• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Breaking the Waves (1996)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Δαμάζοντας τα Κύματα

Σινεφίλ | 159' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Παρ 6 Δεκ 1996
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 2/3/2004
Διανομή: Ονο Films
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Digital
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.65 %
Αξιολόγηση: 7.99/107.99/107.99/107.99/107.99/107.99/107.99/107.99/10   (7.99/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Υψηλή (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 15 και 50%)




- Υπότιτλος:

Ο έρωτας είναι απόλυτη εξουσία.

 

- Κριτική από το Cine.gr:


Έχουν περάσει μόλις 7 χρόνια απ’ το έτος παραγωγής του κι όμως το Δαμάζοντας τα Κύματα, για κάποιους (όχι και για τον συντάκτη αυτού του κειμένου) η καλύτερη ταινία του Lars Von Trier και σίγουρα αυτή που έκανε το Δανό σκηνοθέτη διεθνώς γνωστό, προβάλλεται σε επανέκδοση στους ελληνικούς κινηματογράφους.

Πρόκειται για ένα ερωτικό δράμα με κάποια μεταφυσικά στοιχεία που ακροβατεί στα όρια του μελό, με πολλά ενδιαφέροντα στοιχεία κι ένα μικρό παράπονο για τα μικρά ψεγάδια που κόβουν πόντους απ’ το τελικό αποτέλεσμα.

Μέσα σε ένα θρησκόληπτο περιβάλλον, σε μια κλειστή επαρχιακή Σκοτσέζικη κωμόπολη του 1970, η Bess (ίσως η καλύτερη ερμηνεία της Emily Watson σε ολόκληρη την καριέρα της και σίγουρα ένα απ’ τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία της ταινίας) είναι η… χαζή του χωριού, αιχμάλωτη της υποκρισίας της προτεσταντικής εκκλησίας, των πιέσεων φίλων και γνωστών και ενός έρωτα που γι’ αυτήν σημαίνει περισσότερα κι απ’ την ίδια τη ζωή της. Ο εκλεκτός της καρδιάς της (στο ρόλο του Jan ο επίσης πολύ καλός Stellan Skarsgerd, σχεδόν μόνιμος συνεργάτης του Trier), είναι ναυτικός. Λίγες μέρες μετά το γάμο τους, ο Jan επιστρέφει στο καράβι, αλλά η Bess που εκτός των άλλων έχει μια… ιδιαίτερη επικοινωνία με το Θεό, κλαίει και προσεύχεται να γυρίσει, προκαλώντας (;) άθελά της σοβαρό ατύχημα που όντως τον αναγκάζει να γυρίσει πίσω, σε κακή όμως κατάσταση, κατάκοιτο και σακατεμένο απ’ τη μέση και κάτω. Προκειμένου να μη χάσει τη θέληση για ζωή, ο Jan ζητά απ’ τη σύζυγό του να αποκτήσει εραστή και να του διηγείται τις ιστορίες της καθώς, όπως ισχυρίζεται, μόνο ο έρωτας μπορεί να τον κρατήσει ζωντανό. Και η Bess θα υπακούσει θεωρώντας ότι με αυτό τον τρόπο θα τον σώσει…

Το σενάριο του Trier, αν και η γενική ιδέα δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο (η παθολογική αγάπη μιας καθυστερημένης κοπέλας για τον άρρωστο σύζυγο που την οδηγεί σε πράξεις αυτοθυσίας δεν είναι ιδιαίτερα πρωτότυπο σαν θέμα), δημιουργεί πραγματικά εμπνευσμένους όσο και αμφιλεγόμενους χαρακτήρες που κεντρίζουν το ενδιαφέρον του θεατή και επιδέχονται πολλών ερμηνειών. Δυστυχώς όμως, η δουλειά του χωλαίνει κάπως λόγω των υπερβολικών σε κάποια σημεία μεταφυσικών αναφορών, ενώ δεν καταφέρνει να αποφύγει το μελόδραμα ειδικά προς το τέλος. Παρόλα αυτά, είναι εντυπωσιακός ο τρόπος με τον οποίο αποκαλύπτονται σταδιακά όλοι οι χαρακτήρες της ταινίας, πράγμα που έχει ως αποτέλεσμα ανά 10 λεπτά να αλλάζει η γνώμη του θεατή κι έτσι να διατηρεί αμείωτο (ή μάλλον αυξανόμενο) το ενδιαφέρον για τα τεκταινόμενα.

