• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Annie Hall (1977)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Ο Νευρικός Εραστής
- Γνωστό και ως:
Νευρικός Εραστής

Κομεντί | 93' | Κατάλληλο, επιθυμητή γονική συναίνεση
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 20/1/2006
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Mono
Γλώσσα: Αγγλικά - Γερμανικά
Δημοτικότητα: 0.11 %
Αξιολόγηση: 8.00/108.00/108.00/108.00/108.00/108.00/108.00/108.00/10   (8.00/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




- Υπότιτλος:

Ένα νευρικό ρομάντζο.

- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Το πρώτο από τα αριστουργήματα του Woody Allen που σηματοδότησε τη μετάβασή του από το βασιζόμενο στην μπλόφα και παρωδία κωμικό στοιχείο σ’ εκείνο που χαρακτηρίζεται για το σαρδόνιο ρομαντισμό του, αλλά εγείροντας ταυτόχρονα αξιώσεις για τη σοβαρότητά του. Η εξέλιξή του αυτή αποτελεί αμάλγαμα διαφόρων παραγόντων: στην αφομοίωση και δημιουργική αναπαραγωγή λογοτεχνικών επιρροών (Kafka, Dostoevsky, Max Shulman), του ευρωπαϊκού σινεμά (Bergman, Fellini, Godard), της αμερικανικής βωβής κωμωδίας ( ιδιαίτερα του Chaplin), της αποκρυστάλλωσης θεμάτων μείζονος σημασίας (η εβραϊκή ταυτότητα σε σχέση με την αμερικανική κοινωνικοπολιτική κουλτούρα, η ρομαντική απόδοση της Νέας Υόρκης, η δυσφήμιση του πολιτιστικά και πνευματικά «νεκρού» Los Angeles, η εύθραυστη ισορροπία των σχέσεων και τα εξουθενωτικά αποτελέσματα της υπερβολικής αυτογνωσίας).

Γνωστός για τη λεκτική του επιδεξιότητα, ο Allen είναι ανήσυχο πνεύμα και οπτικός κινηματογραφιστής. Το Annie Hall αποτελεί την πιο δύσκολη πειραματικά ταινία του, αφού «παίζει» σε πολλά «ταμπλό»: το χρόνο, την αφήγηση, τα οπτικά έφε, τους αυτοσχεδιασμούς, που υπήρχαν και στα προηγούμενα φιλμ του, αλλά αυτή τη φορά διοχετεύονται προς την εμβάθυνση της παρουσιαζόμενης σχέσης και των περιρρεόντων ιδεών.

Η υπόθεση είναι κατά βάση αυτοβιογραφική: ο δις διαζευγμένος, αλλά επαγγελματικά πετυχημένος Εβραίος κωμικός, Alvy Singer, ζει μόνος του στο Manhattan, μοιράζοντας τον καιρό του ανάμεσα στις επαγγελματικές του, εμφανίσεις, το σινεμά και τον ψυχολόγο του με τη βοήθεια του οποίου προσπαθεί να ανακαλύψει το συνδετικό κρίκο ανάμεσα στις παρούσες νευρώσεις του και στα στερημένα παιδικά του χρόνια. Ανάμεσα σε όλα αυτά γνωρίζει και ερωτεύεται την όμορφη και επίσης νευρωτική Annie Hall. Κατά τη διάρκεια της συμβίωσή τους, ο Alvy προσπαθεί να την ενθαρρύνει στην επίτευξη του ονείρου της, να γίνει τραγουδίστρια και να κατακτήσει το Hollywood. Οι συμβουλές του όμως, οδηγούν στη σταδιακή της ανεξαρτητοποίηση και στο δικό του αίσθημα ζήλιας. Ο χωρισμός είναι αναπόφευκτος και μετά από μια σειρά γεγονότων οι δρόμοι τους ενώνονται ξανά για να ανακαλύψουν ότι εξακολουθούν να είναι φίλοι.

