• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
CineDVD


Τετ 03 Νοε 2004

Κελσίου 11/2




Η ώρα μηδέν, όπου τα εκατομμύρια Αμερικάνων πολιτών θα οδηγηθούν στις κάλπες προκειμένου να επιλέξουν τον Πρόεδρο της δημοκρατίας τους και επί πενταετίας Πλανητάρχη, έφθασε. Με κομμένη την ανάσα οι φανατικοί οπαδοί των δύο υποψηφίων, σε όλα τα πλάτη και τα μήκη της επικράτειας των ΗΠΑ από το βράδυ της Τρίτης θα παρακολουθήσουν ακόμη ένα επεισόδιο από την αιώνια μονομαχία Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικάνων. Στα πλαίσια του προεκλογικού αυτού πυρετού και προκειμένου να γνωρίσουμε ένα άλλο πρόσωπο της ισχύουσας πολιτικής κατάστασης στην Υπερδύναμη, η Odeon επέσπευσε την κυκλοφορία σε ψηφιακό δίσκο του τελευταίου ντοκιμαντέρ του Michael Moore Fahrenheit 9/11”, γεγονός που αναμφισβήτητα αποτελεί το σημείο αναφοράς της εβδομαδιαίας κίνησης στις βιντεολέσχες.




25 λέξεις

Τρομοκρατία. Πόλεμος. Φόβος. Ανεργία. Φτώχεια. Μαρασμός. Μα πάνω από όλα περηφάνια. Η σημερινή Αμερική όπως την έχει αναμορφώσει πολιτικοκοινωνικά ο χαρισματικός Πλανητάρχης, κύριος Τζορτζ Ντάμπλγιου Μπους!

Στο Ράφι

Πως αλλάζουν οι καιροί! Κάποτε αναφέροντας κάποιος απλά την λέξη ντοκιμαντέρ, το μυαλό πήγαινε στα ανιαρά βραδινά της ΕΤ2, σε κάτι εκπομπές με περίεργα ονόματα όπως «Εξάντας» ή στην πολυπαιγμένη σειρά των National Geographics που έχουν φροντίσει να ενημερώσουν τους θεατές τους για την αναπαραγωγή οποιουδήποτε μέλους της πανίδας της Γης.

Για κινηματογραφικό release της οπτικοποιημένης μορφής έρευνας, φυσικά ούτε λόγος. Εδώ ταινίες με μπάτζετ εκατομμυρίων δεν προσέλκυαν τον κόσμο στην σκοτεινή αίθουσα θα το κατάφερνε ένα φιλμ τραβηγμένο με την κάμερα ανά χείρας και με πρωταγωνιστή το μικρόφωνο?

Όλα αυτά ίσχυαν μέχρι να κάνει την εμφάνιση του ένας ατημέλητος, παχουλός κύριος με ντεμοντέ γυαλιά και με μόνιμα φορεμένο στο κεφάλι ένα μισοσκισμένο (για να χωρά) στρατιωτικό τζόκει, που με τις καυστικές δημιουργίες του άλλαξε άρδην τον τρόπο σκέψης του κοινού του σινεμά για την έννοια του ντοκιμαντέρ.

Πριν από τρία περίπου χρόνια ο Michael Moore, ένας δαιμόνιος ρεπόρτερ από το επαρχιακό Μίσιγκαν, φρόντιζε το όνομα του να εξαπλωθεί παντού στην επικράτεια των ΗΠΑ, αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο, όταν κυκλοφορούσε την συγκλονιστική μελέτη του πάνω στο θέμα της παράνομης οπλοχρησίας και οπλοκατοχής από τους φοβισμένους πολίτες της υπερδύναμης. Η γνωστή συνέχεια με την επίθεση στο πρόσωπο του Τζορτζ Μπους από το πόντιουμ της απονομής των βραβείων Όσκαρ παραλαμβάνοντας το χρυσό αγαλματάκι, τον κατέστησε σαν τον σημαιοφόρο των προσδοκιών εκατομμυρίων ανθρώπων για την αποπομπή της Τεξανής μαριονέτας από τον Λευκό Οίκο. Και ο Moore φρόντισε να μην τους διαψεύσει.

