• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Reconstruction (2003)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Ερωτική Αναπαράσταση

Δραματική | 91' | Απαραίτητη γονική συναίνεση
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Παρ 16 Ιαν 2004
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 7/5/2004
Διανομή: AMA Films
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Digital
Γλώσσα: Δανικά - Σουηδικά
Δημοτικότητα: 0.17 %
Αξιολόγηση: 8.13/108.13/108.13/108.13/108.13/108.13/108.13/108.13/108.13/10   (8.13/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




 

- Κριτική από το Cine.gr:


Παρασκευή 9 Μαρτίου 2007

Ο Ρενέ του «Μαρίενμπαντ» και ο Μπέργκμαν των ψυχοδραμάτων, οι απόηχοι του Δόγματος 95 και… ο David Lynch, αυτά και άλλα τόσα είναι εγκλωβισμένα στην αξιοθαύμαστα σινεφίλ και φιλόδοξη κιβωτό που κατασκευάζει ο Δανός Christoffer Boe. Ένα θρυμματισμένο σε χίλια κομμάτια ρομάντζο μεταξύ ενός άνδρα και μιας γυναίκας, που όλο βρίσκονται και όλο χάνουν ο ένας τα ίχνη του άλλου, υπό τη συνοδεία τζαζ, κλασικών και ηλεκτρονικών κομματιών. Όπως έλεγε και η γιαγιά μου, βεβαίως, άλλα τα μάτια του λαγού και άλλα της κουκουβάγιας: οπότε ο Boe, σε αντίθεση με έναν Καρ-Γουάι ας πούμε, μοιάζει περισσότερο γοητευμένος από την φορμαλιστική υφή του παιχνιδιού, παρά από τον ερωτικό νταλκά των ηρώων που ζητά να αγκαλιαστεί από την φόρμα. Μια αξιομνημόνευτη προσπάθεια αναδόμησης (και όχι τόσο «αναπαράστασης»), όπως και να χει.

Βαθμολογία: 6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars (6/10)

Κωνσταντίνος Σαμαράς (Cine Tv)




Το Reconstruction είναι η πρώτη ταινία μεγάλου μήκους του 30χρονου Δανού σκηνοθέτη Christoffer Boe, η οποία τιμήθηκε με τη Χρυσή Κάμερα στις Κάννες. Από τα πρώτα κιόλας πλάνα η ταινία με παρέπεμψε στην περιπλεγμένη και συγκεχυμένη μαγεία των ταινιών του Ντέιβιντ Λιντς. Η νουάρ ατμόσφαιρα της ταινίας παρασύρει τον θεατή σε ένα ερμητικό ταξίδι εικόνων και αισθημάτων. Συγχρόνως, όμως, ο σκηνοθέτης πετυχαίνει την αποστασιοποίηση του κοινού μέσω της αφήγησης και των κινηματογραφικών τεχνασμάτων τύπου flash back (ιδωμένα περισσότερο ως ενός είδους déjà vu) και αεροφωτογραφιών. Στην ουσία η Ερωτική αναπαράσταση είναι ένα παιχνίδι φαντασίας και πραγματικότητας, ψευδαίσθησης και αλήθειας, δηλαδή όλων όσων πρεσβεύει η τέχνη του κινηματογράφου.