Το φιλμ σε πολλά σημεία θυμίζει τις ταινίες του Fellini, Amarcord, 8 1/2, από πλευράς της βιογραφικής ειλικρίνειας και της υποβόσκουσας, κωμικής picaresque ποιότητας. Η έλλειψη γραμμικής αφήγησης κατά τις συναισθηματικές ιδιοτροπίες του αφηγητή είναι σχεδόν συμμετρική, για να μας αποκαλύψουν ότι πρόκειται περί ενός παρανοϊκού, εγωκεντρικού, κυκλοθυμικού, ξενοφοβικού (προς οτιδήποτε εκτός της Νέας Υόρκης) ήρωα. Είναι σκληρός στην αυτοκριτική του αλλά και στην κριτική των άλλων. Στη μέση περίπου του φιλμ πληροφορούμαστε την πρόθεση του δημιουργού: να τακτοποιήσει τα γεγονότα που συμβαίνουν στη ζωή του, για να έχουν νόημα και καλή έκβαση, κάτι που μπορεί να θεωρηθεί και ως ορισμός της καλής τέχνης.

Η Annie Hall (Diane Keaton), η μούσα του Alvy Singer, αλλά και του Woody Allen, αποτελεί στην πραγματικότητα ένα είδος προσωπικού συμβόλου, ένα μηχανισμό επιβίωσης που επινοεί το μυαλό του καλλιτέχνη στην προσπάθεια κατανόησης του εαυτού του: πρέπει να ακούσει τον εσωτερικό του μονόλογο ως ένα άτομο εκτός του ιδίου, πιο αντικειμενικό. Το ίδιο εφάρμοσε άλλωστε και ο Van Gogh ζωγραφίζοντας την τρέλα του, αλλά και ο Kafka στις πλούσιες και ταυτόχρονα αποκρουστικές μεταφορές του για να απελευθερωθεί από τους εφιάλτες του.

Εξολοκλήρου δικαιολογημένη η πλειάδα των βραβείων που απονεμήθηκαν στη συγκεκριμένη ταινία και η ένταξή της σε καταλόγους με τις καλύτερες, στο πέρασμα του χρόνου:

Academy Awards (1977): καλύτερη ταινία (μεγάλο κατόρθωμα, αφού κατόρθωσε να παραγκωνίσει το Star Wars), α’ γυναικείος ρόλος (Diane Keaton), καλύτερη σκηνοθεσία (Woody Allen), καλύτερο σενάριο (Woody Allen, Marshall Brickman), υποψηφιότητα για α’ ανδρικό ρόλο.
Mr Showbiz critics
Tim Dirks` Greatest Films
Movie Reviews UK
American Film Institute
Movieline 100 Best Movies
Halliwell Guide
Maltin 100 Must-Sees
New York Times Best 1000
Time Out Readers Top 100
IMD Top 100 Placing
Empire 1999 Best 100 Placing
Mr Showbiz Readers Top 100
Roger Ebert, The Great Movies
Filmcritic Top 100 films of the Millennium


Hall είναι το πατρικό όνομα της Keaton, Annie είναι το παρατσούκλι της και γενικά όλη η ταινία αποτελεί ένα είδους ερωτικής επιστολής του Allen στην αγαπημένη του συμπρωταγωνίστρια Diane και καταγραφής της κρίσης που περνούσε την εποχή εκείνη η σχέση τους. Τα φαρδιά ρούχα και το μεγάλο καπέλο που φορούσε η πρωταγωνίστρια, ξεκίνησε νέα μόδα (το αντίπαλον δέος της disco fashion, που ξεκίνησε το "Saturday Night Fever” της ίδιας χρονιάς) και ως ταλαντούχα ερασιτέχνης φωτογράφος έχει κοσμήσει τους τοίχους του διαμερίσματος της ταινίας με δικές της δημιουργίες. Μια πλειάδα διασημοτήτων κάνουν guest εμφανίσεις (Dick Cavett, Truman Capote, Paul Simon, and Marshall McLuhan), αλλά και ηθοποιοί των οποίων το άστρο έλαμψε μετέπειτα (Shelley Hack, Beverly D`Angelo, John Glover, Sigourney Weaver, Christopher Walken, Jeff Goldblum). Οι εναλλακτικοί του τίτλοι ήταν “Anhedonia” (οξεία κατάσταση μελαγχολίας και αδυναμία ή ανικανότητα να διασκεδάσει κανείς), ”A roller coaster named desire”, “If had to be Jew”, αφού αρχικά το φιλμ ανήκε στο είδος φόνου - μυστηρίου. Η κανονική διάρκειά του ξεπερνούσε τις δύο ώρες, αλλά χάρις στον Ralph Rosenblum (editor) η τελική κόπια φτάνει τα 95 λεπτά. Είναι από τις πιο πετυχημένες εμπορικά ταινίες του Allen, αφού με budget μόνο $4.000.000 κατόρθωσε να αγγίξει τα $40.000.000 στο box office, και η δεύτερη κωμωδία μετά το “Tom Jones” (1963), που κατόρθωσε να κερδίσει oscar καλύτερης ταινίας. Επίσης, ήταν η δεύτερη φορά, μετά τον Orson Welles για το Citizen Kane, που η Ακαδημία πρότεινε το ίδιο άτομο ταυτόχρονα για τρεις υποψηφιότητες (α’ ανδρικού ρόλου, καλύτερης σκηνοθεσίας και καλύτερου σεναρίου).