Η τρομοκρατική επίθεση στα Δίδυμα τον Σεπτέμβρη του 2001 ουσιαστικά αποτελεί το σημείο μηδέν από όπου ξεκινά η καταγραφή της ιστορίας του. Μια διαδικασία αλυσιδωτών αντιδράσεων που οδήγησε στην εκδίκηση επί των Ταλιμπάν, το κυνηγητό-μαϊμού του Οσάμα, την κρίση στον κόλπο, την υπόθεση ύπαρξης βιοχημικών όπλων στο Ιράκ και τέλος την πολεμική επιχείρηση ενάντια στην Μεσοποταμία του δικτάτορα Σαντάαμ Χουσείν. Σε όλα αυτά με βάση τα ντοκουμέντα που εκθέτει με βομβαρδιστικό ρυθμό ο Moore, ο πιο αδύναμος κρίκος κατοικοεδρεύει κάπου μεταξύ Ουάσιγκτον και Καμπ Ντέιβιντ, είναι ιδιαίτερα χαμηλής νοημοσύνης, με οτιδήποτε έχει καταπιαστεί μέχρι τώρα έχει αποτύχει, πάντα δίπλα του υπάρχουν σκοτεινά κυκλώματα που τον στηρίζουν και σε ότι αφορά την διακυβέρνηση μιας χώρας που θέλει να λέγεται Κυρίαρχη, κρίνεται ανεπαρκής. Εκτός των άλλων η ανακήρυξη του σε Πρόεδρο των ΗΠΑ μάλλον είναι αποτέλεσμα εκλογικής νοθείας και πιθανότατα σήμερα θα έπρεπε να ήταν κρυμμένος κάπου στις κακτώδεις ερημιές του Lone Star.

Ο Moore γνωρίζοντας πολύ καλά την συνταγματικά κατοχυρωμένη αντιπολιτευτική ανυπαρξία της Προεδρίας των Ρεπουμπλικάνων, ουσιαστικά επιχειρεί να γίνει η φωνή της αντίδρασης στα πεπραγμένα που ταλανίζουν την καθημερινότητα της Υπερδύναμης. Και το κάνει ρίχνοντας ευθείες βολές και προς την μεριά των Δημοκρατικών, δίχως να τους χαϊδεύει τα αυτιά και θεωρώντας τους εμμέσως σαν τους βασικούς υπεύθυνους για το αλαζονικό Δόγμα Μπους. Το βέβαιο είναι πάντως πως με την βροντερή του φωνή καταφέρνει να αλλάξει σε σημαντικό βαθμό τον τρόπο σκέψης του μέσου Αμερικάνου.

Disc

Φυσικά το πέρασμα από τις φτωχικές τοπικές τηλεοπτικές παραγωγές, στο εγχείρημα του “Bowling for Columbine” και μετέπειτα στο άλμα του “Fahrenheit” έχει τον δικό του αντίκτυπο και στην ποιότητα του DVD που περιέχει το έργο του Moore. Έτσι από τα δισκάκια με τα λιγοστά περιεχόμενα και τα ανύπαρκτα πρόσθετα των παλαιοτέρων έργων του περνάμε σε μια πολυτελή διπλή κασετίνα που υπάρχει συγκεντρωμένο όλο το υλικό που μάζεψε ο μαχητικός δημοσιογράφος όλα αυτά τα χρόνια.

Είναι δε από τις ελάχιστες περιπτώσεις που τα πρόσθετα του DVD λειτουργούν σαν συμπληρώματα του βασικού έργου και όχι σαν τυπικό συμπλήρωμα της χωρητικότητας του δίσκου.
Έτσι δίνεται η ευκαιρία ακόμη πιο ενδελεχούς προσέγγισης στο θέμα με την μελέτη επιπλέον υλικού διάρκειας που ξεπερνά τις δύο ώρες και που τεχνικά ήταν αδύνατο να συμπεριληφθεί στην ταινία. Σε αυτό το κομμάτι ο Moore ρίχνει το βάρος του περισσότερο στο αγκάθι που εξακολουθεί να βασανίζει την Αμερική και αφορά στον συνεχιζόμενο πόλεμο στο Ιράκ και στον διαρκώς αυξανόμενο αριθμό των θυμάτων από την στρατιωτική επιχείρηση. Ο θεατής έχει την δυνατότητα να παρακολουθήσει μια διαδρομή στην προπολεμική Βαγδάτη και να την συγκρίνει με την κατάσταση που επικρατεί σήμερα, να γίνει μάρτυρας ενός σοκαριστικού ντοκουμέντου όπου μια φιλήσυχη πολυμελής οικογένεια γίνεται στόχος της βαναυσότητας των ενόπλων Γιάνκηδων και να μάθει από πρώτο χέρι τι κρύβουν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης χιλιάδων Ιρακινών, που έχουν συλληφθεί με το πρόσχημα της αντίστασης στον κατακτητή.

