• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Grease (1978)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Γκρηζ

Μιούζικαλ | 110' | Απαραίτητη γονική συναίνεση
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 7/10/2002
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Surround (Prologic)
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.69 %
Αξιολόγηση: 7.96/107.96/107.96/107.96/107.96/107.96/107.96/107.96/10   (7.96/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




- Υπότιτλος:

Grease is the word.

- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Ποτε δεν θα τοποθετουσα το Grease αναμεσα στα εργα που θα μπορουσαν να χαρακτηριστουν κλασσικα, για να ειμαι ακριβης, πριν απο μερικα χρονια, δεν θα το τολμουσα καν. Παρ’ ολα αυτα η αντοχη του στον χρονο και η απηχηση του στο νεανικο κοινο και της σημερινης εποχης αποδεικνυει οτι το φιλμ εντιμως διεκδικει μια θεση στην ατελειωτη λιστα των κλασσικων εργων (αριστουργηματων και μη) που ακομη και σημερα μπορουν να αποτελεσουν αντικειμενο συζητησης.

Το musical Grease ειναι η κινηματογραφικη προσαρμογη του δοκιμασμενου στη σκηνη του Broadway, θεατρικου εργου των Jim Jacobs και Warren Casey, που πολυ γρηγορα γνωρισε μεγαλη επιτυχια. Μεταξυ του 1972 που ανεβηκε το εργο σε θεατρικη σκηνη για πρωτη φορα και του 1977 που οι εμπειροι Robert Stigwood και Allan Carr ανελαβαν την παραγωγη της ταινιας για λογαριασμο της Paramount Pictures , το Grease ειχε πραγματοποιησει 2200 παραστασεις στο Broadway ξεπερνωντας ακομη και το θρυλικο Oklahoma!

Το φιλμ ειναι ποτισμενο απο νοσταλγια για την δεκαετια του 50, την δεκαετια δηλαδη που προηγηθηκε της επαναστασης του 60, και που ακομη αποπνεει μια αθωοτητα ανακουφιστικη. Κατα μια εννοια η ταινια θα μπορουσε να θεωρηθει η αισιοδοξη – και μουσικοχορευτικη- εκδοχη του Rebel without a Cause. Τα στοιχεια ειναι κοινα, απαρτιζουν ομως ενα τελειως διαφορετικο συνολο. Οι κοντρες με τα αυτοκινητα, η ελλειψη επικοινωνιας με την προηγουμενη γενια, οι υπαινιγμοι για την καταδυναστευση των εφηβων απο ομαδες – συμμοριες που δρουσαν μεσα στα σχολεια, η καταπιεσμενη, κατω απο τα συντηρητικα φορεματα με τα φουρο ,σεξουαλικοτητα των κοριτσιων. Ολα αυτα υπαρχουν στο Grease. Ειναι ομως ιδωμενα υπο το πρισμα της αναβλυζουσας αισιοδοξιας των εφηβων και οχι της κριτικης διαθεσης και της ανησυχιας των γονεων.

Η υποθεση της ταινιας ειναι απλοϊκη. Ενα εφηβο αγορι (Danny Zuko) συναντα και ερωτευεται κατα την διαρκεια του καλοκαιριου ενα κοριτσι (Sandy Olsson). Οταν ξανασυναντιουνται συμπτωματικα στο ιδιο σχολειο η σχεση τους περνα κριση καθως το αγορι προσπαθει να συμβιβασει τον ρολο του cool τυπου που καλειται να παιζει καθημερινα με την τρυφεροτητα που αισθανεται για το κοριτσι. Και ολο αυτο μεσα στο απολυτο λα-λα. Τιποτε συγκλονιστικο δεν συμβαινει, καμια ανατροπη δεν αναμενεται και το happy end το μυριζεσαι απο την πρωτη σκηνη του εργου και πριν ακομη πεσουν οι τιτλοι εναρξης. Ομως το περιτυλιγμα της ταινιας ειναι παρα πολυ καλο. Δεν μπορω να πω σε καμια περιπτωση εξαιρετικο, διοτι εχουμε δει δειγματα του κινηματογραφικου ειδους του musical που αγγιζουν την τελειοτητα. Παρ’ ολα αυτα αν σκεφτει κανεις οτι την εποχη που γυριζεται το Grease, το κινηματογραφικο musical βρισκεται μαλλον σε παρακμη, θα λεγαμε οτι αξιοπρεπως στεκεται και σηματοδοτει εναν σταθμο στην ιστορια του μουσικου κινηματογραφου. Οχι μεγαλο, παντως σταθμο.

