• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Dodgeball: A True Underdog Story (2004)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Dodgeball
- Γνωστό και ως:
Dodgeball: Μια Ιστορία για Γκαντέμηδες
Παίζεις Μπάλα ή τα Επαιξες

Κωμωδία | 92' | Απαραίτητη γονική συναίνεση
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Παρ 26 Νοε 2004
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 11/1/2005
Διανομή: Odeon
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: DTS (Digital Theater Sound)
Γλώσσα: Αγγλικά - Γερμανικά
Δημοτικότητα: 0.12 %
Αξιολόγηση: 5.01/105.01/105.01/105.01/105.01/105.01/10   (5.01/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Υψηλή (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 15 και 50%)




- Υπότιτλος:

Γράπωσε τη ζωή από την μπάλα.

 

- Κριτική από το Cine.gr:


Ο workaholic Stiller καταλαμβάνει με το έτσι θέλω τις οθόνες για άλλη μια φορά,στη νιοστή φετεινή του απόπειρα για κατάκτηση του box office. Η πιο επιτυχημένη παραμένει - για μένα - το Starsky & Hutch αλλά αναμφίβολα το Dodgeball έχει τις στιγμές του.

Ο αγαπητός Ben φυσικά έχει αφήσει προ πολλού πίσω του την έξυπνη κωμωδία (το Royal Tenenbaums χρονολογείται 2004,ενώ το Reality Bites.. 1994) αλλά η κωμική του φλέβα χτυπάει ακόμα,με τελευταία εξωφρενική εφεύρεση τον διεθνή παιδαρά Derek Zoolander. Στο Dodgeball εμπλουτίζει την συλλογή του με τον White Goodman, ένα τραβηγμένο αλλά διασκεδαστικό μέχρι δακρύων στερεότυπο αυτού που ο απλός (με τα πραπανίσια κιλάκια του) λαός αποκαλεί "σφίχτη".

Τελικά τι είναι το Dodgeball; Στα μάτια ενός μη-αμερικάνου (αλλά μάλλον και πολλών αμερικάνων), είναι ένα υβρίδιο από τα κλασσικά "μήλα" και το βλακοπαίχνιδο που παίζαμε μικροί, στο οποίο ένας τύπος οπλισμένος με μπάλα προσπαθεί να χτυπήσει τους υπόλοιπους και να τους βγάλει έξω από το παιχνίδι. Στο Dodgeball έχουμε δύο ομάδες των 6 παιχτών σε ένα γήπεδο, 6 μπάλες και με το σύνθημα του διαιτητή γίνεται το... σώσε. (Σε περίπτωση που αναρωτιέστε αν όντως υπάρχουν άνθρωποι που ασχολούνται με αυτό το σπορ: www.dodgeballusa.com).

H αφορμή για το επικό τουρνουά που θα παρακολουθήσετε είναι η διαμάχη μεταξύ δύο γυμναστηρίων. Το μεγαθήριο-γκούλαγκ του Whitman (Global Gym- We re better than you and we know it!) και το.. κουτούκι Average Joe του Peter La Fleur (Vince Vaughn), που πάει κατά διαόλου και είναι υποψήφιο για να μετατραπεί σε πάρκινγκ για τους φαντασμένους πελάτες του Global.. εκτός και αν σε ένα μήνα ο La Fleur βρει 50.000. Τα οποία, εντελώς τυχαία είναι το έπαθλο για τον νικητή του Παναμερικανικού τουρνουά Dodgeball.

