• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Fahrenheit 9/11 (2004)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Φαρενάιτ 9/11

Ντοκιμαντέρ | 112' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Παρ 24 Σεπ 2004
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 1/11/2004
Διανομή: Rosebud
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Digital
Γλώσσα: Αγγλικά - Αραβικά
Δημοτικότητα: 0.41 %
Αξιολόγηση: 7.96/107.96/107.96/107.96/107.96/107.96/107.96/107.96/10   (7.96/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Υψηλή (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 15 και 50%)




- Υπότιτλος:

Η θερμοκρασία όπου η ελευθερία καίγεται.

- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Παρασκευή 9 Ιουλίου 2004 - 12:03

«Hahaha.. you said “nuclear”. It’s “nuckilar” dummy, the “s” is silent!»- Peter Griffin.

Ακόμα και αν το Fahrenheit 911 ήταν αδιάφορο θα είχε προσφέρει ένα μεγάλο έργο. Θα μου είχε εξηγήσει ποιον ακριβώς σατιρίζει ο Seth McFarlane δια στόματος Peter Griffin, του βλακώδη πατριάρχη της οικογένειας Griffin στο The Family Guy. A, η απάντηση φυσικά είναι ότι το «nuckilar» (νούκιλαρ - όπως λέμε νούκιλαρ weapons) είναι αποτέλεσμα του εγκεφαλικού κέντρου ομιλίας του Προέδρου George W. Bush.

Ο Michael Moore προφανώς ξέρει ότι το να μαζέψει αρκετό υλικό στο οποίο ο Bush να φαίνεται ανόητος είναι εξίσου εύκολο με το να χτυπάς πλαστικά παπάκια με σφυρί στο Λούνα Παρκ. Παρόλα αυτά, προς τιμήν του δεν επιλέγει αυτή τη λύση, αλλά αποφασίζει να μεταφέρει στην μεγάλη οθόνη αρκετά από τα θέματα του δεύτερου best seller του, Dude Where Is My Country.

Οι ατασθαλίες και τα εγκλήματα της κυβέρνησης Bush θα ήταν αρκετές για ολόκληρη σειρά ντοκυμαντέρ αλλά ο Moore έχει μόνο δύο ώρες μέσα στις οποίες ο συμπαθής (όσο και αντιπαθής στους ρεπουμπλικάνους) Mike προσπαθεί να χωρέσει τα πάντα. Από τα περίεργα φαινόμενα στην καταμέτρηση των ψήφων στη Florida που ανοίγουν την ταινία έως τις περίεργες μπίζνες των Bush με Σαουδάραβες, Ταλιμπάνους, και από την ξαφνική φρενίτιδα του Λευκού οίκου με τον Saddam ως την διόλου ένδοξη εικόνα που παρουσιάζουν οι Αμερικάνοι στρατιώτες από κοντά, ο Moore προσπαθεί να χωρέσει αρκετά καρπούζια στην ίδια μασχάλη -και το αποτέλεσμα είναι μια ευρεία γκάμα θεμάτων, που αναγκαστικά όμως δεν εξετάζονται όσο θα ήθελε ο ενημερωμένος θεατής. Ας μη γελιόμαστε. Ο Michael Moore ΘΕΛΕΙ να κάνει τον Bush να χάσει τις εκλογές και για να το επιτύχει πρέπει να απευθυνθεί στον ΜΗ-ενημερωμένο θεατή - ψηφοφόρο με απλά αλλά αποτελεσματικά κλιπάκια. Έχουμε λοιπόν τις ύποπτες συγγένειες του Bush με διάφορους υπεύθυνους για την ψηφοφορία στην Florida... έχουμε τις επενδύσεις των Σαουδάραβων σε επιχειρήσεις των Bush, έχουμε την ξαφνική αλλαγή πλεύσης όσον αφορά το Ιράκ -σε μια σύντομη αντιπαράθεση που θα ήταν διασκεδαστική, αν δεν ήταν ανατριχιαστική, οι εκπρόσωποι του Λευκού Οίκου μέσα σε διάστημα 3 ετών περνούν από το "Το Ιράκ δεν έχει τη δυνατότητα να κατασκευάσει όπλα μαζικής καταστροφής" στο "Το Ιράκ έχει όπλα μαζικής καταστροφής", συν το καταπληκτικό "And he also tried to killed my dad". H εξωτερική πολιτική του Bush «κόβεται» με το απλό φιλμάκι της Ιρακινής γυναίκας, ξεκληρισμένης από τις smart bombs των Aμερικάνων, που περιέργως αρνείται να δει τα καλά της coalition και προσεύχεται στον Αλλάχ για την καταστροφή τους. Επίσης, η ίδια η coalition κατεδαφίζεται με χιούμορ και ειρωνία από τον Moore, o oποίος παραθέτει μερικά από τα κράτη που συμμετέχουν (Palau, Morocco, Iceland), κάποια από τα οποία δεν έχουν καν στρατό να στείλουν...

