• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Annie (1982)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Αννυ

Μιούζικαλ | 126' | Κατάλληλο, επιθυμητή γονική συναίνεση
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 15/01/2001
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Surround (Prologic)
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.05 %
Αξιολόγηση: 6.66/106.66/106.66/106.66/106.66/106.66/106.66/10   (6.66/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




- Υπότιτλος:

Η ταινία του «Tomorrow».

 

- Κριτική από το Cine.gr:


Η απάντηση στο εύλογο ερώτημα- πως σου ήρθε να γράψεις για την Annie;- είναι σχεδόν προφανής. Έχω μία κόρη τεσσάρων ετών που επιμένει να βλέπουμε την ταινία μία φορά την ημέρα. Κάτι σαν μακροχρόνια αντιβίωση. Κάθε βραδάκι - θέλω δεν θέλω- σιγοψιθυρίζω το Tomorrow, μην σας πω ότι ψιλοχορεύω και το I don’t need anything but you, την χορευτική ρουτίνα του τέλους. Έμαθα να μ’ αρέσει αν και ειλικρινά η ταινία δεν αντέχει σε σκληρή κριτική.


Την Little Orphan Annie εμπνεύστηκε ο Harold Gray το 1924. Οι ιστορίες της άρχισαν να δημοσιεύονται στην Chicago Tribune και σχετικά σύντομα η μικρούλα ορφανή κατέκτησε τις καρδιές όλων. H Annie, λοιπόν, σε αυτό το, εξωφρενικής σύλληψης, κόμικ έρχονταν αντιμέτωπη με Ναζί, με διεφθαρμένους πολιτικούς, με γκάνγκστερς αλλά και με μία πλειάδα υπερφυσικών στοιχειών όπως ξωτικά, φαντάσματα και φυσικά όπως όλοι υποθέτουμε έβγαινε θριαμβεύτρια. Και πουλούσε φύλλα!


Το πολυαγαπημένο εθνικό ορφανό έγινε μιούζικαλ και ανέβηκε στο Broadway το 1977. Η κολοσσιαία επιτυχία της θεατρικής παραγωγής καθιστούσε την κινηματογραφική της μεταφορά σχεδόν αναγκαία. Την σκηνοθεσία ανέλαβε ο John Huston και η Annie απετέλεσε την μοναδική απόπειρα ενασχόλησης του μεγάλου σκηνοθέτη με το musical. Το αποτέλεσμα δεν τον δικαίωσε. Πολύ λίγα στοιχεία της ταινίας θυμίζουν πραγματικά τον καλό εαυτό του Huston. Η αφήγηση κάνει τρομερές κοιλιές και παρουσιάζεται τελείως άνευρη. Οι σκηνές ανάμέσα στα μουσικοχορευτικά νούμερα δεν παρουσιάζουν καμία λειτουργικότητα, είναι επίπεδες, αποφεύγουν να μας συστήσουν στους χαρακτήρες, δεν υπάρχει η τόλμη, τελικά, που θα έκανε την Annie να λάμψει σε μία περίοδο που το musical βρισκόταν σε παρακμή. Ο σκηνοθέτης καταφανώς απέτυχε να μας δώσει αυτό που απέδειξε ότι ήταν το φόρτε του κατά την διάρκεια της παρελθούσης καριέρας του: ολοκληρωμένους χαρακτήρες σε σφιχτοδεμένες ιστορίες. Εδώ με εξαίρεση την μικρούλα Annie (Eileen Queen) έχουμε δύο διεκπεραιωτικούς, υποκριτικά, χαρακτήρες (Albert Finney, Ann Reinking) και 3 αγαπημένες καρικατούρες (Carol Burnett, Bernadette Peters, Tim Curry) – αγαπημένες και πραγματικά εξαιρετικές μεν, καρικατούρες δε- σε μία ιστορία που συχνά κατά την θέαση της ταινίας νιώθουμε ότι δεν μας αφορά.


Οφείλω να ομολογήσω ότι ο τρόπος με τον οποίο παρακολουθεί η κόρη μου την ταινία αποτελεί την πιο αξιόλογη κριτική που μπορεί κανείς να της ασκήσει. Κρατώντας το κοντρόλ στο χέρι "πηδάει" από σκηνή σε σκηνή επικεντρώνοντας το ενδιαφέρον της μόνο στις μουσικοχορευτικές ρουτίνες και στις σκηνές που πρωταγωνιστεί η Miss Hannigan. Έτσι είναι. Η Annie είναι μία ταινία που στο σύνολό της σε κουράζει ωστόσο ορισμένες σκηνές πραγματικά είναι απολαυστικές.


