• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Moonlight Mile (2002)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Πικρά Φεγγάρια

Δραματική | 146' | Απαραίτητη γονική συναίνεση
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Παρ 10 Ιαν 2003
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 16/6/2003
Διανομή: Odeon
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: DTS (Digital Theater Sound)
Γλώσσα: Αγγλικά - Εβραϊκά
Δημοτικότητα: 0.07 %
Αξιολόγηση: 6.53/106.53/106.53/106.53/106.53/106.53/106.53/10   (6.53/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




- Υπότιτλος:

Στη ζωή και στην αγάπη, περίμενε το απροσδόκητο.

 

- Κριτική από το Cine.gr:


Βρισκομαστε στις αρχες της δεκαετιας του 1970 σε μια μικρη πολη της Αμερικης. Ο Joe Nast, o Ben και η Jojo Floss προσπαθουν να συνειδητοποιησουν τον χαμο της αρραβωνιαστικιας του πρωτου και κορης των αλλων δυο απο πυροβολισμο που δεν προοριζονταν για την ιδια. Ο Joe συνεχιζει να ζει με τα παρ’ ολιγο πεθερικα του οι οποιοι προσπαθουν να τον κρατησουν με καθε τροπο κοντα τους και περα της προγραμματισμενης παραμονης του μεχρι τη δικη του δολοφονου. Η μεν Jojo προσπαθει να τον κρατησει μπλοκαροντας τον συναισθηματικα, ο δε Ben επιχειρει να τον δεσει με πιο απτα πραγματα μαζι τους οπως μια επαγγελματικη συνεργασια. Ο ιδιος ο Joe, εκτος του οτι δεν ξερει ακομη ποιο ειναι το επομενο βημα που θελει να κανει, πνιγεται απο τυψεις καθως γνωριζει οτι ο γαμος με την κορη των Floss δεν θα γινονταν ποτε υστερα απο κοινη αποφαση των δυο παιδιων. Ο Joe γνωριζει οτι ο ιδιος δεν αποτελει παρα ενα συναισθηματικο υποκαταστατο που εμποδιζει η μαλλον αναβαλει την τελικη καταρρευση των δυο γονιων και δεχεται να παιξει αυτον τον ρολο. Καθ’ οδον ομως τα πραγματα περιπλεκονται καθως γνωριζει την γυναικα που θεωρει οτι ειναι ο ερωτας της ζωης του.

Απο την αρχη γινεται φανερο στον θεατη οτι, για τον Brad Silberling που το εγραψε, το σκηνοθετησε και εκανε και την παραγωγη, αυτο το φιλμ ειναι μια πολυ προσωπικη υποθεση. Για την ακριβεια θα μπορουσαμε να θεωρησουμε οτι προκειται για ενα φορο τιμης στην αρραβωνιαστικια του δημιουργου που σκοτωθηκε απο τις σφαιρες ενος μανιακου, η πηγαινοντας ακομη πιο μακρια, οτι προκειται για την αυλαια του προσωπικου του πενθους. Ετσι η αλλιως η ταινια εχει στοιχεια αυτοβιογραφικα που διακρινονται στην λεπτοτητα, την ευαισθησια αλλα και τον ρεαλισμο με τον οποιο ο δημιουργος χειριζεται τον ανθρωπινο πονο.

Η ταινια εκτος του οτι ειναι αναμφισβητητα ενα δραμα χαρακτηρων, ειναι επισης και μια πραγματεια πανω στον θανατο και στον ανθρωπινο πονο. Σ’ ολη την διαρκεια της ταινιας μελεταται με λεπτομερεια η ποικιλια των αντιδρασεων των χαρακτηρων που πενθουν, η οποια καθοριζεται απο τα βιωματα και το ψυχολογικο προφιλ του καθενος. Η καλλιεργημενη μητερα που δεν αντεχει την κλισε υποστηριξη απο γνωστους και φιλους και προσπαθει να αντιμετωπισει τον πονο της με εναν εναλλακτικο τροπο που εστιαζεται κυριως στο να κρατησει ζωντανη την αληθινη εικονα της κορης της, την καθημερινη και οχι την εξιδανικευμενη εικονα του νεκρου που δεδικαιωται, ο control freak πατερας που νομιζει οτι διατηρωντας αναλλοιωτη την καθημερινοτητα του και ελεγχοντας ολες τις μικροδαστηριοτητες της καθημερινης ζωης θα σταματησει τον χρονο και θα κυριως δεν θα σκεφτεται, ο αρραβωνιαστικος που συγκλονιζεται και απο το χαμο της φιλης του, αλλα κυριως απο το δραμα της σταδιακης καταρρευσης των γονιων της που εκτυλισσεται μπροστα στα αθωα ματια του.

