• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


The Last Temptation of Christ (1988)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Ο Τελευταίος Πειρασμός

Θρησκευτική | 164' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Παρ 11 Νοε 1988
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 28/3/2006
Ημερομηνία κυκλοφορίας BluRay: 27/6/2013
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: (Dolby) Stereo
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.16 %
Αξιολόγηση: 7.96/107.96/107.96/107.96/107.96/107.96/107.96/107.96/10   (7.96/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Υψηλή (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 15 και 50%)




- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Τετάρτη 1 Οκτωβρίου 2003

Μια από τις πιο αμφιλεγόμενες, θρησκευτικές ταινίες, βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του δικού μας Νίκου Καζαντζάκη (γράφηκε το 1955), για το οποίο σχεδόν αφορίστηκε από την επίσημη εκκλησία εξαιτίας της διαφορετικής προσέγγισης της προσωπικότητας του Θεανθρώπου. Ενδεικτικά, πρέπει να αναφερθεί ότι το βιβλίο μπήκε στη ρωμαιοκαθολική λίστα των λεγόμενων «απαγορευμένων βιβλίων». Στην Αμερική μάλιστα, έγιναν προσπάθειες απαγόρευσης της κυκλοφορίας του στις βιβλιοθήκες, κάτι που, όπως ήταν αναμενόμενο, βοήθησε στην ένταξή του στα bestseller της εποχής.

Αλλά και η ταινία, αν και χάρισε στο Scorsese μία υποψηφιότητα για oscar καλύτερης σκηνοθεσίας, αποτέλεσε αφορμή αμέτρητων απόψεων και κριτικών: από τη μια η επίσημη θέση της εκκλησίας και των φανατικών της πίστεως που μιλούσαν για κατάφωρη έλλειψη σεβασμού προς το πρόσωπο του Θεανθρώπου και από την άλλη οι μη ανήκοντες στην παπική ή ορθόδοξη μερίδα ή σε κάποια άλλη θρησκεία γενικότερα που την αντιμετώπισαν ως άλλο ένα φιλμ που πραγματεύεται τη ζωή κάποιου ιστορικού προσώπου.

Η μεταφορά του βιβλίου στην οθόνη από τον Scorsese ήταν κάτι που τον απασχολούσε από τη δεκαετία του `70. Είναι γνωστή άλλωστε η τάση του για τη διαπραγμάτευση καταστάσεων σχετίζονται με τη θρησκευτικότητα (Mean streets και πάλι με τον Keitel, Bringing out the dead με το Nicolas Cage). Τα διάφορα προβλήματα και οι επικρίσεις ξεκίνησαν, μάλιστα, πολύ πριν αρχίσουν τα γυρίσματα της ταινίας. Ενώ το 1983, ως εταιρία παραγωγής είχε αναλάβει η Paramount Pictures και στους ρόλους του Ιησού και του Πόντιου Πιλάτου αντίστοιχα, είχαν επιλεγεί οι Aidan Quinn (αρχική σκέψη του σκηνοθέτη για το ρόλο αυτό ήταν ο Robert De Niro) και Sting, τελικά μερικές εβδομάδες πριν τα προγραμματισμένα γυρίσματα στο Μαρόκο, αποχώρησε φοβούμενη τις αντιδράσεις. Πιο θαρραλέα φάνηκε η Universal Studios, αλλά ανάγκασε το σκηνοθέτη να κάνει υποχωρήσεις σχετικά με το budget, θέτοντας ως μίνιμουμ τα $ 7.000.000, αφού έτσι κι αλλιώς δε θα ανήκε στις αποκαλούμενες «εμπορικές» ταινίες.