Στα πλαίσια αυτής της θεώρησης θα πρέπει να αναφερθώ στις δύο σκηνές που κατ’ εμέ είναι άξιες λόγου. Η πρώτη είναι το It’s a Hard Knock Life for us, το μουσικοχορευτικό νούμερο που μας συστήνει στην καθημερινή ζωή του ορφανοτροφείου, πολύ καλά γυρισμένο και εξαιρετικά ερμηνευμένο από τα παιδιά, και το δεύτερο είναι το You’re never fully dressed without a smile το οποίο τραγουδούν και χορεύουν τα παιδιά του ορφανοτροφείου μετά το στιγμιότυπο του ραδιόφωνου. Και τις δύο σκηνές χαρακτηρίζει φρεσκάδα και μία άνεση που μοιάζει να λείπει από το υπόλοιπο φιλμ.


Αδιάφορο λοιπόν σκηνοθετικά, σε μεγάλο βαθμό αδιάφορο και υποκριτικά θα σταθώ μόνο στην γκροτέσκο φιγούρα της Miss Hannigan την οποία ερμηνεύει με απολαυστικό τρόπο η Carol Burnett, και ίσως και στους μικρούς ρόλους που αναλαμβάνουν οι (αγαπημένη μου) Bernadette Peters και Tim Curry και τους οποίους πραγματικά υποστηρίζουν εξόχως. Θα επισημάνω ότι τα δύο ή τρία tête – a - tête της Burnett με την Peters είναι ίσως οι κορυφαίες στιγμές της ταινίας. Κρίμα για την μεγάλη κυρία του Broadway, Ann Reinking, η οποία σπαταλήθηκε σε έναν ρόλο που δεν της επέτρεψε ούτε να μας επιδείξει τις εκπληκτικές της ικανότητες στον χορό, ούτε καν να εκμεταλλευθεί αυτήν την χαρακτηριστική βραχνάδα της φωνής της. Ερμηνεύει αμήχανα τον ρόλο της γραμματέως του πολυεκατομμυριούχου και ειλικρινά η μεταξύ τους χημεία είναι τόσο ανάξια λόγου που το ειδύλλιο μοιάζει να γεννιέται βεβιασμένα προκειμένου η μικρούλα Annie να αποκτήσει μέχρι το τέλος της ταινίας αυτό που αποζητούσε από την αρχή. Έναν μπαμπά και μία μαμά.


Ούτε ο Albert Finney στέκεται στο ύψος των περιστάσεων, μαγκωμένος υποκριτικά, άχαρος όπου χρειάζεται να τραγουδήσει ή να χαζοχορέψει, είναι εμφανώς έξω από τα νερά του. Επιβλητική παρουσία όχι όμως πλήρης. Σε ορισμένα σημεία σχεδόν τον λυπόμαστε για τον κόπο που καταβάλλει.


Η ταινία αποπειράται να αναβιώσει την Αμερική του 30 χρησιμοποιώντας προφανείς αναφορές. Παρ’ όλο που κάνει μία πραγματικά φιλότιμη προσπάθεια ωστόσο ο θεατής αντιλαμβάνεται με ευκολία ότι η εικόνα είναι επίπλαστη. Αυτό που προσδιορίζει κυρίως την εποχή είναι οι σωρευμένες αναφορές σε πρόσωπα και πράγματα της δεκαετίας, (συχνά προβαίνοντας και σε αναχρονισμούς όπως στην περίπτωση του φιλμ Camille το οποίο γυρίστηκε το 36 άρα το 33 που τοποθετείται χρονολογικά η Annie δεν θα μπορούσαν να το έχουν απολαύσει στην οθόνη) στη Shirley Temple, στον W.R. Hearst, στον Roosvelt, στο Κραχ, στο New Deal, το Radio City Music Hall κ.λ.π., και δυστυχώς όχι η ατμόσφαιρα.


Ωστόσο η Annie έχει ό,τι χρειάζεται προκειμένου να αναδειχθεί σε εθνικό θησαυρό. Ένα αγαπημένο κοριτσάκι που το θάρρος του και η καρτερία του το καθιστούν πρότυπο, εθνικιστικές κορώνες, έναν αγαπημένο Πρόεδρο των ΗΠΑ να μιλά συγκινητικά για την προσπάθειά του να δώσει πίσω στον μέσο αμερικανό μέρος της καταρρακωμένης από την Οικονομική Κρίση αξιοπρέπειάς του, έναν μεγιστάνα που αποτελεί ενσάρκωση του Αμερικανικού Ονείρου, ένα τραγούδι (Tomorrow)- τονωτική ένεση ανάλογο της διάσημης ρήσης της Scarlett O ‘Hara, σας λέω τα έχει όλα. Αυτά τα όλα όμως και το μάλλον άτεχνο ανάκατωμά τους είναι που μετατρέπουν την Annie από ταινία αξιώσεων σε κλασσικό μιούζικαλ που απευθύνεται σε παιδιά και μόνο. Ή και σε μεγάλους που δεν έχουν ευχέρεια επιλογών, όπως εγώ.


Βαθμολογία: 5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars (5/10)

Αλκηστις Χαρσουλη


 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.