• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Lashou Shentan (1992)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Ο Τιμωρός του Χονγκ Κονγκ
- Γνωστό και ως:
Hard Boiled
God of Guns

Δράση | 128' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Παρ 30 Μαϊ 2003
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 11/11/2003
Διανομή: Odeon
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Mono
Γλώσσα: Καντονεζικά
Δημοτικότητα: 0.16 %
Αξιολόγηση: 6.80/106.80/106.80/106.80/106.80/106.80/106.80/10   (6.80/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




- Υπότιτλος:

Ως αστυνομικός έχει το μυαλό, τα κότσια και την ιδιότητα να σκοτώνει

- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Ο Tequila (Yun-Fat Chow), ένας αστυνομικός-προσωποποίηση της εντιμότητας, της δικαιοσύνης και της πίστης στη φιλία, βρίσκεται στο κατόπι ενός μεγαλέμπορου όπλων. Τη μηδενιστική κυνικότητα με την οποία αντιμετωπίζει τον κόσμο, απαλύνει μόνο ο ήχος του κλαρινέτου του, όταν ξεσπά σε ένα μικρό jazz bar –εκεί όπου ο σκηνοθέτης κάνει το cameo του, ως μέντορας του αστυνομικού. Όταν στην πρώτη συμπλοκή της ταινίας, σκοτώνεται ο συνεργάτης του, στην αρχική του σκληρή αντιμετώπιση του κόσμου προστίθεται ακόμη μια χαρακιά.

Χαρακτήρες-αρχέτυπα,
ξεγλιστρούν από τον
κόσμο των ιδεών του
John Woo, για να
χορέψουν στην οθόνη
ένα δολοφονικό
τανγκό, στη μουσική
του μετάλλου που
εξοστρακίζεται σε
μέταλλο και στο
ρυθμό του κόκορα που
χτυπά στη σφαίρα για
να της δώσει
ταχύτητα λιγάκι πιο
εκρηκτική από τη
σκηνοθεσία του
μαεστρου.
Ο Alan (Tony Leung Chiu Wai) είναι η ίδια όψη του ίδιου ακριβώς νομίσματος. Μόνο που το δικό του νόμισμα περιστρέφεται ακόμη γύρω από τον εαυτό του, καθώς ο μυστικός πράκτορας αμφιταλαντεύεται σε δυο αντιμαχόμενους εμπόρους όπλων και συναντά ηθικά διλήμματα όταν καλείται να εξολοθρεύσει το αφεντικό που τον είχε εμπιστευθεί και εισαγάγει στο σκοτεινό υπόκοσμο του Hong Kong.

Στην αντίθετη όχθη, ο Mad Dog (Philip Kwok), που είναι καταδικασμένος να υπερασπίζεται τα ίδια υψηλά ιδανικά, υπηρετώντας ωστόσο τη σκοτεινή πλευρά –ακόμη κι αν αυτό στοιχίσει τη ζωή του.

Χαρακτήρες-αρχέτυπα, ξεγλιστρούν από τον κόσμο των ιδεών του John Woo, για να χορέψουν στην οθόνη ένα δολοφονικό ταγκό, στη μουσική του μετάλλου που εξοστρακίζεται σε μέταλλο και στο ρυθμό του κόκορα που χτυπά πάνω στη σφαίρα για να της δώσει ταχύτητα λιγάκι πιο εκρηκτική από τη σκηνοθεσία του μαέστρου. Παίζοντας με τα σήματα-υπογραφές του –γλυκές εναλλαγές της γρήγορης με την αργή κίνηση, αντανακλάσεις σε τζάμια που σώζουν τον ήρωα, «σκυταλοδρομίες» όπλων, ο χορός για δυο με τα τεντωμένα χέρια και τα πιστόλια στην άκρη τους -, ο Κινέζος σκηνοθέτης παραδίδει μια μεθυστική εικονογραφία βίας, χωρίς καν να παραδίδει μια από τις καλύτερες ταινίες του. Το αντίο του στη χώρα και στην πόλη που μεγάλωσε, λίγο πριν φύγει για την πλανεύτρα Αμερική, αποτελεί μια ιστορική στιγμή στη φιλμογραφία του Woo και ταυτόχρονα ένα φόρο τιμής στο σινεμά που με τόση συνέπεια υπηρέτησε: παίζοντας με όλα τα μοτίβα των B-movies της Κίνας, φτιάχνει ένα μικρό διαμαντάκι και θέτει τον πήχη στο υψηλότερο σημείο.

