• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Pocahontas (1995)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Ποκαχόντας

Κινούμενα Σχέδια | 81' | Κατάλληλο για όλες τις ηλικίες
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Παρ 1 Δεκ 1995
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 24/10/2001
Ημερομηνία κυκλοφορίας BluRay: 13/6/2012
Διανομή: Προοπτική
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Digital
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.23 %
Αξιολόγηση: 6.66/106.66/106.66/106.66/106.66/106.66/106.66/10   (6.66/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Υψηλή (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 15 και 50%)




- Υπότιτλος:

Ένας αμερικανικός μύθος αναβιώνει.

 

- Κριτική από το Cine.gr:


CineGourmet

Η Ταινία : Pocahontas (παραγωγής Disney - 1995)

&το πιάτο: Πατατοπιρόγες


Την προηγούμενη Πέμπτη, 27 Νοεμβρίου, γιορτάζεται (όπως κάθε χρόνο την τελευταία Πέμπτη του Νοεμβρίου) η πιο συμπαθής από τις αμερικανικές γιορτές, η Thanksgiving day, δηλαδή (και σε ελεύθερη απόδοση) «η μέρα που εκφράζεις τις ευχαριστίες σου». Πρόκειται για την επέτειο, κατά την οποία το σύγχρονο αμερικανικό έθνος, εκφράζει τις ευχαριστίες του, στους ιθαγενείς Ινδιάνους, επειδή εκείνοι περιέθαλψαν τους πρώτους αποίκους, που εγκαταστάθηκαν στην Jamesville της Virginia, και λιμοκτονούσαν από τον βαρύ χειμώνα, προσφέροντας τους γαλοπούλα και καλαμπόκι. ΚατΑ επέκταση, και επειδή στο μεσοδιάστημα οι Ινδιάνοι ψιλοεξολοθρεύτηκαν από τους αποίκους και όσοι απέμειναν, δεν μοιάζουν να έχουν τη διάθεση να πουν ένα εγκάρδιο «παρακαλώ! Υποχρεώσις μου ήταν!», η Thanksgiving day θεωρείται πλέον, η ημέρα που οι Αμερικάνοι εκφράζουν τις ευχαριστίες τους προς τη νέα γή, που τους δόθηκε και τα αγαθά, που τους παρείχε. Ωστόσο, αυτή η μικρή μεταβολή, ως προς το σε ποιόν ακριβώς απευθύνονται οι ευχαριστίες, δεν έχει καταφέρει να επηρρεάσει τη σύνδεση της γιορτής αυτής με τον μύθο / ιστορία της Pocahontas.

Η υπόθεση: Μια ομάδα αποίκων καταφθάνει στην περιοχή, που έμελλε να ονομάζεται Virginia και εγκαθίσταται σε έναν τόπο, βάζοντας τα πρώτα θεμέλια της Jamesville. Μεταξύ των αποίκων συγκαταλέγεται ο ατρόμητος αξιωματικός John Smith και ο κυβερνήτης της αποικίας, ο John Ratcliffe, ένας αδίστακτος και άπληστος άνθρωπος, που έχει ένα παραχαϊδεμένο μικρόσωμο μπουλντόγκ τον Percy. Εν τω μεταξύ, στην περιοχή ζει η Pocahontas, που είναι η κόρη του αρχηγού Powhatan. H Pocahontas ζει ανέμελη ζωή και ονειρεύεται κι αναρωτιέται «τί υπάρχει μετά τη στροφή του ποταμού» («just around the riverbend»).Θα παντρευτεί άραγε τον Kocoum, τον πιο ατρόμητο πολεμιστή της φυλής της, τον οποίο έχει επιλέξει ο μπαμπάς της για εκείνη, ή μήπως η μοίρα της επιφυλάσσει κάτι διαφορετικό; Έτσι η Pocahontas παίρνει κάθε μέρα την πιρόγα της, παίρνει και τους φίλους της, τον Meeko, ένα σκανταλιάρικο ρακούν, και τον Flit, ένα νευρωτικό κολίμπρι και κωπηλατεί καλοσυνάτα και αγέρωχα, μέχρι το σημείο, όπου, στην όχθη του ποταμού, βρίσκεται η Γιαγιά Ιτιά, ένα μαγικό δέντρο 400 ετών, που της δίνει στοργικές συμβουλές, όπως θα της έδινε και η γιαγιά της.

