατε την αντίδραση της Μαριντό, της κεντρικής ηρωίδας. Αργοπορημένη, βεβιασμένη, επιπόλαιη?
-Μοιάζει αυτό το πρόσωπο με πολλές γυναίκες που εγώ γνωρίζω. Δηλαδή με αυτές τις γυναίκες που τις χαρακτηρίζει μια δειλία, που είναι πραγματικά αργοπορημένες στην αντίδραση τους, που θέλουν να τους έχουν όλους ικανοποιημένους. Ουσιαστικά δηλαδή ένα «φυτό» όπως τη θέλει ο συγκεκριμένος σύζυγος. Είναι πάντα η κυρία «Του Κυρίου». Αλλά από την άλλη μεριά έχει κάτι το φεμινιστικό, είναι μια γυναίκα που κάποια στιγμή καταλαβαίνει πως έχει τεθεί στο περιθώριο και δεν πραγματοποιεί την ζωή που ήθελε, και αυτό το περιστατικό ήθελα να το παρουσιάσω λίγο πιο χιουμοριστικά, να βγάλει γέλιο. Να τοποθετήσω απέναντι της έναν παραμορφωτικό καθρέφτη που αλλάζει την όψη του υποκειμένου, και που κάνει ακόμη και την ίδια να χαμογελά στην παραμόρφωση του εαυτού της. Και κάτι σημαντικό που θα ήθελα να προσθέσω είναι ότι αν υπάρχει τέτοιο είδος άντρα όπως αυτό του Μπερτράν - που είναι υπεράνω της συζύγου του που την παραμελεί, και την χρησιμοποιεί μόνο για τις δικές του φιλοδοξίες ή για να πετύχει επαγγελματικά - είναι διότι υπάρχουν και τέτοιες γυναίκες που αποδέχονται αυτή την συμπεριφορά. Δηλαδή το μισό φταίξιμο ανήκει στην πλευρά της γυναίκας.

Πολλοί θα πουν πως είναι μια ταινία που απευθύνεται αποκλειστικά στο γυναικείο κοινό. Η γνώμη μου όμως είναι πως πρόκειται για μια καθαρά ανδρική ταινία, που το βασικό της συμπέρασμα «κοιτάξτε εσείς οι άντρες τι κάνετε και αποφύγετε το για να μην μας χάνετε». Είναι έτσι πράγματι?
-Ναι συμφωνώ απόλυτα, έτσι ακριβώς είναι.

Το κλίμα της ταινίας σας είναι εντελώς διαφορετικό από αυτό των τελευταίων δημιουργιών σας. Αυτή η μεταστροφή τι μπορεί να υποδηλώνει?
-Όταν πρωτοδιάβασα το σενάριο, αυτό για μένα ήταν κάτι το εντελώς πρωτόγνωρο. Κάτι σαν «εξωγήινο». Η σεναριογράφος Florence Quentin, που διαθέτει τεράστια κινηματογραφική εμπειρία, πάντα χρησιμοποιεί το κωμικό στοιχείο πασπαλισμένο με λίγη κακία μέσα του, αλλά αυτό δεν συμβαδίζει με το δικό μου στιλ. Εγώ δεν βλέπω τον υπόλοιπο κόσμο με κακία. Αλλά από την άλλη μεριά με ενδιέφερε πολύ να κάνω μια ταινία που ανήκει σε ξεχωριστό είδος από ότι είχα κάνει μέχρι τώρα, σαν κάτι που κάνω για πρώτη φορά. Ήθελα να δω αν μπορώ να κάνω το κοινό να γελάσει παρουσιάζοντας του κάποιες καθημερινές στιγμές. Για παράδειγμα η ακραία χιουμοριστική σκηνή στο κρεβάτι που είναι οι τρεις, είναι βγαλμένη από μια πολύ γνωστή κωμωδία της δεκαετίας του 60’, είναι μια σκηνή που έγραψα η ίδια και πρόσθεσα στην ταινία. Το είδα σαν δοκίμιο, σαν παιχνίδι και όταν το ξεκίνησα ήθελα πολύ να φτάσω μέχρι το τέλος του. Όπως και η ηρωίδα μου, που αναζητά να βρει την ελευθερία της μέσα από ένα τέτοιο χιουμοριστικό πλαίσιο.

