• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
CineDVD


Τετ 27 Απρ 2005

ΦΑΝΤΑΣΜΑ-ΓΟΡΙΑ!




Μεγάλη Εβδομάδα και οι περισσότεροι, έχοντας πιθανότατα βαρεθεί την 25η Annual Repetition του “Jesus Of Nazareth”, θα αναζητήσετε στις προθήκες του Videorama της γειτονιάς σας, ταινίες που θα σας κρατήσουν οικιακή συντροφιά μέχρι να φτάσει η Ανάσταση, η μεγαλύτερη γιορτή της Χριστιανοσύνης. Αρκετά σημαντικές οι προτάσεις και για αυτό το επταήμερο, αναμένωντας βέβαια την - περιορισμένων δυνατοτήτων τελικά – κυκλοφορία του περίφημου “Oldboy”. Τον τίτλο της καλύτερης έκδοσης κερδίζει με άνεση θα έλεγα, η κινηματογραφική μεταφορά του μιούζικαλ “The Phantom Of The Opera”, που μόλις έκανε την εμφάνιση του σε δίσκο από την Prooptiki, ενώ τόσο ο ολοκαίνουργιος “Alfie” όσο και η ημιτελής “Vera Drake” ξεχωρίζουν από ένα πλήθος κυκλοφοριών.





25 λέξεις – Η νεαρή και αδόκιμη σοπράνο Κριστίν, γίνεται μέσα σε ένα μόλις βράδυ η πρώτη φωνή της Παρισινής Όπερας. Πίσω από την καταξίωση της κρύβεται όμως ο «Άγγελος της Μουσικής», μια μυστηριώδης φιγούρα που είναι για χρόνια εγκατεστημένη στα έγκατα του περίφημου κτιρίου!

Στο Ράφι – Ουσιαστικά μετά την δισυπόστατη “Evita”, μια ταινία που κάθε φορά που την ξαναβλέπω μου αρέσει όλό και πιο πολύ, το “Phantom Of The Opera” είναι η δεύτερη απόπειρα μεταφοράς ενός εκ των μουσικών έργων του Andrew Lloyd Webber στην μεγάλη οθόνη. Αν εξαιρέσω βεβαίως την ιδιαιτέρως μέτρια κινηματογραφική προσαρμογή του “Jesus Christ Super Star”, που γνώρισε όπως ήταν φυσικό την αποτυχία, ο σπουδαίος Βρετανός συνθέτης, δεν έδειχνε μέχρι πρόσφατα να πολυνοιάζεται για το αν τα τόσο επιτυχημένα θεατρικά έργα, που κυριολεκτικά έσπασαν ταμεία σε Λονδίνο και Μπρόντγουει, θα προβάλλονταν κάποια στιγμή στην σκοτεινή αίθουσα.

Έχοντας παρακολουθήσει σχεδόν στο σύνολο του το έργο του μεγάλου Webber, πιστεύω πως θα ήταν λίγο δύσκολο το “Φάντασμα της Όπερας” να μην αποκτούσε κάποια στιγμή την κινηματογραφική του εκδοχή. Και αυτό το σκεπτικό στηρίζεται σε δύο σημεία. Πρώτον πως πρόκειται για το έργο του με την πιο όμορφη θεματολογία και δεύτερον επειδή στο παρελθόν υπήρξαν τουλάχιστον πέντε – τόσες τουλάχιστον έχω παρακολουθήσει – διαφορετικές εκδόσεις σε ταινία του φανταστικού διηγήματος του Gaston Leroux.