Το πρώτο πράγμα που έκαναν οι άποικοι της Jamesville, ήταν να αρχίσουν να σκάβουν με μανία, λίγο πολύ παντού και άτακτα, ψάχνοντας για χρυσό. Την ίδια στιγμή, ο Captain Smith ξεκίνησε να εξερευνά την περιοχή για να τη μελετήσει και να οργανώσει την ασφάλεια της αποικίας. Έτσι, σε κάποια από τις περιπολίες του, έτυχε να συνάντησει την Pocahontas.

Η Pocahontas δράττεται αμέσως της ευκαιρίας και του εξηγεί ότι κάθε πέτρα, κάθε δέντρο και κάθε ζωάκι έχει τη δική του ψυχή και επίσης του εξηγεί διεξοδικά (και ίσως με παραπάνω λεπτομέρειες απΑ όσες ο Captain Smith θα ήθελε να ακούσει) ότι οι Ινδιάνοι μπορούν να «ζωγραφίζουν με όλα τα χρώματα του ουράνιου τόξου» («paint with all the colors of the wind») Και από εκεί ξεκινά μια μεγάλη φιλία που συνεχίζεται μέχρι το τέλος του έργου τουλάχιστον.

Αλήθειες και ψέμματα για την ταινία

Η ταινία κέρδισε το Όσκαρ καλύτερης μουσικής επένδυσης και το Όσκαρ καλύτερου τραγουδιού. Αλήθεια. Για το τραγούδι «Colors of the wind». Ωστόσο στα πλάνα, και παρά την «μονομανία της ταινίας με το ουράνιο τόξο και τα χρώματα του, επικρατούν κυρίως τα κίτρινα, τα μοβ, και τα πράσινα, χρώματα, καθώς και όλη η γκάμα των ώχρα αποχρώσεων και του καφέ. Αυτή η προτίμηση στα γήινα χρώματα κάνει τη συγκεκριμένη παραγωγή των στούντιο Disney να ξεχωρίζει από τι υπόλοιπες, όπου τα «πλακάτα» βασικά χρώματα (του «νηπιαγωγείου» που λένε στην αργκό των γραφιστών) έχουντην τιμητική τους.

Οι καλλιτέχνες που ανέλαβαν το σχεδιασμό της ταινίας εμπνεύστηκαν από τα αλλεπάλληλα ταξίδια τους στην Jamestown, αλλά και από την εκτεταμένη έρευνα τους σε ολόκληρη τη βιβλιογραφία της περιόδου της αγγλικής αποικιοκρατίας στην Αμερική. Αλήθεια. Για πολλά θέματα η δημιουργική ομάδα συνάντησε και ζήτησε συμβουλές από μελετητές Ινδιάνικης καταγωγής, αλλά και από απλούς Ινδιάνους μεγάλης ηλικίας, από εκείνους, που, με τις διηγήσεις τους, μεταφέρουν την αυθεντική ινδιάνικη παράδοση στις νεότερες γενεές. Έτσι κατάφεραν να ενσωματώσουν ζωντανές πλευρές της ινδιάνικης παράδοσης στην ταινία.

Τα πλάνα είναι όλα εμπνευσμένα από την ιδιαίτερη αίσθηση που προκαλούν οι τεράστιες δασικές εκτάσεις της Virginia, με πανύψηλα πεύκα, αλλά και οι αχανείς ορίζοντες της. Αλήθεια. Γι αυτό και πολλά πλάνα μοιάζουν αρκετά «έντονα», μια και περιέχουν «εσώκλειστη» την αγριάδα του τοπίου.

Η Pocahontas είναι το πρώτο πραγματικό ιστορικό πρόσωπο που μετατρέπεται σε πρωταγωνίστρια ταινίας κινουμένων σχεδίων του Disney. Αλήθεια. Ωστόσο η διάσταση της πραγματικής ιστορίας της Pocahontas, από αυτήν που βλέπουμε στην οθόνη είναι τόσο μεγάλη, που μπορεί να πει κανείς, ότι και αυτή η ηρωίδα του Disney είναι ένα φανταστικό πρόσωπο.