Juliette Binoche, Greta Scacchi, Beatrice Dalle, Jamie Lee Curtis, Ann Parillot. Σε κάθε σας ταινία και μια εντυπωσιακή γυναικεία παρουσία. Είναι κάτι που θεωρείτε απαραίτητο συστατικό για την δημιουργία ενός φιλμ?
-Εννοείτε μόνο για τον αντρικό πληθυσμό? Και βέβαια! (γέλια) Εκτός όμως από εντυπωσιακές κυρίες στις ταινίες μου πρωταγωνιστούν και πολλοί γοητευτικοί κύριοι. Francois Cluzet, Guy Marchand, Jean-Pierre Bacri. Οπότε…

Βασικά εκεί που ήθελα να καταλήξω είναι στην παρουσία στην ταινία σας της πιο όμορφης σύγχρονης Γαλλίδας ηθοποιού. Της Sophie Marceau. Παρακολουθώ την καριέρα της από πολύ μικρός, από εκείνη την τεράστια επιτυχία που σημάδεψε την δεκαετία του 80’, του “La Boum”. Έκτοτε η πορεία της ήταν πολύ επιτυχημένη. Ταξίδεψε στο Χόλιγουντ, έπαιξε στο Braveheart δίπλα στον Gibson, υπήρξε Bondgirl… Ποια είναι η γνώμη σας για την εικόνα που έχει δημιουργήσει?
-Πραγματικά είναι πανέμορφη. Θεϊκή όπως αποκαλείται σε κάποιο σημείο της ταινίας. Ακόμη και στην πραγματική της ζωή έτσι είναι. Πανέμορφη και στον χαρακτήρα! Είναι λίγο παράλογη η καριέρα που έχει κάνει μέχρι τώρα. Σίγουρα της αξίζουν πολύ περισσότερα. Θα έπρεπε ίσως να ρωτήσουμε την ίδια, αλλά όπως μου έχει εκμυστηρευτεί, νιώθει πως οι μεγάλοι σκηνοθέτες λίγο την φοβούνται, πιστεύουν πως είναι δύσκολος καλλιτέχνης, απόμακρος χαρακτήρας, κάτι που δεν νομίζω να ισχύει στ’ αλήθεια. Φοβούνται αυτή την εικόνα που έχει πέρα ακόμη από την οθόνη. Βεβαίως είναι ακόμη πολύ νέα. Η καριέρα της πιθανόν να πάρει μια στροφή και τελικά να καταφέρει να κάνει πράγματα που της αξίζουν. Και επίσης έχει μια εικόνα λίγο εμπορική. Και αυτή η εμπορική εμφάνιση κάνει τους νέους σκηνοθέτες να μην θέλουν να την πλησιάσουν. Ενώ στην πραγματικότητα είναι πιο διανοούμενη από όσο δείχνει, πιο δύσκολη. Με μια λέξη είναι τόσο καλή, που της αξίζει μεγαλύτερη καλλιτεχνική αναγνώριση. Όνειρο μου είναι να ξαναγυρίσω ταινία μαζί της.

Τον Vincent Perez είχα πρωτοδεί στην ταινία του Wargnier, “Indochine”. Έκτοτε έχει παίξει και δραματικούς ρόλους και κωμικούς όπως πρόσφατα το “Fanfan la Tulipe. Και αυτός προσπάθησε να κάνει μια πιο εμπορική καριέρα με ανάμικτα αποτελέσματα. Ισχύει και γι αυτόν ότι και για την Marceau?
-Ναι, ναι θα μπορούσαμε να το πούμε. Βέβαια είναι πολύ νέος ακόμη. Κάτι πολύ σημαντικό είναι πως ξεκίνησε από τον θίασο του Patrice Chereau, κάτι που σημαίνει πως η ερμηνεία του έχει την σφραγίδα του θεάτρου. Δηλαδή έχει και ένα υψηλό καλλιτεχνικό υπόβαθρο που συνδυάζεται με την δεδομένη ομορφιά του.

