• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


The Manchurian Candidate (2004)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Ο Ανθρωπος της Μαντζουρίας
- Γνωστό και ως:
The Manchurian Candidate (2004)

Πολιτικό Θρίλερ | 129' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Παρ 26 Νοε 2004
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 21/3/2005
Ημερομηνία κυκλοφορίας BluRay: 24/3/2009
Διανομή: UIP
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: DTS (Digital Theater Sound)
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.09 %
Αξιολόγηση: 6.84/106.84/106.84/106.84/106.84/106.84/106.84/10   (6.84/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Υψηλή (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 15 και 50%)




- Υπότιτλος:

Όλα φαίνονται υπό έλεγχο…

- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Κυριακή 5 Σεπτεμβρίου 2004

Πρόκειται για την επιστροφή του Johnathan Demme στο σκηνοθετικό πεδίο μάχης με remake του ομόνυμου πολιτικού θρίλλερ του 1963 με πρωταγωνιστές τους Frank Sinatra και Angela Lansbury, με τις αναγκαίες βέβαια ιστορικοπολιτικές αλλαγές για προσαρμογή στα σύγχρονα δεδομένα, αφού η πρώτη χρονικά ταινία αναφέρεται στις Ψυχροπολεμικές μάχες της Κορέας, ενώ η δεύτερη σε γεγονότα που διαδραματίζονται κατά την πρώτη απόπειρα της οικογένειας Bush να ανατρέψει τον άλλοτε φίλο Saddam. Αυστηρά ανθρωποκεντρικός και εδώ ο Demme εστιάζει πάνω στον πρωταγωνιστή του και την μοναχική κόλαση που ζει στην παράλληλη αναζήτηση της αλήθειας τόσο στα δρώμενα γύρω του, όσο και σε ότι αφορά το χαρακτήρα του. Αναπόφευκτη η σύγκριση με την ιστορία της Clarice στο Silence of the Lambs και πολλά τα κοινά. Πόσο ίδια μοιάζει αλήθεια η μοναξιά είτε ψάχνει κανείς μανιακούς στα σκοτάδια, είτε στη βαβούρα της Νέας Υόρκης;

Ενδιαφέρον το σενάριο, που με τα απαραίτητα twists στα κατάλληλα χρονικά σημεία κρατά την καρέκλα ζεστή μέχρι το τέλος. Μεταλλειοφόρος απόστρατος λοχαγός αντιμετωπίζει προβλήματα μνήμης και αϋπνίας σχετικά με τον πόλεμο, ενώ βλέπει μπούλη υπαξιωματικό του να απολαμβάνει μεγίστης δόξης, τιμών και αναγνώρισης, μεταξύ των οποίων και χρίσματος για την υποψηφιότητα του αντιπροέδρου, για λόγους που κανείς από τους δύο δεν μπορεί να καταλάβει, αν και φαίνεται να έχουν ζήσει τα ίδια. Υποβολλέας, υποκινητής και γενικά πίσω από τον υποψήφιο αντιπρόεδρο κινεί τα νήματα η σατανική μαμά του (Meryl Streep), που θυμίζει κάτι μεταξύ Μαργαρίτας Παπανδρέου και Dr. Evil. Κακή στιγμή η μετατροπή βασικών χαρακτήρων σε ρομπότ από το Rise of the Machines στο προχωρημένο της ιστορίας, αλλά κανείς δεν είναι τέλειος.

Συμπαθητική η κινηματογράφιση του Tak Fujimoto, που δίνει βαρύτητα στα κολπάκια με το φως, γεγονός που βοηθάει πολύ στην αποτύπωση της έντασης και του climax της εκάστοτε σκηνής.

Ικανοποιητικό και το επίπεδο των ερμηνειών. Στο lead role ο Denzel δίνει αυτά που του ζητούνται ευτυχώς με μετριοφροσύνη, αλλά για μένα θα είναι πάντα ο μαύρος που θα ήθελε να είναι λευκός, άνευ παρεξηγήσεως. Οι ερμηνείες του είναι πάντα καλούτσικες, αλλά άνευρες, άψυχες. Πού είναι ο πόνος, το πάθος, η soul, η funk στα μάτια του; Εξελίξιμος ο Schreiber, που πείθει για τον δεν-ξέρω-και-γω-τι-θέλω χαρακτήρα του ρόλου του, αλλά ακόμη θεωρώ ότι έχει δρόμο για να στηρίξει κανείς ταινία πάνω του. Αναμφίβολα την παράσταση κλέβει η ακόμη κορυφαία Meryl Streep που αποδίδει στην εντέλεια τη δέουσα διαστροφή της μητέρας τύπου Hillary (σαφής η ομοιότητα). Ολοκληρωμένη και ανατριχιαστική ως κακιά με φυσικότητα, πολλαπλή διάσταση και έτη φωτός μακριά από τον cartoonισμό.