Αν μέσα στον εκκωφαντικό ήχο των όπλων (και τι μεγάλη ποικιλία!), τις (απειράριθμες) σφαίρες που σκίζουν ασταμάτητα το χώρο μεταξύ των ηθοποιών και τις κραυγές των (αμέτρητων) κορμιών στα οποία καταλήγουν, προσπαθήσετε να διακρίνετε κάποιο στόρι, ή μια απόπειρα εμβάθυνσης στους χαρακτήρες, τότε θα δείτε ότι εκεί είναι που η ταινία χωλαίνει. Μέσα στο υποτυπώδες σενάριο, δεν υπάρχει χώρος για εγκεφαλικούς ελιγμούς, δεν είναι άλλωστε αυτό το ζητούμενο! Στα σημεία που ο σκηνοθέτης ρίχνει τους ρυθμούς θέλοντας να παρουσιάσει το τι διάολο γίνεται, εκεί είναι που η ταινία κάνει «κοιλιά».

Ο Τιμωρος του Χονγκ Κονγκ δε φτιάχτηκε για να προβληματίσει τους θεατές, φτιάχτηκε για να θυμίζει το τι μπορεί να δημιουργήσει ένας ικανός σκηνοθέτης, χωρίς την παραμικρή βοήθεια από υπολογιστές.

Βαθμολογία: 7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars (7/10) (Το μεγαλύτερο bodycount στη μέχρι τότε κινηματογραφική ιστορία; Θέλω κι άλλο!)

Ιωσηφ Πρωιμακης




Δευτέρα 11 Απριλίου 2005

Hard Boiled (1992)


«Give the guy a gun and he’s Superman. Give him two and he’s God»

Από τον θεό των ταινιών δράσης, το απόλυτο shoot-em up film, που μέχρι σήμερα παραμένει αξεπέραστο. Είναι το 1992, ο John Woo ακούει τις σειρήνες του Hollywood και δεν αντιστέκεται. Το The Killer(1989)) τον έχει αναδείξει ήδη σε καλτ φιγούρα ανά τον κόσμο,στην υγεία του οποίου πίνουν όλοι οι γνήσιοι φαν του action movie αλλά.. αλλά παραμένει προσωπικότητα μιας άλλης πραγματικότητας για την σημαντική αμερικάνικη κινηματογραφική βιομηχανία. Πριν λοιπόν προσέλθει στο τσεκ-ιν για Καλιφόρνια, ο Woo αφήνει σε όλους μας το Hard Boiled για ενθύμιο.

Για ακόμα μια φορά ο πρωταγωνιστής είναι ο Yun-Fat Chow, ηθοποιός-φετίχ του Woo, που επίσης την έκανε για Hollywood και σύντομα κατάλαβε το λάθος του. Αντίθετα με το The Killer, ο Chow έχει το ρόλο ενός αστυνομικού, με τον Woo να θέλει να ρίξει αυτή τη φορά τον προβολέα σε έναν εκπρόσωπο της τάξης και όχι στον εγκληματία με αίσθηση τιμής. Ο Chow υποδύεται τον ντετέκτιβ Yuen (παρατσούκλι: Tequila), ευερέθιστο μέλος της αστυνομίας του Hong Kong, που δεν έχει πρόβλημα να παραβεί τους κανονισμούς και να τραβήξει εύκολα τη σκανδάλη. Στην αρχική σκηνή της ταινίας, ένα μακελειό σε ένα εστιατόριο (γεμάτο κλουβιά με ωδικά πουλιά), ο Yuen χάνει τον μακροχρόνιο συνεργάτη του και σε αντίποινα, σκοτώνει χωρίς ιδιαίτερους ενδοιασμούς τον δολοφόνο του, ο οποίος τυγχάνει να είναι ένας σημαντικός για την αστυνομία μάρτυρας, πράγμα που εξοργίζει τους ανωτέρους του. Ο Yuen είναι πλέον μόνος και αποφασίζει παρά τις εντολές των ανωτέρων του να εξαρθρώσει τις συμμορίες που ελέγχουν το λαθρεμπόριο όπλων και έγιναν αιτία για το θάνατο του φίλου του. Σε μια από αυτές τις συμμορίες είναι μέλος ο τυραννισμένος Alan (Tony Leung), αστυνομικός υπό κάλυψη που αποφασίζει να βοηθήσει τον Yuen στο έργο του. Αυτό που ακολουθεί είναι ουσιαστικά δύο άτομα απέναντι σε όλους τους ενήλικους του Honk Kong που είναι ικανοί να κρατήσουν όπλo.