Στην τελετή έναρξης του φεστιβάλ, εκτός από εσάς που είσαστε παρούσα, ήταν παρόν και ο μεγάλος μας δημιουργός Μιχαλης Κακογιαννης. Γνωρίζετε ποιο είναι το κοινό στοιχείο στις καριέρες και των δύο σας?
-Για να είμαι ειλικρινής όχι, για πείτε μου!

Ότι και οι δύο σας έχετε προταθεί στο παρελθόν για το βραβείο Oscar μη αγγλόφωνης παραγωγής – εσείς με το “Coup De Foudre” ο Κακογιαννης με τον Αλεξη Ζορμπα. Στην Ελλάδα οτιδήποτε σχετίζεται με τον θεσμό αυτό θεωρείται μαγικό, εξωπραγματικό. Εσείς έχοντας την εμπειρία της συμμετοχής σε αυτή την ετήσια λαμπερή γιορτή τι έχετε να μας πείτε?
-Είναι μια μεγάλη εμπειρία, πράγματι έχετε δίκιο. Είναι μια εμπειρία που χαϊδεύει τον ναρκισσισμό σου, με την έννοια πως ξαφνικά είσαι λίγο πάνω από τους άλλους, είσαι το κάτι άλλο. Αλλά βέβαια είναι κάτι το οποίο δεν διαρκεί πολύ, και ειδικά για μένα που δεν κατόρθωσα να αποσπάσω το βραβείο, διάρκεσε πάρα πολύ λίγο.

Σίγουρα όμως ακόμη και μια υποψηφιότητα σε τόσο σπουδαία βράβευση είναι πολύ σημαντική. Αν υποθέσουμε πως βρισκόταν η δική σας ταινία στην θέση του Fanny And Alexander που κέρδισε εκείνη τη χρονιά, θα ήταν διαφορετική και η καριέρα σας?
-Και μόνο που ο Bergman είχε δηλώσει πως πρόκειται για την τελευταία του ταινία, ήταν κάτι καταλυτικό για την απόφαση της Ακαδημίας. Για να το δούμε και αλλιώς όμως. Στην καριέρα μου έπρεπε να κάνω κάποιες επιλογές. Και αναμφισβήτητα έχω κάνει και κάποιες κακές επιλογές. Για να σας δώσω ένα παράδειγμα μια ταινία που απέρριψα ήταν το Dangerous Liaisons πριν να το προτείνουν στον Frears. Και τότε είχα πει όχι γιατί θεώρησα πως δεν ήμουν ικανή να το κάνω, όπως τελικά το έκανε αυτός. Και γενικά δεν το ένιωθα πως έπρεπε να το κάνω. Και αναλογιζόμενη ακόμη και σήμερα πως πραγματικά ήταν μια φοβερή ευκαιρία, δεν στέκομαι σε αυτό το γεγονός. Δεν ήταν της μοίρας μου να πάω προς τα εκεί. Και δεν ξέρω πραγματικά αν τότε απαντούσα θετικά θα ήταν ικανό να μου αλλάξει την καριέρα. Έχω φλερτάρει πραγματικά με τον κόσμο του Χόλιγουντ, το έχω προσπαθήσει. Άλλα κάθε φορά που έβαζα το δαχτυλάκι μου μέσα του δοκιμάζοντας το, αυτομάτως το τράβηξα πίσω. Νομίζω πως είναι μια φοβερή παγίδα κατά κάποιο τρόπο.

