• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Περιεχόμενα

Τετ 25 Ιαν 2012

La Proie

Τετ 28 Δεκ 2011

En Familie - Μια Οικογένεια

Τετ 30 Νοε 2011

Carlos - η τηλεταινία

Τετ 12 Οκτ 2011

Troll Hunter - Κυνηγός Τρολ

Τετ 31 Αυγ 2011

Flores Negras - Μαύρα Λουλούδια

Cineυρωπαϊκόν


Τετ 06 Ιουλ 2011

Hierro - Αγνοείται




Η Elena Anaya, λατρεμένη του Julio Medem και μία από τις αγαπημένες του Pedro Almodóvar -θα την απολαύσουμε στην νέα ταινία του τελευταίου με τίτλο La Piel que Habito - θαρρείς πως ανήκει σε άλλες εποχές, σε ένα σύμπαν, ανέγγιχτο, παρθενικό, ονειρικό και αιθέρια πλασμένο, που μόνο ένας κινηματογραφικός νους μπορεί να στοχαστεί. Η Ισπανίδα ηθοποιός, άγνωστη στους περισσότερους, είναι ένας μικρός υποκριτικός χαμαιλέοντας, αφού με την δεκαπενταετή παρουσία της στη μεγάλη οθόνη, μέσα από πρώτους ή δεύτερους ρόλους, έχει καταφέρει να δομήσει με την παρουσία της τους πιο νοητικά απλησίαστους κόσμους, να αποτελέσει αντικείμενο λατρείας και συνάμα εξευτελισμού, να αγγίξει τις πιο ακραίες μορφές του ερωτισμού και να αναδειχτεί σε πηγή ζωής και ακραίων συναισθημάτων. Έχει μετουσιώσει σε εικόνες τις πιο ευφάνταστες σκέψεις των δημιουργών που την εμπιστεύονται και έχει καταφέρει να αποτυπώσει στη γοητευτική, λεπτεπίλεπτη φιγούρα της, άλλοτε τις αναμνήσεις για τις καλύτερες στιγμές της ζωής μας, ενίοτε και την τρομακτική αίσθηση ότι ο σκληρός κόσμος στον οποίο ανήκουμε είναι πέρα ως πέρα αληθινός.

Μπορεί η εισαγωγή να είναι αντάξια της πρωταγωνίστριας, δε συμβαίνει όμως το ίδιο και με την ταινία. Σε αυτή την αρπαχτή ψυχολογικού τρόμου, η Anaya υποδύεται μία μητέρα που κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού με ferry boat, χάνει το δεκάχρονο γιό της με τον οποίο ταξίδευε έχοντας ως τελικό προορισμό τη νήσο El Hierro. Με τη βοήθεια της αδερφής της και ενός ντόπιου Αστυνομικού, θα ξεκινήσει έρευνα για την ανεύρεση του παιδιού της, όμως οι κάτοικοι της περιοχής και οι συνεχείς εφιαλτικές σκέψεις της θα δυσχεράνουν τις προσπάθειές της.

Η ταινία είναι καταδικασμένη να απογοητεύσει του λάτρεις της φαντασίας και του εσωτερικού τρόμου, γιατί μετατρέπεται από νωρίς σε ψυχολογικό δράμα, αρκετά ημιτελές στη δομή του, που πλασαρίστηκε και διαφημίστηκε με την ταμπέλα του «Ισπανικού θρίλερ», για να αποκομίσει όσα κατάφεραν παρόμοιες ταινίες του είδους, κυρίως δάφνες και δευτερεύοντος έσοδα. Ξεκινάει με αυστηρές τρομοπροδιαγραφές, για να οδηγηθεί αστραπιαία σε δραματουργικά έντονα μονοπάτια που δε συνάδουν με το εν γένει ύφος της. Η λύση του μυστηρίου, προφανής από νωρίς, είναι ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα σε δύο κινηματογραφικά είδη. Ο σκηνοθέτης της, Gabe Ibáñez, θα πάρει τις φοβίες ενός ανθρώπου σε εχθρικό για αυτόν περιβάλλον, τις σκοτεινές του σκέψεις, την αγωνία του και θα τα καταστήσει υλικά ενός έντονα συγκινησιακού φιλμ, καθώς αυτό οδεύει προς το φινάλε. Το Hierro δε διασώζεται από τη βασική του θεματική πάνω στο μυστικό της εξαφάνισης, αλλά από την ιδέα πίσω από τις εικόνες, από το νόημα των διάσπαρτων σκέψεων και κυρίως από τους συμβολισμούς, οι οποίοι στην σεναριακή κλιμάκωση, θα του προσδώσουν έναν μεγαλειώδη για ταινία τρόμου συναισθηματισμό. Ίσως ένα από τα πιο επιτυχημένα σημεία του φιλμ είναι η αξία που προσδίδεται στα στοιχεία της φύσης, οι διαστάσεις που αυτά παίρνουν για να ερμηνεύσουν στην υπερβολή και στην υπερπροβολή τους, τα ανθρώπινα συναισθήματα.

Η αιθέρια φιγούρα της Elena Anaya, φαντάζει σε στιγμές σα να ξεπήδησε από ταινία του Dario Argento, άλλες σαν να αποτελεί μέρος ενός φωτογραφικού κολλάζ του ’`0, και ορισμένες φορές φέρνει στο νου την αγαπημένη εποχή των λουλουδιών. Πάνω από όλα, όμως, μοιάζει με μία φοβισμένη μάνα, που μπροστά στην τρομακτική αλήθεια κλείνει τα μάτια της, για να εξαγνίσει με τις σύντομες σκέψεις της τον πόνο, τις συνέπειες ενός ηθικού παραπτώματος και για να εξωραΐσει το κακό. Η ηρωίδα του Gabe Ibáñez μετατρέπεται σε κομμάτι του απόηχου που αφήνει η βίαια ψαλιδιά στην απόλυτη οικογενειακή ευτυχία και ταυτόχρονα ένα παράδειγμα για το πώς ένας αρκετά έξυπνα δομημένος χαρακτήρας, χαραμίζεται μπροστά στη σκηνοθετική αστάθεια ενός εμφανώς άξιου δημιουργού και σε μία αμφιλεγόμενη - αμήχανη απόπειρα να συναντηθούν δύο αν μη τι άλλο ταιριαστά κινηματογραφικά είδη και δύο αρκετά επιτυχημένες ταινίες, ο Λαβύρινθος του Πάνα με το Ορφανοτροφείο.

Βαθμολογία: 2/5


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.