Οκέι, σεναριακά η ταινία έχει καλές στιγμές - όχι σαν εμπνεύσεις αλλά σαν one liners. Άλλωστε, η υπόθεση δεν θα μπορούσε παρά να ακολουθήσει την πεπατημένη "ομάδα από Losers - ο καθένας ανακαλύπτει τον κρυμμένο του εαυτό -τελική νίκη απέναντι σε ένα απεχθή και δυνατότερο αντίπαλο" και ακριβώς αυτό κάνει. Η ομάδα του La Fleur είναι ένα κοπάδι από.. φρικιά, ο Alan Tudyk νομίζει ότι είναι πειρατής, ο Justin Long είναι αποτυχημένος.. cheerleader,o Stephen Root άτολμος οικογενειάρχης και ο Joel Moore απογοητευμένος ρομαντικός (υπάρχει και άλλο είδος;). O Vaughn μπορεί να κουμαντάρει ...ζωηρούς (ακόμα και κακούς) ρόλους - βλέπε Swingers, Old School, Starsky & Hutch - αλλά ο La Fleur είναι απλά ένας οκέι, συμπαθητικός τύπος, χωρίς να αξιοποιεί όλο το δυναμικό της σύγκρουσης με το.. τσίρκο γελοιότητας που λέγεται Walt Whitman. Ο Stiller απ την άλλη, δεν έχει πρόβλημα να "γελοιοποιείται" αν το έπαθλο είναι γέλια, και ο Whitman του είναι μια αντάξια εφεύρεση για κάποιον με θητεία στο Saturday Night Live, με αναχρονιστικό λουκ, γκέι τόνους και περήφανη αμάθεια. Τα καλύτερα μαργαριτάρια βγαίνουν από το στόμα του - "Here at Global Gym we understand that ugliness and fatness are genetic disorders, much like baldness or necrophilia" ενώ η συμπεριφορά κακομαθημένου παιδιού που δεν ξέρει να χάνει δεν εξαντλείται ούτε καν στο τελευταίο πλάνο. Ο μόνος που του κλέβει την παράσταση, στον λίγο χρόνο που εμφανίζεται είναι ο Rip Torn στο ρόλο του μισότρελλου Patches O` Houlihan (συγγενής της Hot Lips του MASH άραγε; Ποιος ξέρει..), θρυλικού προπονητή του Dodgeball των 30`s. Οι μέθοδοι προπόνησης του ("If you can dodge traffic you can dodge a ball" - πιθανότατα η έμπνευση ήρθε από τον Meredith Burgess που έβαζε τον Rocky να κυνηγά κοτόπουλα) αλλά και η πλήρης αποστασιοποίηση του από οποιαδήποτε λογική τον κάνουν απολαυστικό. Όσο για την σύζυγο του Stiller, Christine Taylor, συμμετέχει ακόμα μια φορά με μπρίο σε ένα,ουσιαστικά, home movie του άντρα της. Tα cameo είναι αρκετά και ιδίως ένα από αυτά με έκανε να λυθώ (αφορά τον προπονητή της Γερμανικής ομάδας dodgeball) ενώ ο William Shatner αποδεικνύει για ακόμα μια φορά ότι δεν έχει ταλέντο, αλλά ποιος μπορεί να κρατήσει κακία στον καπετάνιο Kirk;

H άλλη πλευρά του νομίσματος είναι πως η τελευταία μισή ώρα είναι... φλατ. Οι περισσότεροι χαρακτήρες έχουν πει ότι είναι να πουν, κάποιοι έχουν βγει από τη μέση και μένει πλέον ένα τουρνουά το οποίο ξέρουμε ότι θα κερδιθεί - και η μόνη απορία είναι πως θα καταφέρουν αυτό το μάτσο άχρηστοι να τα καταφέρουν (φυσικά, ανακαλύπτοντας τον νικητή μέσα τους). Επίσης, το γενικά χαζοχαρούμενο ύφος της ταινίας σίγουρα δεν απευθύνεται σε όλους - θα έλεγα ότι μόνο οι φαν της oddball κωμωδίας θα την χαρούν. Οι υπόλοιποι μάλλον θα αναλογιστούν για ακόμα μια φορά, "τι κάνει ο άνθρωπος για να βγάλει το ψωμί του". Fucking Chuck Norris...

Βαθμολογία: 5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars (5/10) (Οι οπαδοί του Stiller να υπολογίσουν κάτι παραπάνω)
Θοδωρής Σαρλάς




Δευτέρα 7 Δεκεμβρίου 2009

Μπορώ να σκεφτώ πολλές μπούρδες που θα είχαν τη δυνατότητα να μεταφερθούν στον κινηματογράφο αλλά σαν κι αυτή... δύσκολα. Δύο αντίπαλες ομάδες ανθρώπων, ένα κοινός στόχος. Η απόκτηση των τίτλων ιδιοκτησίας ενός γυμναστηρίου. Πώς μπορεί να λήξει η μεταξύ τους διαμάχη; Με το να κοντραριστούν σε ένα παιχνίδι που δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια ελαφρώς πιο εμπλουτισμένη εκδοχή των πολύ γνωστών και πολυπαιγμένων κατά τα παιδικά μας χρόνια, μήλων. Ξέρετε, εκείνο που πετάς την μπάλα προσπαθώντας να χτυπήσεις τον άλλο για να τον βγάλεις εκτός παιχνιδιού. Το ξέρω, είναι ανατριχιαστικό!