Ο Silberling βρισκει την ευκαιρια να θιξει εστω και αποσπασματικα ολα τα θεματα που τον απασχολουν οπως ειναι η θανατικη ποινη, το δικαστικο συστημα, η αρρωστη αγαπη που συγχωρει ακομη και την αποπειρα δολοφονιας, οι περιπλοκες σχεσεις γονιων και παιδιων, η αποπνικτικη και ταυτοχρονα ανακουφιστικη σχεση των παντρεμενων ζευγαριων, η ενστικτωδικη προσπαθεια του ανθρωπου να προχωρησει, να εξελιχθει και να βγει νικητης ακομη και μεσα απο το μεγαλυτερο τραυμα που μπορει να δεχθει ποτε.

Η Susan Sarandon ειναι πολυ καλη στο ρολο της Jojo, ομως κακα τα ψεματα ειναι ενας ρολος κομμενος και ραμμενος στα μετρα της. Το προφιλ της πρωην επαναστατριας, συναισθηματικης ακτιβιστριας και ταυτοχρονα, κομματιασμενης ψυχικα μανας, το εχουμε ξαναδει και, ενω της εχω μια αδυναμια γενικοτερα, νομιζω οτι εχει αρχισει να επαναλαμβανεται επικινδυνα. Η ερμηνεια της ειναι αρκετα καλη (αυτο ελειπε) αλλα θυμιζει απελπιστικα τον ρολο της στο Stepmom - Η ζωη σε δυο πραξεις για να μην πω οτι μου θυμιζει φοβερα την ερμηνεια της στο Dead Man walking - Θα ζησω.

Ο Dustin Hoffman, γνωστος οπαδος της μεθοδου, αποδιδει εξαιρετα τον πονεμενο πατερα που φτανει να τον ποναει εξισου με τον χαμο της κορης του, το γεγονος οτι δεν προλαβε να την γνωρισει και να της πει ολα αυτα που ηθελε. Εξαιρετα ειπα αλλα οχι απογειωτικα. Oscarικα μεν αλλα οχι μαγικα. Εχει τον απολυτο ελεγχο της ερμηνειας του η οποια σαφως και δομειται μελετημενα και καταληγει σε μια η δυο απαραιτητες και αναμενομενες κορυφωσεις ομως what the hell! Ας εχανε και λιγο τoν ελεγχο!

Και φτανω στον πραγματικο πρωταγωνιστη της ταινιας, τον νεαρο - μα που τον εχουμε ξαναδει;- Jake Gyllenhaal. Τι να πω; Εγω ειδα ενα μεγαλο ηθοποιο και μια συγκλονιστικη, μεσα στην απλοτητα της, ερμηνεια. Δεν νομιζω οτι υπερβαλλω οταν λεω οτι ειναι μακραν η καλυτερη ερμηνεια που εχω δει εδω και χρονια. Ερμηνευει τον Joe, με ενα γλυκυτατα σπαρακτικο τροπο που μας παρασερνει. Η κατανοηση, η συγκαταβαση, το χιουμορ, ο πονος, η αδυναμια, η δυναμη, η αληθεια ολα υπαρχουν μεσα του και ολα καταφερνει να μας τα επικοινωνησει με οργανο το πιο εκφραστικο προσωπο που εχω δει εδω και καιρο. Πολυ λιγες φορες ενα απλο κοντινο στο προσωπο του ηρωα με εκανε να δακρυσω και γι’ αυτο ισως δεν ειμαι σε θεση να αποτιμησω απολυτως την ερμηνευτικη του δεινοτητα, διοτι πιο πολυ την ενιωσα παρα την συνειδητοποιησα. Ο ατσαλος τροπος με τον οποιον κινειται ελαφραινει λιγο την γενικα στιβαρη του παρουσια. Προσεγγιζει τον ρολο με εναν τροπο που προδιδει ταυτοχρονα αμηχανια και γενναιοτητα, αγνοια για την δυναμη της ψυχης και γνωση για την δυναμη της αληθειας. Η σκηνη του δικαστηριου ειναι σοκαριστικη.

