• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Υπόθεση & Παραλειπόμενα


Dogville (2003)


Σινεφίλ | 178' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Παρ 7 Νοε 2003
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 27/3/2004
Διανομή: Ama Films
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Digital
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.53 %
Αξιολόγηση: 7.96/107.96/107.96/107.96/107.96/107.96/107.96/107.96/10   (7.96/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Υψηλή (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 15 και 50%)




- Υπότιτλος:

Μια ήσυχη μικρή πόλη όχι μακριά από εδώ.

- Gallery:



 

- Πλοκή:


Στην Αμερική του κραχ (δεκαετία του 1930), μια μυστήρια κοπέλα, η Γκρέις, καταλήγει καταδιωκόμενη σε μικρή πόλη, κρυμμένη από τα Βραχώδη Όρη. Οι κάτοικοι ξεπερνούν τις αρχικές τους ανησυχίες και τελικά, με την επιμονή του επινοητικότερου αυτών, συμφωνούν να την βοηθήσουν αφήνοντας την να μείνει. Όμως, της ορίζουν, αρχικά καλοπροαίρετα, την προϋπόθεση να κάνει κάποιες δουλειές σε όλους με ελάχιστη ανταμοιβή. Όσο, όμως, εμφανίζονται οιωνοί κίνδυνου με την αστυνομία και γκάγκστερ να την ψάχνουν, τόσο οι απαιτήσεις τους γίνονται μεγαλύτερες απέναντί της, ώσπου φτάνουν στα όρια της ασυδοσίας. Η κοπέλα υπομένει τα πάντα με σιωπηλό πόνο και παράλογη κατανόηση, αλλά δεν έχει πει την τελευταία της κουβέντα.


- Παραλειπόμενα:


Cine-Making of
Το 2003 ήταν μια αξιόλογη χρονιά για τον κινηματογράφο. Είχαμε Άρχοντα, Νέμο, Μάτριξ, Λένιν και πολλές άλλες ταινίες. Όλα αυτά και πολλά ακόμα μπορείτε να διαβάσετε στον ετήσιο κινηματογραφικό απολογισμό του Cine.gr. Η κορυφαία λοιπόν ταινία, σύμφωνα με εμάς, τους συντάκτες, ήταν το Dogville του Lars von Trier. Ας δούμε λοιπόν μερικά ενδιαφέροντα στοιχεία γύρω από τον μύθο του Dogville.

Το «Dogville» αποτελεί το πρώτο μέρος της τριλογίας του Lars von Trier που τιτλοφορείται «USA - Land of Opportunities» ή «US and A». Η ημερομηνία έναρξης παραγωγής ήταν αρχές Ιανουαρίου 2002, η ημερομηνία τέλους παραγωγής αρχές Μαρτίου 2002. Γυρίστηκε σε σουηδικό εργαστήριο ήχου, στο Trollhattan του Trollywood, κοντά στο Γκέτεμποργκ και ήταν συμπαραγωγή από Ιταλία, Δανία, Σουηδία, Νορβηγία και Γαλλία. Η version που παρουσιάστηκε στις Κάννες ήταν 3 ωρών, ενώ αυτές που προβλήθηκαν σε άλλες χώρες έπεσαν μέχρι και σε 100 λεπτά. Η παραγωγή έγινε από την εταιρεία παραγωγής του Trier Zentropa, με αρχικό budget τα 10 εκατομμύρια δολάρια.

Η ταινία παραλίγο να ακυρωθεί λόγω εκλογών στη Δανία. Η καινούρια κυβέρνηση αποφάσισε να περικόψει όλες τις δημόσιες δαπάνες. Έτσι, ο Lars Von Trier, που υπολόγιζε σε μια κρατική επιδότηση 1,2 εκατομμυρίων δολαρίων, είδε ότι η στέρηση των χρημάτων ήταν απαγορευτική σε μια φιλόδοξη παραγωγή των 10 εκατομμυρίων δολαρίων. Η κυβέρνηση τελικά έδωσε το πράσινο φως στο δανέζικο κινηματογραφικό ινστιτούτο για να επιχορηγήσει την ταινία.