Έτσι όπως κυλά πάντως η κατάσταση τα τελευταία χρόνια στον αμερικάνικο κινηματογράφο που δανείζεται διαρκώς ήδη κινηματογραφημένα σενάρια από την Ευρώπη, δεν θα μου κάνει καμία εντύπωση αν σε λίγο καιρό δω την Μαριντό με την μορφή της Julia Roberts, τον σύζυγό της με το πρόσωπο του Dennis Quaid και τον Αντουάν τον εραστή της ερμηνευμένο από τον Kevin Bacon.
-(γέλια) Πολύ καλό και κωμικό καστ προβλέψατε. Ναι, ναι γιατί όχι. Δεν θα θίξω όμως το θέμα γιατί άλλωστε δεν μου ανήκει το σενάριο…

Και για να ξεφύγουμε λίγο. Στην ταινία σας έχετε πλάνα από τόσο από την θορυβώδη Place Vendome όσο και από την κοσμοπολίτικη Ipanema. Ποια είναι η προτίμηση σας?
-Ούτε συζήτηση. Η δική επιλογή μου είναι στην Βραζιλία…

Να μιλήσουμε όμως και λίγο πιο γενικά για το Γαλλικό σινεμά. Τα τελευταία χρόνια παρατηρώ μια τάση φυγής, εξαγωγής των δημιουργών προς την Δύση. Ακόμη στην κλασσική εικόνα του Γαλλικού κινηματογράφου έχει προστεθεί ένα περίεργο νέο είδος με αμερικάνικη φορεσιά και ανατολίτικες καταβολές. Ποιο προβλέπετε θα είναι το μέλλον του Γαλλικού σινεμά?
-Είναι δύσκολο να πω πως δεν θα υπάρχει υψηλού επιπέδου δημιουργική συνέχεια. Δεν νομίζω πως οποιεσδήποτε ξένες παρεμβολές θα επηρεάσουν την κατάσταση. Στην Γαλλία αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο, υπάρχουν ήδη αρκετοί νέοι δημιουργοί, που έχουν ξεκινήσει από τις ταινίες μικρού μήκους και συνεχώς βελτιώνονται, με αποτέλεσμα συνεχώς να βγαίνουν και να βγαίνουν νέοι σκηνοθέτες κάτι που μου λέει πως θα έχουμε πάρα πολύ καλό επίπεδο. Όταν βέβαια θα φτάσουμε στο σημείο όλοι αυτοί οι νέοι δημιουργοί να σκεφτούν περισσότερο την οικονομική τους ευμάρεια τότε πραγματικά θα έχουμε μια κρίση. Τώρα δεν νομίζω πως διανύουμε καμία περίοδο κρίσης, απλά έχουμε να κάνουμε με έναν πολύ σταθερό και πολύ δυναμικό οικονομικά αμερικάνικο κινηματογράφο, που απορροφά όπως είναι φυσικό και από εμάς δημιουργικούς πόρους. Κάποιοι προσπαθούν να αντιγράψουν αμερικάνικες ταινίες κάποιοι διατηρούν την σταθερή τους πορεία όπως την ορίζει η δική τους προσωπικότητα. Αλλά πιστεύω πως το εύρος του προβλήματος είναι μικρό, δεν είναι δηλαδή σημαντικό. Από την άλλη πλευρά ο Γαλλικός κινηματογράφος έχει πάντα την δική του δυναμική δημιουργικότητα. Κανείς δεν αμφιβάλλει γι αυτό. Απλά θα πρέπει να βρεθούν και σε μας οι οικονομικοί πόροι για να διατηρηθούμε σε αυτό το υψηλό επίπεδο. Και δημιουργικά και τεχνικά…

Κλείνοντας την κουβέντα μας Κυρία Kurys θα ήθελα να μου πείτε ποιο θα είναι το επόμενο σας βήμα.
-Η επόμενη μου κίνηση θα είναι να φτιάξω την δική μου εκδοχή για το Big Chill...

Σπουδαία κινηματογραφικά νέα συμπληρώνω ευχαριστώντας την…


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.