Η αλήθεια είναι ότι αποτελεί μια από τις ελάχιστες προσπάθειες που εστιάζουν στο χαρακτήρα και την προσωπικότητα του Ιησού, στις σκέψεις και τα συναισθήματά του, γι` αυτό και δεν πρέπει να περιμένει κανείς ταύτιση γεγονότων και πράξεων με αυτά που ήδη γνωρίζει από τα Ευαγγέλια: απλώς, χρησιμεύουν ως ένα χαλαρό πλαίσιο, αφού τα γεγονότα αλλάζουν για να εξυπηρετήσουν δραματικούς κυρίως λόγους. Δηλώνεται άλλωστε από το σκηνοθέτη ξεκάθαρα στην αρχή της ταινίας ότι αυτή βασίζεται στο βιβλίο και επιπλέον παραθέτει στην αρχή της ταινίας του την εισαγωγή τού συγγραφέα που αναφέρει: «Η κυριότερη αγωνία μου και το αποτέλεσμα που πηγάζει από τις χαρές και τις λύπες μου είναι η συνεχής και χωρίς οίκτο μάχη ανάμεσα στο πνεύμα και τη σάρκα.» Το γεγονός αυτό συνάδει και με τη συμφωνία των φιλοσοφικών απόψεων ανάμεσα στο μυθιστόρημα και την ταινία.

Το πιο σημαντικό είναι ότι δεν παρουσιάζεται ο Χριστός (Willem Dafoe) ως Υιός Του Θεού που ανέλαβε συνειδητά και αμετάκλητα μία συγκεκριμένη αποστολή προς εκπλήρωση (τη σωτηρία του κόσμου από τις αμαρτίες του), αλλά ως ένας άνθρωπος -τονίζεται αισθητά η ανθρώπινη υπόστασή Του σε σχέση με τη θεϊκή- που αν και βαθιά μέσα Του γνωρίζει το σκοπό της ύπαρξής Του, προσπαθεί να μην τον συνειδητοποιήσει, να πάει αντίθετα στο πεπρωμένο Του, που δεν είναι άλλο από το θέλημα του Θεού. Παραδέχεται ότι είναι ψεύτης και υποκριτής, επειδή αμαρτάνει, όχι τόσο σωματικά (είναι ο μόνος Εβραίος ξυλουργός που κατασκευάζει σταυρούς για τη σταύρωση των ενόχων διαφόρων αδικημάτων από τους Ρωμαίους, πράγμα για το οποίο είναι κατάπτυστος από τους συμπατριώτες Του), αλλά πνευματικά (αν και έχει πολλές άνομες επιθυμίες, δεν τις πραγματοποιεί, παρά μόνο τις σκέφτεται με τρόπο ηδονικό μόνο): κι αυτό επειδή, όπως και o ίδιος παραδέχεται πολλές φορές στη διάρκεια της ταινίας, φοβάται τις συνέπειες που θα υποστεί («ο φόβος είναι ο θεός μου»). Βιώνει μία ακατάπαυστη πάλη, από τη μια το θείο κάλεσμα, που φαίνεται να Τον τυραννάει ασταμάτητα και δεν είναι σε θέση να καταλάβει αν προέρχεται από το Θεό ή το διάβολο («τα νύχια χώνονται βαθιά μέσα στο κεφάλι μου»), και από την άλλη η ζωή που μπορεί να έχει ως ένας απλός άνθρωπος δίπλα στη γυναίκα που αγαπά από μικρό παιδί, τη Μαρία Μαγδαληνή.

Με άλλα λόγια ο κύριος πυρήνας, είναι η πάλη ανάμεσα στη σάρκα και το πνεύμα που βιώνει ο ίδιος, αλλά κατ` επέκταση και κάθε άνθρωπος μέσα στην ψυχή του.

