• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Great Expectations (1946)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Μεγάλες Προσδοκίες
- Γνωστό και ως:
Great Expectations (1946)

Εποχής | 118' | Κατάλληλο, επιθυμητή γονική συναίνεση
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 28/9/2005
Χρώμα: Ασπρόμαυρο
Ήχος: Mono
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.09 %
Αξιολόγηση: 9.42/109.42/109.42/109.42/109.42/109.42/109.42/109.42/109.42/109.42/10   (9.42/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Χαμηλή (Συμφωνία ψήφων > 75%)




- Υπότιτλος:

Μεγάλος ρομαντισμός. Μεγάλες συγκινήσεις. Μεγάλη αγωνία. Μεγάλη περιπέτεια.

 

- Κριτική από το Cine.gr:


O David Lean ειναι γνωστος για δυο πραγματα: πρωτον για τα μεγαλα και πολυβραβευμενα επικα του αριστουργηματα The Bridge on the River Kwai - Η Γεφυρα του Ποταμου Κβαι, Lawrence of Arabia - Ο Λωρενς της Αραβιας και Doctor Zhivago και δευτερον για την υποδειγματικη κινηματογραφικη μεταφορα των δυο πολυδιαβασμενων μυθιστορηματων του Charles Dickens, Great Expectations και Oliver Twist.

Η καριερα του σημαντικου αγγλου σκηνοθετη αποτελειται απο 16 ταινιες, ολες αξιες λογου, οι μισες τουλαχιστον απο αυτες αποτελουν περαν πασης αμφιβολιας αριστουργηματα. Δεν θα ηταν αυθαιρετο απο μερους μας αν θεωρουσαμε οτι το εργο του Lean διαιρειται σε δυο δημιουργικες περιοδους εκ των οποιων η πρωτη περιλαμβανει την μεταφορα στην οθονη των λογοτεχνικων εργων του Dickens και η δευτερη, κατα την οποια επιδεικνυει μια διαθεση να παραδωσει ενα πρωτοτυπο εργο, τα μεγαλα επη του. Στα ματια μου οι ταινιες που χαρακτηριζουν τις δυο περιοδους φανταζουν παντοτε σαν τριλογια.

Η πρωτη περιοδος, αυτη της ενασχολησης του με το εργο του Dickens και γενικοτερα με τα ηθη της βικτοριανης εποχης συμπληρωνεται απο το υποτιμημενο Madeleine, μια ταινια που βασιστηκε σε μια αληθινη ιστορια ενος εγκληματος παθους που ειχε συνταραξει την βικτοριανη κοινωνια. Ειναι η ταινια που κλεινει την τριλογια (Great Expectations, Oliver Twist, Madeleine) και ολοκληρωνει τον σχολιασμο του Lean πανω στις κοινωνικες ανισοτητες της βικτοριανης περιοδου. Οι συνεκτικοι δεσμοι των επικων του εργων που αντιμετωπιζω ως τριλογια (The Bridge on the River Kwai - Η Γεφυρα του Ποταμου Κβαι, Lawrence of Arabia - Ο Λωρενς της Αραβιας, Doctor Zhivago) ειναι οπωσδηποτε πιο χαλαροι, ομως ειναι σχεδον σιγουρο οτι οι επιδιωξεις του σκηνοθετη ειναι κοινες και στα τρια φιλμ, το ιδιο και το συναισθηματικα αμφιλεγομενο προφιλ των πρωταγωνιστων τους (William Holden, Peter O` Toole, Omar Sharif αντιστοιχως) καθως και η κριτικη ματια με την οποια αντιμετωπιζει την ανθρωπινη ιστορια. Ο προβληματισμος του σχετικα με το ποιον των ηρωων που γραφουν την ανθρωπινη ιστορια ειναι εμφανης και στα τρια φιλμ.