Από την πρώτη όμως φορά που το πανί συνάντησε την μορφή του Φαντάσματος, στις αρχές της δεκαετίας του 20’, με τον Lon Chaney σε βουβό μοτίβο να σκορπά τον τρόμο στην γαλλική πρωτεύουσα, μέχρι και την πολύ πρόσφατη gore εκδοχή του Argento, η νουβέλα του Leroux πέρασε πολλές διακυμάνσεις με πιο σημαντική φυσικά την μελοποίηση της από τα χέρια του μάγου Sir Andrew. Μόλις όμως στα 2003, δύο δεκαετίες σχεδόν μετά την πρεμιέρα στο Λονδίνο με τον Michael Crawford και την Sarah Brightman στους κεντρικούς ρόλους, πάρθηκε η απόφαση της μετατροπής του θεατρικού σε κινηματογραφικό. Ένα ρίσκο που δεν ήταν εύκολο για τον Webber αφού διακυβεύονταν – κυρίως – η φήμη ενός από τα σπουδαιότερα μουσικά έργα του.

Είναι αλήθεια πάντως πως από την πρώτη στιγμή η επιλογή του ονόματος του Joel Schumacher για την θέση του σκηνοθέτη ξένισε αρκετούς, που γνωρίζουν το πόσο αλλοπρόσαλλη είναι η ματιά του. Αρκεί απλά να μελετήσει κανείς τις τελευταίες του δημιουργίες που αλματωδώς μεταπηδούν από το ένα θέμα στο άλλο – από την μαχόμενη “Veronica Guerin” στο 70λεπτο απρόσμενο χιτ “Phone Booth” – για να αντιληφθεί κανείς πως μάλλον ο Schumacher αναζητά εναγωνίως ταυτότητα. Στο “Phantom” πάντως προσπαθεί να σταθεί όσο το δυνατόν πιο ουδέτερος , αφήνοντας την μουσική σε συνδυασμό με τα υπέροχα σκηνικά του Anthony Pratt, να οδηγήσουν από μόνα τους την υπόθεση.

Εξίσου δύσκολη υπήρξε και η επιλογή των πρωταγωνιστών, αφού οι διαβουλεύσεις για το αν έπρεπε ο Crawford - ένας θεατρικός ηθοποιός που ταυτίστηκε με τον ρόλο - να υποδυθεί το Φάντασμα, ή να δοθεί η ευκαιρία σε κάποιον νεότερο. Τελικά επιλέχτηκε η δεύτερη λύση, αφού ο Gerard Butler, που πήρε το χρίσμα, διέθετε και εμφανισιακά την γοητεία που απαιτούσε ο ρόλος. Και σε γενικές γραμμές δεν θα έλεγα πως τα πήγε άσχημα, αν αναλογιστεί κανείς πως είχε να κοντραριστεί στην συνείδηση όσων είχαν παρακολουθήσει το θεατρικό, με τον απόλυτο κάτοχο του ρόλου.

Από την μεριά της πρωταγωνίστριας, η επιλογή ήταν σαφέστατα λιγότερο δύσκολη, αφού η νεαρή αλλά με σημαντική φιλμική παρουσία την τελευταία χρονιά (The Day After Tomorrow, Mystic River) Emmy Rossum, κάλυπτε τις προϋποθέσεις που είχε καθορίσει ο σκηνοθέτης: Να είναι κάτω από είκοσι, να είναι όμορφη και να διαθέτει καλή φωνή. Τελικά η ερμηνεία της ως Κριστίν, η ορφανή κοπέλα που κάτω από την καθοδήγηση του Φύλακα Αγγέλου της κερδίζει το θερμό χειροκρότημα του απαιτητικού κοινού της Όπερας, είναι αξιόλογη και δείχνει πως η αδύνατη σγουρομάλλα έχει μέλλον. Πλάι της στέκεται – εμφανώς εκτός νερών αφού δεν είναι κινηματογραφικός ηθοποιός – ο Patrick Wilson, ως Ραούλ, ο φίλος από τα παιδικά χρόνια που κερδίζει την καρδιά της και η εξαίρετη βρετανίδα ρολίστα Miranda Richardson ως Μαντάμ Ζιρί, η γυναίκα που την πήρε υπό την κηδεμονία της, πριν πολλά χρόνια. Ικανοποιητική και η παρουσία της χαμένης τελευταία Minnie Driver, ως ντίβα Καρλότα, ρόλος που σε πολλά σημεία «σπάει» το ακραίο του δράματος.