Θρίλερ έγινε και με τον ρόλο της Kidman. Ο Trier ξεκίνησε με σκοπό να κάνει τριλογία για την Αμερική, με τους ρόλους γραμμένους για την Kidman. Φήμες αναφέρουν ότι οι managers της Kidman δεν ήθελαν να αναλάβει τον ρόλο, λόγω των αντιαμερικανικών μηνυμάτων που έχει η ταινία και τον αντίκτυπο που θα είχε στην καριέρα της. Τελικά, λόγω υποχρεώσεων, η Kidman σταμάτησε ήδη τη δεύτερη ταινία Manderlay και ο Trier ψάχνει αντικαταστάτρια. Ίσως να κάνει κάθε ταινία με διαφορετική πρωταγωνίστρια. To Dogville είναι αφιερωμένο στη μνήμη της βρετανής ηθοποιού Katrin Cartlidge, η οποία συμπρωταγωνιστούσε στο «Δαμάζοντας τα κύματα» και πέθανε πρόσφατα σε ηλικία 41 χρονών. Η Cartlidge θα έπαιζε και στο Dogville, αλλά μια ανώνυμη πηγή έλεγε ότι έφυγε από το project επειδή ο πατέρας της είχε πάθει έμφραγμα και έτσι αντικαταστάθηκε από την Patricia Clarkson.

Ο μπροστάρης του Δόγματος (γεννημένος στις 30 Απριλίου 1956 στη Δανία), καταπιάνεται με κάτι ανατρεπτικό, όπως η κινηματογραφική μεταφορά ενός θεατρικού έργου. Ή μήπως η θεατρικοποίηση ενός κινηματογραφικού έργου; Μήπως τελικά δεν είναι τίποτα από όλα αυτά και απλά έχουμε να κάνουμε με κάτι καινοτόμο και ριζοσπαστικό; Συμβολισμός κυριαρχεί παντού στα ονόματα: Dogville (& Godville), Grace κλπ. Μπορεί όμως ο τίτλος να προέρχεται από το Dogma, δηλαδή θα μπορούσαμε να είχαμε την Dogmaville. Συνδημιουργός του κινηματογραφικού ρεύματος-σχολής «δόγμα 95» το οποίο δίνει έμφαση στην απλή τεχνική, για παράδειγμα γύρισμα με κινητή κάμερα, ήχοι μόνο από το σημείο λήψης κλπ., προσπαθεί να μειώσει την απόσταση θεατή και τεκταινόμενων. Το Dogville δεν είναι 100% Δογματικό, μιας και ο Δανός χρησιμοποιεί ειδικά εφέ και μουσική, παρόλα αυτά με το μινιμαλισμό που το διακατέχει δείχνει να συμβαδίζει. «Πειραματίζομαι με μια καινούρια μορφή του Δόγμα. Ήθελα να επικεντρωθώ στους χαρακτήρες, οπότε είναι λογικό να έχω τη θεατρική γύμνια».
Απογυμνώνει τα σκηνικά για να τονίσει τους ήρωες και την ιστορία. Θυμίζει λίγο video clip, με την παράξενη σκηνοθεσία. Με την απάθεια που διακατέχει τους ήρωες – ακόμα και τον αφηγητή - για τα διαδραματιζόμενα, ο χρόνος λειτουργεί εις βάρος του θεατή, που νιώθει να τον σφίγγει κάτι, που το δίκιο τον πνίγει και σχεδόν απαιτεί να γίνει κάτι αποτελεσματικό και καίριο.

Ο Trier μοιάζει να σκηνοθετείται από την Kidman και όχι η Kidman από τον Trier. Η Kidman πολλές φορές έφερνε στον «ίσιο δρόμο» τον σκηνοθέτη, όταν έβλεπε ότι άρχιζε να χάνει την πορεία του. Υπήρχαν πολλές στιγμές έντασης και τσακωμών, με αποτέλεσμα να είναι αμφίβολη η ολοκλήρωση της ταινίας, αφού φαινόταν ότι ο Trier έχανε τον έλεγχο. Στις σκηνές με λαμπερά ονόματα, έδειχνε πολύ τρομαγμένος, ιδιαίτερα μάλιστα με την παρουσία της Lauren Bacall. Η τελευταία γέμιζε με δέος τον Δανό σκηνοθέτη, ο οποίος έτρεχε να καταναλώσει τα αγαπημένα του ηρεμιστικά, τα Valium.
Ιστορία τιμωρίας και εξιλέωσης. Οι ταινίες του αναφέρονται σε καταστάσεις σκληρότητας και εξευτελισμού. Μοιάζει με αρχαία ελληνική τραγωδία. Τα ονόματα των παιδιών είναι αρχαιοελληνικά. Η φτώχεια που μαστίζει τη μικρή κοινωνία δε φαίνεται να στεναχωρεί τους κατοίκους της πόλης, αντίθετα μοιάζουν να διασκεδάζουν. Όσο πιο μεγάλη εξουσία αποχτάει κάποιος, τόσο περισσότερη αναζητά και επιδιώκει και γίνεται ολοένα και πιο απάνθρωπος.