Φυσικά, ο πρωταγωνιστής του φιλμ είναι ο ίδιος ο πρόεδρας. Ο George Bush αποδεικνύει ότι έχει το χειρότερο character arc στην ιστορία του σινεμά -ηλίθιος ξεκινάει και ηλίθιος τελειώνει. Ο Πρόεδρας σε υπερβολικής διάρκειας διακοπές… ο Πρόεδρας στα αναπόφευκτα μαργαριτάρια του... Ο Πρόεδρας με βλέμμα βραδύποδα, όταν τον ενημερώνουν "The Nation Is Under Attack" και συνεχίζει αμήχανα να διαβάζει σε παιδάκια το βιβλίο My Pet Goat ("Η κατοικίδια γίδα μου";). Σίγουρα δε χρειαζόμασταν αυτά τα στοιχεία για να συμπεράνουμε το ανεπαρκές IQ του προέδρου, αλλά, παραφράζοντας το γνωστό ρητό... Ένα κλιπάκι αξίζει όσο 1000 ιστοσελίδες. Μέσα σε όλα ένα πραγματικό highlight είναι η στάρλετ - τσιχλόφουσκα Britney Spears -ένα πραγματικό πολιτικό ζώο.

Ο Moore αυτή τη φορά επιλέγει να μείνει την περισσότερη ώρα πίσω από την κάμερα -άλλωστε, στο Bowling For Columbine πολλοί χαρακτήρισαν την παρουσία του «τάση πριμαντονισμού». Αυτή τη φορά, εκτός ελάχιστων εξαιρέσεων, ο Moore αφήνει τους άλλους να μιλούν -και ενίοτε να γελοιοποιούν τον εαυτό τους. Με τη βοήθεια αναμφισβήτητου (έγγραφου ή τηλεοπτικού) υλικού, ωμής πραγματικότητας χωρίς την επικάλυψη - σοκολάτα των media και μιας δόσης σοφιστείας περνάει το μήνυμα του, αν και κανείς δε γλυτώνει το κράξιμο, ούτε οι πολιτικοί αντίπαλοι του Bush, οι ηττοπαθείς Δημοκρατικοί. Προσφέρει κάποια συγκλονιστική νέα λεπτομέρεια; Όχι, τα περισσότερα είναι ήδη γνωστά, ιδίως στους αναγνώστες του, αν και όχι τόσο καλά μονταρισμένα. Είναι αμερόληπτο; Όχι. Ο Moore δεν μας προσφέρει διαφορετικές πλευρές από τις οποίες καλούμαστε να διαλέξουμε την καλύτερη. Μας προσφέρει τη δική του οπτική γωνία, ποντάροντας στο ότι ήδη ξέρουμε ότι η αντίθετη είναι καταστροφική.

Βαθμολογία: 8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars (8/10)
Θοδωρής Σαρλάς




3 Νοεμβρίου 2004 - CineDVD

25 λέξεις

Τρομοκρατία. Πόλεμος. Φόβος. Ανεργία. Φτώχεια. Μαρασμός. Μα πάνω από όλα περηφάνια. Η σημερινή Αμερική όπως την έχει αναμορφώσει πολιτικοκοινωνικά ο χαρισματικός Πλανητάρχης, κύριος Τζορτζ Ντάμπλγιου Μπους!

Στο Ράφι

Πως αλλάζουν οι καιροί! Κάποτε αναφέροντας κάποιος απλά την λέξη ντοκιμαντέρ, το μυαλό πήγαινε στα ανιαρά βραδινά της ΕΤ2, σε κάτι εκπομπές με περίεργα ονόματα όπως «Εξάντας» ή στην πολυπαιγμένη σειρά των National Geographics που έχουν φροντίσει να ενημερώσουν τους θεατές τους για την αναπαραγωγή οποιουδήποτε μέλους της πανίδας της Γης.