Disc – Ακολουθώντας την μόδα των ημερών, η Prooptiki προσφέρει την ταινία σε δύο εκδόσεις ψηφιακού δίσκου, μία προς ενοικίαση και μία προς πώληση, που θα ακολουθήσει σε λίγες ημέρες. Η μονόδισκη έκδοση που ήδη υπάρχει στις προθήκες, περιλαμβάνει μόνον το κυρίως θέμα, φροντίζοντας όμως ταυτόχρονα προσφέρονται στον θεατή οι ιδανικότερες συνθήκες παρακολούθησης. Από το καλοφτιαγμένο μενού, που κυριαρχεί όπως είναι φυσικό το πασίγνωστο μουσικό θέμα και γίνονται οι επιλογές μπάντας και υποτίτλων και τα πρώτα ασπρόμαυρα λεπτά του φιλμ, έγινε σαφές πως η παραγωγή του “Phantom” είναι ξεχωριστή.

Θα πρέπει αρχικά να σταθώ στο ηχητικό κομμάτι του δίσκου, που είναι και αυτό που ενδιαφέρει σίγουρα περισσότερο εφόσον πρόκειται για μια μουσική κατά βάση ταινία, το οποίο με εντυπωσίασε από τις πρώτες κιόλας στιγμές.
Πολύ πριν η Παρισινή Όπερα αποκτήσει χρώμα και αρχίσει το ταξίδι στα παρασκήνια, στην σκηνή και κατόπιν στα έγκατα του κτιρίου της Γαλλικής πρωτεύουσας, η προτεινόμενη μπάντα DTS 5.1 γέμισε με ήχους το δωμάτιο, δίνοντας υπόσχεση για ένα φαντασμαγορικό υπερθέαμα. Και πραγματικά στο σύνολο του το “Phantom” δεν άφησε κανένα απολύτως περιθώριο για παράπονο. Η σκηνή μάλιστα που η Κριστίν έρχεται για πρώτη φορά σε επαφή με τον Άγγελο της Μουσικής, μέσω ενός καθρέφτη, καταχωρήθηκε ήδη στις πιο αγαπημένες μου, αφού οι δυνατοί διάλογοι δοκιμάζουν, τις αντοχές όχι μόνον του κεντρικού αλλά και όλων των περιφερειακών ηχείων. Άψογη δουλειά!!!

Οπτικά και σε ότι αφορά την εικόνα που προσφέρεται σε κάδρο αναμορφικό 2.35/1, υπάρχουν μερικά προβληματάκια, κύρια στις σκηνές που φωτίζονται μόνο από μερικά κεριά και οι μεγάλες επιφάνειες εμφανίζουν το φαινόμενο του pixelation. Κατά τα άλλα τα χρώματα αποδίδονται πολύ όμορφα σε όλους τους καφετί τόνους τονίζοντας το κλασσικό της περιόδου που αναφέρεται η υπόθεση (1870).

Η συλλεκτική έκδοση που προβλέπεται να κυκλοφορήσει σε περιορισμένα αντίτυπα την εβδομάδα του Πάσχα, αρχικά εκπλήσσει από το περιτύλιγμα της αφού προσφέρεται σε ένα διπλό σετ όμορφα τοποθετημένο σε μια βελούδινη καλαίσθητη κασετίνα. Ο πρόσθετος δίσκος είναι γεμάτος με στοιχεία γύρω από το πώς φτιάχτηκε το φιλμ και εκτός βέβαια από το τυπικό Promotional “Making Of”, υπάρχουν συνεντεύξεις με τους πρωταγωνιστές, αφιέρωμα στο έργο των σκηνογράφων και των υπευθύνων για την ένδυση, στιγμές από την ηχογράφηση των τραγουδιών στο στούντιο Abbey Road και αναφορές στον θρύλο που είναι βασισμένη ολόκληρη η ιστορία του Leroux. Το σημαντικότερο extra όμως αφορά πολύ σπάνια πλάνα από την θεατρική παράσταση όπως παίχτηκε σε σκηνή του Λονδίνου για να επιχειρήσετε μια μικρή σύγκριση των δύο εκδοχών του έργου. Συλλογή πραγματικό διαμάντι!