Το Great Expectations γυριστηκε το 1946 λιγο μετα τον μεγαλο πολεμο. Δεν ειναι τυχαια η απηχηση της ταινιας. Ο Δευτερος Παγκοσμιος Πολεμος, μεταξυ αλλων, εχει θεσει υπο αμφισβητηση καθε αξια που ισχυε μεχρι λιγο πριν το ξεσπασμα του. Το Great Expectations ουτως η αλλιως ειναι ενα μυθιστορημα που διατηρει μια κριτικη σταση απεναντι στην μονολιθικοτητα της βικτοριανης εποχης. Αν η ταινια ειχε γυριστει μια δεκαετια πριν δεν θα ειχε απολαυσει τετοιας αποδοχης απο το κοινο. Λιγο μετα τον πολεμο και πανω απο τα συντριμμια που αφησε πισω του, οι απλοι ανθρωποι απομυθοποιουν την αριστοκρατια της βικτοριανης εποχης και αντιμετωπιζουν με συμπαθεια τον αξιοπρεπη εργατη, αυτον που καλειται να οικοδομησει με τα χερια του την γκρεμισμενη Ευρωπη. Η προβολη της ταινιας συνεπεσε με τις φιλελευθερες εξαγγελιες της Βρετανικης Κυβερνησης σχετικα με το εκπαιδευτικο συστημα και το συστημα υγειας, ζητηματα που αποτελουν μονιμο μερος της προβληματικης του συγγραφεα (θα το προσεξετε και σε αλλα μυθιστορηματα του οπως David Copperfield, Nicholas Nickleby, Hard Times κ.λ.π.).

Ο David Lean σε αυτο το φιλμ τεκμηριωσε την αποψη που θελει τους ανθρωπους του μονταζ να αποτελουν καλυτερους σκηνοθετες, ειδικα οταν προκειται να μεταφερουν στον κινηματογραφο μη πρωτοτυπα σεναρια –ποσο μαλλον κλασσικα εργα της παγκοσμιας λογοτεχνιας- απο τους σκηνοθετες που συχνα προερχονται απο τον χωρο της διευθυνσης φωτογραφιας. Ο Lean καταφερε να «μονταρει» τα πιο ουσιωδη κομματια του βιβλιου, και ενω αφησε εξω δευτερευοντες χαρακτηρες και αρκετα στοιχεια της πλοκης κανεις δεν μπορει να τον κατηγορησει για απλοποιηση του υλικου. Αντιθετως καταφερε να διατηρησει το πολυδιαστατο υφος του συγγραφεα και μαλιστα σε βαθμο που το φιλμ να απαιτει εκ νεου αναγνωσεις ακριβως οπως και το λογοτεχνικο εργο.

Ο Lean κατενοησε πληρως τους χαρακτηρες του εργου και κατορθωσε –παντα με την βοηθεια των ηθοποιων του- να αποδωσει ολες τις διαθεσεις τους, τα κινητρα τους, τις φοβιες τους, τα συμπλεγματα τους και - πραγμα εξαιρετικα δυσκολο για εναν σκηνοθετη- τολμησε να προβει ακομη και σε ερμηνειες ολων αυτων των συναισθηματικων διαθεσεων. Αυτη του η ταση ενω θα μπορουσε να οδηγησει σε μια φλυαρια ανωφελη τον σκηνοθετη, αντιθετως στα χερια του μαστορα Lean οδηγησε σε μια βαθια κινηματογραφικη ερμηνεια του συγγραφικου πονηματος του μεγαλου βικτοριανου συγγραφεα στην οθονη.

Η ταινια ειναι αποτελεσμα της σκηνοθετικης αντιληψης ενος πρωην υπευθυνου μονταζ σε συνδυασμο παντοτε με ενα πολυ καλο μονταζ (που χρεωνεται ο Jack Harris) και μια υπεροχη διευθυνση φωτογραφιας για την οποια ο Guy Green θα αποσπασει ενα academy award.

Η πρωτη σκηνη του εργου στα νεκροταφεια ειναι ενα υποδειγμα εκπληκτικου μονταζ που θα επρεπε -αν δεν συμβαινει ηδη- να διδασκεται σε αντιστοιχες σχολες. Παραλληλα αποτελει μια απο τις πιο εξυπνες συνθεσεις σκηνων που γυριστηκαν on location με σκηνες που γυριστηκαν στο στουντιο οπως αυτη που ο ηρωας μας συναντα για πρωτη φορα τον καταδικο που θα αποδειχθει αργοτερα ο ευεργετης του. Το μονταζ και η χρηση των φωτοσκιασεων (chiaroscuro) στα προσωπα υποβοηθουν την εκφραστικοτητα τους και δημιουργουν μια εξπρεσιονιστικη ατμοσφαιρα.