Δυο φορές αναγκάζεται να καταφύγει στην έρημο για να ξεδιαλύνει τις συγκεχυμένες Του σκέψεις. Την πρώτη φορά κατορθώνει, να εξαγνιστεί από τις αμαρτίες Του, να καταλάβει τη διττότητα που διέπει το κάθε τι (ακόμα και τη διττότητα της ίδια Του της υπόστασης - Θεός και άνθρωπος μαζί), όπως φανερώνουν τα δύο φίδια που αναδύονται μέσα από τη γη την ώρα που κοιμάται, και να συμφιλιωθεί με το θείο. Καταλαβαίνει την έννοια της «αγάπης» που λίγο αργότερα αρχίζει να κηρύττει και εναποθέτει τις ελπίδες Του, για τις πρώτες προσπάθειές Του προσέγγισης των ανθρώπων («μέσα από το στόμα μου θα μιλάει ο Θεός») και πάλι στο θείο.

Μετά την επιλογή των μαθητών Του και τη συνάντηση και συνομιλία Του με τον Βαπτιστή, ο οποίος επιμένει ότι μόνο το «τσεκούρι» κι όχι η αγάπη είναι ο μόνος δρόμος που πρέπει να ακολουθήσουν οι προφήτες, αποφασίζει με συμβουλή του τελευταίου να ξαναπάει στην έρημο, όπου και απορρίπτει τους πειρασμούς του σατανά (με αποκορύφωμα τη συμβολική σκηνή, στην οποία αφού πάρει ένα μήλο από το δέντρο που εμφανίστηκε μπροστά του, το δαγκώνει και αυτό στάζει αίμα, με αποτέλεσμα να το πετάξει στο μέρος όπου εξαφανίστηκε ο διάβολος (ο εξαγνισμός του προπατορικού αμαρτήματος με το ίδιο Του το αίμα) και δέχεται να ακολουθήσει το δρόμο που Του πρότεινε ο Βαπτιστής.

Διαπιστώνοντας πως δεν μπορεί να είναι εκείνος που θα οδηγήσει σε επανάσταση τους Ιουδαίους, άρα και να εκπληρώσει τις προσδοκίες του Προδρόμου, (όσο κι αν παρακαλεί τον Πατέρα Του να Του επιτρέψει να διαλέξει το «τσεκούρι» κι όχι το σταυρό, η απάντηση που έρχεται είναι οι κόκκινες πληγές σε χέρια και πόδια που στάζουν αίμα) ζητά από τον Ιούδα να Τον προδώσει, γιατί αυτός είναι ο προορισμός Του.

Γυμνός πάνω στο σταυρό δέχεται τον τελευταίο πειρασμό από το διάβολο: τη δυνατότητα να ζήσει και να πεθάνει ως άνθρωπος κοντά στη Μαρία Μαγδαληνή πρώτα και μετά το θάνατό της κοντά στη Μάρθα και τη Μαρία, αδελφές του Λαζάρου. Καταλαβαίνοντας όμως, πως με την επιλογή Του αυτή προδίδει και τον κόσμο που πίστεψε στη διδασκαλία Του και τους μαθητές Του που τον ακολούθησαν, αλλά πάνω από όλα τον ίδιο Του τον επουράνιο Πατέρα, ξυπνά από το «όνειρο» και εκπληρώνει πανηγυρικά την αποστολή Του, αποδεχόμενος το πεπρωμένο Του, ύστερα από τις συνεχείς και βασανιστικές αμφιταλαντεύσεις Του, σε μια τελική στιγμή κάθαρσης.