Η Ellen Pompeo στον ρολο της κοπελας που ερωτευεται ο Joe, μας παραδιδει και αυτη με την ερμηνεια της μια αλλη εκδοχη αντιμετωπισης της ανθρωπινης απωλειας μια και ο αρραβωνιαστικος της ειναι αγνοουμενος στο Βιετναμ. Ως γυναικα, ειναι πιο αποφασιστικη και ο ρολος της ειναι κλειδι για την εξελιξη του εργου που μπορει να πραγματοποιηθει μονο μεσα απο την συναισθηματικη εξελιξη του ηρωα.

Η σκηνοθεσια του Silberling ειναι καλη και οι ρυθμοι της ικανοποιητικη. Οσον αφορα στο κειμενο θα μπορουσα ενδεχομενως να εντοπισω αδυναμιες ομως δεν θα το κανω μια που η πλοκη δεν ειναι τοσο σημαντικη οσο το χτισιμο των χαρακτηρων και οι σχεσεις που αναπτυσσονται μεταξυ τους. Γενικα ο Silberling νομιζω οτι ξεπερασε τον εαυτο του αν σκεφτει κανεις οτι η πειρα του ειναι κυριως τηλεοπτικη και οτι η προηγουμενη ταινια του ηταν το ανεπαρκεστατο City of Angels - Η Πολη των Αγγελων.

Μια κουβεντα θα προσθεσω για τον ελληνικης καταγωγης Phedon Papamichael που εκανε καταπληκτικη δουλεια στην διευθυνση φωτογραφιας. Ο τροπος με τον οποιο δουλευει διακρινεται απο εναν απολυτο σεβασμο προς το σεναριο και μια βαθια κατανοηση των ανθρωπινων χαρακτηρων. Την ικανοτητα του να φωτιζει καταλληλα τους ηθοποιους ετσι ωστε να προβαλλονται ακομη πιο εντονα τα συναισθηματα η οι διαθεσεις τους, την γνωριζουμε απο το μετριο, κατα τα αλλα, While You were sleeping - Ενω εσυ κοιμοσουν, ομως εδω καταφερνει με τον φωτισμο να προσδωσει στους χαρακτηρες μια διαφορετικη υποσταση. Ο Joe φωτιζεται γλυκα, μια αυρα τον περιβαλλει, και συχνα η εντυπωση που μας δημιουργειται ειναι οτι προκειται για εναν αγγελο επι γης, εναν αγγελο που ηρθε να ανακουφισει τον πονο των χαροκαμενων γονιων. Το γεγονος οτι, κατα την διαρκεια της ταινιας, δεν μαθαινουμε καμια προσωπικη πληροφορια για αυτον (ουτε απο που ηρθε, ουτε που θα παει, ουτε τι δουλεια κανει, ουτε ποιοι ειναι οι γονεις του αν υπαρχουν κ.λ.π) επιτρεπει ισως αυτην την εικασια, οτι ο Joe ειναι ενας απο μηχανης θεος, ειδικος απεσταλμενος για να βοηθησει τους δυο γονιους να αντιμετωπισουν τον πονο τους και το αδιεξοδο στο οποιο αυτος τους οδηγησε. Μολις ολοκληρωσει το εργο του θα αποχωρησει.

Οσον αφορα στην βαθμολογηση, κατω απο κανονικες συνθηκες θα του εβαζα 7/10 και αυτο γιατι οπως προανεφερα το κειμενο δεν ειναι παντα αρτιο, η υποθεση κανει μια η δυο κοιλιες, ο Silberling δεν κατορθωσε να αποφυγει την χρηση καποιων μελοδραματικων στερεοτυπων, και εν παση περιπτωσει αυτο το μοτιβο του ανακουφιστικου ερωτα που ξεπηδα μεσα απο την απελπισια και την ανασφαλεια δυο χτυπημενων απο τη μοιρα ανθρωπων το’ χουμε ξαναδει και μαλιστα καλυτερα αποδοσμενο στον Monster`s Ball - Ο Χορος των Τερατων, ΟΜΩΣ η ερμηνεια του Gyllenhaal με καθηλωσε και ξαναλεω οτι εχουμε να κανουμε με εναν εν δυναμει μεγαλο ηθοποιο του οποιου την ερμηνεια πιστευω οτι δεν πρεπει να χασετε, οποτε:

Βαθμολογία: 9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars (9/10)

Υ.Γ.: Ο τιτλος του εργου προερχεται απο το ομωνυμο τραγουδι των Rolling Stones. Δεν καταλαβα που κολλαει αλλα εδω που τα λεμε ο Mick Jagger εδω και 40 χρονια κολλαει παντου!