Για κινηματογραφικό release της οπτικοποιημένης μορφής έρευνας, φυσικά ούτε λόγος. Εδώ ταινίες με μπάτζετ εκατομμυρίων δεν προσέλκυαν τον κόσμο στην σκοτεινή αίθουσα θα το κατάφερνε ένα φιλμ τραβηγμένο με την κάμερα ανά χείρας και με πρωταγωνιστή το μικρόφωνο?

Όλα αυτά ίσχυαν μέχρι να κάνει την εμφάνιση του ένας ατημέλητος, παχουλός κύριος με ντεμοντέ γυαλιά και με μόνιμα φορεμένο στο κεφάλι ένα μισοσκισμένο (για να χωρά) στρατιωτικό τζόκει, που με τις καυστικές δημιουργίες του άλλαξε άρδην τον τρόπο σκέψης του κοινού του σινεμά για την έννοια του ντοκιμαντέρ.

Πριν από τρία περίπου χρόνια ο Michael Moore, ένας δαιμόνιος ρεπόρτερ από το επαρχιακό Μίσιγκαν, φρόντιζε το όνομα του να εξαπλωθεί παντού στην επικράτεια των ΗΠΑ, αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο, όταν κυκλοφορούσε την συγκλονιστική μελέτη του πάνω στο θέμα της παράνομης οπλοχρησίας και οπλοκατοχής από τους φοβισμένους πολίτες της υπερδύναμης. Η γνωστή συνέχεια με την επίθεση στο πρόσωπο του Τζορτζ Μπους από το πόντιουμ της απονομής των βραβείων Όσκαρ παραλαμβάνοντας το χρυσό αγαλματάκι, τον κατέστησε σαν τον σημαιοφόρο των προσδοκιών εκατομμυρίων ανθρώπων για την αποπομπή της Τεξανής μαριονέτας από τον Λευκό Οίκο. Και ο Moore φρόντισε να μην τους διαψεύσει.


Η τρομοκρατική επίθεση στα Δίδυμα τον Σεπτέμβρη του 2001 ουσιαστικά αποτελεί το σημείο μηδέν από όπου ξεκινά η καταγραφή της ιστορίας του. Μια διαδικασία αλυσιδωτών αντιδράσεων που οδήγησε στην εκδίκηση επί των Ταλιμπάν, το κυνηγητό-μαϊμού του Οσάμα, την κρίση στον κόλπο, την υπόθεση ύπαρξης βιοχημικών όπλων στο Ιράκ και τέλος την πολεμική επιχείρηση ενάντια στην Μεσοποταμία του δικτάτορα Σαντάαμ Χουσείν. Σε όλα αυτά με βάση τα ντοκουμέντα που εκθέτει με βομβαρδιστικό ρυθμό ο Moore, ο πιο αδύναμος κρίκος κατοικοεδρεύει κάπου μεταξύ Ουάσιγκτον και Καμπ Ντέιβιντ, είναι ιδιαίτερα χαμηλής νοημοσύνης, με οτιδήποτε έχει καταπιαστεί μέχρι τώρα έχει αποτύχει, πάντα δίπλα του υπάρχουν σκοτεινά κυκλώματα που τον στηρίζουν και σε ότι αφορά την διακυβέρνηση μιας χώρας που θέλει να λέγεται Κυρίαρχη, κρίνεται ανεπαρκής. Εκτός των άλλων η ανακήρυξη του σε Πρόεδρο των ΗΠΑ μάλλον είναι αποτέλεσμα εκλογικής νοθείας και πιθανότατα σήμερα θα έπρεπε να ήταν κρυμμένος κάπου στις κακτώδεις ερημιές του Lone Star.

Ο Moore γνωρίζοντας πολύ καλά την συνταγματικά κατοχυρωμένη αντιπολιτευτική ανυπαρξία της Προεδρίας των Ρεπουμπλικάνων, ουσιαστικά επιχειρεί να γίνει η φωνή της αντίδρασης στα πεπραγμένα που ταλανίζουν την καθημερινότητα της Υπερδύναμης. Και το κάνει ρίχνοντας ευθείες βολές και προς την μεριά των Δημοκρατικών, δίχως να τους χαϊδεύει τα αυτιά και θεωρώντας τους εμμέσως σαν τους βασικούς υπεύθυνους για το αλαζονικό Δόγμα Μπους. Το βέβαιο είναι πάντως πως με την βροντερή του φωνή καταφέρνει να αλλάξει σε σημαντικό βαθμό τον τρόπο σκέψης του μέσου Αμερικάνου.