Ποικίλα τα θέματα που πραγματεύεται η ταινία: η μόδα του ψυχαναλυτή, η τηλεόραση ενάντια στον κινηματογράφο, ο παραλογισμός που διέπει το τελετουργικό των ραντεβού, ο αντισημιτισμός, το καλιφορνέζικο lifestyle, που μόνο intellectual δε θα μπορούσε να χαρακτηριστεί. Το επικρατέστερο όμως, όλων είναι από τη μια αυτό των αυστηρών περιορισμών που διέπουν τη ζωή του ανθρώπου (με κυρίαρχο το θάνατο) και από την άλλη αυτό των μορφών τέχνης που έχουν τη δυνατότητα να αναδιαμορφώσουν και να επαναπροσδιορίσουν την πραγματικότητα, παρέχοντας κάποιο μέτρο ελέγχου, επανορθώνοντας κατά κάποιο τρόπο για τους προαναφερθέντες περιορισμούς της ζωής. Η χοντροκομμένη φάρσα και η φαντασία των προηγούμενων φιλμ του (βλ. Bananas 1971, Sleeper1973) αναμειγνύονται με αυτοβιογραφικά στοιχεία και δεδομένα αντλημένα από τη stand up comedy. Οι κινηματογραφικές τεχνικές ποικίλες: flashback, ομιλούντα κεφάλια, υπότιτλοι, διαχωρισμένες οθόνες, παιδιά που απευθύνονται στους θεατές, κινούμενα σχέδια.Μια εξαίρετη γλυκόπικρη κωμωδία λοιπόν, ένα «νευρωτικό ρομάντζο», που αναλύει τις σχέσεις με ρεαλιστική και όχι ρομαντική πρόθεση.

Βαθμολογία: 10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars (10/10)

Έλενα Αυγερινού




Παρασκευή 22 Σεπτεμβρίου 2006

Ένας νευρωτικός Νεοϋορκέζος (μάντεψε ποιος) συνάπτει ερωτική σχέση με μια Αμερικανίδα διανοούμενη (η Diane Keaton υποδύεται την «Άνι Χολ», όπως είναι και ο αυθεντικός τίτλος της ταινίας), η οποία λίγο καιρό αργότερα τον εγκαταλείπει. Πρόκειται για τον οσκαρικό θρίαμβο του Woody Allen, που απέσπασε τα βραβεία καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας, σεναρίου και α΄ γυναικείου ρόλου για την Keaton. Ερωτευμένος με την τελευταία ο μικροσκοπικός Εβραίος, στο «Νευρικό εραστή» μοιάζει να ανασυνθέτει με ιδιαίτερη επιτυχία στιγμές από το ειδύλλιό τους. Να σημειωθεί το εύρημα του πρωταγωνιστή που μιλάει στην κάμερα, που εν έτει 1977 προκαλεί ακόμα αίσθηση.