Η Pocahontas είναι επίσης η πρώτη ταινία του Disney, όπου η πρωταγωνίστρια είναι τόσο μεγάλη σε ηλικία (και κάπως σαν “barbieish” νταρντάνα – μετά συγχωρήσεως). Αλήθεια. Κι όταν λέμε αλήθεια, εννοούμε ότι η Pocahontas της ταινίας έχει de facto πατημένα τα 18. (Κι αν θέλετε την άποψη μου μοιάζει να έχει πατήσει και τα 20, αφού μοιάζει σαν να έχει ήδη πάρει πτυχίο από παραδοσιακή σχολή γραμματέων, όπου οι φοιτήτριες εκτός από τα κλασσικά, δηλαδή τυφλό σύστημα, στενογραφία και τα λοιπά, μαθαίνουν και πιο χρήσιμες πρακτικές γνώσεις όπως π.χ. καφεψηστική, πώς να βγαίνουν από ένα αυτοκίνητο με χάρη κλπ.)

Το πραγματικό όνομα του ιστορικού προσώπου ήταν Pocahontas. Ψέματα. Το αληθινό της όνομα ήταν Matoaka. Pocahontas ήταν το παρατσούκλι της, το οποίο στη γλώσσα της σημαίνει «ζωηρούτσικη», «σκανταλιάρα». Στην ταινία η Pocahontas φανερώνεται γενικώς ως πολύ χειραφετημένη και τσαπερδόνα, κάτι που συμβαδίζει με το παρατσούκλι της. Αλλά αυτό, γίνεται με ένα τρόπο που δυστυχώς, δεν αποφεύγει το λάθος ενός αναχρονισμού : το παρόν προβάλλεται στο παρελθόν. Δηλαδή, όσο χειραφετημένη και τσαπερδόνα κι αν ήταν η πραγματική Pocahontas, σίγουρα δεν έμοιαζε στην Jennifer Lopez σε νεανική ηλικία, όπως φαίνεται ότι μοιάζει σΑ αυτήν την ταινία.

Ωστόσο, ας τονίσουμε, για να μην υπάρξει παρεξήγηση, ότι η Pocahontas του Disney, προϋπήρξε κατά 6 χρόνια της «περσόνας» που «έπλασε και πλάσαρε» στο πλατύ κοινό η JLo. Οπότε, υποψιαζόμαστε ως πολύ πιθανό, η JLo να πήγε στον image maker της με το βίντεο του Disney και να του είπε : «Να! Έτσι θέλω να με κάνεις!!» (άσχετο: και η αλήθεια είναι, ότι ο image maker τα κατάφερε, με την εξαίρεση ίσως, ότι αντί για Γιαγιά Ιτιά, η JLo ίσως να έχει Γιαγιά Κουφοξυλιά).

Η ταινία είχε επετειακό χαρακτήρα. Αλήθεια. Γυρίστηκε για να εορταστούν τα 400 χρόνια από τη γέννηση της Pocahontas. Και διατηρεί ένα διακριτικό επετειακό ύφος με τον τρόπο που συνδυάζει μία μάλλον δραματική πλοκή, με πολλά φαντασμαγορικά στοιχεία, όμορφη μουσική και στοιχεία κωμωδίας. Ωστόσο, η ταινία αυτή δεν κινείται με το σβέλτο ρυθμό, που κινούνται άλλες ταινίες του Disney, χωρίς όμως αυτό να επηρρεάζει τη διάθεση των θεατών που την παρακολουθούν.


Οι λόγοι για τους οποίους η ταινία αυτή ταιριάζει με πατατοπιρόγες:


Η αλήθεια είναι ότι η Pocahontas ταιριάζει πάρα πολύ με το κατΑ εξοχήν thanksgiving πιάτο που είναι γαλοπούλα, γεμιστή με ρύζι, σταφίδες και καρύδια, καθώς και βραστό καλαμπόκι σαν συνοδευτικό.

Ωστόσο, ας κάνουμε μια γρήγορη ανασκόπηση της ιστορίας της σύντομης ζωής της Pocahontas, για να δούμε από κοντά, τί μας κάνει να μην θέλουμε να φάμε την πατροπαράδοτη συνταγή.