Η σκηνοθεσία, πρώιμο στάδιο της τεχνικής του Δόγματος, με αργά, «επιμελώς ατημέλητα» πλάνα, εντυπωσιακά τοπία, είναι σίγουρα στα υπέρ του Breaking the Waves, όπως και η παρουσίαση της ιστορίας σε ξεχωριστά -ονομαστικά- κεφάλαια, η εμμονή του Trier στους χαρακτήρες του με μεγάλα πλάνα που απλά ακολουθούν τις αντιδράσεις και τις εκφράσεις των ηρώων του και τέλος η κινηματογράφηση του μεγαλύτερου μέρους (όχι όλης της ταινίας) σε ψηφιακή κάμερα. Ωστόσο, ίσως οι αργοί ρυθμοί και η μεγάλη διάρκεια της ταινίας κάπου να κουράζουν, με εξαίρεση το τέλος που πραγματικά σε αφήνει με ανοιχτό το στόμα.

Οι ερμηνείες σχεδόν όλων των ηθοποιών που εμφανίζονται (με μικρή εξαίρεση τους λίγο… γραφικούς ρόλους των φίλων του Jan καθώς και του γιατρού Adrian Rawlins), είναι ίσως ότι καλύτερο έχει να επιδείξει η συγκεκριμένη ταινία. Η Emily Watson είναι καταιγιστική. Σε έναν εξαιρετικά δύσκολο ρόλο, καταφέρνει να εξωτερικεύσει όλα τα συναισθήματα της Bess και ταυτόχρονα να μας βάλει σε βαθιά σκέψη για το ποιόν του χαρακτήρα που υποδύεται. Στα highlights οι σκηνές… επικοινωνίας με το Θεό (όσο κι αν ξενίζουν στο καλογραμμένο κατά τα άλλα σενάριο λόγω της μεταφυσικής χροιάς που δίνουν στην ταινία), καθώς και αυτές όπου η Bess αδυνατεί να χωρέσει στο αγαθό μυαλό της τα τεκταινόμενα. Ένα επίπεδο πιο πάνω απ’ το αναμενόμενο.

Ο Stellan Skarsgerd, περισσότερο μετά το ατύχημα του Jan, αποτελεί ένα ακόμα θετικό στοιχείο, τα φώτα όμως πέφτουν περισσότερο στην κάπως αυταρχική, κάπως υπερπροστατευτική αδελφή της Bess, Katrin Cartlidge, νοσοκόμα στο επάγγελμα και τις περισσότερες φορές η φωνή της λογικής που γλιτώνει ή προσπαθεί να γλιτώσει την αδελφή της από πολλά προβλήματα. Ο δυναμικός και αυστηρός χαρακτήρας της μητέρας της Bess, που όμως κάποια στιγμή προς το τέλος σπάει μπροστά στο θέαμα της κόρης της, Sandra Voe, είναι μικρός αλλά καθοριστικός.

Στα θετικά της ταινίας θα πρέπει να προστεθεί και η όμορφη μουσική της, δια χειρός Joachim Holbek, ωστόσο θα πρέπει να τονιστεί ότι το Δαμάζοντας τα Κύματα δεν απευθύνεται σε όλους αλλά κυρίως στους υπομονετικούς σινεφίλ και τους εξοικειωμένους με το έργο του Lars Von Trier θεατές.

Βαθμολογία: 7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7,5/10 Stars (7.5/10) (αν έλειπαν αυτές οι μεταφυσικές αναφορές…)

Γιάννης Δηράκης




Ιδιόρρυθμο αλλά συγκλονιστικό δράμα του 1997 του γνωστού και πάντα τολμηρού τρελοδανού σκηνοθέτη με διακρίσεις στις Κάννες και σε πολλά ακόμη φεστιβάλ, έκανε πάταγο όταν προβλήθηκε. Σε μικρή κοινωνία ψαράδων στη Σκοτία του ’70 η μυστήρια νεαρή Μπες αγνοεί τις ενδοοικογενειακές αντιρρήσεις και παντρεύεται τον κοσμογυρισμένο εργαζόμενο σε πετρελαιοπηγές Γιαν, αλλά δεν προβλέπει το εργατικό ατύχημα που τον αφήνει παράλυτο και που αποτελεί την απαρχή της διαστροφής. Την παροτρύνει να πηγαίνει με άλλους και να του αφηγείται τις εμπειρίες της. Εξαιρετική η ερμηνεία της κας Γουότσον, τρομερή η φωτογραφία και η σκηνοθεσία, λαμβάνοντας βέβαια πάντα υπόψη το γνωστό Δόγμα της χειροκίνητης κάμερας και της γενικότερης ελευθερίας κινήσεων.