Το γεγονός ότι δεν υπάρχουν τοίχοι μας επιτρέπει να παρατηρούμε ανά πάσα στιγμή τι κάνει ο καθένας. Αυτή η διαφάνεια προκαλεί μια αμεσότητα και ένα σμίξιμο του θεατή με τους ηθοποιούς. Σα συνέπεια, η αλλαγή στη συμπεριφορά τους απέναντι στην Grace φαίνεται ολοένα και πιο κατακριτέα, τρομάζει τον θεατή και μοιάζει απάνθρωπη. Η αποσύνθεση πραγματοποιείται τόσο ομαλά ώστε η βάναυση συμπεριφορά τους έρχεται με ρεαλισμό. Ο Brecht συναντά την avant garde.

Έχει κυκλοφορήσει και ένα ειδικό DVD «Dogs and Deer: Dogville Confessions» με τα making of της ταινίας αυτής, με διάρκεια περίπου μιας ώρας. Φήμες αναφέρουν ότι μπορεί να μην υπάρχει ως έξτρα στο DVD της ταινίας, αλλά ίσως το δούμε σε κάποιο φεστιβάλ ή έκθεση.

Ίσως να παραλληλίζεται με το «Πείραμα», αλλά αντί για φυλακή έχουμε μια μικρή πόλη. Τα σκηνικά δεν ήταν δύσκολο να κατασκευαστούν, αφού τα διακρίνει η απλότητα: τοίχοι από κιμωλία, φανταστικές πόρτες, παρουσίαση μόνο των άκρως απαραιτήτων αντικειμένων. Από ψηλά η πόλη μοιάζει με σχέδιο τοπογράφου.

Η Αμερική δεν έχει υποδεχθεί ακόμα το Dogville, το αναμένει(;) μέσα στο 2004, οπότε θα είναι ενδιαφέρον να δούμε και τις αντιδράσεις των αμερικανών στα αντιαμερικανικά μηνύματα του Trier. Όπως είχε δηλώσει, δεν πρόκειται για μια αντιαμερικανική ταινία, αλλά για τη εικόνα που σχηματίζει κάποιος στη Δανία για την Αμερική από τα Μέσα Ενημέρωσης. Η αλήθεια είναι ότι αντί για μία πόλη στην Αμερική, το Dogville θα μπορούσε να είναι στην Ελλάδα, τη Ρωσία ή και τη Δανία ακόμα. Η Αμερική του είναι καθαρά ιμπρεσιονιστική. Δεν έχει επισκεφθεί ποτέ την Αμερική, αφού είναι γνωστός για τη φοβία που έχει να ταξιδεύει.

Η Kidman ήθελε να κάνει μια τέτοια ταινία, με σκοπό να δοκιμάσει καινούριες ιδέες και να πειραματιστεί. «Μου αρέσει να ταξιδεύω, να γνωρίζω καινούριους ανθρώπους, πολιτισμούς. Αλλά ως πότε θα μπορώ να το κάνω. Όταν θα ερωτευτώ για τα καλά, θα πρέπει να σταματήσω και να κατασταλάξω κάπου».