Η Pocahontas λοιπόν ήταν η κόρη του Ινδιάνου αρχηγού Powhatan, που σύμφωνα με το μύθο έσωσε τον Captain Smith, καλύπτοντας το κεφάλι του με το σώμα της, τη στιγμή που οι άνδρες του πατέρα της θα τον σκότωναν με ροπαλιές. Το περιστατικό υποτίθεται ότι διαδραματίστηκε το 1607 ή το 1608, δηλαδή την εποχή, που η Pocahontas, που θωρείται ότι γεννήθηκε γύρω στο 1595, πρέπει να ήταν μεταξύ 11 και 12 ετών. Όμως, την εποχή εκείνη, ο Captain Smith , που ήταν 29 ετών, κρατούσε λεπτομερές ημερολόγιο, στο οποίο όμως, δεν αναφέρει πουθενά το συμβάν. Αντίθετα η αναφορά του στην Pocahontas γίνεται για πρώτη φορά στη Γενική Ιστορία της Βιρτζίνια (Generall Historie of Virginia) που γράφτηκε το 1624. Εικάζεται δηλαδή ότι ο Captain Smith επινόησε αυτήν την ιστορία, η οποία φαίνεται ότι εξυπηρετούσε τις τότε δικές του πολιτικές σκοπιμότητες. Η σχέση των Εγγλέζων αποίκων με τους Ινδιάνους και ιδιαίτερα με τη φυλή της Pocahontas, τους Powhatan, δεν ήταν σταθερή. Οι περίοδοι φιλίας και ανακωχής διακόπτονταν από πολύνεκρες περιόδους αλλεπάλληλων μαχών.

Ενόσω επικρατούσε ηρεμία μεταξύ των δύο πλευρών, η Pocahontas είχε το ελεύθερο να μπαίνει και να βγαίνει, όποτε επιθυμούσε, στον καταυλισμό των αποίκων στην Jamesville. Όλοι τη γνώριζαν και τη συμπαθούσαν για το ζωηρό ταμπεραμέντο και την εξυπνάδα της.

Ωστόσο το 1612, σε μια φάση διαμάχης των αποίκων με τους Ινδιάνους, η Pocahontas φυλακίστηκε και κρατήθηκε σαν όμηρος στην Jamesville για ένα ολόκληρο χρόνο. Εκεί προσηλυτίστηκε στο χριστιανισμό και βαφτίστηκε, παίρνοντας το όνομα Ρεβέκκα. Τότε γνώρισε τον John Rolfe, τον άνθρωπο που έμελλε να εισάγει στη Αγγλία τον καπνό και τον οποίο ερωτεύτηκε. Τελικά τον παντρεύτηκε το 1614, με τις ευλογίες του κυβερνήτη της αποικίας αλλά και του πατέρα της. Το 1615 απέκτησε ένα γιο τον Thomas Rolfe και ένα χρόνο αργότερα η οικογένεια ταξίδεψε στην Αγγλία, όπου η Pocahontas έγινε δεκτή με τιμές από τους βασιλείς της χώρας. Την παραμονή της επιστροφής τους στην Αμερική τον Μάρτιο του 1617, η Pocahontas παρουσίασε συμπτώματα ευλογιάς (κατΑ άλλους ανεμοβλογιάς, ενώ κατά μια τρίτη εκδοχή, συμπτώματα απλού κρυολογήματος) και πέθανε. Τάφηκε στο παρεκκλήσι του κοιμητηρίου του Gravesend στην Αγγλία.

Ο Captain John Smith ήταν γεννημένος πολεμιστής. Εγκατέλειψε το σπίτι του για να καταταγεί στο στρατό, όταν ήταν ακόμη έφηβος. Υπήρξε μισθοφόρος σε πολλές στρατιωτικές επιχειρήσεις σε διάφορα μέρη της Ευρώπης, όπως για παράδειγμα στην Ουγγαρία, όπου πολεμούσε εναντίον των Τούρκων. Τότε, το 1601, συνελήφθει και πουλήθηκε σαν σκλάβος. Γρήγορα όμως, κατάφερε να δραπετεύσει και να γυρίσει στην πατρίδα του, για να φύγει σε νέες περιπέτειες. Δηλαδή, σαν «ψυχοσύνθεση»(βλ. άξεστος και φιλόδοξος αριβίστας) ο Captain Smith δεν είχε και τόσο μεγάλη σχέση με τον όμορφο «ιπποτικό» νέο της ταινίας, που το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι η προστασία των αποίκων αδελφών του. Το 1606 άφησε την Αγγλία συνοδεύοντας μία αποστολή στη Virginia, η οποία το Μάιο του 1607, ίδρυσε την Jamestown. Το 1608 εξελέγει πρόεδρος της αποικίας την οποία κατάφερε να διοικήσει με πυγμή, κοντράροντας πολλές φορές του αριστοκράτες αποίκους, που δεν είχαν μάθει να εργάζονται -και δη σκληρά- για να επιβιώσουν. Κατάφερε όμως να οργανώσει, και να κάνει την αποικία να σταθεί στα πόδια της.