Σημαντικό ρόλο στην ιστορία διαδραματίζει ο Ιούδας (Harvey Kaitel), ο οποίος παρουσιάζεται ως ο μόνος άνθρωπος που πραγματικά καταλαβαίνει τη σημαντικότητα του Ιησού και Τον προτρέπει να αναλάβει ηγετικό ρόλο ως αρχηγός της επανάστασης των Ιουδαίων ενάντια στους Ρωμαίους. Ο Χριστός στηρίζεται πάνω του ηθικά και αναπτύσσεται μεταξύ τους μια πολύ στενή σχέση. Το κυριότερο όμως, είναι πως, αν και ξέρει ότι πρέπει να είναι αυτός που θα προδώσει τον Κύριό Του, το αρνείται, και μόνο μετά από την έντονη παράκληση του Ιησού το κάνει. Ο Ιούδας είναι άλλωστε αυτός που ξεδιαλύνει το απατηλό του τελευταίου πειρασμού και κατηγορεί το Χριστό για προδοσία(!) (έντονη ανατροπή στο σημείο αυτό), αφού δε δέχτηκε τον προορισμό Του και προτίμησε να ξεφύγει από το θάνατο: είναι η συνείδησή Του. Με λίγα λόγια, αυτός είναι ο πραγματικός ήρωας, αυτός που με τη βοήθεια του οποίου κατορθώνει τελικά ο Ιησούς να σώσει τον κόσμο, χωρίς να θυμίζει σε τίποτα το διεφθαρμένο και χαμερπές άτομο των Γραφών.

Η Μαρία Μαγδαληνή (Barbara Hershey), ερωτευμένη από τα παιδικά της χρόνια με τον Ιησού (και στο μιούζικαλ "Jesus Christ Superstar" του Andrew Lloyd Weber, η Μαγδαληνή Τον συναντά και Τον ερωτεύεται, αλλά, όταν πια είναι πόρνη και ακούει τη διδασκαλία Του για πρώτη φορά), αλλά θεωρώντας ότι η απόρριψή της οφείλεται στο γεγονός ότι δεν είναι αρκετά άξια για να σταθεί στο πλευρό Του, βρίσκει διέξοδο στο επάγγελμα της πόρνης κι αργότερα, όταν αρχίζει τη διδασκαλία Του, τον ακολουθεί και είναι παρούσα ακόμα και στο Μυστικό Δείπνο, όπως και η μητέρα Του και οι αδελφές του Λαζάρου.

Οι μαθητές Του εμφανίζονται να μην καταλαβαίνουν ακριβώς το σκοπό και τη διδασκαλία Του , ακόμα και ο Πέτρος, που συχνά αποτελεί αντικείμενο σαρκασμού από τον Ιούδα. Εντύπωση προκαλεί η έντονη νεοϋορκέζικη προφορά τους.

Η μητέρα Του παρουσιάζεται να είναι ενάντια στο δρόμο που ακολουθεί ο γιο της. Αρνείται να δεχτεί τη θυσία Του, για να σώσει τον κόσμο, αμφιβάλλει για το αν οι φωνές που ακούει προέρχονται όντως από το Θεό κι όχι από το σατανά.

Ο Πόντιος Πιλάτος (David Bowie), αρνείται να προσπαθήσει να Τον καταλάβει («άλλο είναι να θες να αλλάξεις τον τρόπο ζωής των ανθρώπων κι άλλο τον τρόπο που σκέφτονται») και χωρίς δεύτερη σκέψη τον παραπέμπει, για να σταυρωθεί, κάτι που ξενίζει, αφού δεν υπάρχουν οι έντονες κατηγορίες εκ μέρους της φαρισαϊκής μερίδας για ανατροπή της Ρώμης. Το ρόλο αυτό αναλαμβάνει η εξήγηση του οράματος του προφήτη Δανιήλ (το άγαλμα που συμβολίζει τη Ρώμη) από τον Ιησού.

Ο Βαπτιστής είναι πολύ μεγαλύτερος ηλικιακά από το Χριστό και τα λόγια του θυμίζουν αυτά της Παλαιάς Διαθήκης, που βρίθουν σε αποκαλυπτικά υπονοούμενα, χωρίς ούτε μία αναφορά στη μετάνοια ή τη βασιλεία των ουρανών. Επιπλέον, παρουσιάζεται να γνωρίζει την προφητεία για το Μεσσία, χωρίς όμως, να Τον αναγνωρίζει στο πρόσωπο του Ιησού που έρχεται για να δεχτεί το βάπτισμά του.