Βαθμολογία: 8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars (8/10)

Κωνσταντίνος Σαμαράς (Cine Tv)





Παρασκευή 3 Απριλίου 2009

Σκηνές από μια σχέση…


Ποιο είναι στην πραγματικότητα το αριστούργημα του Woody Allen; Είτε είναι το Μανχάταν, είτε το Ζέλιγκ, είτε η Χάνα, ο Νευρικός Εραστής είναι η αγαπημένη ταινία από Woody για το μεγαλύτερο μέρος του κοινού. Η σημασία του είναι μεγαλύτερη από κάθε άλλη που κατάφερε ο νεοϋορκέζος δημιουργός και, πιστέψτε με, δεν αφορά καθόλου το Όσκαρ που του χάρισε τότε η Ακαδημία…

Καταπιάνοντας μια τέτοια ταινία δεν κάνεις κριτική, αλλά βασικά ψυχανάλυση. Ο Allen πρωτοεμφανίζει φανερά συμπτώματα νεύρωσης και δυσλειτουργικότητας με τον περιβάλλον χώρο. Σαν κάτι να τον τσιμπάει συνέχεια και δεν μπορεί να απολαύσει απλές στιγμές, δίνοντας έναν σλάπστικ τόνο στην καθημερινότητα του. Ο ίδιος θα σου προσφέρει χιλιάδες δικαιολογίες για τα ελαττώματα του, όπως η κακή παιδική ηλικία, αλλά εμείς θα δεχτούμε μονάχα πως η υψηλή διάνοια δεν έκανε ποτέ ευτυχισμένο κανέναν. Το πολύ διάβασμα, το πολύ λεπτό ψάξιμο και η υπερανάλυση φαίνεται πως κοστίζουν στον ήρωα-δημιουργό την άδραξη της στιγμής και ακόμα χειρότερα, όταν σε αυτή την περίπτωση το «κακό» διπλασιάζεται στο πρόσωπο του θηλυκού άλτερ-έγκο του, Diane Keaton. Τα αντίθετα ή τα ομώνυμα έλκονται εντέλει;

Ανάμεσα στο ζευγάρι υπάρχει μια σχέση αλληλεξάρτησης-απώθησης, βγαλμένης από τις Σκηνές ενός Γάμου του Ingmar Bergman. Το δικαίωμα στην ευτυχία μέσα σε έναν σύγχρονο κόσμο περνάει από ψυχολογικό σουρωτήρι και τελικά αυτό που αγαπάμε, είναι και αυτό που μισούμε. Είναι η ίδια η αίσθηση ενός αστού για τον τόπο που ζει, ενός καπνιστή για το τσιγάρο, ενός δημιουργού για το έργο του. Εδώ ο Woody Allen αναφερόμενος στην γενιά που επονομάστηκε «τα παιδιά της Χιροσίμα», προσθέτει και την σχέση αυτών με τους γονείς τους και των κοινωνικών-φυλετικών κατατάξεων που εισχώρησαν και στα πιο λαϊκά στρώματα. Μια γενιά που δοκίμαζε πρώτη τον ελεύθερο έρωτα, τα ναρκωτικά, την βουτιά στην υψηλή τέχνη, σε μια επανάσταση που γινόταν ακόμα και μέσα στα σπίτια.

Θα με ρωτήσετε, ίσως, πώς τα καταφέρνει όλα αυτά ο Allen μέσα σε μια ταινία; Αρχικά ο Νευρικός Εραστής είναι πολλές ταινίες σε μία. Χρησιμοποιεί πολλές καινοτομικές μανούβρες για να γίνει όσο το δυνατόν αμεσότερος. Οι ήρωες μιλούν στην κάμερα, υπότιτλοι γράφουν τις σκέψεις τους, φλάς-μπακ αλά Άγριες Φράουλες μας επιστρέφουν στα παρελθόντα, το Θυμάμαι του Fellini αναβιώνει παιδικές μνήμες, ακόμα και τρίτοι εισβάλουν ως από μηχανής θεοί προς βοήθεια. Κι όμως δεν γίνεται ποτέ απόλυτα σινεφιλικό, αλλά δένει την πρώτη, αυστηρά κωμική, περίοδο του Allen με αυτό που επέρχεται, την ψυχαναλυτική του περίοδο. Πρώτα εκθέτει τις νευρώσεις του και πλέον περνάμε στην θεραπεία. Αν, δε, απορείτε σε πια περίοδο τον βρίσκουμε σήμερα, είναι φανερό πως βρίσκεται σε αυτήν της αποθεραπείας…