Ολη η ταινια ξεχειλιζει απο νιατα, φρεσκαδα, αισιοδοξια, ανεμελια πραγματικη χαρα, και αυτο ειναι ισως που την κανει ελκυστικη και ευκολη στην επαναλαμβανομενη θεαση.

Ολη η ομαδα που συνεργαστηκε προκειμενου να ολοκληρωθει η ταινια ηταν νεοι ανθρωποι, ως ενα βαθμο απειροι κινηματογραφικα, με μεγαλη ομως αγαπη για το εγχειρημα και μεγαλη ορεξη για δουλεια. Σκηνοθετης της ταινιας ειναι ο Randal Kleiser στο κινηματογραφικο του ντεμπουτο καθως μεχρι τοτε οι σκηνοθετικες του αποπειρες του περιοριζονταν στα τηλεοπτικα δρωμενα. Η σκηνοθετικη του παρεμβαση πραγματοποιειται χωρις εκπληξεις, χωρις εξαρσεις, χωρις ομως και ορατα τρωτα. Αν λαβουμε υποψη μας τις δυσκολιες κινηματογραφησης μιας τετοιας ταινιας σε συνδυασμο με την απειρια του σκηνοθετη τοτε θα λεγαμε οτι τα καταφερε πολυ καλα και αυτο ειναι ευδιακριτο κυριως στις σκηνες των χορευτικων αποσπασματων. Προσεξτε τις γωνιες ληψης στο χορευτικο του Grease Lightning αλλα και την – στα ορια του cult- αποδοση του Beauty School Dropout (..που ασχετο! Ειναι και το αγαπημενο μου κομματι απο την ταινια διοτι νομιζω οτι εκπεμπει μια μοναδικη σαρκαστικη διαθεση).

Το cast ειναι αξιομνημονευτο. Δεν ειναι το καλυτερο αλλα κατα ενα μυστηριωδη τροπο ειναι ευκολοταυτισιμο και αγαπητο. Ο John Travolta ηταν πραγματικα μια σοφη επιλογη. Εχοντας αποκτησει την απαραιτητη αυτοπεποιθηση απο το Sαturday Night Fever αλλα διατηρωντας και την ανασφαλεια του νεου ηθοποιου, ερμηνευει τον Danny Zuko με την δοση της τρυφεροτητας και του ναρκισσισμου που απαιτειται. Η αγαπη του για τον ρολο ειναι δεδομενη καθως το εργο το γνωριζει πολυ καλα. Ειχε ηδη παιξει τον ρολο του Doody στην σκηνη του Broadway. Ο Travolta σε αυτην την ταινια αποτελει το σημειο που συνανταει ο James Dean τον Elvis. Δενει πολυ καλα με την Olivia Newton John αν και σε μερικες σκηνες φαινεται η διαφορα της ηλικιας τους, κυριως στην ωριμοτητα να πω; καλυτερα στην εμπειρια που καταγραφεται στα προσωπα τους. Ο Travolta δινει μια νεα πνοη στα χορευτικα αποσπασματα με την κινητικη του προσεγγιση. Ο χορος του ειναι επιθετικος γεματος σεξουαλικα υπονοουμενα (αναμφισβητητα επηρεασμενος απο τον Elvis) και η κινηση του επιμελημενα ατσαλη. Νομιζω οτι ξαφνιαζει το κινηματογραφικο κοινο με τον ιδιο τροπο που το αιφνιδιασε πριν απο 15 χρονια το West Side Story: Εκει χορευαν σαν να ηθελαν να ξεφορτωθουν κατι. Τι; Maybe too much Feeling. Εδω χορευουν σα να θελουν να το επικοινωνησουν. Εκει ομως που πραγματικα λαμπει ο πρωταγωνιστης ειναι στις σκηνες με τα φιλαρακια του. Αυτο που εκπεμπουν ειναι μια αισθηση οτι η φιλια τους κρατουσε κι εκτος πλατο. Οι John Travolta, Jeff Conaway, Barry Pearl και Michael Tucci φαινονται να μοιραζονται κωδικες και αυτο τους επιτρεπει ενα πληθος αυτοσχεδιασμων που εντασσονται με φυσικο τροπο στην ροη (προσεξτε τον τελειως three Stooges αυτοσχεδιασμο τους στο παρκινγκ).