Ενδεχομένως να σας μπέρδεψα με τις παραπάνω γενικότητες, γι αυτό θα προσπαθήσω να γίνω πιο σαφής. Σε μια προσπάθεια να παραθέσω μια μορφή υπόθεσης για την ταινία, θα μπορούσα να πω τα εξής: ο Άλεξ είναι ένας νεαρός φωτογράφος που σχετίζεται ερωτικά με τη Σιμόν. Η Εϊμέ είναι η γυναίκα του Όγκαστ, ενός γνωστού συγγραφέα. Ο Άλεξ συναντά της Εϊμέ (είναι άραγε το ίδιο πρόσωπο με τη Σιμόν;). Μετά από αυτή τη συνάντηση τα πάντα ανατρέπονται για τον Άλεξ, καθώς κανείς από τους δικούς του ανθρώπους δεν τον θυμάται, το σπίτι του δεν υπάρχει, ακόμα και ο ίδιος ο χρόνος (έτσι όπως τον αντιλαμβάνεται) διαλύεται. Η σκηνή αυτής της συνάντησης θα επαναληφθεί αρκετές φορές κατά τη διάρκεια της ταινίας με μικρές κάθε φορά παραλλαγές. Με αυτόν τον τρόπο παρουσιάζεται η δυνατότητα να ειδωθεί ένα συγκεκριμένο περιστατικό μέσα από διαφορετικές οπτικές. Τι θα γινόταν ή τι δε θα γινόταν αν…;

Η ταινία αποτελεί η αναπαράσταση (όπως το μαρτυρεί και ο ίδιος ο τίτλος της) ενός έρωτα δύο ανθρώπων με ότι αυτό συνεπάγεται. Το τυχαίο, η σύμπτωση, το απρόοπτο μπορούν να οδηγήσουν σε έναν έρωτα. Στη συνέχεια, τα ερωτήματα, τα διλήμματα και οι ανασφάλειες που γεννά ο έρωτας. Ο άνδρας και η γυναίκα, ο σύζυγος και η ερωμένη. Το ίδιο μοτίβο παραλλάσσεται σε διάφορες εκδοχές του. Όσο περιπλεγμένες κι αν φαίνονται οι εικόνες και τα γεγονότα στην ουσία όλα αυτά στο σύνολό τους αποτελούν μια καταγραφή/ παράθεση των μύχιων σκέψεων των ανθρώπων , που υφίστανται παρόμοιες καταστάσεις.

Ο Christoffer Boe παίζοντας με τις φωτοσκιάσεις συνθέτει μια ταινία εικόνων και όχι πλοκής. Ο ίδιος επιλέγει το μη χρόνο. Ωστόσο, ο τόπος είναι απόλυτα συγκεκριμένος (σαφείς τοποθεσίες της Κοπεγχάγης). Προφανώς, η παρούσα λειτουργία τόπου –χρόνου διαφυλάσσει την ευαίσθητη ισορροπία μεταξύ του φαντασιακού και του αληθινού.

Μην προσπαθήσετε να ερμηνεύσετε την ταινία, απλά παραδοθείτε στην ατμόσφαιρα της ερωτικής επιθυμίας και στο παιχνίδι με το φως και το σκοτάδι.

Βαθμολογία: 7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars (7/10)

Ειρήνη Νεδελκοπούλου




Δευτέρα 19 Ιανουαρίου 2004

"Για τις γυναίκες ο έρωτας είναι απόφαση" λέει σε κάποια φάση ο συγγραφέας August Holm, δίνοντας τηλεοπτική συνέντευξη την ώρα που η γυναίκα του Aimee, συναντά επαναλαμβανόμενα τυχαία ένα νεαρότερό του, τον Alex, σε ένα εστιατόριο της Κοπεγχάγης. "Οι άντρες τον θέλουν αναπάντεχο"..

Το πιο συναρπαστικό φιλμ, από την ίδια περίπου εποχή πριν δυο χρόνια που βγήκε το Mulholland Dr. στις ελληνικές αίθουσες, δε χρειάζεται άλλη σύνοψη πλοκής. Από το πρώτο πλάνο επιτίθεται με ειλικρίνεια στη λογική του θεατή, και όμως καταφέρνει να τον παγιδεύσει συναισθηματικά.

Έχει, με άλλα λόγια, τη λογική του έρωτα: Ο Alex (Nikolaj Lie Kaas) μιλάει δανικά και η Aimee (Maria Bonnevie) του απαντάει σουηδικά. Κι όμως αυτό του είναι αρκετό για να (ξε)χάσει ότι ξέρει και να.. αναδομεί την πραγματικότητα σύμφωνα με τις επιθυμίες της. "Δε πρέπει όμως να διστάσει" προειδοποιεί ο August (Kristen Henriksson) "γιατί αυτή θα εξαφανιστεί". Και.. αυτή ήταν όλη η ταινία. Για μένα.

Ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος Christoffer Boe όμως, δίνει έμφαση στην εικόνα και το διάλογο, αφήνει την λογική, και.. αφήνει τα συναισθήματα στον θεατή και την ιστορία στους χαρακτήρες του: ο καθένας τη ζει και την αφηγείται (την ξαναγράφει ακριβέστερα) μέσα από την καρδιά του. Κάνει τελικά μια.. αναδομημένη τυπική ιστορία αγάπης που θα παραμείνει φρέσκια για αρκετά χρόνια.

Για να συνοψίσω, ο Boe από την αρχή ("που δεν είναι το ξεκίνημα"), με voice over, προειδοποιεί ότι το έργο του είναι "όλο φιλμ, όλο κατασκευασμένο" και άρα ελαφρά.. αντι-Δογματικό. "Ακόμα κι έτσι όμως πονάει". Μια, αν μη τι άλλο, εξαιρετικά γενναία θέση από ένα σκηνοθέτη στον οποίο ο.. πολύς Lars von Trier είπε κάποτε κατάμουτρα ότι δε φαίνεται να έχει και.. πολύ ταλέντο. Μερικά χρόνια αργότερα, το 2003, ο ατάλαντος έκανε μια ταινία που δημιούργησε το μεγαλύτερο πανικό (προσέλευσης κοινού) της χρονιάς στις Κάννες, και σίγουρα την καλύτερη ταινία που βγήκε από τη Δανία το ίδιο έτος (αν κάτι σας λέει αυτό).

Βαθμολογία
9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars (9/10) (Εξαιρετική, σαν πόνος στην καρδιά) ή
3/10 Stars3/10 Stars3/10 Stars (3/10) (Αδιάφορη, αν η λογική σας είναι το τελικό όριο)

Βαγγέλης Καπαρτζιάνης




Δευτέρα 17 Μαΐου 2004 - 18:39

Θα προσθέσω απλά τα εξής… Θεωρώ την Ερωτική Αναπαράσταση μια καταπληκτική ταινία… Όχι (αρνητικώς φορτισμένα) αψεγάδιαστη, δηλαδή ότι δεν έχει λάθη (άτοπο στην προκειμένη περίπτωση) , αλλά καταπληκτική, γιατί υπηρετεί την κινηματογραφική τέχνη με πρωτοτυπία, πρωτοφανές όραμα και τόλμη… Δεν νομίζω ότι μπορείς εύκολα να κρίνεις αυτό εδώ το εμπνευσμένο πόνημα με όρους φιλικούς προς τον κινηματογραφικό μας μεταβολισμό, δηλαδή καλό η κακό, αλλά πιο προσωπικά, αν σε αγγίζει ή αν όχι, και ίσως αυτή η διαπίστωση να αφορά γενικά την έννοια της «κριτικής τέχνης» αν και εφόσον αυτή τελικά υφίσταται… Τελωσπαντων, όπως και ναχει, πιστεύω ότι το όραμα του πρωτοεμφανιζόμενου δανού σκηνοθέτη είναι μοναδικό, όλες οι πανέμορφες εικόνες του στοιχειοθετούν ευφάνταστα σκηνοθετικά και φωτογραφικά κομψοτεχνήματα που πετυχαίνουν διάνα στο να μπεις στον αναρχικό κόσμο μιας αριστοτεχνικά χτισμένης ιστορίας που σε μεθά είτε την ακόλουθος στα σκοτεινά σοκάκια, είτε μέσα στα βλέμματα… Η αφετηρία της έμπνευσης του Boe είναι ο έρωτας… Γενικά, ο έρωτας είναι ως ύψιστη πηγή έμπνευσης είναι και χιλιοειπωμένη και είναι άξιο θαυμασμού με πόση φρεσκάδα, μεστότητα αλλά και πίστη, ταυτόχρονα, προς την αναρχική του φύση προσεγγίζεται η ιστορία… Πίσω από την δαιδαλώδη, σε σημεία, αφηγηματική ροή και συνέπεια (ως ένας σκόπελος-ψευδαίσθηση για τους μη τολμηρούς) κρύβεται ένα σύγχρονο αριστούργημα που ξεχειλίζει από τα πιο συνταρακτικά ανθρώπινα συναισθήματα και τις πιο αξιομνημόνευτες ιστορίες της ζωής μας… Οι δυο γυναίκες της ταινίας, η Αμί και η Σιμόν, ενσαρκώνονται από μια ηθοποιό, την μαγνητική και άκρως ερωτεύσιμη Maria Bonnevie, ως μεγαλειώδης ένδειξη της μιας και μόνης προσωποποίησης του έρωτα για τον πρωταγωνιστή… Ο Νίτσε κάποτε είπε ότι «ερωτευόμαστε τον ίδιο τον έρωτα και όχι απαραίτητα το πρόσωπο» και πίσω από αυτή την επαναστατική οπτική περικλείεται, πέρα από μια μυστική αλήθεια, ένα σημαντικό μέρος των νοημάτων αλλά και της κοσμοθεωρίας της ταινίας… Ίσως η πιο χαρισματική ερωτική αναπαράσταση που εγώ προσωπικά έχω δει ποτέ, αληθινή μέσα στο μύθο της και μυθική γύρω από την αλήθεια της… Τίποτα λιγότερο από…