O Lean εκμεταλλευτηκε την γοτθικη δομη του μυθιστορηματος και δομησε το φιλμ ως θριλερ. Το στοιχειο του σασπενς χρησιμοποιειται με τροπο ωστε να μας δημιουργει αγωνια για την εκβαση των γεγονοτων. Η σκηνη στα νεκροταφεια, η φοβερη φυσιογνωμια της Miss Havisham καθισμενης στο δωματιο- μαυσωλειο, οι σκηνες της καταδιωξης του Pip οταν αυτος προσπαθει να φυγαδευσει τον καταδικο-σωτηρα του, με την βοηθεια της ατμοσφαιρικης φωτογραφιας του Green ειναι πραγματικες σκηνες τρομου.

Θα ηθελα να μνημονευσω ξεχωρα τις σκηνες του Pip και της Estella στις αιθουσες χορου οπου κατω απ΄ τους ηχους της ισπανικης πολκας και του βαλς αποσαφηνιζεται η σχεση τους, μπορω να πω οτι σχεδον μορφοποιειται καθως περνουν απο τον εναν χορο στον αλλο και κυριως απο τον εναν παρτενερ στον αλλον. Το μονταζ ειναι μαγικο.

O Pip ερμηνευεται απο τον John Mills. Οπωσδηποτε ο ηθοποιος καταφερνει να δωσει ζωη στο διχασμενο και αμφιλεγομενο ηθικα ηρωα του Dickens, που ψαχνει απεγνωσμενα την αξιοπρεπεια του στα βικτοριανα σαλονια για να διαπιστωσει οτι στην πραγματικοτητα αυτη παρεμενε αλωβητη μονο οταν ζουσε στο σπιτι του σιδερα Τζο. Ο John Mills εχει ενα ιδιαιτερως εκφραστικο προσωπο ομως το τρωτο της ολης παρουσιας του ειναι η ηλικια του καθως καλειται να ερμηνευσει εναν 20χρονο νεαρο οντας 38 χρονων. Η ωριμοτητα που καταγραφεται στο προσωπο του πληττει λιγο την ερμηνεια του.

Ο Alec Guinness στο πρωτο ρολο της κινηματογραφικης του καριερας ερμηνευει με ιδιαιτερο κεφι τον φιλο και συγκατοικο του ηρωα και δινει με την παρουσια του μια νοτα αισιοδοξιας στο κατα τα αλλα πεσιμιστικο κειμενο του Dickens. Η χρηση των εκφραστικων του μεσων υποδειγματικη, η ερμηνεια του προοικονομει την μεγαλη καριερα του sir και την μελλουμενη εποικοδομητικη συνεργασια του με τον σκηνοθετη.

Η Jean Simmons υπηρετει την Estella περισσοτερο με το ψυχρο της βλεμμα παρα με την ερμηνευτικη της δεινοτητα. Δεν κατορθωνει να μας επικοινωνησει ολες τις αποχρωσεις της σχεση της με την ευεργετιδα της που εκτεινονται απο τον φοβο, την λυπηση και τον οικτο εως την αγαπη, την υπακοη και τον θαυμασμο.

Η Martita Hunt, αξιομνημονευτη στο ρολο της μακαβριας Miss Havisham ειναι απολυτως μεσα στο πνευμα του χαρακτηρα που συνελαβε ο Dickens. Βρισκεται διαρκως σε μια παραληρηματικη διαθεση η οποια διακοπτεται απο σκορπιες αναλαμπες ειλικρινειας αναμεικτης με τυψεις. Η φυσιογνωμια της και ο φυσικος χωρος που ειναι ενταγμενη καθ’ ολη την διαρκεια της ταινιας (το δωματιο με τα υπολειμματα της κατεστραμμενης τελετης του γαμου της) σαφως ενεπνευσε τον Billy Wilder. Προσεξτε το Sunset Boulevard.

Η ταινια του Lean ειναι μακραν η καλυτερη μεταφορα εργου του Dickensστο σελυλοιντ. Ειναι η πιο πιστη μεταφορα του Great Expectations (και γυριστηκαν πολλες) και η πιο ειλικρινης κινηματογραφικη εκφορα του λογου του μεγαλου βικτοριανου συγγραφεα. Το ιδιο εγχειρημα και με το ιδιο επιτελειο (Ronald Neame – παραγωγη, Guy Green – διευθυνση φωτογραφιας, Jack Harris – μονταζ, Alec Guinness) ο Lean θα το επαναλαβει με το Oliver Twist το 1948. Με την ιδια καλλιτεχνικη επιτυχια.

