• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Περιεχόμενα

Τετ 25 Ιαν 2012

La Proie

Τετ 28 Δεκ 2011

En Familie - Μια Οικογένεια

Τετ 30 Νοε 2011

Carlos - η τηλεταινία

Τετ 12 Οκτ 2011

Troll Hunter - Κυνηγός Τρολ

Τετ 31 Αυγ 2011

Flores Negras - Μαύρα Λουλούδια

Cineυρωπαϊκόν


Τετ 06 Απρ 2011

DeUsynlige - Άγρια Νερά




Έχοντας αφήσει πίσω του το σπονδυλωτό Hawaii, Oslo, και με θερμό υποστηρικτή του το σκηνοθέτη Michael Moore!, ο Νορβηγός Erik Poppe οικοδομεί τη νέα του ταινία και πάλι στην αφηγηματική πρωτοτυπία, ανάγοντας το «συμβολισμό» σε κύριο κινηματογραφικό του μέλημα. Χωρίζει το φιλμ σε δύο ανόμοια αφηγηματικά μέρη, αλλάζοντας στο σημείο τομής, το πρώτο πρόσωπο της ιστορίας και εξετάζει από δύο διαφορετικές σκοπιές το ίδιο γεγονός, για να μελετήσει, με δραματουργικές χειρουργικές κινήσεις, τις συνέπειες ενός κοινού περιστατικού στις ζωές των δύο βασικών εμπλεκομένων σε αυτό.

Στο πρώτο μέρος, παρακολουθούμε την πορεία επανένταξης στο κοινωνικό σύνολο ενός νεαρού κατάδικου που έχει εκτίσει ποινή για τη δολοφονία μικρού παιδιού και στο δεύτερο, την προσπάθεια που καταβάλει η μητέρα του νεκρού θύματος για να ανακαλύψει ετεροχρονισμένα την αλήθεια για το θάνατο του γιού της. Ο Poppe βρίσκει δίοδο στη θρησκευτική παραβολή και οργανώνει το σύνολό του πάνω στο χριστιανικό δόγμα, που εξυμνείται στα σημεία των επιβλητικών μουσικών εμβατηρίων, για να τονίσει με έμφαση ότι η πίστη είναι η μοναδική ασφαλής διαφυγή από την αμαρτία και τα λάθη. Όταν στο προσκήνιο μπαίνει η συγχώρεση, εκεί οι κανόνες θα ανατραπούν, χωρίς ωστόσο σκηνοθέτης και σεναριογράφος (Harald Rosenløw-Eeg) να αφορίζουν τους ιερούς κανόνες και τις εκκλησιαστικές συμβουλές. Με έναν ακριβή και λεπτεπίλεπτο τρόπο, μπολιάζουν την ανθρώπινη ματαιότητα, το αβέβαιο της ανθρώπινης ύπαρξης, τα προσωπικά πάθη, τα λάθη και τη λήθη, με το θείο και το ηθικά ασπίλωτο. Ναι μεν, παραδέχονται ότι στην εκκλησία μπορεί ο καθένας να βρει τις απαντήσεις που επιζητά, όμως οι ανθρώπινες σχέσεις είναι εκείνες που θα δώσουν τις λύσεις στα σημαντικότερα προβλήματα, τα άλυτα προσωπικά ερωτήματα.

