• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Περιεχόμενα

Τετ 25 Ιαν 2012

La Proie

Τετ 28 Δεκ 2011

En Familie - Μια Οικογένεια

Τετ 30 Νοε 2011

Carlos - η τηλεταινία

Τετ 12 Οκτ 2011

Troll Hunter - Κυνηγός Τρολ

Τετ 31 Αυγ 2011

Flores Negras - Μαύρα Λουλούδια

Cineυρωπαϊκόν


Τετ 09 Φεβ 2011

Come Dio Comanda (2008)




Έχοντας να περηφανεύεται για μία οσκαρική νίκη και την πιο τολμηρή στοχοποίηση του Ιταλικού κατεστημένου, ο πάλαι ποτέ λάτρης της αμερικανικής κινηματογραφικής κουλτούρας, βάλθηκε να αποδείξει πόσο καλός είναι στο χειρισμό κάθε είδους υλικού, ακόμη κι αν αυτό είναι ένα αποτυχημένο κράμα θεωριών για τα κατάλοιπα του Παγκοσμίου Πολέμου και την παρεκκλίνουσα ατομική συμπεριφορά ως απόρροια της ραγδαίας ενοποίησης λαών και φυλών.

Πετάξανε λοιπόν στο αγρίμι, που λέγεται Gabriele Salvatores, μία δύσκολη νουβέλα και του ζητήσανε να την επεξεργαστεί σεναριακά και σκηνοθετικά. Κι αντί το χεράκι του Niccolo Ammaniti, συγγραφέα του ίδιου του βιβλίου, να κάνει θαύματα, αν κρίνουμε από το παρελθόν του στη μεγάλη οθόνη, εντούτοις κατέληξε από κοινού με τον Salvatores, σε μία επιφανειακή σεναριακή διασκευή, ικανή να μετατραπεί σε λαιμητόμο της καλλιτεχνικής καριέρας του τελευταίου, ο οποίος μάλιστα επιστρέφει μετά από μερικά χρονάκια καλλιτεχνικής στασιμότητας για να δώσει και πάλι το παρόν. Ο Ιταλός, όμως, απέδειξε ότι δε μασάει πουθενά.

Η σκηνοθετική επινοητικότητά του, επισκιάζει τις αμέτρητες αδυναμίες του κοινωνικοπολιτικού σεναρίου, χωρίς ωστόσο να τις απορροφά. Ενός επικαιροποιημένου κειμένου που μένει ημιτελές, όντας παράλληλα καταδικασμένο να ερμηνευτεί υπό το πρίσμα των αμέτρητων θρησκευτικών του συμβολισμών, ενώ θα μπορούσε να είναι κάτι παραπάνω από αυτό. Η κάμερα του Salvatores, ακολουθεί έναν νεοναζί, άνεργο, αλκοολικό πατέρα, που σέρνει με το κορμί του, τη μαυρίλα της οικονομικής εξαθλίωσης και της συναισθηματικής καταπίεσης στις μέρες μίας γενικευμένης ηθικής κρίσης. Ο ήρωας μας, λοιπόν, προσπαθεί να μετουσιώσει στον ανήλικο γιό του, τις ερμηνείες που έχει αναπτύξει ο ίδιος για το καλό και το κακό, αγνοώντας ότι, με τον τρόπο αυτό, διαμορφώνει έναν εν δυνάμει κακοποιό. Ένα έγκλημα όμως θα διαταράξει την ευάλωτη σχέση μεταξύ πατέρα και γιού, αναγκάζοντάς τους να δουν την ουσία πίσω από την εξέλιξη της σύγχρονης κοινωνίας, να επανεξετάσουν τις θεωρίες που έχουν ενστερνιστεί και να πορευτούν αυτόνομα προς τη διερεύνηση των βασικών αξιών της ζωής.