Αλκηστις Χαρσουλη


 
Legacy - ΚΩΣΤΑΣ ΚΟΡΔΑΛΗΣ - Unverified - Δευ 06 Ιαν 2003 - 08:35
Μια μικρη εκπληξη απο την Αμερικη που ερχεται χωρις καποιες ιδιαιτερες περγαμηνες αλλα που καταφερνει παροτι ξεκιναει, μαλλον, καταθλιπτικα και να συγκινησει και να χαρισει μια μικρη ψυχικη εφορια με το, μαλλον, χαρουμενο, εστω λυτρωτικο φιναλε της.

Βαθμολογια: 6,5/10
ΚΩΣΤΑΣ ΚΟΡΔΑΛΗΣ
 
Legacy - ΚΩΣΤΑΣ ΚΟΡΔΑΛΗΣ - Unverified - Σάβ 11 Ιαν 2003 - 07:28
Με φοντο μια μικρη παραθαλασσια αμερικανικη πολη και με αφετηρια ενα τραγικο περιστατικο που συντριβει τον ιστο μιας τυπικης αμερικανικης οικογενειας προκαλωντας αλυσιδωτες αντιδρασεις ο σκηνοθετης ορμωμενος και απο προσωπικα βιωματα καταφερνει να μας δωσει μια ταινια γλυκοπικρη η οποια μας ερχεται χωρις καποιες ιδιαιτερες περγαμηνες και εχοντας επιπλεον να αντιμετωπισει και την κακοπιστια των πεφωτισμενων ελληνων κριτικων οι οποιοι, με καποιες φωτεινες εξαιρεσεις, της επιφυλασσουν στην πλειοψηφια τους μια χαλαρη, μαλλον αρνητικη υποδοχη σε αντιθεση με τον ενθουσιασμο με τον οποιο αντιμετωπισαν περυσι τα παρεμφερη Μυστικα της Κρεββατοκαμαρας, ενα υπερτιμημενο εργο που φυσιολογικα ναυαγησε στην απονομη των Οσκαρ. Σε αντιθεση με τα Πικρα Φεγγαρια που παρ’ ολες τις επιμερους αδυναμιες τους, οι σκηνες του δικαστηριου πλατειαζουν σε μεγαλο βαθμο ενω και ο χαρακτηρας της δικηγορου που ενσαρκωνει η Χαντερ μοιαζει λιγο αδυναμος, στο τελος ομως καταφερνουν και να συγκινησουν με τις ειλικρινεις προθεσεις τους αλλα και να χαρισουν μια μικρη ψυχικη ευφορια με το απολυτρωτικο ανοιχτο τους φιναλε. Για πανω απο ολα ειναι μια ταινια χαρακτηρων η οποια υποστηριζεται απο ενα οντας καλογραμμενο σεναριο αλλα κυριως απο ενα εξαιρετικο κουαρτετο ηθοποιων με τους βετερανους επωνυμους σταρ Νταστιν Χοφμαν και Σουζαν Σαραντον στους ρολους του ζευγους Φλος, των γονιων της τραγικης αρραβωνιαστικιας του κεντρικου ηρωα Τζο Νταστ να μην σταματουν ουτε λεπτο να μας υπενθυμιζουν ποσο μεγαλοι ηθοποιοι ειναι αλλα και τους νεοτερους συναδελφους τους Τζεικ Γκιλενχαλ (Τζο Νταστ) και Ελεν Πομπεο (,Μπερτι), οι οποιοι κανουν μια δυναμικη πρωτη εμφανιση σε πρωταγωνιστικους ρολους και βαζουν τις βασεις για ενα πολυ υποσχομενο μελλον. Προσεξτε κυριως τη Πομπεο, η οπoια σε λιγα χρονια δεν αποκλειεται να εξελιχθει σε ενα απο πιο hot ονοματα στο Hollywood.

Βαθμολογια 6,5/10
ΚΩΣΤΑΣ ΚΟΡΔΑΛΗΣ
 
Legacy - Δημήτρης Καλοδήμος - Unverified - Σάβ 25 Ιαν 2003 - 01:02
Απιστευτα βαρετη ταινια. Κακο σεναριο, κακη μουσικη , κακη ερμηνεια του Jake Gyllenhaal.
Δημήτρης Καλοδήμος
 
Legacy - miss death - Unverified - Παρ 01 Φεβ 2008 - 22:33
polu wraia tainia.o Gyllenhaal klevei gia akomi mia fora tin parastasi!
miss death
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.