Η σχέση του με τους ηθοποιούς είναι επεισοδιακή – ας θυμηθούμε τις κόντρες που είχε με την Bjork, στο «Χορεύοντας στο σκοτάδι» κάτι που πήγε να τινάξει την ταινία στον αέρα και την Bjork να κλαίει και να οδύρεται. Όταν η Kidman φρίκαρε στα γυρίσματα, ο Trier την πήρε μια βόλτα στα δάση της Σουηδίας και αφού φώναξαν, τα ξαναβρήκαν. «Όταν οι άνθρωποι γύρω μου περνάνε δύσκολες ώρες, τότε είναι που εγώ περνάω καλά!».
Ο Trier είχε γυρίσει στην αρχή αρκετές σκηνές με σκανδιναβούς ηθοποιούς, για να ελέγξει τις γωνίες της κάμερας καθώς και το φωτισμό του χώρου. Για μερικές σκηνές χρησιμοποίησε μέχρι και 100 κάμερες. Αρκετή δουλειά – για τα επίπεδα ταινίας του Trier – έγινε από τον διευθυντή ειδικών εφφέ Peter Hjorth, ο οποίος προσφέρει αρκετά στην ατμόσφαιρα της ταινίας. Για να προσδώσει τη μέρα και τη νύχτα, ο Trier χρησιμοποίησε άσπρες και μαύρες κουρτίνες αντίστοιχα. Σε μερικές σκηνές, το μαύρο χρώμα κυριαρχεί έντονα για τονίσει και την αντίστοιχη σκληρότητα που κυριαρχεί.

Ο Lars von Trier έφτιαξε ένα δωμάτιο, όπως σε πολλά reality, στο οποίο οι ηθοποιοί πηγαίναν και έλεγαν μπροστά στην κάμερα ό,τι ήθελαν. Ήταν το κουτί της αλήθειας: Όλοι οι ηθοποιοί μίλαγαν, έκλαιγαν, γέλαγαν, εκμυστηρεύονταν και ξεσπάγανε κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, μπροστά στην κάμερα. Κομμάτια από εκεί χρησιμοποίησε για το αινιγματικό τρέιλερ.
Ας αφήσουμε όμως τον Trier να μας μιλήσει για την ταινία του:

«Δύο πράγματα με ενέπνευσαν να γράψω το Dogville. Το πρώτο είναι το γεγονός το ότι όταν είχα πάει στις Κάννες για το «Χορεύοντας στο σκοτάδι», μερικοί Αμερικάνοι δημοσιογράφοι με κριτικάρανε έντονα για το γεγονός ότι έκανα μια ταινία για την Αμερική χωρίς να έχω πάει εκεί. Αυτό με εξόργισε γιατί, από ότι θυμάμαι, οι δημιουργοί του Casablanca δεν είχαν επισκεφθεί ποτέ την Καζαμπλάνκα. Αυτό είναι άδικο σκέφτηκα και αποφάσισα επιτόπου να κάνω περισσότερες ταινίες που να λαμβάνουν χώρα στην Αμερική.

Επίσης, είχα ακούσει το τραγούδι Pirate Jenny των Bertolt Brecht και Kurt Weill από την «Όπερα της πεντάρας», το οποίο είναι πολύ δυναμικό και έχει ένα εκδικητικό θέμα, το οποίο μου άρεσε.

Η ταινία ήθελα να διαδραματίζεται σε απομονωμένο μέρος γιατί και το τραγούδι είναι σε απομονωμένη πόλη. Αποφάσισα το Dogville να βρίσκεται στα Βραχώδη Όρη γιατί αν δεν έχεις πάει ποτέ εκεί, ακούγεται ονειρικό. Όλα τα βουνά δεν είναι βραχώδη; Αυτά δηλαδή τι έχουν και ονομάζονται έτσι; Μοιάζει με όνομα που δίνεις σε παραμύθι. Επίσης, προτίμησα να λαμβάνει χώρα την περίοδο του κραχ, για να προσδίδει την κατάλληλη ατμόσφαιρα.
Σκέφτηκα να την κάνω ασπρόμαυρη την ταινία αλλά θα ήταν πολύ μπερδεμένη για τον κόσμο. Αν κάνεις κάτι παράξενο, όπως αντί για τοίχους, έχουμε γραμμές από κιμωλία, τότε όλα τα άλλα θα πρέπει να είναι κανονικά. Διαφορετικά οι θεατές θα έφευγαν μακριά σε σκέψεις. Όταν δημιουργώ, είναι σα να είμαι σε εργαστήριο, κάνοντας πειράματα. Για να πετύχει το πείραμα, δεν πρέπει να αλλάζεις πολλούς παράγοντες κάθε φορά.