Μικρός αλλά σημαντικός είναι και ο ρόλος του Απόστολου Παύλου, μέσα στο τελικό όραμα, ο οποίος κηρύττει για τη διδασκαλία, τη σταύρωση και την ανάσταση του Ιησού και, όταν ο τελευταίος τον απειλεί ότι θα αποκαλύψει την αλήθεια, εκείνος του απαντά πως αυτό που έχει σημασία δεν είναι το ψεύτικο του κηρύγματός του, αλλά η ελπίδα που αντλούν οι άνθρωποι από την ανάγκη να πιστεύουν στο θείο, να στηριχθούν σε κάτι ανώτερο από τους ίδιους.

Πρέπει να αναφερθεί ο «κύκλος» που διαγράφει η ταινία: ξεκινά με τον Ιησού να κατασκευάζει σταυρούς και τελειώνει με Αυτόν πάνω στο σταυρό.

Η ταινία μάς βάζει σε «πειρασμό» να σκεφτούμε και να αναλογιστούμε για το τι θα γινόταν αν τελικά η ανάσταση δεν αποτελούσε γεγονός, σαν ένα είδος εικονικής πραγματικότητας, που αναπόφευκτα όμως δεν μπορεί παρά να έχει το ίδιο τέλος. Όλοι θα έχουν αναρωτηθεί σε κάποια φάση της ζωής τους, για το πόσο σίγουρος ήταν ο Χριστός για τις αποφάσεις Του: για το αν είχε αμφιβολίες για τη θυσία Του: για το αν, πέρα από τη γνωστές στιγμές της αδυναμίας στον κήπο της Γεσθημανής και πάνω στο σταυρό, φοβόταν: για το αν μπορούσε να υπάρξει κάποιος άλλος τρόπος εκπλήρωσης της προφητείας, χωρίς τη σύμπραξη του Ιούδα, πράγμα που τον καθιστά αυτόματα έναν από τους μεγαλύτερους και πιο επαίσχυντους προδότες της ιστορίας. Γιατί να επωμιστεί ένας άνθρωπος ένα τόσο βαρύ έργο (αυτό δηλώνεται και κατά τη διάρκεια του διαλόγου του Ιησού με τον Ιούδα: - «Αν αγαπούσες τον Κύριό σου, θα μπορούσες να τον προδώσεις;»,

- « Όχι, γι` αυτό διαλέγω πιο εύκολο δρόμο: να σταυρωθώ».);

Οι συμβολικές και ταυτόχρονα «σοκαριστικές» σκηνές καταλαμβάνουν καίρια σημεία της ταινίας με μερικές από αυτές να είναι: η κατασκευή σταυρών (η προσπάθεια να συνηθίσει στην ιδέα του τέλους που Τον περιμένει). Η ζώνη με τα εσωτερικά καρφιά που δένει στη μέση του κάθε φορά που κουβαλάει έναν έτοιμο σταυρό (ο τρόπος αυτοτιμωρίας του για το κακό που διαπράττει). Τα δύο φίδια που βγαίνουν από τη γη, όταν για πρώτη φορά βρίσκεται στην έρημο ο Χριστός. Το φιλί στο στόμα του Ιησού πρώτα με το Βαπτιστή κι έπειτα με τον Ιούδα τη στιγμή που τον προδίδει. Ο πειρασμός του σατανά στην έρημο με το μήλο που δαγκώνει ο Χριστός και στάζει αίμα. Το ξερίζωμα και η προσφορά της καρδιάς Του στους μαθητές Του (η αγάπη που τους δείχνει και τους ενώνει). Το αίμα που στάζει από το στόμα του Πέτρου, αφού πιει από το κρασί του Μυστικού Δείπνου. Ο γυμνός Εσταυρωμένος και φυσικά, όλη η σκηνή του τελευταίου πειρασμού με το απότομο τέλος, σαν να τελείωσε ακριβώς εκείνη τη στιγμή η μπομπίνα με το φιλμ.