Είναι ανατριχιαστική βασικά η βλακεία που φέρει το σενάριο της ταινίας. Είπαμε, ο Stiller είναι εργασιομανής, γουστάρει την δουλειά του και δεν χάνει ευκαιρία να μας το δείχνει. Και καλά κάνει ο άνθρωπος, τιμή του και καμάρι του. Εμείς όμως, οι δύσμοιροι θεατές, τι φταίμε να πληρώνουμε την δική του μανία να κατακτήσει κάθε τρεις και λίγο το αμερικάνικο box office; Μπορεί μέσα του να χτυπάει ακόμα η κωμική φλέβα όμως, τις επιλογές που κάνει δεν μας αφήνει να το διαπιστώσουμε. Αντίθετα, μας κάνει να θεωρούμε ότι έχει αφήσει προ πολλού την καλή κι έξυπνη κωμωδία πίσω του.

Δεν ξέρω αν για μια ακόμα φορά το εξευγενισμένο ευρωπαϊκό στοιχείο που με διακατέχει, καταφέρνει να εξωραΐσει το ηλίθιο αμερικάνικο αλλά, δεν μπορώ να διανοηθώ πως υπάρχουν άνθρωποι που ασχολούνται με αυτό το... σπορ και ακόμα χειρότερα, πως υπάρχουν άνθρωποι που πέραν της παρακολούθησης ενός πραγματικού τέτοιου αγώνα, θα θεωρούσαν εξίσου ενδιαφέρον να το παρακολουθήσουν και στην κινηματογραφική του διάσταση. Ναι, μην απορείτε, υπάρχει αυτό το βλακοπαίχνιδο και στην πραγματικότητα και δεν είναι λίγοι οι ανεγκέφαλοι αμερικάνοι που το παρακολουθούν προκειμένου να χαβαλεδιάσουν.

Το γεγονός βέβαια ότι την σκηνοθεσία την έχει αναλάβει ο πρωτάρης Rawson Marshall Thurber, του οποίου το όνομα για να είμαι ειλικρινής δεν έχω ξανακούσει, δεν βοηθάει ιδιαίτερα την κατάσταση. Όχι ότι είχε να διεκπεραιώσει κανέναν άθλο, δεν του είπε δα κανείς να κινηματογραφήσει Τα Κανόνια Του Ναβαρόνε, αλλά και πάλι, αδυνατεί να υποστηρίξει έστω και αυτές τις απειροελάχιστες καλές αισθητικά χιουμοριστικές στιγμές.

Ερμηνευτικά δεν θα μπω στη διαδικασία να επεκταθώ ιδιαιτέρως. Δεν συντρέχει άλλωστε λόγος για κάτι τέτοιο αφού δεν μπορώ να ξεχωρίσω ποιος χαρακτήρας, πλην του Stiller, προσπαθεί να γελοιοποιηθεί περισσότερο. Ο ρομαντικός; Ο κομπλεξικός; Ο στριμμένος; Η χαζογκόμενα; Ποιος; Μπορεί οι χαρακτήρες να είναι ηλίθιοι όμως, θα μπορούσαν να κάνουν οι ηθοποιοί κάτι περισσότερο για να εξωτερικεύσουν τα όποια διαφορετικά ανάμεσά τους στοιχεία, κάνοντας την ροή της ταινίας να μην φαντάζει τόσο πεζή.

Με άλλα λόγια, η συγκεκριμένη ταινία μπορεί να σου αρέσει αν είσαι αμερικανός teenager και πραγματικά δεν έχεις κανένα, μα κανένα ενδιαφέρον πράγμα με το οποίο να ασχολείσαι στην ζωή σου. Για τις μετρημένες στη μια παλάμη καλές στιγμές του έργου, δε νομίζω πως αξίζει κανείς να σπαταλήσει την ώρα του.

Βαθμολογία: 3/10 Stars3/10 Stars3/10 Stars (3/10)

Γιώτα Παπαδημακοπούλου


 
Legacy - zozephin - Unverified - Τετ 12 Μαρ 2008 - 15:02
Μια αρκετα ευχαριστη ταινια οχι με τπτ προτοτυπο βεβαια απλα μπορεις να απολαυσεις τον Ben Stiller στις ξεκαρδιστικες ποζες που παιρνει στο κινηματογραφικο φακο..Αξιζει να την δει ολη η οικογενεια αν και θα προτινα μονο σε dvd..

βαθμος:6/10
zozephin
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.