Βαθμολογία: 9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars (9/10) Υ.Γ.: Σε αντιθεση με οτι θα περιμενατε απο ενα λατρη του Dickens , των κινηματογραφικων μεταφορων του Lean και των κλασσικων ταινιων εν γενει, θα ηθελα να τονισω οτι η μοντερνα μεταφορα του Great Expectations - Μεγαλες Προσδοκιες απο τον Alfonso Cuaron ηταν αξιοπρεπεστατη και παρ’ ολο που οι προβληματισμοι του Dickens δεν βρηκαν εδαφος προς αναπτυξη στην ταινια, ωστοσο ο Ethan Hawke με την εσωστρεφεια του και το ευθραυστο βλεμμα του δημιουργησε εναν εξαιρετικο Pip.

Αλκηστις Χαρσουλη


 
Legacy - Χρήστος Καλκάνης - Unverified - Κυρ 03 Ιουν 2007 - 11:04
Έχω διαβασει το αντιστοιχο βιβλιο του Ντικενς, εχω δει και την εν λογω ταινια και μπορω να πω πως το ολο στορυ μου φανηκε μετριο. Δεν τρελαθηκα κι ολας. Παρολα αυτα εχει καλους ηθοποιους με εξοχες ερμηνειες 6/10.
Χρήστος Καλκάνης
 
Legacy - Άρης Μαυρέλλης - Unverified - Παρ 16 Οκτ 2009 - 21:03
Αριστουργημα και μια απο τις καλυτερες ταινιες του παγκοσμιου σινεμα που ζωντανευει υποδειγματικα το υπεροχο βιβλιο του Ντικενς στη μεγαλη οθονη. Μιλαει για τη βοηθεια που χρειαζονται οι νεοι, τα λαθη και την απωλεια της ταυτοτητας τους μεσα σε εναν ψευτικο και υλιστικο κοσμο, την κενοτητα των πλουσιων και το σνομπ τους προς τους απλους ανθρωπους, τον ανοητο διαχωρισμο σε ανωτερους (με λεφτα και ονομα) και κατωτερους (φτωχους) ανθρωπους και δειχνει οτι αυτοι που εχουν πραγματικη αξια ειναι αυτοι που δινουν αγαπη (π.χ. ο σιδερας αντρας της αδερφης του Πιπ). Κινηματογραφωντας εξοχα, με ευρηματικοτητα, τεχνη και εκφραστικοτητα ο Ντειβιντ Λιν καταφερνει να κανει μια ταινια κλασικη στο ειδος της και στην ιστορια του κινηματογραφου. Οι Μεγαλες Προσδοκιες μοιαζουν σαν οργανωμενη συμφωνια με το σκηνοθετη να διευθυνει εξοχα τα ξεσπασματα λυρισμου εχοντας στην ορχηστρα του μεταξυ αλλων και εξαιρετικους ηθοποιους οπως ο Μιλς, o Μαιλς, ο Σαλιβαν, η Χαντ και ο Κιουρι που δινουν μοναδικες ερμηνειες. Η εκπληκτικη ατμοσφαιρα της ταινιας, χτιζεται και με τη συνδρομη της κορυφαιας ασπρομαυρης φωτογραφιας, ενισχυεται απο τις δοσεις σασπενς και τρομου καθως και απο τις εξυπνες χιουμοριστικες παρεμβασεις. Μερικες απο τις σκηνες που γραφουν στην οθονη: η κλασικη πια αρχικη σκηνη στο νεκροταφειο, η δευτερη συναντηση στο νεκροταφειο απο το ξεκινημα στο κρεβατι του μικρου Πιπ ως τα αποκυηματα της φαντασιας του (τα ζωα που μιλανε) και την καταληξη της μες την ομιχλη στο νεκροταφειο, η συλληψη των δραπετων, ο θανατος της Μις Χαβισαμ, η αποκαλυψη του Τζαγκερς οτι η Εστελα ειναι κορη του καταδικου, το φιναλε-στο σπιτι της Χαβισαμ μπαινει φως.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 10/10
Άρης Μαυρέλλης
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.