• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Giulietta Degli Spiriti (1965)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Η Ιουλιέτα των Πνευμάτων
- Γνωστό και ως:
Η Τζουλιέττα των Πνευμάτων
Juliet of the Spirits

Δραμεντί | 137'
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 2/2/2004
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Mono
Γλώσσα: Ιταλικά - Γαλλικά - Ισπανικά - Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.08 %
Αξιολόγηση: 8.16/108.16/108.16/108.16/108.16/108.16/108.16/108.16/108.16/10   (8.16/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Υψηλή (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 15 και 50%)




- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Μετά από τo «La Strada» (1954) και τo La Dolce Vita - Γλυκια Ζωη(1959), τις κατά γενική ομολογία σημαντικότερες ταινίες του Fellini στη δεκαετία του ’50, αλλά και μετά το 8 1/2 (1963) ο Ιταλός θρυλικός σκηνοθέτης δημιουργεί την πρώτη έγχρωμη ταινία του, την Ιουλιετα των Πνευματων (1965).

Η Ιουλιέττα, την οποία υποδύεται η σύζυγος του Fellini, Giulietta Masina, είναι μια σαραντάρα νοικοκυρά της διπλανής πόρτας, που ανακαλύπτει ότι ο άντρας της (Mario Pisu) την απατά με μια πολύ μικρότερη και ωραιότερη γυναίκα. Ξεκινά λοιπόν τη δική της πνευματική πορεία με τελικό προορισμό το δίλημμα να του μείνει πιστή ή να τον πληρώσει με το ίδιο νόμισμα. Οι εσωτερικές της συγκρούσεις είναι πολλές, καθώς είναι πιστή καθολική και εξακολουθεί να τον αγαπάει.

Περισσότερα λόγια για το σενάριο δε χρειάζεται να πει κανείς, αφού καθεαυτή η πλοκή έχει δευτερεύουσα σημασία για τον Ιταλό αρτίστα. Προέχει αντιθέτως η έγχρωμη φωτογραφία (που και σήμερα εντυπωσιάζει, πόσο μάλλον τότε για φανταστείτε!), ότι κάθε πλάνο είναι και ένας ολοκληρωμένος πίνακας ζωγραφικής και, προ παντός, προέχει η διονυσιακή ατμόσφαιρα που δημιουργούν όλοι όσοι συναντώνται με την Ιουλιέττα (νεαρές πόρνες, μέντιουμ, εκκεντρικοί φίλοι από το παρελθόν, ένας ολόκληρος θίασος των αλλόκοτων χαρακτήρων που μας παρουσιάζει συνήθως ο F.F.!). Ατμόσφαιρα όμως που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τη ψυχική διάθεση της ίδιας της ηρωίδας, που είναι μονίμως ανεπαίσθητα ή και εμφανώς θλιμμένη.

Θρυλείται ότι ο Fellini έκανε τη συγκεκριμένη ταινία δώρο στη δική του σύζυγο, για να την εξευμενίσει ύστερα από εξωσυζυγικές περιπέτειες, κάτι που, αν αληθεύει, δε μας προκαλεί και εντύπωση δεδομένου του ταμπεραμέντου του Ιταλού μάγου των εικόνων! Δεν παύει όμως να θέλει να ευχαριστήσει όχι μόνο τη Masina του αλλά και τον ίδιο του τον εαυτό, αφού καταφέρνει να αποτυπώσει στο σελιλόιντ όλες τις αντρικές φαντασιώσεις (του)! Ωστόσο, δεν είμαστε κακοπροαίρετοι να πούμε ότι εν τέλει η μεγάλη σχετικά διάρκεια της ταινίας, χωρίς μάλιστα να προωθείται ο μύθος, την κάνει λίγο παραπάνω δύσκολη στη θέασή της, όπως και η λίγο παραπάνω ζάχαρη κάνει το γλυκό του κουταλιού πετιμέζι.

All time classic το μυριάδες φορές επαναλαμβανόμενο μουσικό θέμα, προφανώς του Nino Rota. H Masina θαυμάσια, όπως πάντα, στο βασικό ρόλο. Ο Fellini εορτάζει την έλευση του χρώματος στη μεγάλη οθόνη και φημολογείται ότι παίρνει LSD, για να πάρει ιδέες για το πώς θα σκηνοθετήσει!