Μου έλειψε το θέατρο στην τηλεόραση και από εκεί έχω δανειστεί στοιχεία. Ήταν πολύ δημοφιλές όταν ήμουν νέος. Δε μου αρέσει το θέατρο στο θέατρο, αλλά στην τηλεόραση ή στον κινηματογράφο. Ο Brecht με επηρέασε πολύ και ιδιαίτερα η απλότητά του. Ξεχνάς γρήγορα ότι δεν υπάρχουν σπίτια και φαντάζεσαι την πόλη όπως την θες εσύ. Τελικά, επικεντρώνεσαι στους ανθρώπους και στους χαρακτήρες.
Τι να πω σε αυτούς που ισχυρίζονται ότι αυτό που έκανα δεν είναι κινηματογράφος; Μπορεί και να είναι σωστοί. Στην αρχή έκανα πολλές κινηματογραφικές ταινίες, αλλά πλέον ο καθένας με έναν υπολογιστή μπορεί να φτιάξει μία. Δεν είναι το στιλ μου αυτό. Προτιμώ να περιμένω να γίνει κάτι σε δυο μήνες, παρά να το φτιάξω σε δύο δευτερόλεπτα στον υπολογιστή. Ίσως φταίει το ότι μεγάλωσα. Αν ήμουν νέος θα ήμουν συνεπαρμένος από την τεχνολογία, τώρα όμως πρέπει να είμαι πεισματάρης και να ακολουθώ τις παλιές αξίες.

Λαμβάνει χώρα στην Αμερική, αλλά είναι η Αμερική από τη δικιά μου σκοπιά. Δεν περιόρισα τον εαυτό μου για να κάτσω να ψάξω στοιχεία, άλλωστε δεν είναι ούτε επιστημονική ή ιστορική ταινία. Είναι μια συναισθηματική ταινία. Βέβαια και είναι για τις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά επίσης είναι και για οποιαδήποτε μικρή πόλη στον κόσμο.

Έγραψα το σενάριο στα δανέζικα αλλά ζήτησα από τον μεταφραστή να κρατήσει τον δανέζικο χαρακτήρα, να μη το κάνει πολύ τέλειο. Μου αρέσει αυτό το Καφκικό στοιχείο, η ξένη ματιά. Με ενδιαφέρει να δω μια ταινία για τη Δανία από κάποιον που δεν έχει πάει ποτέ, από έναν Γιαπωνέζο ή έναν Αμερικάνο. Θα ήταν ένας καθρέφτης για τη Δανία. Στις ταινίες μου για την Αμερική καθρεφτίζω όποια πληροφορία έρχεται σε μένα και τα συναισθήματά μου για αυτή την πληροφορία. Βέβαια, δεν είναι η αλήθεια, αφού δεν έχω πάει ποτέ εκεί – αν και είμαι καλύτερα πληροφορημένος για τις ΗΠΑ σε σχέση με τους ανθρώπους που έκαναν το Καζαμπλάνκα. Προφανώς, ένας Γιαπωνέζος που κάνει ταινία για την Δανία δε θα είχε τις ίδιες πληροφορίες, αφού το 90% αυτών που βλέπεις στη δανέζικη τηλεόραση είναι αμερικάνικες παραγωγές. Έτσι, θα έπρεπε να κάνει έρευνα και αυτό θα έβγαζε μια ενδιαφέρουσα ταινία.

Εκτός των αμερικάνικων ταινιών, υπάρχουν και πάρα πολλές ειδήσεις, αφού η Αμερική είναι η πρώτη δύναμη στον κόσμο. Υπάρχει πολύ κριτική, επίσης. Στα νιάτα μου, υπήρχαν μεγάλες διαμαρτυρίες εναντίον της Παγκόσμιας Τράπεζας και του πολέμου στο Βιετνάμ και στο τέλος πετάγαμε πέτρες στις πρεσβείες, ή μάλλον σε μια πρεσβεία. Τώρα πια δεν πετάω πέτρες, απλώς πικάρω.