Disc

Φυσικά το πέρασμα από τις φτωχικές τοπικές τηλεοπτικές παραγωγές, στο εγχείρημα του “Bowling for Columbine” και μετέπειτα στο άλμα του “Fahrenheit” έχει τον δικό του αντίκτυπο και στην ποιότητα του DVD που περιέχει το έργο του Moore. Έτσι από τα δισκάκια με τα λιγοστά περιεχόμενα και τα ανύπαρκτα πρόσθετα των παλαιοτέρων έργων του περνάμε σε μια πολυτελή διπλή κασετίνα που υπάρχει συγκεντρωμένο όλο το υλικό που μάζεψε ο μαχητικός δημοσιογράφος όλα αυτά τα χρόνια.

Είναι δε από τις ελάχιστες περιπτώσεις που τα πρόσθετα του DVD λειτουργούν σαν συμπληρώματα του βασικού έργου και όχι σαν τυπικό συμπλήρωμα της χωρητικότητας του δίσκου.



Έτσι δίνεται η ευκαιρία ακόμη πιο ενδελεχούς προσέγγισης στο θέμα με την μελέτη επιπλέον υλικού διάρκειας που ξεπερνά τις δύο ώρες και που τεχνικά ήταν αδύνατο να συμπεριληφθεί στην ταινία. Σε αυτό το κομμάτι ο Moore ρίχνει το βάρος του περισσότερο στο αγκάθι που εξακολουθεί να βασανίζει την Αμερική και αφορά στον συνεχιζόμενο πόλεμο στο Ιράκ και στον διαρκώς αυξανόμενο αριθμό των θυμάτων από την στρατιωτική επιχείρηση. Ο θεατής έχει την δυνατότητα να παρακολουθήσει μια διαδρομή στην προπολεμική Βαγδάτη και να την συγκρίνει με την κατάσταση που επικρατεί σήμερα, να γίνει μάρτυρας ενός σοκαριστικού ντοκουμέντου όπου μια φιλήσυχη πολυμελής οικογένεια γίνεται στόχος της βαναυσότητας των ενόπλων Γιάνκηδων και να μάθει από πρώτο χέρι τι κρύβουν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης χιλιάδων Ιρακινών, που έχουν συλληφθεί με το πρόσχημα της αντίστασης στον κατακτητή.

Επίσης υπάρχει μια ημίωρη μαρτυρία ενός μουσουλμανικής καταγωγής ρεπόρτερ της Σουηδικής τηλεόρασης που περιγράφει τα όσα φρικιαστικά έζησε τον τελευταίο χρόνο στο Ιράκ αλλά και πιο εκτενή στιγμιότυπα με πρωταγωνίστρια την τραγική μητέρας που αναζητά την δικαίωση για τον άδικο χαμό του στρατιώτη γιου της. Τέλος υπάρχουν πλάνα από την πρώτη προβολή της ταινίας στο φεστιβάλ των Καννών όπου απέσπασε με άνεση τον φετινό Χρυσό Φοίνικα.

Αυτό που θα πρέπει να τονίσω είναι η εξαιρετική οπτικοακουστική απόδοση του φιλμ, που τόσο με την τεχνητά «σκονισμένη» εικόνα όσο και με τον υπέροχο περιφερειακά Dolby Digital 5.1 ήχο, ανεβάζουν ακόμη ένα επίπεδο την ένταση της αφήγησης.

Mmmm…

Δεν τίθεται φυσικά κανένα θέμα αν πρέπει να το παρακολουθήσετε.



Ακόμη και να διαφωνεί ριζικά κάποιος με τα όσα εκθέτει ο σκηνοθέτης, το φιλμ αφήνει ανοικτά πολλά θέματα προς συζήτηση και περαιτέρω έρευνα. Προσωπική μου εκτίμηση είναι όμως πως δεν αγγίζει τα δραματουργικά επίπεδα του συγκλονιστικού “Ακήρυχτου Πολέμου”, ίσως και ο τρόπος που εκτίθενται τα γεγονότα να είναι για τους γνώστες του έργου του Moore λίγο τυποποιημένος. Το βέβαιο είναι πάντως πως οι προεδρικές εκλογές δίχως την παρουσία του θα είχαν καθαρά εθιμοτυπικό χαρακτήρα.