Ο Filippo Timi, στα πρώιμα στάδια της υποκριτικής του απογείωσης, δένει με το σύνολο του Salvatores και μοιάζει ως την σωστότερη επιλογή για το ρόλο του μέθυσου, τραμπούκου πατέρα, που μαζί με το γιό του αναζητούν την λύτρωση σε λάθος διδάγματα. Τα χρώματα και οι ηχητικές περιπλανήσεις του δημιουργού, κατέχουν εξέχουσα θέση -για ακόμα μία φορά- στο σύνολο και προσδίδουν επιπλέον πόντους στον ήδη μεστό, ωμό συναισθηματισμό της Σαλβατόρικης οπτικής, που θέλει να αναδείξει την τραγωδία αλλά και την επερχόμενη κάθαρση, χωρίς περιστροφές και σεναριακές ευκολίες. Μαζί στο σωστό, μαζί και στο λάθος, οι φίλοι Salvatores και Ammaniti, δεν θα καταφέρουν να αποφύγουν τα φάουλ στη συγγραφή και θα καταστούν ανίκανοι να περιορίσουν τη σύγχυση που προκαλεί η θεματική πολυπλοκότητα. Όταν δε, αποφασίζουν να χωρίσουν σε τρεις πράξεις το φιλμ, επιχειρώντας να ενισχύσουν, με τον τρόπο αυτό, την τραγωδία και να κερδίσουν μπόνους από τις θεατρικές λεπτομέρειες, εκτοξεύουν την αμηχανία του κοινότυπου και ενοχλητικά προβλέψιμου εγκλήματος, μαζί με την παιδαριώδη λογική των δεύτερων χαρακτήρων. Αν το σενάριο δεν ήταν τόσο αποσπασματικά χτισμένο, αν δεν συγκεντρώνονταν οι βασικές σκέψεις σε δυο τρεις σκηνές αλλά απλωνόταν οι προβληματισμοί σε όλο το φιλμ, τότε το αποτέλεσμα θα ήταν αποδοτικότερο στο λόγο, το σινεμά αυτό θα ήταν περισσότερο καυστικό, καίριο και ακριβές. Ο Ammaniti, έχοντας στο μυαλό του την αφηγηματική λογική της συγγραφής ενός βιβλίου, κόβει κα ράβει πάνω στο κεντρικό θεματικό σώμα της ιστορίας και εναλλάσσει συνεχώς την ένταση, αποδυναμώνοντας το «κινηματογραφικό» δράμα που ντύνει το προσχηματικό μυστήριο. Τα μυστικά νοήματα περί ηθικής, βίας και πολιτικής κριτικής κρύβονται πίσω από τον ηλεκτρικό ρεαλισμό των ασύνδετων κάδρων και η ενόχληση του κοινού για την τροπή των πραγμάτων τείνει να αυξάνεται διαρκώς.

Ο Salvatores δούλεψε με επιμέλεια τα πλάνα του και φαίνεται ότι πάλεψε να καλύψει τους περιορισμούς του σεναρίου, κάνοντας τελικά άψογη δουλειά σε τεχνικό επίπεδο. Η αφήγηση καθηλώνει, όμως δεν πείθει, και η θεματική κατάχρηση, μαζί με το ξεζούμισμα των χαρακτήρων, που περνούν τα πάνδεινα, αφήνουν ένα μεγάλο ερωτηματικό στο θεατή περί της χρησιμότητας των τρικυμιωδών αλλαγών που συντελούνται με ακριβή διαδοχική σειρά. Πρέπει να επισημανθεί ότι οι δημιουργοί επιμένουν στην συναισθηματική αποδόμηση, χρησιμοποιώντας ως μέσω μία δολοφονική πράξη, γι’ αυτό όσοι επιθυμούν ένα σινεμά μυστηρίου ή αστυνομικής ανάγνωσης να το ξεχάσουνε αμέσως. Η ιστορία, τελικά, θα ενεργοποιήσει τη σκέψη του θεατή, όχι για την κοινωνική απογύμνωση του σύγχρονου αστού, αλλά για το εάν μπορούν όλα αυτά να υφίστανται σε έναν πολιτισμένο κόσμο, πολύ περισσότερο εάν η ανθρώπινη φύση είναι ικανή να επινοήσει μία ασύλληπτη χρησιμότητα των εγκλημάτων του πολέμου.

Βαθμολογία: 2.5/10 Stars2.5/10 Stars2,5/10 Stars (2.5/5)



 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.