Βαθμολογία: 9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars (9/10)

Θάνος Νικηφορίδης




Παρασκευή 9 Φεβρουαρίου 2007

Η πρώτη ταινία του Lars von Trier στην αγγλική γλώσσα, γυρισμένη εξ’ ολοκλήρου με κάμερα χειρός, με τη δράση τοποθετημένη σε μία κωμόπολη της Βόρειας Σκωτίας. Το οπτικό αποτέλεσμα είναι μαγευτικό, ο φακός είναι συνεχώς αδιάκριτος και ηδονοβλεπτικός, ενώ οι σιωπές είναι σχεδόν ομιλούσες. Ο τρομερός Δανός αφηγείται με τη λογοτεχνική μέθοδο των κεφαλαίων και συνθέτει ένα ποιητικό μωσαϊκό, στο οποίο τα πάντα υπερβαίνουν τα συνήθη τους όρια, σε μία αναζήτηση της λύτρωσης. Η θυσία αποτελεί την υπέρτατη έκφραση της αγάπης και ο έρωτας αποκαθηλώνει και αντικαθιστά έναν Θεό απρόσιτο και σκληρό. Η Emily Watson μας αφήνει άφωνους.

Βαθμολογία: 8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars (8.5/10)

Κωνσταντίνος Σαμαράς (Cine Tv)




Τρίτη 9 Μαρτίου 2010

Ο Trier έχει μια μοναδική ικανότητα: καταφέρνει μέσα από την προσωπική του ζωή και τις κατά καιρούς προκλητικές δηλώσεις του να γίνει απίστευτα αντιπαθής, ταυτόχρονα όμως με κάθε του δημιουργία καταφέρνει όχι απλά να βουλώνει κάθε στόμα, αλλά να φαίνεται ανθρωπιστής και φιλάνθρωπος. Πώς γίνεται αυτό; Ε, είναι ένας γνήσιος καλλιτέχνης που ξέρει να προκαλεί και να διχάζει, αλλά πάνω απ`όλα να προβληματίζει το κοινό του και να μην αφήνει κανένα κατεστημένο όρθιο.

Εδώ, ξεκινώντας από το γάμο μιας ανισόρροπης μεν ηθικής δε γυναίκας με έναν εργάτη, μας δίνει την απόλυτη παραβολή πάνω στον έρωτα και τη θυσία στο βωμό αυτού. Μας δίνει μια ταινία σίγουρα δύσκολη και δυσνόητη. Πέρα, όμως, απ`αυτά είναι ένα έργο τέχνης που πρέπει να απολαύσετε δίχως παρωπίδες και προκαταλήψεις. Αντιλήψεις του τύπου «ο Trier είναι μισογύνης, μισάνθρωπος, άθεος και αντικοινωνικός» μονάχα σε λάθος συμπεράσματα μπορούν να σας οδηγήσουν. Ο σκηνοθέτης εδώ μας καλεί να παρακολουθήσουμε ένα παραμύθι για ενήλικες και, όπως σε κάθε παραμύθι, κρύβει συμβολισμούς σε κάθε του βήμα και καταλήγει με ένα happy end-κάθαρση. Ο Trier δεν προσπαθεί να μας πείσει για τίποτα ούτε να μας επιβάλει κάποια αντίληψη, δεν τον ενδιαφέρει το τι και πόσα θα καταλάβουμε, τον ενδιαφέρει να δούμε την ταινία με τα δικά μας μάτια και να την εκτιμήσουμε ακριβώς γι`αυτό που είναι: ένα πραγματικό έργο τέχνης.

Για άλλη μια φορά πειραματίζεται με την κάμερα και ίσως κάποιους κουράσει με την ιδιόμορφη κινηματογράφηση. Δεν κουράζει, όμως, μονάχα με τη σκηνοθετική του ματιά, αλλά και με τη διάρκεια της ταινίας. Όταν, όμως, πίσω από κάθε πλάνο κρύβονται συμβολισμοί και το παραμικρό πλάνο οδηγεί λιθαράκι-λιθαράκι στο μεγαλειώδες φινάλε, νομίζω πως μπορούμε με αρκετή ευκολία να του συγχωρήσουμε τα 159 λεπτά και να τα απολαύσουμε μέχρι τέλους...

Βαθμολογία: 4/10 Stars4/10 Stars4/10 Stars4/10 Stars (4/5)

Σοφία Γουργουλιάνη


 
Legacy - kkonsta - Unverified - Πεμ 11 Σεπ 2003 - 13:24
Το λυρικο αριστουργημα του Trier δεν χρειαζεται ιδαιτερες συστασεις.Οι συγκλονιστικη ερμηνεια της Emily Watson σου κοβει την ανασα και παρα την εντονη τραγικοτητα της εκπεμπει νοτες αισιοδοξιας.Εξαλλου και στο επομενο του αριστουργημα(Dancer in the dark) η τραγικη ιστορια εμπλουτιζεται με αισιοδοξια και λαχταρα για ζωη.Παντα οι ηρωες του Trier αντιμετωπιζουν ακομα και τις μεγαλυτερες δυσκολιες της ζωης με δυναμισμο και εντονο παθος καθως αγαπανε με την ψυχη τους και θυσιαζονται μεμιας.Μια ταινια που πρεπει να την δειτε οσοι δεν την ειδατε οταν προβληθηκε στις αιθουσες.
kkonsta
 