FAHRENHEIT 9/118/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars (8/10)

ΕΙΚΟΝΑ – 9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars (9/10)

ΗΧΟΣ – 8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars (8/10)

EXTRAS – 6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars (6/10)

Γιώργος Ζερβόπουλος



 
Fahrenheit 9/11 (2004) - kprncs - Τετ 07 Φεβ 2018 - 09:39
ΣΧΟΛΙΟ του ΚΓΠ στο [http://www.cine.gr/film.asp?id=704560&page=4]
Fahrenheit 9/11 (2004)
ΠΛΟΚΗ/ΚΡΙΤΙΚΗ: Ο αηδιασμένος από τους Bush κινηματογραφιστής Michael Moore, εξετάζει με διαφορετικό μάτι τα αποτελέσματα της 9/11/2001 -και του μετέπειτα πολέμου κατα του Ιράκ- πάνω στον Αμερικανικό λαό.
Ενώ σκηνοθέτες όπως ο Taylor Steele με το "911 LOOSE CHANGE" αφιέρωσαν την ανάλυση τους στην συνωμοσιολογία της καταστροφής των Δίδυμων Πύργων, ο Moore αφιερώνει το σύνολο της έρευνας του στην κατανόηση του φόβου που εμφύσησε στην Αμερικανική κοινωνία -και όχι μόνο...- η ακατάσχετη τρομολογνία των κυβερνήσεων Bush.
Φτάσανε οι Αμερικανοί να δέχονται ευχάριστα να "θυσιάζουν ελευθερίες για περισσότερη ασφάλεια", αλλά πίσω από την πλάτη τους διάφοροι τύποι πλούτιζαν πουλώντας τρόμο και φόβο στις ψυχές του λαού.
Η χρησιμοποίηση του "δήθεν" πατριωτισμού για τον έλεγχο των προμηθειών του Στρατού, των πετρελαιοπηγών του Ιράκ και την ...προστασία της χειρότερης τρομοκρατικής κάστας, της Βασιλικής Οικογένειας των Σάουντ (συνεταίρων και φίλων των Bush...) ήταν ένα καλοσχεδιασμένο πλάνο, που κατάφερε να ξεγελάσει και να παραπλανήσει ολόκληρη την υφήλιο.
Πολύ καλό ντοκιμαντερ, αν και μακρόσυρτο σε κάποια σημεία. [ΚώσταςΚΓΠ07022018](9/10)
Το επεξεργάστηκε ο/η kprncs συνολικά 2 φορές
 
Legacy - d - Unverified - Τρί 28 Σεπ 2004 - 00:33
Πραγματικα μια ταινια που αξιζει να δεις...ξεφευγει κατα πολυ απο τα στενα ορια ενος ντοκιμαντερ & καθηλωνει τον θεατη με τη σκληρη πραγματικοτητα,τα πολλα ερωτηματα & τις εξισου σκληρες απαντησεις,ενω ξεσκεπαζει μια για παντα τον καραγκιοζη "war president" τζωρτζ,που αποτελει τη μοναδικη κωμικη νοτα στην ταινια...πολυ καλες & οι αιχμες για τον "πατριωτικο νομο" & την τρομολαγνεια,ενω τα πλανα του κατεστραμμενου Ιρακ κοβουν την ανασα.Τελος,ενδεικτικη της αγνοιας που επικρατει στον απλο αμερικανικο λαο(και που γι`αυτους εγινε η ταινια,οχι για εμας που λιγο-πολυ τα ξεραμε),ειναι η σταση καποιων απεναντι στα θυματα του "απελευθερωτικου πολεμου" του Ιρακ...εκει πραγματικα καταλαβαινεις ποση πλυση εγκεφαλου εχει γινει στην αλλη πλευρα του Ατλαντικου(& οχι μονο).Η αξια αυτου του ντοκιμαντερ ειναι ανεκτιμητη,γιατι συνδυαζει χιουμορ,καυστικα σχολια,φρικιαστικες εικονες-παραδειγμα & ξεσκεπασμα της βρωμιας που κυριαρχει στην πολιτικη & στο στρατο.Μπραβο στον Μουρ που τολμησε κατι τετοιο!Δειτε την οπωσδηποτε...