Μμμμ… - Ήμουν απόλυτα βέβαιος από την αρχή πως η οικιακή έκδοση του “Phantom Of The Opera” θα μου κέντριζε το ενδιαφέρον πολύ περισσότερο από την theatrical. Η σχέση του DVD με ένα ποιοτικό home cinema είναι αμφίδρομα ποιοτική, αφού η απόδοση και των δύο ανεβαίνει κατακόρυφα όσο κυλούν τα λεπτά. Αναμφίβολα για τους λάτρεις των μιούζικαλς αποτελεί πρόταση προς παρακολούθηση ενώ οι συλλέκτες που θα αποκτήσουν την διπλή limited edition θα προσθέσουν στην συλλογή τους ένα πραγματικό διαμάντι!

ΕΙΚΟΝΑ –
7/10 Stars
7/10 Stars
7/10 Stars
7/10 Stars
7/10 Stars
7/10 Stars
7/10 Stars (7/10)
ΗΧΟΣ –
9/10 Stars
9/10 Stars
9/10 Stars
9/10 Stars
9/10 Stars
9/10 Stars
9/10 Stars
9/10 Stars
9/10 Stars (9/10)
EXTRAS –
8/10 Stars
8/10 Stars
8/10 Stars
8/10 Stars
8/10 Stars
8/10 Stars
8/10 Stars
8/10 Stars (8/10)
THE PHANTOM OF THE OPERA – –
7/10 Stars
7/10 Stars
7/10 Stars
7/10 Stars
7/10 Stars
7/10 Stars
7/10 Stars (7/10)







25 λέξεις – Όμορφος, δυναμικός, σίγουρος, γεμάτος αυτοπεποίθηση αλλά και ματαιοδοξία ο Άλφι, οδηγός πολυτελών αυτοκινήτων, παιδεύει νύχτα μέρα όσες γυναίκες έλκονται από την θανάσιμη γοητεία του. Έχει όμως ο καιρός γυρίσματα, Άλφι!

Στο Ράφι – Δεν χρειάζεται να είναι κάποιος πολύ μεγάλης ηλικίας για να γνωρίζει πως με τον ρόλο του χαρισματικού στο να ρίχνει γυναίκες Άλφι Έλκινς πριν από τέσσερις ακριβώς δεκαετίες ξεκινούσε η καριέρα του πιο εκφραστικού βρετανού ηθοποιού μεταπολεμικά, του Michael Caine.
Έχοντας πιθανότατα στερέψει από ιδέες, αλλά ζητώντας και να υποστηρίξουν το σκληρά εργαζόμενο πουλέν τους, που ακούει στο όνομα Jude Law, οι κύριοι της Paramount αποφάσισαν να μεταφέρουν την δράση από το μόνιμα συννεφιασμένο Λονδίνο στην πολύβουη Νέα Υόρκη, κρατώντας όμως μέσω κάποιων μικρών λεπτομερειών (το στενό μαύρο κοστούμι του Άλφι, η βέσπα) το ύφος της δεκαετίας του 60. Εδώ είναι ίσως και το σημείο που μου τα χαλά η συνταγή, αφού ναι μεν οι προθέσεις είναι καλές, το τελικό αποτέλεσμα μοιάζει αισθητά αδύναμο. Ποιος είναι ο φταίχτης?

Με ευκολία θα μπορούσα να ρίξω τις ευθύνες στον δημιουργό Charles Shyer, που εκτός από το One man show του Steve Martin στο “Father Of The Bride” δεν έχει παρουσιάσει κάτι αξιόλογο. Όχι όμως, δεν είναι αυτός ο μοναδικός υπαίτιος, που η ταινία δεν κερδίζει απόλυτα τον θεατή. Έχοντας πολύ πρόσφατη στην μνήμη μου την εικόνα του πρώτου “Alfie” νομίζω πως οποιοδήποτε ριμέικ θα έπρεπε να διατηρήσει αναλλοίωτη την «βρετανικότητα» ενός από του πιο κλασσικούς χαρακτήρες που έβγαλε η Γηραιά Αλβιόνα.