Legacy - Γεώργιος Θεοδωράκης (Μετέωρος Άγγελος) - Unverified - Δευ 16 Φεβ 2004 - 00:14
«Δαμαζοντας τα κυματα» οπως δαμαζοντας τα παθη του εαυτου μας, δαμαζοντας τις αντιδρασεις του περιγυρου που δεν μας αφηνει να εκφραστουμε, να αγαπησουμε, να ζησουμε. Δαμαζοντας τα «πρεπει» και τους αγραφους και γραμμενους κανονες που εμποδιζουν την ανατολη της προσωπικοτητας και της φαντασιας. Δαμαζοντας τον πονο με το οπλο της θυσιας, δαμαζοντας ενα απλετο ερωτα που δεν περιοριζεται στα στενα ορια του κορμιου.

Ο Φον Τριερ πλαθει με εικονες αλληγορικες το συγγραμμα του για μια ευνουχισμενη πραγματικοτητα που στεκεται στην επιπεδη και βεβιασμενη λογικη των χαρακτηρισμων και της τοποθετησης ταμπελων σε ανθρωπους και γεγονοτα. (Βλεπουμε οτι η πρωταγωνιστρια κρινεται τρελη, αφαιρωντας της με αυτο τον τροπο η βαρυτητα της γνωμης). Ασχολειται επισης και με το παναρχαιο μηνυμα της θυσιας που ο σκηνοθετης αυτη τη φορα τοποθετει αναλογικα με το αποτελεσμα παιζοντας το παιχνιδι της αποδοτικοτητας των πραξεων.

Ο δρομος της πρωταγωνιστριας ειναι ο πιο κακοτραχηλος και βασιζεται στην ελπιδα και το αποτελεσμα της που δεν ειναι αλλη απο την εναποθετηση πιστης σε μια φαντασιωση πιο πραγματικη απο την καθημερινοτητα και πιο αρρωστημενη απο το θανατο, αυτον που την οδηγει στη λυτρωση…

Οι προαιωνιες καμπανες ειναι αυτες που συνοδευουν τον θεατη απο τον επιλογο του αριστουργηματος σιγα σιγα και σταδιακα στη δικη του αρενα οπου καλειται να παλεψει με ολες τις προκλησεις μιας προσκαιρης ζωης που χαριζεται σαν ανταλλαγμα για να εισελθει δειλα στις πυλες του παραδεισου. Εκει οι ανθρωποι δεν θα ειναι απαλλαγμενοι απο τις εμμονες τους και οι καμπανες της πιστης θα χτυπανε παντα…

Γεώργιος Θεοδωράκης (Μετέωρος Άγγελος)
 
Legacy - george alex - Unverified - Δευ 08 Μαρ 2004 - 13:55
Πολυ καλη ταινια αν και οχι το αριστουργημα που πολλοι λενε οτι ειναι το Δαμαζοντας τα Κυματα ειναι μια πολυ ιδιαιτερη ταινια. Ο Τριερ λιγο πριν το Δογμα 95 πειραματιζεται και εδω με την ψηφιακη καμερα. Μια ταινια που μιλαει για την αγαπη την θυσια και το θαυμα ολα αυτα πολυ δεμενα μαζι τους ομως για να το καταφερει αυτο ο Τριερ υπεπεσε σε αρκετα ατοπηματα οπως η μεγαλη δειαρκεια, η κατα στιγμες κουραστικη κινηματογραφηση και τα μελο στοιχεια. ομως η ταινια διαθετει ενα ακρως μεταφυσικο απογειωτικο φιναλε και την Έμιλυ Γουοτσον. Η τελευταια σε μια ανεπαναληπτη ερμηνεια εκτος απο τα εξωτερικα χαρακτηριστικα του αγριου και περιεργου χαρακτηρα της μας κοινωνει τους φοβους, τις σκεψεις και τη λογικη του αγγιζοντας πρωτογνωρα ερμηνευτικα βαθη. 8/10
george alex
 
Legacy - PAPALDAS - Unverified - Παρ 08 Οκτ 2004 - 05:29
ΕΧΕΙΣ ΔΕΙ CARL DRAYER
PAPALDAS
 
Βλέπετε τα πρώτα 4 σχόλια. Πατήστε εδώ για να εμφανιστούν όλα.

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.