Επίσης υπάρχει μια ημίωρη μαρτυρία ενός μουσουλμανικής καταγωγής ρεπόρτερ της Σουηδικής τηλεόρασης που περιγράφει τα όσα φρικιαστικά έζησε τον τελευταίο χρόνο στο Ιράκ αλλά και πιο εκτενή στιγμιότυπα με πρωταγωνίστρια την τραγική μητέρας που αναζητά την δικαίωση για τον άδικο χαμό του στρατιώτη γιου της. Τέλος υπάρχουν πλάνα από την πρώτη προβολή της ταινίας στο φεστιβάλ των Καννών όπου απέσπασε με άνεση τον φετινό Χρυσό Φοίνικα.

Αυτό που θα πρέπει να τονίσω είναι η εξαιρετική οπτικοακουστική απόδοση του φιλμ, που τόσο με την τεχνητά «σκονισμένη» εικόνα όσο και με τον υπέροχο περιφερειακά Dolby Digital 5.1 ήχο, ανεβάζουν ακόμη ένα επίπεδο την ένταση της αφήγησης.

Mmmm…

Δεν τίθεται φυσικά κανένα θέμα αν πρέπει να το παρακολουθήσετε.
Ακόμη και να διαφωνεί ριζικά κάποιος με τα όσα εκθέτει ο σκηνοθέτης, το φιλμ αφήνει ανοικτά πολλά θέματα προς συζήτηση και περαιτέρω έρευνα. Προσωπική μου εκτίμηση είναι όμως πως δεν αγγίζει τα δραματουργικά επίπεδα του συγκλονιστικού “Ακήρυχτου Πολέμου”, ίσως και ο τρόπος που εκτίθενται τα γεγονότα να είναι για τους γνώστες του έργου του Moore λίγο τυποποιημένος. Το βέβαιο είναι πάντως πως οι προεδρικές εκλογές δίχως την παρουσία του θα είχαν καθαρά εθιμοτυπικό χαρακτήρα.

FAHRENHEIT 9/11
8/10 Stars
8/10 Stars
8/10 Stars
8/10 Stars
8/10 Stars
8/10 Stars
8/10 Stars
8/10 Stars (8/10)
ΕΙΚΟΝΑ –
9/10 Stars
9/10 Stars
9/10 Stars
9/10 Stars
9/10 Stars
9/10 Stars
9/10 Stars
9/10 Stars
9/10 Stars (9/10)
ΗΧΟΣ –
8/10 Stars
8/10 Stars
8/10 Stars
8/10 Stars
8/10 Stars
8/10 Stars
8/10 Stars
8/10 Stars (8/10)
EXTRAS –
6/10 Stars
6/10 Stars
6/10 Stars
6/10 Stars
6/10 Stars
6/10 Stars (6/10)








25 λέξεις

Ένας ονειροπόλος κτηνίατρος ερωτεύεται σφόδρα μια νεαρή και συνεσταλμένη κοπέλα που ένα αυτοκινητιστικό ατύχημα της έχει προκαλέσει διαταραχές στη μνήμης και για το λόγο αυτό πρέπει να κερδίζει την αγάπη της καθημερινά.

Στο Ράφι

Θα ξεκινήσω από τα δεδομένα. Σε καμία περίπτωση δεν μπορώ να αποδεχτώ σαν το πρότυπο του Λατίνου εραστή τον Adam Sandler. Μια ματιά στις εκπληκτικούς κάλλους κυρίες του εισαγωγικού πενταλέπτου του φιλμ σε συνδυασμό με την εξωτερική εμφάνιση του απλά συμπαθητικού Εβραίου δεν πείθουν κανένα πως το σενάριο μπορεί κάτω από κάποιες προϋποθέσεις να σταθεί σαν πιθανό. Πόσο μάλλον το γεγονός πως μπορεί κάποιος να μην ερωτευτεί κάποια από τις προαναφερόμενες καλλονές αλλά να αγαπήσει και μάλιστα με την πρώτη ματιά μια από τις λιγότερο εμφανίσιμες σύγχρονες στάρλετς του αμερικάνικου σινεμά, την Drew Barrymore. Χόλιγουντ και υπερβολές θα μου πείτε…