Η ταινία δίνει χτυπητό πολιτικό στίγμα, εξού και η μετάθεση της ημερομηνίας κυκλοφορίας της από το φθινόπωρο (βλέπε προεδρικές εκλογές) στο καλοκαίρι, αφού εμμέσως καταδεικνύεται η σημερινή αμερικανική πολιτική πραγματικότητα και η (ανεξήγητη; μεταφυσική;) παρουσία του νυν προέδρου. Στο δια ταύτα, το λόγο έχει ο λαός, ή η κοινή γνώμη όπως λένε. Μόνο που η κοινή γνώμη δεν έχει γνώμη, εκτός από αυτήν που άλλοι καθορίζουν για εκείνη...

Βαθμολογία: 8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars (8/10) (Τη συνιστώ, όπως το Αριέλ)

Θάνος Νικηφορίδης




Σάββατο 2 Απριλίου 2005

THE MANCHURIAN CANDIDATE – Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΑΝΤΖΟΥΡΙΑ




25 λέξεις – Βετεράνος του πολέμου του Κόλπου, αισθάνεται παράξενες οπτασίες και οράματα, την ίδια στιγμή που αντιλαμβάνεται πως η μυστηριώδης αλλά και ηρωικά τιμώμενος λοχίας του είναι ο νυν υποψήφιος για την θέση του Αντιπροέδρου της χώρας.

Στο Ράφι – Σαράντα χρόνια μετά από την πρώτη έκδοση του “Manchurian Candidate” με την υπογραφή του Frankenheimer και τον Sinatra στην πιο δημιουργική περίοδο της ζωής του, το παραμύθι με τον προβληματισμό γύρω από τα μυστικά βιολογικά πειράματα πάνω σε στρατεύσιμους εν καιρώ πολέμου, μεταφέρεται στις ημέρες μας από έναν εκ των πιο σημαντικών δημιουργών της περασμένης δεκαετίας.

Είναι αναμφισβήτητο το γεγονός πως ο Jonathan Demme παρουσιάζοντας το 1993 το “Silence Of The Lambs” κατάφερε να μπει στο σκηνοθετικό πάνθεον όλων των εποχών, ενώ λίγο καιρό αργότερα με την προκλητική και μελαγχολική “Philadelphia” εδραιώθηκε σαν ένα σπουδαίο σκηνοθετικό όνομα. Έκτοτε ακολούθησαν πολύ κακές επιλογές και ουσιαστικά η πορεία του ακολούθησε εντελώς κατηφορικό δρόμο με αποκορύφωμα το ανεκδιήγητο “The Truth About Charlie” – ριμέικ κι αυτό – που ουσιαστικά τον απομυθοποίησε στην αίσθηση του κοινού.

Η φετινή απόπειρα του Demme για ανάκαμψη με την εκμοντερνοποίηση μιας σημαντικής επιτυχίας πολύ περασμένων δεκαετιών, που φαντάζομαι ελάχιστοι θα θυμούνται, δεν είναι κακή, ούτε στερείται ενδιαφέροντος σαν θέμα. Και πάλι όμως δεν κατάφερε να ξεπεράσει έναν ικανοποιητικό αριθμό εισιτηρίων όπου προβλήθηκε ώστε να μην θεωρηθεί αποτυχία. Προσωπικά εκτιμώ πως ο Jonathan Demme επιμένει υπερβολικά στο προσωπικό του στιλ που τον έχει καθιερώσει, δίνοντας σαφή δυναμική στους πρωταγωνιστές του, βάζοντας τους όμως να μιλούν διαρκώς κατά πρόσωπο στον θεατή, κάτι που κι ενοχλητικό αλλά και κουραστικό είναι. Δεν επεξεργάζεται πλέον τόσο δυναμικά πρόσωπα σαν την Κλαρίσα Στέρλινγκ ή τον Χάνιμπαλ Λέκτερ που ο κόσμος στην πλατεία του θεάτρου να αποζητά και την κινηματογραφική ταυτοποίηση μαζί τους.

Αντίθετα ο ταγματάρχης Μάρκο από την πρώτη στιγμή του φιλμ είναι αποδεδειγμένα ένα θύμα και ως αυτό κινείται σε όλη την διάρκεια του, ρόλος (του θύματος) που ουδέποτε προσέλκυσε το κοινό. Πάντως θα πρέπει να ομολογήσω πως ο Denzel Washington (με τα περιττά κιλά να θεωρούνται πλέον δεδομένα) στην δεύτερη συνεργασία του με τον Jonathan Demme μετά την “Philadelphia” κινείται με χαρακτηριστική άνεση σε έναν σχετικά απαιτητικό ρόλο. Ομοίως με πολύ άνεση κινείται μέσα στα πολύ μοντέρνα ταγιέρ της και η Meryl Streep που δεν χρειαζόταν φυσικά η παρουσία της στον “Candidate” για να καταλάβουμε την αξία της. Δυστυχώς όμως ο ρόλος κλειδί του φιλμ, αυτός του ίδιου του βετεράνου λοχία - υποψήφιου έχει αποδοθεί (άγνωστο γιατί, αφού η audition που πέρασε υπάρχει αυτούσια στα έξτρα και δεν είδα κι εκεί σημαντικές ερμηνευτικές ικανότητες) στον μετριότατο Liev Schreiber που συγκρινόμενος με τα μεγαθήρια δίπλα του αποδεικνύεται τραγικά λίγος. Ίσως με μια καλύτερη επιλογή αλλά και έχοντας λίγο πιο σύγχρονο ρυθμό, η ταινία θα είχε και καλύτερη διαδρομή στα box offices.