Επειδή λοιπόν, υπάρχουν πολλές αμφιβολίες όσον αφορά το τι ακριβώς συνέβει μεταξύ Pocahontas και Captain Smith και επειδή η στήλη δεν μπορεί να πάρει θέση σε ένα τόσο καίριο ιστορικό ζήτημα, που ενέπνευσε την ανάγλυφη διακόσμηση του αμερικανικού καπιτωλίου, θα προτιμήσει να μην ακολουθήσει την παράδοση και να προτείνει ένα πιάτο που κάνει ανταπόκριση με το χούι της κινηματογραφικής Pocahontas, δηλαδή το να κατεβαίνει το ποτάμι με την πιρόγα της, τραγουδώντας.

Έτσι λοιπόν προτείνουμε τις πατατοπιρόγες. Επειδή όμως δεν είναι και πολύ γκουρμέ να αψηφά κανείς την παράδοση, κάναμε μιαν επέμβαση στην αυθεντική συνταγή και αντικαταστήσαμε το χοιρινό κρέας με φιλέτο γαλοπούλας «προσαράζοντας» κατά αυτό τον τρόπο τη συνταγή, στο πνεύμα του thanksgiving.


Η συνταγή

Πατατοπιρόγες

Υλικά για 8 άτομα

  • 24 πατάτες διαλέξτε μικρούλες ισομεγέθεις μακρόστενες με μέγιστη διάσταση 8 εκατοστά (για πιρόγα του ενός επιβάτη)
  • 2 καρότα και 2 πράσα


  • 180 γραμμ. μανιτάρια φρέσκα
  • 60 γραμμ φρέσκα κρεμμυδάκια
  • 2 κρεμμύδια (100 γραμμ. περίπου)
  • 400 γραμμ. φιλέτο γαλοπούλας (στήθος κατά προτίμηση, για να γίνουν οι πιρόγες πιο κοριτσίστικες)
  • 30 γραμμάρια ψιλοκομμένο μαϊντανό
  • λίγο θυμάρι
  • 1 κ.γ. πράσινο πιπέρι (σε κόκκους)
  • 1 κ.γ. μαύρο πιπέρι σε κόκκους
  • 1 κ.γ. ροζ πιπέρι σε κόκκους
  • 1 κ.γ. κόλιαντρο σε σκόνη
  • γαρύφαλλο
  • 2 κ.σ. βούτυρο
  • 100 ml ζωμό βωδινού
  • Λευκό αρετσίνωτο κρασί για μαρινάρισμα
  • αλάτι και τριμμένο πιπέρι