Αν και ο πρωταγωνιστής είναι ο Yuen, ο Alan φαίνεται να είναι πιο καλογραμμένος χαρακτήρας. Ο Tony Leung είναι σαν να κάνει πρόβα για το Infernal Affairs, με τον μελαγχολικό χαρακτήρα του να είναι αποκομμένος από τον κόσμο και ανίκανος να δημιουργήσει έστω και μια υποτυπώδη ζωή λόγω της διπλής του ταυτότητας (ζει σε ένα σκάφος). Ο Chow απ` την άλλη, άνετος στον ρόλο του ήρωα επωφελείται από την ανικανότητα του Woo να γράψει γυναικείους ρόλους: Η σύντροφος του Yuen, Teresa (Teresa Mo), εμφανίζεται ελάχιστα και είναι ουσιαστικά άχρηστη στην υπόθεση - φαίνεται να υπάρχει μόνο και μόνο για την τελική σκηνή στο νοσοκομείο. Παρόλο που γίνονται και κάποιες προσπάθειες για συναισθηματικά φορτισμένες σκηνές, όπως αυτή στην οποία ο Alan προδίδει την παλιά του συμμορία και πρέπει να επιλέξει τη μοίρα τους, το φιλμ παραμένει ένα εκρηκτικό μοντέρνο western με δύο ήρωες που δεν απαιτούν από εμάς να νοιαστούμε για τη μοίρα τους, από τη στιγμή που δεν το κάνουν καν οι ίδιοι. Και όταν μιλάμε για western το εννοούμε..

Ο John Woo ποτέ (και το τονίζουμε) δεν έχει υπάρξει σε τέτοια φόρμα. Η ταινία έχει τρεις μεγάλες και άριστα χορογραφημένες σκηνές δράσης, με τον Woo να θυσιάζει μερικώς την αληθοφάνεια (φαίνεται ότι μόνο οι κακοί πρέπει να γεμίζουν τα όπλα τους) υπέρ του χαοτικού μακελειού: Δεν προβλέπονται διαλείμματα, δεν υπάρχει χρόνος για εξυπνακίστικους διαλόγους και,όπως αποδεικνύεται από την σκηνή στο εστιατόριο και το νοσοκομείο, δεν υπάρχει καν «σεβασμός» για τους αθώους: Η σφαίρα δεν είναι smart weapon, και αν είσαι στην πορεία της, αθώος ή ένοχος, δεν σε σώζει τίποτα (θυμηθείτε την αρχική σκηνή του The Wild Bunch, με τους άμαχους να θερίζονται ανελέητα προκειμένου να χτυπηθεί έστω και ένας κακοποιός). Ο Woo δεν εγκαταλείπει κανένα από τα σκηνοθετικά του «κολλήματα»: Η δράση είναι διανθισμένη με αργή κίνηση (ώστε να μπορείτε να δείτε μια μηχανή να ίπταται και να παρασύρει έναν συμμορίτη), τις κλασσικές dolly shots του John και φυσικά τους δύο πρωταγωνιστές να κοιτάζονται στα μάτια με απάθεια, έχοντας ο ένας τον πιστόλι στο κεφάλι του άλλου. Παρόλα αυτά, και προς τιμήν του Woo, η υπόθεση ποτέ δε φαίνεται σαν μια απλή αφορμή για συνεχή δράση.Υπάρχει μια λογικότατη πλοκή και οι ήρωές μας δρουν σαν να μην τους νοιάζει τίποτα όχι για το «αντριλίκι» της υπόθεσης αλλά γιατί ο ένας κινείται από το ευγενές συναίσθημα της εκδίκησης και ο άλλος φαίνεται να προτιμά τον θάνατο από την μισή ζωή που αναγκάζεται να ζει (και πάλι, ρίξτε μια ματιά στο Infernal Affairs). Μέχρι το τέλος του φιλμ θα έχετε εξοικειωθεί τόσο πολύ με την όψη γαζωμένων σωμάτων με φόντο φλόγες που όταν βγάλετε την ταινία από το βίντεο θα νιώσετε ότι η ζωή σας είναι βαρετή.Mπορεί να μπείτε στον πειρασμό να ανατινάξετε την κουζίνα σας..



Ταινία: 9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars (9/10)

Αν μπείτε στον πειρασμό να ανατινάξετε την κουζίνα του Πρωιμάκη: 10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars (10/10)

Θοδωρής Σαρλάς (This is...cult!)


 
<Χωρίς Τίτλο> - nikren - Τετ 04 Σεπ 2013 - 13:18
Αν πρέπει να χαρακτηρίσω κάπως το Hard Boiled, θα το χαρακτήριζα Λούνα Παρκ δράσης και βίας. Είναι ταινία που σαφώς απευθύνεται κυρίως στον ανδρικό πληθυσμό και είναι must για τους λάτρεις της καθαρής περιπέτειας, των χορογραφημένων σκηνών δράσης και του μεγαλύτερου σκηνοθέτη περιπέτειας και δράσης που γνώρισε ποτέ το παγκόσμιο σινεμά (τουλάχιστον μέχρι σήμερα, για να μη γίνομαι απόλυτος)!


 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.