Έμαθα, όταν ήμουν πολύ μικρός, ότι αν είσαι δυνατός, πρέπει να είσαι επίσης δίκαιος και καλός και αυτό δεν το βλέπεις στην Αμερική. Μου αρέσουν οι Αμερικάνοι που γνωρίζω, αλλά αυτό είναι πιο πολύ μια εικόνα από μια χώρα που δεν ξέρω, αλλά νιώθω κάτι. Δεν πιστεύω ότι οι Αμερικάνοι είναι πιο κακοί από άλλους, όμως δεν τους βλέπω λιγότερο κακούς από αυτούς τους εγκληματίες που αναφέρει ο κος Bush. Οι άνθρωποι είναι παντού οι ίδιοι πάνω-κάτω. Τι να πω για την Αμερική; Η εξουσία διαφθείρει και αυτό είναι γεγονός. Από την άλλη, αφού είναι τόσο δυνατοί, δεν είναι κακό να τους πειράζω, μιας και δε μπορώ να τους κάνω κακό, σωστά;

Η ιδέα για τη μεταχείριση της Grace από τους κατοίκους της πόλης είναι ότι αν παρουσιάζεις τον εαυτό σου ως δώρο στους άλλους, τότε αυτό είναι επικίνδυνο. Η δύναμη που αυτό δίνει στους ανθρώπους τους διαφθείρει. Αν παραδοθείς, τότε δεν θα είναι ποτέ σωστό, πρέπει να έχεις κάποια όρια. Νομίζω ότι οι πολίτες του Dogville ήταν μια χαρά μέχρι που ήρθε η Grace, όπως και η Αμερική θα ήταν εντάξει αν υπήρχαν μόνο εκατομμυριούχοι που θα έπαιζαν γκολφ. Θα ήταν μια φανταστική, ειρηνική κοινωνία, αλλά αυτό από ότι ξέρω δεν ισχύει. Δυστυχώς υπάρχουν πάρα πολλοί αποτυχημένοι επίσης.

Όταν επινοείς χαρακτήρες, παίρνεις κάποιον που ξέρεις και τον βάζεις σε καινούριες καταστάσεις. Έτσι, οι κάτοικοι της Dogville είναι όλοι Δανοί, είναι όλοι αληθινοί άνθρωποι. Έπειτα παίρνεις τον εαυτό σου – τον χαρακτήρα σου – και τον χωρίζεις σε δυο ή τρεις ανθρώπους οι οποίοι λίγο ή πολύ κρατάνε την υπόθεση (στην περίπτωσή μας, ο Tom και η Grace). Μπορώ να δικαιολογήσω όλους τους χαρακτήρες στην ταινία αλλά αυτοί οι δύο είναι που με περιγράφουν μέχρις ένα βαθμό.

Αυτό σημαίνει ότι βλέπω τον εαυτό μου στον Tom; Και βέβαια. Το ξέρω ότι δεν είναι και πολύ κολακευτικό, αλλά είναι πολύ κοντά με τον πραγματικό μου εαυτό. Προσπαθεί τόσο σκληρά να πάρει το κορίτσι και τελικά είναι ο μόνος που δεν το παίρνει… Η Grace δεν είναι κάποια ηρωίδα, είναι ένας άνθρωπος με τις καλύτερες προθέσεις, αλλά απλά ένας άνθρωπος. Στην πραγματικότητα όλες οι γυναίκες που έχουν παίξει σε ταινίες μου έχουν κάτι από μένα. Δεν έχω κάτι με τις γυναίκες, αντίθετα με τους άντρες τα βάζω. Όπως ένα ελάφι που περιστοιχίζεται από ελαφίνες, προσπαθεί να επιβληθεί έναντι των άλλων αρσενικών, έτσι κι εγώ έχω γενικά κόντρες με άντρες.

Η Nicole είπε ότι ήθελε να δουλέψει μαζί μου και έτσι έγραψα τον ρόλο για αυτήν και συγκεκριμένα για την εικόνα που είχα για αυτήν. Είναι πάρα πολύ καλή ηθοποιός και ήταν ενδιαφέρον για μένα να έχω μια διάσημη ηθοποιό σε τέτοια ταινία.