Βαθμολογία: 10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars (10/10)

Μιχάλης Χαραλαμπάκης


 
Legacy - Ingmar - Unverified - Πεμ 22 Ιαν 2004 - 22:08
Oi opadoi tou Lynch einai sigouro oti 8a anagnwrisoun polla stoixeia twn tainiwn tou sto reconstruction.H tainia ektos apo to senario kai thn atmosfaira ths, pou deixnoun oti o skhno8eths exei sigoura talento kai as leei o lars von trier to anti8eto, exei kai polu kales ermhneies.SIgoura a3izei na thn deite ektos an den sas aresoun ka8olou oi istories tou fantastikou.Den nomizw oti to enoiwse allos alla egw gia kana lepto meta thn tainia nomiza oti zousa mesa se ena oneiro!
Ingmar
 
Legacy - StratosL - Unverified - Παρ 23 Ιαν 2004 - 04:25
Εσεις ειναι να μη δειτε ταινια παραξενη και αποκλινουσα και σκιζεστε στα δεκαρια...Ηρεμηστε λιγο. Κι εμενα η ταινια προς τη μεση με ξεσηκωσε (πραγματικα συγκλονιστικη η ιδεα του να μη θυμουνται τον ηρωα ξαφνικα ολοι οι φιλοι του - ακομα κι ο ιδιος ο πατερας του)...Αλλα αφηνει πολλα ερωτηματικα. Με τις ταινιες του Lynch βγαινοντας απο το σινεμα παθιαζεσαι να βαλεις τα πραγματα σε μια σειρα και το νοημα ειναι οτι τελικα ναι, καταφερνεις με τη δικη σου λογικη να δωσεις τις προσωπικες σου απαντησεις. Σ`αυτη την ταινια απλα καποια πραματα ΔΕΝ μπορεις να τα εξηγησεις με τιποτα. Απλα υπαρχουνε, ετσι για να σε πιανει δεος και να λες "πω ρε πουστη, τι ειδα τωρα, τρομερο ε"...Ουτε ιδιαιτερο παθος ειχε η ταινια (ο πρωταγωνιστης προσωπικα μου φανηκε πολυ ξενερωτος) και ουτε φυσικα κατεληγε καπου, δεν υπηρχε καποιο απαυγασμα απο αυτα που σε βομβαρδιζε...Εξαρι (Μονο για την ιδεα και καποιες καλες σκηνες στη μεση)
StratosL
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.