Απο την αλλη πλευρα, αιωνια η αντιπαραθεση θηλυκων-αρσενικων που ως αποτελεσμα εχει την υποταγη και των δυο πλευρων, η γυναικεια ομαδα που περιστοιχιζει την Sandy Olsson (Olivia Newton John) με κορυφαια την Rizzo (Stockard Channing). Η Olivia Newton John αναλαμβανει τον ρολο της Sandy με φοβο ψυχης καθως η προηγουμενη κινηματογραφικη της αποπειρα ηταν τοσο κακη που λιγο ελειψε να στειλει την καριερα της στα ταρταρα. Ευτυχως πεισθηκε να συμμετασχει στην ταινια που την εκανε διεθνως διασημη και που της επετρεψε να απολαυσει πολυ μεγαλυτερη δοξα απο αυτην που της αναλογουσε, δεδομενης της συνολικης –και καθολου συγκλονιστικης – καριερας της. Ως Sandy ειναι μετρια, μας πειθει πολυ περισσοτερο ως comme-il-faut νεαρα που αποφευγει τις κακοτοπιες και ονειρευεται τον πριγκιπα του παραμυθιου παρα ως επιθετικη γκομενα με μαυρα δερματινα στην τελευταια σκηνη του εργου. Η αντιθεση της ξανθιας της αθωοτητας της με το πικαντικο μουτρο της μελαχρινης Rizzo «γραφει» πολυ καλα και κανει την υποθεση λιγο spicy (διοτι καποια στιγμη μπαινουμε στον πειρασμο να αρχισουμε να ελεεινολογουμε την little miss perfect και το παραμυθενιο της ρομαντζο).

Η Stockard Channing τον διεκδικησε τον ρολο. Εμφανιστηκε ντυμενη ως Rizzo και τον απαιτησε και ποιος μπορει να αμφισβητησει σημερα οτι του εδωσε περιεχομενο και προσωπικοτητα. Ειναι εξαιρετικη και στη μελαγχολια της και στον αυτοσαρκασμο της και γλυκια μεσα στην προκλητικοτητα της.

Η Didi Conn, λατρεμενη Frenchie ειναι η γκροτεσκο παρουσια. Αναλαφρη, παρανοϊκη, μια προ John Waters - περσονα που μας κανει να μειδιουμε με την αυθεντικοτητα της.

Το πρωταγωνιστικο cast πλαισιωνεται απο βετερανους της δεκαετιας του 50, οπως ειναι η Eve Arden (Η γυμνασιαρχισσα του Rydell High), ο Frankie Avalon ( ως teen angel), η Joan Blondell, ο Edd Byrnes (Vince Fontaine), o Sid Caesar (Coach Calhoun) και οι Johny Casino and the Gamblers (Sha-na-na). Η συμμετοχη τους δινει το στιγμα του 50 στην ταινια και κεντριζει με υπογειο τροπο την νοσταλγια των θεατων.

Η μουσικη του φιλμ γνωρισε μεγαλη επιτυχια – πουληθηκαν εκατομμυρια δισκοι- και το μουσικο θεμα της ταινιας Grease γραμμενο απο τον Barry Gibb μεγαλωσε τουλαχιστον την γενια των σημερινων τριανταρηδων. Σε συνδυασμο παντα με την δουλεια της βραβευμενης με ΤΟΝΥ χορογραφου Patricia Birch, που ηταν υπευθυνη και για τις χορογραφιες της θεατρικης παραγωγης, μας εδωσε το αποτελεσμα που 25 περιπου χρονια τωρα παραμενει ζωντανο.

Ως τελικο επιχειρημα για την καταταξη αυτης της –μαλλον μετριας οπως ειπαμε - ταινιας στη λιστα των κλασσικων ταινιων με την αξιοσημειωτη αντοχη στη φθορα που επιφερει ο χρονος, θα κεντρισω λιγο την μνημη αυτων που εζησαν τα γυμνασιακα τους χρονια κατα την διαρκεια της δεκαετιας του 80 και συνηθιζαν να υπογραφουν σ’ εκεινα τα φοβερα λευκωματα που τεινουν να γινουν παρελθον (αν δεν εχουν ηδη γινει) με το ονομα Danny, τα αγορια, και Sandy, τα κοριτσια (και καμια φορα καποια απο εμας, τα πιο «κακα» κοριτσια υπεγραφαν και με το ονομα Rizzo)…

Grease is definitely the word!

Βαθμολογία: 7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars (7/10) (το 6/10 θα ηταν πιο ακριβες αλλα μολις θυμηθηκα τα γυμνασιακα μου χρονια και δεν αντεχω να μην δωσω ενα καλυτερο βαθμο σε ενα κομματι του παρελθοντος μου)

Αλκηστις Χαρσουλη


 
<Χωρίς Τίτλο> - eisvomc - Σάβ 14 Ιαν 2012 - 22:35
apsogo miouzikal gia ta provlimata ta oneira kai tous fovous tis neolaias sou ksipnaei ta mathitika sou xornai 10/10
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.