Συνοπτικά, ενδεχομένως όχι η καλύτερη ταινία του Fellini λόγω του ότι δεν έχει ενδιαφέρουσα πλοκή, αλλά ως προς τη δύναμη των εικόνων της σίγουρα ανώτερη από τις περισσότερες που έχει δει ο θεατής της πρώτης δεκαετίας του εικοστού πρώτου αιώνα.

Γιωργος Σιδερης




Το έτος 1965 ο Fellini σκηνοθετεί την πρώτη έγχρωμη μεγάλου μήκους ταινία του, την Ιουλιέτα των πνευμάτων. Δεν γνωρίζω από τα βιογραφικά του στοιχεία αν ο maestro επιδιδόταν στη ζωγραφική, αλλά γνωρίζω με βεβαιότητα ότι η εν λόγω ταινία είναι αξεπέραστη στον χώρο του έγχρωμου κινηματογράφου. Η εκπληκτική δουλειά που έχει γίνει στον χώρο της φωτογραφίας και της σκηνοθεσίας, τα μαγευτικά πλάνα, οι σαγηνευτικοί συνδυασμοί χρωμάτων δημιουργούν μία μόνο απορία: πώς γίνεται η πρώτη έγχρωμη ταινία του να είναι τόσο καλοδουλεμένη;

Ο Fellini δουλεύει με το σύνηθες επιτελείο του: η Giulietta Masina, γνωστή από τις πρώιμες ταινίες του, περιφέρεται σεμνή και μετρημένη, ανέκφραστη και παθητική, υπομονετική και παθούσα. Ο Nino Rota, γνωστός από τις περισσότερες ταινίες του, δίνει εδώ ένα πραγματικό ρεσιτάλ. Από όσες ταινίες θυμάμαι, σ’ αυτή έχει πιάσει καλύτερα από οπουδήποτε αλλού την πεμπτουσία των εικόνων και τις μεταφέρει στο πεντάγραμμο δημιουργώντας ίσως από τα πιο γνωστά (και αθάνατα) θέματά του.

Η γυναικεία μορφή εδώ απομακρύνεται αισθητά από το μοτίβο της μητέρας ή της πόρνης και μπαίνει στη σάρκα της συζύγου. Ο ρόλος του άντρα όμως παραμένει ακλόνητος. Η εξουσία βρίσκεται στα χέρια του, αυτός ορίζει, αυτός καθορίζει, αυτός αποφασίζει.

Oh Yeah! : Οι υπερρεαλιστικές βουτιές που κάνει η Masina στο υποσυνείδητο της, στις αναμνήσεις της, στα απωθημένα της και στις ανησυχίες της, ακόμη και αν είναι πάρα πολύ δύσκολο να γίνουν κατανοητές. Η αίσθηση που αφήνεται από τον Fellini να υποθέτεις αλλά ποτέ να μην είσαι σίγουρος είναι ένα από τα απολαυστικότερα νοητικά παιχνίδια που μπορείς να παίξεις στη μεγάλη οθόνη. Ενδιαφέρον έχουν επίσης οι φημολογίες που αναπτύχθηκαν γύρω από την ταινία ότι αυτή είναι δώρο προς τη γυναίκα του…

Oh No! : Εγώ δεν θα πω τίποτα, μεταφέρω όμως τα ακόλουθα: ο Pauline Kael (κριτικός κινηματογράφου σύγχρονος του Fellini) το επέρριψε ως «a dull visit to the fantasy world of a "mousy wife" whose "unconsciousness seems to be stuffed with leftover decor from MGM musicals.»

Βαθμολογία: 8-/10 Stars8-/10 Stars8-/10 Stars8-/10 Stars8-/10 Stars8-/10 Stars8-/10 Stars (8-/10) (η ταινία δεν είναι από τις πιο αναγνωρισμένες του, αλλά ερωτεύτηκα τις εικόνες και τους παραλογισμούς της)

Κωσταντίνος Στυλιανού


 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.