Disc – Ο δίσκος που διανέμεται στην Ελλάδα από την Odeon με ευκολία χαρακτηρίζεται προσεγμένος σε όλους τους τομείς. Αν και σε κανέναν δεν αριστεύει εντούτοις προσφέρει ικανοποιητική οπτικοακουστική απόλαυση σε όποιον την επιλέξει από το ράφι του βίντεο κλαμπ. Το μενού που μας οδηγεί στο κυρίως θέμα δεν είναι τόσο πρωτότυπο ούτε κινούμενο. Παρακολουθώντας το φιλμ παρατήρησα μερικά ενοχλητικά σημεία που τα προβλήματα της συμπίεσης κάνουν την εμφάνιση τους. Κατά τα άλλα το τράνσφερ σε κάδρο αναμορφικό widescreen 1,85/1 από το πρωτότυπο είναι καλό δίχως μεγάλες αποκλίσεις σε ευκρίνεια και χρωματική λεπτομέρεια. Ηχητικά πιστεύω πως έχουμε καλύτερη συμπεριφορά από τον δίσκο αφού η μπάντα Dolby Digital 5.1 συμμετέχει ενεργά σε όλη την διάρκεια της ταινίας, κυρίως στις παρεμβαλλόμενες σκηνές της μάχης, ή όταν οι σκέψεις πλημμυρίζουν το μυαλό του ψυχικά διαταραγμένου στρατιώτη. Εκτός αυτού μπορεί ο θεατής να επιλέξει να παρακολουθήσει το φιλμ με συνοδεία του σχολιασμού από τον δημιουργό της. Πάμπολλα τα πρόσθετα αλλά και ιδιαιτέρως τυπικά. Δεν προσφέρουν κάτι καινούργιο απλά τα τυπικά «παρασκήνια» (The Enemy Within), συνεντεύξεις των πρωταγωνιστών (The cast), κομμένες σκηνές ενώ το πιο σημαντικό σημείο των έξτρας είναι κάποιες συνεντεύξεις σημαντικών προσώπων που καταθέτουν την προσωπική τους άποψη πάνω στο φιλμ.

Μμμμ… - Η Αμερική από ότι φαίνεται μετρά τις πληγές των αμέτρητων πολέμων που έχει μπλέξει και προσπαθεί να διασκεδάσει καταστάσεις και γεγονότα εκθέτοντας περιπτώσεις μυστικών πειραμάτων που πιθανόν να λαμβάνουν χώρα σε αυτές τις «ειρηνευτικές» επιχειρήσεις. Το “Candidate” προσφέρει ένα δίωρο καλών ερμηνειών δίχως να καταφέρει όμως να συναρπάσει. Περιμένω προσωπικά ένα πιο προσεγμένο επόμενο βήμα από τον σκηνοθέτη της “Σιωπής των Αμνών”…


ΕΙΚΟΝΑ – 6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars (6/10)
ΗΧΟΣ – 7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars (7/10)
EXTRAS – 6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars (6/10)
THE MANCHURIAN CANDIDATE6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars (6/10)




Γιώργος Ζερβόπουλος (CineDVD)


 
Legacy - morgan - Unverified - Κυρ 10 Οκτ 2004 - 16:08
ηταν σαν το stepford wives να μετακομισε στη ΝΥ

οσο για το "ο Denzel για μενα θα ειναι παντα ο μαυρος που θα ηθελε να ειναι λευκος" θα διαφωνησω, αυτος που περιγραφεις ειναι ο Σιντνευ Πουατιε. Ο Ντενζελ ειναι παντα αξιολογος

ΤΙ ΕΓΙΝΕ? τονους εχουμε;


morgan
 
Legacy - Foukaish - Unverified - Σάβ 27 Νοε 2004 - 03:27
Πω ρε παιδια, εχω βαρεθει με αυτο το site και τις βαθμολογιες του κοσμου...
Καθε αξιολογη ταινια ειναι θαμμενη και καθε μουφα που διαφημιζεται λιγο εχει φοβερες βαθμολογιες

Αληθεια ποσο αξιοπιστο ειναι να μπορει το καθε ατομο να ψηφιζει οσες φορες θελει??
ελεος πια
Foukaish
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.