d
 
Legacy - IGITIHI - Unverified - Τρί 05 Οκτ 2004 - 21:29
Προσωπικα, εχοντας εντυπωσιαστει απο το “Bowling for Columbine”, περιμενα κατι περισσοτερο απο τη νεα δουλεια του Michael Moore. Απο καλλιτεχνικης αποψεως, το ντοκιμαντερ αυτο δεν ειναι κατι αξιολογο. Έτσι κι αλλιως φαινεται οτι απλως ο Moore δεν σκοπευε σε κατι αλλο παρα σε ενα διωρο μανιφεστο κατα του αξιοτιμου κυριου George W. Bush, του μπαμπακα του και της παρεουλας τους που περιλαμβανει ενα σωρο …φυντανια: απο σαουδαραβες μεγιστανες και τους γνωστους σε ολους μας ταλιμπαν μεχρι τις μεγαλυτερες πετρελαϊκες εταιρειες και βαλε. Το μονο που επιδιωκει ο ευτραφης σκηνοθετης ειναι να ανοιξει τα ματια των ταλαιπωρων συμπατριωτων του οι οποιοι παρολο που βλεπουν τη χωρα τους να πηγαινει απο το κακο στο χειροτερο ειναι μαλλον αποφασισμενοι να επανεκλεξουν τον Bush αυτο το Νοεμβριο.
Έτσι λοιπον το Fahrenheit χαρακτηριζεται απο τηλεοπτικη αισθητικη, κατι αναποφευκτο καθως ενα μεγαλο μερος του υλικου του προερχεται απο την αμερικανικη τηλεοραση. Ο λαϊκισμος ειναι εντονος (εντονοτερος σε σχεση με το Bowling) και ενδεχεται να ενοχλησει λιγο ενω δεν λειπει και η ωμοτητα με την οποια παρουσιαζονται σκηνες απο το Ιρακ. Όλα αυτα βεβαιως σιγουρα θα σοκαρουν πολυ περισσοτερο το μεσο αμερικανο ο οποιος ισως τα βλεπει για πρωτη φορα, εν αντιθεσει με τους ευρωπαιους που λιγο-πολυ καπου τα εχουν ξαναδει. Αν παρακολουθουσατε την επικαιροτητα τα τρια τελευταια χρονια, ελαχιστα πραγματα θα σας προκαλεσουν εντυπωση. Υπαρχουν παντως σκηνες οπου το γελιο βγαινει αυθορμητα, οπως για παραδειγμα ο Wolfowitz με τη χτενα του.
Τελικα, πολυ κακο για το τιποτα; Όχι ακριβως. Η ταινια αξιζει διοτι σας δινει μια σπανια ευκαιρια να παρακολουθησετε ενα ανεπαναληπτο «ξεβρακωμα» μερικων εκ των πιο αντιπαθητικων ατομων του πλανητη. Έχει καλο ρυθμο και αξιολογη μουσικη επενδυση. Ο Moore τους τα λεει οπως θα ηθελε ο καθενας μας να τους τα πει: χυμα. Βεβαιως αυτο δεν ειναι τεχνη, ουτε καν μια αντικειμενικη παρουσιαση της παρουσας καταστασης και δυστυχως δεν βλεπω να επιτυγχανεται ουτε ο αντικειμενικος στοχος του σκηνοθετη. Ο Kerry μοιαζει λιγο loser και μαθαινω οτι αν και η δυναμικη της ταινιας ειναι τοση ωστε οποιος αμερικανος την παρακολουθει αποφασιζει να μην ψηφισει Bush, στους κινηματογραφους πηγαινουν κυριως οι δημοκρατικοι. Το μονο σιγουρο ειναι πως θα το ευχαριστηθειτε, εστω και αν δεν θα σας δημιουργησει την επιθυμια να το ξαναδειτε.

Βαθμολογια: 7/10
IGITIHI
 
Legacy - jimdream - Unverified - Παρ 22 Οκτ 2004 - 01:18
Σε δεκα χρονια ισως (ελπιζω)να μην "υπαρχει" στον κινηματογραφικο χαρτη. Σημερα: Ευτυχως υπαρχει...
jimdream
 
Βλέπετε τα πρώτα 4 σχόλια. Πατήστε εδώ για να εμφανιστούν όλα.

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.