Έξοχη η ερμηνεία του Dafoe, ο οποίος συνεχώς επιδεικνύει την αγωνία του ήρωα που ταλανίζεται από τους φόβους και τις αμφιβολίες, καθώς και του Keitel, που απεικονίζει το αντίθετο της αδυναμίας του Κυρίου Του και γνωρίζει εκ των προτέρων τα βήματα και τις πράξεις που πρέπει να γίνουν για την επίτευξη του σκοπού.

Και μόνο για τη σκηνοθετική προσέγγιση του Scorsese, αξίζει να δει κανείς την ταινία αυτή. Συγκλονιστική η απεικόνιση των εκστασιασμένων ανθρώπων που συρρέουν στον Ιορδάνη ποταμό για να βαπτιστούν, των δαιμονισμένων που βγαίνουν από τη γη και θεραπεύονται με το άγγιγμα του Ιησού, της πολυπόθητης ένωσης της Μαγδαληνής και του Χριστού που κατά τη διάρκειά της παρατηρείται ένα παιχνίδι με το φως και το σκοτάδι, σαν να προσπαθεί ο σκηνοθέτης να δηλώσει την απώλεια του θεϊκού και την αποδοχή πλέον του ανθρώπινου.

Ωραία τέλος, «ντύνει» το φιλμ η μουσική του Peter Gabriel, με τις ανάλογες εκφράσεις των συναισθημάτων της κάθε σκηνής.

Μέσα λοιπόν, από την παρουσίαση και την εστίαση στο ανθρώπινο του Ιησού, τονίζεται ακόμα περισσότερο το μεγαλείο της θεϊκής Του υπόστασης. Με τον τρόπο αυτό είναι πιο εύκολο για τον καθένα από εμάς να καταλάβουμε και να νιώσουμε το μέγεθος της θυσίας Του. Άλλωστε, μέσα από το αμαρτωλό που βιώνει στην αρχή, σιγά - σιγά κατορθώνει να κατακτήσει το μεσσιανικό Του χαρακτήρα.

Μόνο για το διαφορετικό της προσέγγισης και της παρουσίασης του Χριστού απλώς, ως ιστορικού προσώπου, αξίζει κανείς να παρακολουθήσει την ταινία αυτή.

Βαθμολογία: 9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars (9/10)