Εκτέλεση

  • Ξεπλένουμε τη γαλοπούλα και την βάζουμε στο κρασί για να μαριναριστεί (1 ώρα τουλάχιστον)
  • Καθαρίζουμε τις πατάτες και κόβουμε μια λωρίδα κατά μήκος της μεγάλης τους διάστασης (της πιρόγας) ώστε να πατάνε καλά. Από την επάνω πλευρά κόβουμε επίσης μια μικρή λωρίδα και σκάβουμε την πατάτα για να δεχτεί τη γέμιση. Αν το χέρι μας «πιάνει», μπορούμε να κάνουμε «ψιλοεπεμβάσεις» ώστε να πετύχουμε πατατομικρογλυπτά σε σχήμα πιρόγας.
  • Παίρνουμε ότι βγάλαμε και κόψαμε από τις πατάτες φτιάχνοντας τις πιρόγες μας και μαζί με τα καρότα και τα πράσα (τα οποία έχουμε εν τω μεταξύ καθαρίσει και κόψει σε μικρά κομμάτια σαν να επρόκειτο να φτιάξουμε σούπα) τα βάζουμε σε ένα κατσαρολάκι. Βάζουμε επίσης το ένα κρεμμύδι, στο οποίο έχουμε καρφώσει το γαρύφαλλο. Προσθέτουμε νερό μέχρι να καλυφθούν τα λαχανικά της κατσαρόλας και προσθέτουμε τη γαλοπούλα. Αν θέλουμε να γίνει λίγο πιο βαρύ το πιάτο μας, για να κοκκινίζουν τα μαγουλάκια των «χλωμών προσώπων» που θα το φάνε, προσθέτουμε και λίγο από το κρασί της μαρινάδας, καθώς και τους κόκκους από τα τρία διαφορετικά πιπέρια και το θυμάρι. Στη συνέχεια ψήνουμε σε χαμηλή φωτιά ανακατεύοντας τακτικά για να μην κολλήσει και αφήνοντας το μέχρι να τραβήξει σχεδόν όλο το νερό (20 λεπτά με μισή ώρα)
  • Στη συνέχεια αδειάζουμε το περιεχόμενο της κατσαρόλας σε ένα μεγάλο σουρωτήρι και αφήνουμε να κρυώσει και να στραγγίξει καλά.
  • Εάν έχουμε φριτέζα, αλατίζουμε τις πιρόγες και τις τηγανίζουμε στους 130ο C για μόνο τρία λεπτά, μέχρι να δούμε το χρώμα της πατάτας να γίνεται ασπριδερό. Αν δεν έχουμε φριτέζα κάνουμε την ίδια δουλειά σε ένα κατσαρολάκι, με πολύ λάδι που φροντίζουμε να ζεσταθεί καλά πριν ρίξουμε μέσα τις πιρόγες. Στη συνέχεια ακουμπάμε τις πιρόγες σε μια πιατέλα με χαρτί κουζίνας για να κρυώσουν και να ρουφήξει το χαρτί το πολύ λάδι.
  • Ψιλοκόβουμε όσο πιο πολύ μπορούμε τα μανιτάρια και τα φρέσκα κρεμμυδάκια και τα τσιγαρίζουμε σε ένα τηγάνι με τη μία κ.σ. βούτυρο και το μαϊντανό, ανακατεύοντας συνεχώς και μέχρις ότου το μίγμα μας, βγάλει όλο του το νερό. Αφήνουμε το νερό αυτό να εξατμιστεί και συνεχίζουμε να ψήνουμε σε χαμηλότερη φωτιά μέχρι το μίγμα μας να πάρει τη μορφή μια παχύρρευστης σάλτσας.
  • Στη συνέχεια ξεχωρίζουμε τη γαλοπούλα, από το μίγμα που ψήσαμε στο κατσαρολάκι και την κόβουμε σε μικρά κομματάκια μεγέθους μεγάλου ζαριού
  • Σε ένα τηγάνι τσιγαρίζουμε το δεύτερο κρεμμύδι το οποίο έχουμε εν τω μεταξύ ψιλοκόψει) με το υπόλοιπο βούτυρο και μόλις αρχίσει να γυαλίζει, προσθέτουμε η γαλοπούλα με το κόλιαντρο, καθώς και αλάτι και πιπέρι κατά βούληση. Αργότερα προσθέτουμε στο τηγάνι το υπόλοιπο μίγμα με τα καρόττα, τα πράσα και τις πατάτες και συνεχίζουμε να σοτάρουμε.
  • Μετά αναμιγνύουμε και την παχύρρευστη σος των μανιταριών και έτσι έχουμε ετοιμάσει τη γέμιση.
  • Τοποθετούμε στις πατατοπιρόγες μας σε ένα ταψί και τις γεμίζουμε με το μίγμα.

    Βάζουμε στο ταψί το ζωμό του βοδινού και στη συνέχεια βάζουμε το ταψί στο φούρνο σε δυνατή φωτιά και μέχρι οι πιρόγες να ροδοκοκκινήσουν.
Μικρά μυστικά

Για ακόμα πιο πλούσια γεύση, μπορούμε να πασπαλίσουμε τις πιρόγες με τριμμένη παρμεζάνα.



«Ψιλοδωρήματα» (sic) (βλ. tips)

  • Διασκεδάστε ψωνίζοντας: Η πρόταση αυτής της εβδομάδας προϋποθέτει μια μικρή προπόνηση σπίτι την οποία, αν κάνετε θα καταχειροκροτηθείτε απ`όλο το μανάβικο.