Η ταινία, για να ενισχύσει την άποψη του αναπόσπαστου μεταξύ θρησκείας και θνητότητας, εξελίσσεται σε διπλό φόντο. Τα γεγονότα διαδραματίζονται πότε στο οίκο του θεού, πότε κάτω από τη στέγη του ανθρώπου. Ένα μεγάλος μέρος λαμβάνει χώρα σε μία ιστορική εκκλησία και ένα δεύτερο ξεδιπλώνεται στα μικρά οικοδομήματα των ηρώων. Μέσα σε δύο διαφορετικούς χώρους συναντώνται τα καθημερινά με τα ιερά, τα πεπραγμένα της συνεχώς διεγερμένης ψυχοσωματικής ανθρώπινης υποστάσεως, με το λόγο της ηθικά άμεμπτης, αφανούς και θεωρητικά άγιας μορφής του θεού, για να λάβει πραγματικό νόημα το προσωπικό ησυχαστήριο και να αποκτήσει ως φαίνεται διττή σημασία (αφορά θεό και άνθρωπο ταυτόχρονα, γιατί και οι δύο είναι πάντοτε μαζί στο ίδιο σημείο). Με τη σεναριακή κλιμάκωση να φτάνει στο ζενίθ της, θα επιτευχθεί το απόλυτο της συμβολικής ταύτισης και η αμαρτωλή οντότητα θα βρει το δρόμο της υπό τη σκέπη της αγίας σινδόνης.

Ομολογώ πως το βορειοευρωπαϊκό στυλ κινηματογράφησης και η οπτική στα ανθρώπινα δημιουργήματα, απέχουν αρκετά από τα όρια που θέτει ο Ευρωπαίος του Νότου στη λογική και κυρίως από όσα επιτάσσει η ηθική του. Ο Poppe διαχωρίζει την εθνική ταυτότητα από το σινεμά της σκέψης, μειώνοντας με αυτό τον τρόπο την ψαλίδα των ιδεολογικών αποκλίσεων ανά τον κόσμο και δίνει τελικά μία οικουμενική διάσταση στις θεωρίες του. Εκμεταλλευόμενος τις έννοιες του καλού και του κακού, καταλήγει σε λόγιο και υποστηρικτή της ιδέας εκείνης, που θέλει τα πάντα στη φύση να αλληλεπιδρούν και να εξαρτώνται το ένα από το άλλο. Αυτή την ιδέα επικαλείται και στο σκηνοθετικό του πλάνο και κάνοντας χρήση της, γυρνάει με αρκετά ελαφρύ και ανώδυνο τρόπο ανάμεσα στα είδη. Προσφέρει ένα δυναμικό, εξελισσόμενο κοινωνικό δράμα, αρκετά αισθαντικό και ενδιαφέρον από το πρώτο μέχρι το τελευταίο του λεπτό, που δε θα αποτινάξει ποτέ το θρίλερ από πάνω του. Μπορεί να το αποδυναμώνουν κάποιες από τις δεύτερες παρουσίες και να μοιάζει αφελές ως προς τις παρορμητικές πράξεις των οικιών των βασικών ηρώων, εντούτοις και επιπλέον παρά το σεναριακό ξεχείλωμα της τελευταίας σεκάνς, η ταινία κυλάει στο μεγαλύτερο μέρος της χωρίς υπερβολές ή τυμπανοκρουσίες, όντας συνεχώς ικανή να προκαλέσει συναισθήματα και να προφέρει αρκετούς λόγους για να προβληματιστεί κανείς για αυτά που κάνει καθημερινά στη ζωή του.

Δεν θα ήταν τίποτα, όμως, χωρίς την αξιοπρόσεκτη ερμηνεία της μονίμως υποκριτικά σωστής Trine Dyrholm (Ίσως, Αύριο!, Οικογενειακή Γιορτή) και του ανερχόμενου Pål Sverre Valheim Hagen που με παρέπεμψαν στην πιο αβυσσαλέα και σκοτεινή εκδοχή της σχέσης της Nicole Kidman και του Miles Teller στο Rabbit Hole. DeUsynlige: Μία ταινία για την απώλεια, σε κάθε της μορφή και με όλες τις διαστάσεις της, όπως αυτή βιώνεται από το θύτη και το θύμα ενός εγκλήματος. Απώλεια για τα αγαπημένα μας πρόσωπα, για τα αισθήματα που χάνονται, για το χρόνο που περνάει. Απώλεια για την αξιοπρέπεια, την εσωτερική δύναμη και την προσωπική αντοχή. Τελικά, μία ταινία για την απώλεια του ίδιου μας του εαυτού.

Βαθμολογία: 3/10 Stars3/10 Stars3/10 Stars (3/5)


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.