Έλενα Αυγερινού


 
Legacy - ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ ΚΩΣΤΑΣ - Unverified - Κυρ 29 Ιουλ 2001 - 09:20
Μεταφορα στην οθονη του βιβλιου του Νικου Καζαντζακη,με αρκετα αμφισβητουμενες προθεσεις ομως απο πλευρας σκηνοθετη.Δεδομενου οτι ο κεντρικος ηρωας αυτου του εργου ειναι ο ιδιος ο Χριστος, το ολο εγχειρημα ηταν εκ των προτερων σιγουρο οτι θα προκαλεσει.Στη πραγματικοτητα προκειται για ενα εργο φαντασιας με θρησκευτικες αναζητησεις. Ωστοσο , οπως και να το κανουμε, για οποιονδηποτε συνειδητοποιημενο θρησκευομενο, ειναι τουλαχιστον προκληση,για να μη πουμε βλασφημια,να παρουσιαζεται ο Χριστος με τονισμενες τοσο πολυ τις ανθρωπινες αδυναμιες, σε σημειο που να ξεφευγει τραγικα απο τη θεϊκη μορφη του.Το θεμα δεν ειναι εαν ο Χριστος ηταν οντως ετσι στη πραγματικοτητα.Ουτως η αλλως εμεις δε θα το μαθουμε ποτε.Για ολοκληρες γενιες ανθρωπων ομως, που μεγαλωσαν με τη δυναμη αυτης της πιστης στη θεϊκη υποσταση,που ειναι υπερανω ανθρωπινων αδυναμιων, ειναι προκληση να πιθανολογουμε την αμφισβητηση της... Απο την αλλη πλευρα,ποτε δεν υπηρξαν σωστες οι οποιες ακραιες αντιδρασεις απο την εκκλησια,η απο τους απανταχου υπερβολικους ντε και καλα θρησκους. Η πιστη σε ενα Θεο, ειναι η αναγκη του ανθρωπου να ακουμπησει σε κατι πιο μεγαλο απο αυτον, και πολυ πιο δυνατο απο τα προβληματα που ορθωνονται στη ζωη του σαν βουνα,που απο μονος του ποτε δεν μπορει να υπερπηδησει.Η πιστη σε ενα Θεο δεν ειναι οι υστερικες αντιδρασεις στην αμφισβητηση της. `Αλλωστε η πιστη αποδεικνυει την αξια και τη δυναμη της αντεχοντας και την αμφισβητηση...Το συγκεκριμενο εργο ειναι πολυ καλο απο καθε αποψη.`Ολοι οι συντελεστες ειναι αψογοι, και συμπερασματικα ειναι ενα εξοχο εργο φαντασιας,οπου ο με θρησκευτικες αναζητησεις πρωταγωνιστης του μαλλον δεν θα επρεπε να ειναι ο Χριστος... `Ισως γιατι ο εκφραστης μιας θρησκειας δεν θα επρεπε να εχει θρησκευτικες αναζητησεις... Γι αυτο αμφισβητουνται οι προθεσεις του συγκεκριμενου σκηνοθετη,γιατι φαινεται οτι εκανε κατι για να προκαλεσει,και οχι για να επεκτεινει...Τουλαχιστον ο Καζαντζακης, ηταν βαθια θρησκευομενος ανθρωπος,αλλα και βαθια ανησυχος,ωστε να ψαξει το θεμα που τον βασανιζε,και αυτο οφειλουμε να το σεβαστουμε...Οπωσδηποτε ομως δειτε αυτο το εργο,για να βγαλετε τα δικα σας πολυτιμα συμπερασματα, και να συνειδητοποιησετε τη δυναμη της θρησκειας σας...
ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ ΚΩΣΤΑΣ
 
Legacy - Neiman - Unverified - Πεμ 14 Νοε 2002 - 11:20
Αναμφισβητητα, η απορια της μισης ανθρωποτητας. Ειναι αδυνατο να μην εχει προσπαθησει ο ανθρωπος να παραβαλει ισως τον εαυτο του πλαι στον Χριστο, σε καποιες δυσκολες καμπες της ζωης του. Γιατι λοιπον να αποτελει δειγμα βλασφημιας μια ταινια, η οποια πραγματευεται αυτην ακριβως τη διυποσταση του Ιησου Χριστου; Τα θεια κειμενα ασφαλως μιλανε για εναν Θεανθρωπο αλλα ας μη ξεχναμε οτι η ιστορια με το περασμα των χρονων αλλαζει και ειναι αναντιρρητα δυσκολη η ακριβης εξιστορηση των γεγονοτων. Η` ειναι καθολικα αποδεκτο οτι οι διδαχες των Αποστολων οπως και Ευαγγελια εχουν πιστα, λεξη προς λεξη, μεταφερθει στα ωτα των πιστων; Ας μην οφθαλμοτυφλουμε. Σαφως η πιστη ειναι το θεμελιο της ιδιοσυγκρασιας, του ειναι ενος ανθρωπου, αλλα και η αναζητηση και η αμφιβολια θα αποτελουν παντα δυο απο τα κυρια χαρακτηριστικα αυτου.
Neiman
 
Legacy - diesel - Unverified - Παρ 29 Αυγ 2003 - 22:45
...ntropi
diesel
 
Legacy - Giorgos - Unverified - Τετ 01 Σεπ 2004 - 19:46
Aristourgima...
Giorgos
 
Βλέπετε τα πρώτα 4 σχόλια. Πατήστε εδώ για να εμφανιστούν όλα.

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.