Δουλεύω άριστα με τους ηθοποιούς που με εμπιστεύονται, αλλά αυτή η εμπιστοσύνη κερδίζεται δύσκολα. Ίσως γιατί δεν εμπιστεύομαι πολύ τον εαυτό μου! Η Nicole με εμπιστεύτηκε αμέσως, όσο και ο Paul Bettany, κάτι που ήταν θαυμάσιο. Είναι πρόκληση να συνεχίζεις να δουλεύεις με ηθοποιούς που ήδη ξέρεις ότι μπορείς να εμπιστευτείς, αλλά επίσης είναι διασκεδαστικό να δουλεύεις με νέα άτομα.
Πάντα ήθελα να δουλέψω με τον Ben Gazzara, ήταν για μένα πάντα ένας ήρωας. Η Lauren Bacall προτάθηκε από τον υπεύθυνο διανομής ρόλων, κυρίως για τις ερμηνευτικές της ικανότητες και όχι απλά για το όνομά της. Ο James Caan είναι ένας εκπληκτικός ηθοποιός, στον οποίο κάτι γκανγκστερικό έχει μείνει πάνω του από τον «Νονό».

Το Dogville είναι πάνω από όλα μια ταινία και ως ταινία με ικανοποιεί για το περιεχόμενο, την ηθοποιία και το ύφος της. Δεν είναι κάτι μοντέρνο, αλλά είμαι περήφανος που δεν είμαι τόσο γέρος όσο αισθάνομαι
».

Στέλιος Πούλιας


 
<Χωρίς Τίτλο> - LittleGreenBag - Δευ 05 Νοε 2012 - 01:57
Κ-Α-Τ-Α-Π-Λ-Η-Κ-Τ-Ι-Κ-Ο
 
Legacy - tasos - Unverified - Σάβ 25 Οκτ 2003 - 02:16
Προχθες επεσε στα χερια μου το διαφημιστικο φυλλαδιο της ταινιας οπου μεταξυ αλλων τονιζεται εντονα πλην εντεχνα το γεγονος οτι η ταινια διαρκει 131 λεπτα διοτι αυτη την κοπια αποφασισε ο σκηνοθετης να εξαγει. Σε ποιον τα πουλανε αυτα: Τριτοκοσμικο χαλι ...Να περιμενουμε με ανυπομονησια την υποτιθεμενη ταινια της χρονιας και να μας εισαγουν μια κοπια κουτσουρεμενη κατα 45 λεπτα για λογους εμπορικους. Αν δεν μπορουσαν να την αντεξουν ας μην τη φερνανε καθολου. Αισχος.Ουτε το Heaven`s Gate να ητανε !
tasos
 
Legacy - kwstantinos - Unverified - Σάβ 08 Νοε 2003 - 18:00
Δεν ειδα ακομα την ταινια και δεν ξερω ακομα αν θα την δω αμεσα,παροτι φαν του Τριερ.Ειδικα γι`αυτη την ταινια που ειχα ακουσει πολλα καλα (οπως πχ το οτι εμπνευστηκε απο το silent hill για τους σχετικους).
Μα ειναι δυνατον ομως?ΚΟψαν 40 λεπτα?Και ποιος τα εκοψε?Ο σκηνοθετης?Ο μοντερ?Οι παραγωγοι?Οι εισαγωγεις?Ξερει κανεις αν,ποτε και που θα δουμε την κανονικη εκδοση εδω στην Ελλαδα?
Στο σινεμα οχι στο dvd!

kwstantinos
 
Legacy - Paideras - Unverified - Τετ 12 Νοε 2003 - 01:30
Το dogville το ειδα το προηγουμενο Σαββατο.Εχοντας ακουσει μονο καλα λογια πηγα προετοιμασμενος θετικα.Τελικα με κερδιασαν τα θεατρικα σκηνικα που οσο περνα η ωρα σε μαγευουν και αποδεικνειουν οτι δεν χρειαζονται ειδακα εφε για να γινει μια καλη ταινια αλλα και το τελος (απροσμενο για εμενα) που αφηνει τον θεατη με ενα χαμογελο ικανοποιησης και με αισθημα δικαιοσυνης
Paideras
 
Βλέπετε τα πρώτα 4 σχόλια. Πατήστε εδώ για να εμφανιστούν όλα.

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.