Δεύτερη φορά που συνυπάρχουν επί σκηνής οι δύο κατά τα άλλα φιλότιμοι και ξεκάθαροι σε ότι έχουν επιχειρήσει μέχρι σήμερα στην καριέρα τους ηθοποιοί,
μετά από εκείνο το αξέχαστο κιτς πάρτι του “The Wedding Singer”, που κι εγώ δεν θυμάμαι πόσες φορές είχε σφαγιαστεί το “Do You Really Want To Hurt Me?”, φέρνοντας με στα όρια πριν αποχωρήσω από την αίθουσα. Τώρα όμως τα χρόνια έχουν περάσει, οι πρωταγωνιστές μας είναι σαφώς πιο ώριμοι και τι και αν πίσω από την κάμερα υπάρχει κάποιος ελαφριάς έμπνευσης κύριος Peter Segal, που έχει ξανασυνεργαστεί με τον Sandler στο παρελθόν στο “Anger Management”, μπορώ να πω πως διακρίνω ένα δέσιμο μεταξύ τους. Συγκριτικά πάντως ο young Adam δείχνει να έχει κάποιες μεγαλύτερες ελπίδες από το Charlie-girl για μια πιο αξιοπρεπή μελλοντική καριέρα.

Disc

Μια από τις τυπικότερες περιπτώσεις DVD της Columbia Tristar (σε διανομή της Prooptiki) έχουμε στην περίπτωση του “50 First Dates”. Καλά τεχνικά χαρακτηριστικά που ικανοποιούν απόλυτα, αμέτρητους υποτιτλισμούς σε όλες τις ευρωπαϊκές γλώσσες και αρκετά έξτρας. Η εικόνα βοηθιέται πολύ και από τα μόνιμα φωτεινά και ξεκάθαρα πλάνα της Χαβάης (και στο φινάλε της Αρκτικής) δίνοντας στο όλο θέμα μια πιο χαρούμενη νότα. Ο Dolby Digital 5.1 ήχος σε ελάχιστα σημεία κάνει έντονη την περιφερειακή του δράση, αλλά τουλάχιστον οι διάλογοι και τα ιστορικά τραγούδια του Bob Marley – που βέβαια θυμίζουν Τζαμάικα παρά Χονολουλού – δίνονται με όμορφο τρόπο από τα μπροστινά ηχεία. Την ταινία μπορείτε εναλλακτικά να δείτε με συνοδεία σχολιασμού από την σκηνοθέτη και την ξανθομάλλα Drew.

Στα πρόσθετα (που οδηγούμαστε μέσω ενός αρκετά αστείου μενού) όπως είναι αντιληπτό εξέχουσα θέση έχει ένα δεκάλεπτο περίπου φιλμάκι με τις πιο αστείες στιγμές των γυρισμάτων. Υπάρχουν ακόμη πάρα πολλά making of βίντεο, με στιγμές από τα παρασκήνια στα οποία κυρίαρχο ρόλο παίζει η (υποτίθεται…) ξεκαρδιστική μορφή του Rob Schneider. Μερικές κομμένες σκηνές, τρέιλερ, τρία βίντεο κλιπς με τραγούδια από το σάουντρακ και φιλμογραφίες των βασικών συντελεστών ολοκληρώνουν τα περιεχόμενα του ψηφιακού δίσκου.

Mmmm…

Σίγουρα η δεύτερη κοινή απόπειρα Sandler και Barrymore δεν φτάνει στα τόσο χαμηλά επίπεδα της…τραγικής πρώτης. Θα έλεγα πως υπάρχουν πολλές στιγμές που φέρνουν στο μυαλό την εξαιρετική κομεντί με τον Bill MurrayGroundhog Day” του Ramis, δίχως φυσικά σε κανένα σημείο να φτάνει το πηγαίο χιούμορ της, αλλά απλά και μόνο για αυτή την όμορφη θύμηση θα σας πρότεινα να την δείτε. Αν πάντως το αντιπροσωπευτικό δείγμα των γυναικών από την Χαβάη είναι οι δύο που κάνουν την εμφάνιση τους στο φιλμ, μάλλον η ταινία δεν θα στείλει πολύ τουρισμό στα τροπικά νησιά του Ειρηνικού…