Πάντως το σπονδυλωτό μέχρι του σημείου που ξεσπά η εκδίκηση φιλμ είναι δοσμένο έξυπνα και θα έλεγε κανείς πως για να γραφτεί το σενάριο έχουν καθίσει γύρω από ένα στρογγυλό τραπέζι όλες οι εκπρόσωποι των παγκόσμιων φεμινιστικών κινημάτων. Λάθος! Τόσο η βασική ιστορία όσο και η σύγχρονη μεταφορά του είναι γραμμένη από κυρίους, που μάλλον εντοπίζουν λάθη στην συμπεριφορά γυναικάδων όπως ο mr.Έλκινς!

Ανάμεσα στα (φαινομενικά) θύματα της ακαταμάχητης έλξης του Jude Law – τον οποίο μάλλον υπερεκτίμησα κάποτε στο “Enemy At The Gates”, ξεχωρίζει η μορφή της αειθαλούς Susan Sarandon στο ρόλο της πάμπλουτης μοιραίας χήρας, ενώ τόσο η Marisa Tomei, ως χωρισμένη μητέρα, αλλά και η Nia Long ως μνηστή του καλύτερου φίλου – αν είναι δυνατόν! – παίζουν αρκετά καλά. Η έκπληξη πάντως ακούει στο όνομα Sienna Miller, που προσωπικά με κέρδισε, ως αδύναμος χαρακτήρας αντιμετωπιζόμενος από τον άκαρδο Άλφι με έντονη σκληρότητα.

Disc – Για την έκδοση της Odeon σε DVD έχω να κάνω πολύ καλά σχόλια αναφέροντας πως διαφέρει αισθητά – προ το καλύτερο - από την αντίστοιχη ευρωπαϊκή που έθεσα σε σύγκριση μαζί της. Πιο δυνατό σημείο της έκδοσης θα επέλεγα την ηχητική μπάντα Dolby Digital 5.1 που δεν προσφέρει μεν τίποτα σημαντικό από πλευράς περιφερειακών εφέ, περιορίζοντας την ύπαρξη της στο κεντρικό φάσμα των διαλόγων, αλλά προσφέρει ένα όμορφο μουσικό σάουντρακ που αποτελεί συνύπαρξη δύο πολύ σημαντικών προσωπικοτήτων: του Mick Jagger και του Dave – Eurythmics – Stewart.

Η εικόνα δίνεται σε αναμορφικό widescreen κάδρο 1.85/1 και είναι πεντακάθαρη από σημάδια και στίγματα, εξαιρετικά λεπτομερής και ευκρινής αν και νομίζω πως σε πολλά σημεία τα χρώματα έχουν ξεφύγει από το φυσικό τους σε μια προσπάθεια επιστροφής του ύφους των 60s. Πάμπολλα τα πρόσθετα όπου εκτός από τους δύο (!) παράλληλους σχολιασμούς από τους συντελεστές, υπάρχουν μίνι αφιερώματα στο πως γυρίστηκε το φιλμ (Round table και World Of Alfie), στις ηθοποιούς που συμμετέχουν (The Women Of Alfie) αλλά και σε άλλες φάσεις της παραγωγικής διαδικασίας όπως το μοντάζ και η γραφή του μουσικού σκορ. Οκτώ κομμένες σκηνές, πολλά σκίτσα και βεβαίως τρέιλερ γεμίζουν τον χορταστικό δίσκο της Paramount.