    Ουσιαστικά θα πρέπει να προπονηθείτε στο περπάτημα που έχουν καθιερώσει τα διάσημα ρωσικά μπαλέτα KIROV, το οποίο, σε τελική ανάλυση, είναι ένα πολύ απλό και κομψό περπάτημα. Κρατάμε τη σπονδυλική στήλη τεντωμένη και ακίνητη, δηλαδή κορδωνόμαστε. Κρατάμε επίσης τα γόνατα ενωμένα και περπατάμε κουνώντας μόνο το κάτω μέρος της γάμπας. Αν το πετύχουμε (που, γιατί όχι; Δεν είναι καθόλου δύσκολο!) θα διαπιστώσουμε ότι περπατάμε, ανάλαφρα και αέρινα σαν να κυλάμε πάνω σε επιφάνεια νερού. Η αλήθεια είναι ότι όταν τα πόδια μας είναι καλυμμένα με μακρύ φόρεμα (ή καπαρντίνα για τους κυρίους), το αποτέλεσμα του βαδίσματος KIROV είναι ακόμα πιο εντυπωσιακό. Αφού λοιπόν κάνουμε την εξασκησούλα μας στο σπίτι, πηγαίνουμε στο μανάβη και με βάδισμα KIROV κάνουμε μια πλήρη περιφορά μέσα στο ευαγές του, έτσι ώστε με το πρώτο να δίνουμε την εντύπωση, ότι είμαστε σε μια πιρόγα και γλιστράμε γλυκά γλυκά στον αφρό των νερών του ποταμού. Όλη αυτή την ώρα διατηρούμε ένα -κατά προτίμηση- ηλίθιο χαμόγελο ευτυχίας και χωρίς να κοιτάξουμε καθόλου τον ίδιο το μανάβη, περιφέρουμε το βλέμμα μας στο μαγαζί του, συνοδεύοντας με μια αντίστοιχη κίνηση του κεφαλιού, ημικυκλικής τροχιάς. Διαγράφουμε δηλαδή με το βλέμμα μας και το κεφάλι μας, το σχήμα ενός ιδεατού ουράνιου τόξου. Αν θέλουμε να κάνουμε «ακόμα πιο φεύγα» τη μικρή αυτή περφόρμανς, χαϊδεύουμε απαλά στο διάβα μας κάποιο τυχαίο λαχανικό ή φρούτο, με ένα ύφος που μαρτυρά ότι αναγνωρίζουμε πλήρως τον δικαίωμα του να υπάρχει. Μετά σταματάμε σε κάποιο σημείο και κοιτώντας το μανάβη στα μάτια με αυστηρότητα και αδιαλλαξία του απευθύνουμε ινδιάνικο χαιρετισμό: «χόου». Πριν αντιδράσει, και σαν να μην συμβαίνει τίποτα, συμπληρώνουμε : «24 ισομεγέθεις μακρόστενες πατατούλες, με μέση μέγιστη διάσταση 8 εκατοστά, μα το Μεγάλο Μανιτού!» Μόλις αρχίσει να βάζει τις πατάτες και επειδή θα προσπαθήσει να ενεργήσει πολύ γρήγορα, για να σας ξαποστείλει, όσο πιο γρήγορα γίνεται από το μαγαζάκι του, θα πείτε : « Χρειάζομαι και κρεμμύδια, κρεμμυδάκια, καρότα και πράσα καλό μου χλωμό πρόσωπο». Αν δεν έχει άλλους πελάτες, μπορείτε να αποχωρήσετε αλαλάζοντας κατά το γνωστό ινδιάνικο τρόπο, αλλά όχι πολύ δυνατά, ώστε να τον ακούσετε, αν σας πει κάτι του τύπου «φιλια κι από μένα στη Γιαγιά Ιτιά»
  • Εισάγετε το θεατρικό παιχνίδι στην παρέα: Με βηματισμό KIROV, βγάζετε την πιατέλα με τις πατατοπιρόγες στο τραπέζι και μόλις οι καλεσμένοι σας αποπειραθούν να σερβιριστούν, πέφτετε με δραματικό τρόπο και την καλύπτεται με το σώμα σας, όπως ακριβώς η Pocahontas προστάτεψε την κεφάλα του Captain Smith, από τις ροπαλιές των πολεμιστών του πατέρα της. Φυσικά στη συνέχεια θα διευκρινίσετε ότι πρόκειται μόνο για θεατρικό παιχνίδι.
Η αλληλογραφία με τους αναγνώστες