50 FIRST DATES
4/10 Stars
4/10 Stars
4/10 Stars
4/10 Stars (4/10)
ΕΙΚΟΝΑ –
7/10 Stars
7/10 Stars
7/10 Stars
7/10 Stars
7/10 Stars
7/10 Stars
7/10 Stars (7/10)
ΗΧΟΣ –
6/10 Stars
6/10 Stars
6/10 Stars
6/10 Stars
6/10 Stars
6/10 Stars (6/10)
EXTRAS –
6/10 Stars
6/10 Stars
6/10 Stars
6/10 Stars
6/10 Stars
6/10 Stars (6/10)




ΣΤΟ VIDEOCLUB
Στις DVD λέσχες υπάρχουν ακόμη:

  • Η χειρότερη μέχρι στιγμής ταινία του Michael HanekeLe Temps du loup” με μια πληθώρα σημαντικών ερμηνευτών (Dalle, Huppert, Chereau) αλλά και με τρομερό μπέρδεμα στην ανάπτυξη, την πλοκή και την χρονική οριοθέτηση του θέματος. Κρίμα γιατί είχα υψηλές φιλοδοξίες…
  • Το “Θαύμα της Βέρνης” είναι μια συγκινητική ιστορία που με φόντο το απίστευτο (πραγματικό) κατόρθωμα της κατάκτησης του Παγκοσμίου Κυπέλλου από την Εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Γερμανίας – δέκα μόλις χρόνια μετά το τέλος του μεγάλου πολέμου – παρακολουθούμε την πορεία ενός παιδιού που γεννήθηκε και μεγάλωσε μέσα στο κατεστραμμένο από τις βόμβες κυρίαρχο κάποτε Ράιχ…


  • ΠΡΩΤΗ ΜΑΤΙΑ


    Μπορεί η κινηματογραφική του καριέρα στην Ελλάδα να μετρά μόλις λίγες ημέρες η υπόλοιπη προηγμένη Ευρώπη όμως ήδη το απολαμβάνει στις σπιτικές οθόνες. Ο λόγος για το τελευταίο πόνημα των αδελφών Cohen Ladykillers” – που η εδώ διανομή προσέδωσε τον ανισόπεδο τίτλο “Η συμμορία των πέντε” και μιλά για μια προσχεδιασμένη ληστεία που οργανώνει μια ομάδα όχι και τόσο νοημόνων διαρρηκτών υπό την καθοδήγηση ενός σοβαροφανούς καθηγητή. Το ριφιφί θα πρέπει να περάσει από το υπόγειο μιας παράξενης μαύρης γριούλας, τυπικής κατοίκου της Νέας Ορλεάνης που όμως θα τους αντιληφθεί κι εκεί ξεκινά το πανηγύρι.


    Για μια ακόμη φορά ο Tom Hanks ξετυλίγει το απεριόριστο ταλέντο του, δυστυχώς μη έχοντας βοήθεια από το γύρισμα των Cohen Που καταντά πλέον βαρετό αλλά και το μέτριο – πλην της Irma Hall - υποκριτικό περίγυρο του.

    Προσωπικά η βίντεο έκδοση της ταινίας – βρετανικής προέλευσης, ζώνης 2 δίχως ελληνικούς υπότιτλους - με ικανοποίησε περισσότερο από την θεατρική. Η ηχητική μπάντα πλημμυρισμένη από τους ήχους του Νότου γέμισε πολύ καλύτερα το περιβάλλον του δωματίου από τα μπουκωμένα ηχεία των multiplex.

    Στα πρόσθετα δεν υπήρχε κάτι σπουδαίο εκτός από ένα δεκάλεπτο με τον δημιουργό των μουσικών οργάνων που συμμετείχαν στο φιλμ, ένα βιντεάκι με την αστεία σκηνή που o Marlon Wayans δέχεται την επίθεση της κυρούλας και δύο μουσικά γκόσπελ κλιπ. Δεν υπάρχει τρέιλερ του “ Ladykillers” υπάρχει όμως του “King Arthur” για το οποίο θα σας ενημερώσω τις επόμενες ημέρες.

    Αν πάντως δεν σας βγάλει ο δρόμος προς κάποια αίθουσα που παίζεται το φιλμ, θα σας πρότεινα να δείτε στο βίντεο το ανάλογου ύφους “Welcome to Colinwood” του George Clooney που είναι και πολύ καλύτερο σαν φιλμ και δεν αντιγράφει…


     
     
    Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

    Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.