Μμμμ… - Ας φανταστούμε λοιπόν πως παλαιότερος “Alfie” δεν υπήρξε ποτέ, πως ο Jude Law είναι ο ιδανικότερος για να ερμηνεύει το απόλυτο κινηματογραφικό αρσενικό και πως η Νέα Υόρκη είναι η πρωτεύουσα της παγκόσμιας κουλτούρας! Δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια μικρή υποχώρηση στο να παρακολουθήσουμε τον Άλφι τον νεότερο, τουλάχιστον με την συμπάθεια που δικαιούται…

ΕΙΚΟΝΑ –
6/10 Stars
6/10 Stars
6/10 Stars
6/10 Stars
6/10 Stars
6/10 Stars (6/10)
ΗΧΟΣ –
7/10 Stars
7/10 Stars
7/10 Stars
7/10 Stars
7/10 Stars
7/10 Stars (7/10)
EXTRAS –
7/10 Stars
7/10 Stars
7/10 Stars
7/10 Stars
7/10 Stars
7/10 Stars
7/10 Stars (7/10)
ALFIE
6/10 Stars
6/10 Stars
6/10 Stars
6/10 Stars
6/10 Stars
6/10 Stars (6/10)







ΚΥΚΛΟΦΟΡΟΥΝ ΑΚΟΜΗ
VERA DRAKE
Αναμφίβολα η πιο υπερτιμημένη ταινία της περιόδου που διανύουμε. Έχοντας μελετήσει στο σύνολο του το έργο του Mike Leigh μπορώ να πω πως πλέον δεν με συγκινεί η ειλικρινής διάθεση του να παρουσιάσει ένα θέμα που μαστίζει τις σύγχρονες κοινωνίες, από την στιγμή που πεισματικά αρνείται να πάρει θέση στο αν αυτό είναι σωστό ή λάθος. Και ειδικά στην προκειμένη περίπτωση θα περίμενα όχι μόνο να αναφέρει – όχι μόνον ο Leigh αλλά οποιοσδήποτε άτολμος σκηνοθέτης – πως η κυρία Ντρέικ, ότι έκανε απλά λάθος, αλλά η πράξη της αφορά το μαζικότερο έγκλημα που γνωρίζει η σημερινή μας κοινωνία.


Ουσιαστικά η ταινία περιστρέφεται γύρω από ενέργειες της καθαρίστριας Βέρα Ντρέικ, που ως άλλος Θεός, με εντελώς πρωτόγονο και επικίνδυνο τρόπο, αποφασίζει να μην δώσει το δικαίωμα στην ζωή στις αγέννητες ψυχές που μεγαλώνουν μέσα στο σώμα νεαρών και επιπόλαιων δεσποινίδων, στο μεταπολεμικό Λονδίνο.
Και όλα αυτά με το πρόσχημα πως τις βοηθά. Απίστευτα φυσική στην ερμηνεία της η Imelda Staunton σε ότι αφορά την κυνικότητα της ματιάς της Κυρίας Ντρέικ, που φυσικά μόλις βλέπει τα σκούρα να πλησιάζουν σπάει στο ανακριτικό τραπέζι. Εντελώς άδικα βεβαίως η ταινία άφησε έξω από δυνατές πεντάδες των φετινών Oscars πολύ σημαντικότερες παραγωγές – όπως για παράδειγμα το θείο Δράμα του Gibson – αφού ουσιαστικά ασχολείται με το μείζον πρόβλημα παρακολουθώντας το από χιλιόμετρα. Εκτός και δεν κατάλαβα εγώ καλά και ο Leigh – στην πιο ατυχή στιγμή της καριέρας του - δεν ασχολείται με τις αμβλώσεις αλλά παρουσιάζει την βιογραφία μιας φτωχής και γεμάτη έγνοιες Λονδρέζας… Κακή η έκδοση DVD της Prooptiki, που σίγουρα δεν είχε την δυνατότητα να παρουσιάσει κάτι πληρέστερο, αφού είναι γνωστή η μετριότητα των τεχνικών χαρακτηριστικών των σύγχρονων ανεξάρτητων Βρετανικών παραγωγών.

Βαθμολογία:
4/10 Stars
4/10 Stars
4/10 Stars
4/10 Stars (4/10)




Το CineDVD είναι μια προσφορά του



 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.