Διχασμένο_τάπερ, κάπου στην ιβηρική: αγαπητέ rocco, πρόσφατα επισκέφθηκα τη Μαδρίτη, όπου κυριολεκτικά ξετρελάθηκα μεταξύ άλλων (βλέπε μπέκαμ) με τα τάπας, τόσο πολύ που αποφάσισα να τα έχω και στο γάμο μου ο δεσμός μου αν και σε ηλικία γάμου, δεν έλεγε να πάρει το μήνυμα, οπότε τον κάλεσα για ντίννερ, ετοίμασα τάπας μπας και πιάσει επιτέλους το υπονοούμενο- και έβαλα στο dvd να δούμε αλμοδοβάρ, γιατί είναι και σινεφίλ τρομάρα του δυστυχώς, έγινε αυτό που ποτέ δεν είχα φανταστεί-όταν τέλειωσε η ταινία τον έπιασαν τα κλάματα, μου είπε ότι επιτέλους κατάφερε να έρθει σε επαφή με τη θηλυκή πλευρά του εαυτού του και ότι κατά βάθος ήταν ερωτευμένος με το παιδί του βίντεο κλαμπ.

τι πήγε λάθος; τι με συμβουλεύεις να κάνω την επόμενη φορά, ώστε να μην έχω τα ίδια τραγικά αποτελέσματα; Να σημειώσω ότι είχα φτιάξει και τάπας με αντζούγια, υπάρχει περίπτωση να έφταιγε αυτό; ευχαριστώ θερμά για τον πολύτιμο χρόνο σου,

CG: Αγαπητό διχασμένο τάπερ, το παν σε τέτοιες περιπτώσεις είναι να μην καταλήξεις να φας όλα τα tapas μόνη σου! Πρόκειται για πολύ κρίσιμο σημείο, κι αν δεν το υπερβείς, (επειδή είναι και νοστιμότατα) φοβάμαι πως τα tapas θα σου "κάτσουν", όχι μιά κι έξω, αλλά μιά για πάντα και δεν κάνει! Η συμπεριφορά που περιγράφεις δεν είναι πια και τόσο πρωτάκουστη στις μέρες μας. Η καθιερωμένη πρόταση μου σε ανάλογες περιπτώσεις, είναι μαζί με τον Αλμοδοβάρ και τα tapas να υπάρχει πάντα, κάπου εκεί κοντά και μια μεγάλη καράφα με Gaspazzo (τη γνωστή ισπανική τοματόσουπα), για να περιλούσεις το λεγάμενο ακριβώς τη στιγμή, που πάει να κάνει την επαφή με τη θηλυκή πλευρά του.

Τώρα όσον αφορά τα tapas με αντσούγια, τί να πω; Η αλήθεια είναι ότι είναι πολύ σπανιόλικα και ως εκ τούτου τα πιο αλμοδοβαρικά, και επιπλέον, μέσα στην ατμόσφαιρα, όποιου φιλμ του Πέδρο κι αν βλέπατε, οπότε ίσως, να φόρτισαν κάπως παραπάνω την κακή συγκυρία. Δεν νομίζω όμως, ότι φταίει η αντσούγια αυτό καθ` εαυτό. (Αν θάπρεπε να το αποδώσουμε υποχρεωτικά σε κάποιο ψάρι, θα έλεγα ότι μάλλον φταίει η "μαλαπέρδα" του παιδιού στο βίντεο κλαμπ!) Εύχομαι ολοψύχως κουράγιο! `Άδειασε στο διχασμένο τάπερ σου και λίγη Rioja (το κρασί του ταυρομάχου), για να γλιστρήσουν τα φαρμάκια και να πάνε κάτω, και φυσικά ξέχασε την υπόθεση, με τον ίδιο τρόπο που προσπαθώ κι εγώ να ξεχάσω ότι το gourmet δεν έχει αναγνώστες - χεχεχε

πολλούς χαιρετισμούς, rocco ο απελπισμένος μάγειρας.

Γιάννης Κωσταντινίδης


 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.