Κριτική Σύνοψη
Ο Νευρικός Εραστής είναι η ταινία ορόσημο του Woody Allen, αφού αρχίζει να σοβαρεύεται και να κοιτάζει πιο ενδοφλεβικά την ζωή, έστω και νευρικός, ον. Ο έρωτας και η καθημερινότητα ελέγχονται σαν οντότητες και το αποτέλεσμα είναι μια ερωτική κομεντί, που δεν μοιάζει με τίποτα γνωστό ως τότε. Ο δημιουργός ψυχαναλύει όχι μόνο τον εαυτό του, αλλά μια αστική κοινωνία στο σύνολο της και χρησιμοποιεί το καυστικό χιούμορ σαν χάπι για τη νευροπάθεια. Υπάρχει απόλυτη χημεία ανάμεσα στους δύο ήρωες, ακόμα και που το ζευγάρι οπτικά δεν κολλάει πουθενά, αποδεικνύοντας πως η αληθινή χημεία κυτάζει από μέσα. Τα μακριά πλάνα του και οι καινοτόμες μέθοδοι προκαλούν ακόμα ενδιαφέρον, αν και έχουν αντιγραφεί κατά κόρον. Μόνο μην απογοητευτείτε από το τέλος, δεν πρόκειται για χολιγουντιανό χάπι-εντ, αλλά για έναν κινηματογράφο που, χωρίς να κάνει χάρες, μπορεί να κάνει και έναν νομπελίστα να γελάσει με την ψυχή του...

Βαθμολογία: 4.5/10 Stars4.5/10 Stars4.5/10 Stars4.5/10 Stars4,5/10 Stars (4.5/5)

Σταύρος Γανωτής


 
<Χωρίς Τίτλο> - kapoios - Πεμ 28 Ιουν 2012 - 11:23
 Πάρα πολύ καλή ταινία, ίσως το καλύτερο και εξυπνότερο έργο του woody allen...
ένα πραγματικά άψογο σενάριο, βασισμένο κυρίως σε απίθανους, ψυχαιδελικά χιουμοριστικούς διαλόγους, που δεν κουράζουν ούτε μια στιγμή...
η σκηνοθεσία θυμίζει λίγο ντοκυμαντέρ, μπερδεύει χρονικά τα γεγονότα, αλλά αποδεικνύει πως σημαντικά δεν είναι όσα γίνονται, μα πως τα αντιλαμβάνονται και τα ερμηνεύουν οι άνθρωποι...
ο allen ερμηνεύει σεμιναριακά τον νευρωτικό, κουλτουριάρη άνδρα και είναι απολαυστικός, ενώ πολύ καλή είναι και η diane keaton...
το τέλος πολύ ωραίο και νοσταλγικό...
must-see για τους σινεφίλ...


   8,5/10...

   anfield09...
Το επεξεργάστηκε ο/η kapoios συνολικά 2 φορές
 
<Χωρίς Τίτλο> - frank_slade - Πεμ 03 Νοε 2011 - 00:56
After that it got pretty late. And we both hadda go, but it was great seeing Annie again, right? I realized what a terrific person she was and how much fun it was just knowing her and I-I thought of that old joke, you know, this-this guy goes to a psychiatrist and says, "Doc, uh, my brother`s crazy. He thinks he`s a chicken." And, uh, the doctor says, "Well, why don`t you turn him in?" And the guy says, "I would, but I need the eggs." Well, I guess that`s pretty much how I feet about relationships. You know, they`re totally irrational and crazy and absurd and .. but, uh, I guess we keep goin` through it because, uh, most of us need the eggs.
 
Legacy - Stratos - Unverified - Κυρ 08 Ιαν 2006 - 22:42
Πολυ ξεπερασμενη για την εποχη και ουτε ξεκαρδιστικη οπως πολλοι λενε. Μετρια, σιγα την ταινια, πολυ υπερτιμημενη για σημερα, ισως τοτε αξιζε πολλα
Stratos
 
Legacy - Νινα - Unverified - Κυρ 30 Ιουλ 2006 - 17:05
Η ταινια ειναι πολυ καλη και ο Woody Allen απεχτος. Μπορει να μην εχει πολυ γελιο αλλα νομιζω πως ειναι ο,τι πρεπει για μια μερα που εχουμε τις μαυρες μας.
Νινα
 
Βλέπετε τα πρώτα 4 σχόλια. Πατήστε εδώ για να εμφανιστούν όλα.

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.