• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Day of the Woman (1978)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Θα Φτύσω στον Τάφο σας
- Γνωστό και ως:
I Spit on Your Grave
The Rape and Revenge of Jennifer Hills

Τρόμου | 100' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Mono
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.05 %
Αξιολόγηση: 4.00/104.00/104.00/104.00/10   (4.00/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Χαμηλή (Συμφωνία ψήφων > 75%)




- Υπότιτλος:

Η απόλυτη μέρα τρόμου!

 

- Κριτική από το Cine.gr:


H Jenny (Camille Keaton) είναι μια δημοσιογράφος από την Νέα Υόρκη που αποφασίζει να περάσει το καλοκαίρι της στην αμερικανική επαρχία προκειμένου να γράψει ανενόχλητη το πρώτο της μυθιστόρημα. Η τοπική συμμορία μπάκουρων όμως την βάζει στο μάτι και επειδή πρόκειται για brutale τύπους αντί για το καθιερωμένο καμάκι την βιάζουν και την αφήνουν μισοπεθαμένη στο απομονωμένο σπίτι της. Η κοπέλα μόλις συνέλθει και αφού ξεπεράσει τον φόβο της σχεδιάζει αμείλικτα την τιμωρία τους...

Νεαρή λευκή γκόμενα πέφτει θύμα αποτρόπαιας κακομεταχείρισης και μεταμορφώνεται σε ατρόμητη εκδικήτρια - οι ομοιότητες όμως με το Kill Bill σταματούν εδώ. Εδώ έχουμε μια low budget ταινία (που φαίνεται για low budget) των late 70s με άσημους μέχρι κακούς ηθοποιούς. Η πρωταγωνίστρια (ας πούμε) Camille Keaton δεν λέει και πολλά από άποψη ηθοποιίας αν και μάλλον για την εποχή της πρέπει να είχε σωματάρα. Αυτός ο «σωματικός» τρόπος ερμηνείας της είναι οφθαλμοφανής αφού στο μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας κυκλοφορεί γυμνή όπως ακριβώς και οι συμπρωταγωνιστές της (υπολείμματα της μετα-χίπικης περιόδου υποθέτω). Ίσως μάλιστα και αυτό το R18 να είναι και ο λόγος του, τηρουμένων των αναλογιών, cult χαρακτηρισμού του φίλμ. Όχι βέβαια πως δεν συντρέχουν και άλλοι λόγοι: μηδαμινό budget, σχηματική ιστορία, άσχετοι ηθοποιοί, σκηνικά και κοστούμια του στυλ Πόθοι στον καταραμένο βάλτο, σπλατεριές του στυλ Cabin Fever– ο Zarchi προσπαθεί αλλά δεν είναι ο Raimi και το Day of the Woman δεν είναι το The Evil Dead. Εντούτοις, και αυτό είναι ένα συν, παρά την παντελή έλλειψη χρημάτων, ηθοποιών και ταλέντου έχεις την εντύπωση πως η ταινία γυρίστηκε με κέφι και αφοσίωση. Ακόμη, τα διακριτικά φεμινιστικά της μηνύματα και η ανάλυση της ψυχοσύνθεσης βιαστή και βιασθείσας δεν μπορεί παρά να σε συγκινήσουν-γιατί δηλαδή τι καλύτερο είχε το The accused; Επίσης, πέρα από τα παραπάνω υπάρχει στο έργο και μια «δυνατή» σκηνή ευνουχισμού που θα ενθουσιάσει τους fan του splatter και που είχε δει η μάνα μου σε κάποιο artistic αφιέρωμα της ΕΤ3 και είχε πάθει σοκ. Νοικιάστε αυτήν την ταινία αν θέλετε να υποκύψετε στην decadant πλευρά του εαυτού σας

Βαθμολογία: 4/10 Stars4/10 Stars4/10 Stars4/10 Stars (4/10)

Βασιλική Πολυχρονοπούλου




Δευτέρα 9 Ιανουαρίου 2006

Ι Spit On Your Grave (1978)


«Suck it, bitch!»

Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εγώ προτιμώ τον πρωτότυπο τίτλο του φιλμ: Day of The Woman. Στην γνήσια παράδοση των creature features (Night of the Lepus, Day of The Triffids κλπ), ο συγκεκριμένος τίτλος δίνει μια καλύτερη ιδέα για το πνεύμα με το οποίο ο Meir Zarchi γύρισε ένα από τα πιο πολυσυζητημένα, μισητά και ..απαγορευμένα φιλμ των 70’s. Ως συνήθως, όσοι ανέκραξαν «σκάνδαλο» το μόνο που έκαναν ήταν να δώσουν περισσότερη τροφή στην περιέργεια του κόσμου που έψαξε να βρει το φιλμ που καυχιόταν στο πόστερ ότι περιέχει τους δικαιολογημένους φόνους τεσσάρων ανδρών.

Το να απονείμουμε στο Ι Spit On Your Grave τον τίτλο του revenge film μάλλον θα είναι μια τιμή που δεν του αξίζει. Η εκδίκηση είναι σοβαρή και κυρίως μεθοδική υπόθεση-κατάλληλη για εξαιρετικό character development. Εδώ μιλάμε για μια μετριότατη ταινία που δεν παίρνει τη καν τη βάση όσον αφορά ερμηνείες, σκηνοθεσία και σενάριο αλλά έχει το κατάλληλο timing μιας που προλαβαίνει την χρυσή εποχή του exploitation. Έξι χρόνια νωρίτερα, ο Wes Craven είχε γυρίσει το δεύτερο «αριστούργημά» του (στην πραγματικότητα μια επίσης μετριότατη ταινία), The Last House On The Left, απόηχους του οποίου δεν είναι δύσκολο να βρούμε στο Ι Spit On Your Grave.

Η πλοκή είναι μίνιμαλ, με λακωνικούς διαλόγους και ελάχιστες πληροφορίες για το φόντο των χαρακτήρων : H Jennifer Hill (Camille Keaton, σύζυγος του Zarchi), Νεουορκέζα συγγραφέας αποσύρεται στην εξοχή του Connecticut για να ασχοληθεί με το καινούριο της βιβλίο. Το τοπίο είναι ειδυλλιακό (ποταμάκι, αιώρα, κανώ, τι άλλο θέλετε;) αλλά μια παρέα από ντόπιους αληταράδες φαίνεται ότι έχει βάλει στο μάτι τη σέξυ νεοφερμένη. Ένας από αυτούς, ο Μatthew (Richard Pace), είναι λίγο καθυστερημένος και λίγο.. παρθένος και (όπως κάνουν οι καλοί φίλοι) η παρέα του αποφασίζει να οργανώσει έναν όμορφο ομαδικό βιασμό στην εξοχή ώστε και ο Matthew να πάψει να είναι 40 year old virgin –«Υοu wanna be a man, dontcha?»- και οι ίδιοι να διασκεδάσουν (αυτά γίνονται όταν δεν υπάρχει ούτε ένα μπιλιαρδάδικο στα περιχωρα). Οι τέσσερις άντρες παγιδεύουν την Jennifer, την υποβάλλουν σε συνεχείς βιασμούς (ο ένας με ένα μπουκάλι) και τέλος δίνουν την εντολή στο Matthew να την σκοτώσει. Ο Matthew αναγκάζεται να πει ψέμματα στους φίλους του μιας που δεν καταφέρνει να το κάνει και έτσι η Jennifer αναρρώνει και αρχίζει να σχεδιάζει την εκδίκησή της.

Δεν ξέρουμε ποια ακριβώς ήταν η άποψη της κοινωνίας του 70 για τον βιασμό, αλλά όταν ακόμα και σήμερα υπάρχει ο τύπος που θα πει «σιγά, γυρεύοντας πήγαινε» δεν είναι πολύ παράλογο να υποθέσουμε ότι τότε έστω και μια κοντή φούστα θεωρείτο πρόκληση για το alpha male που εξασκούσε χωρίς δεύτερη σκέψη το δικαίωμα του ζευγαρώματος. Με αυτό το σκεπτικό δρουν οι αρσενικοί πρωταγωνιστές στο φιλμ, κάτι που ο Zarchi τονίζει με απλοικούς διαλόγους του στυλ «Υou come to the gas station and you expose your damn sexy legs to me, walking back and forth» ή όταν, προσφέροντάς μας μάθημα ψυχολογίας του δίφραγκου, ο Johnny (Eron Tabor) αναφωνεί «That`s what I like in a woman - total submission». Μην ζητάτε όμως σενάριο από τον Zarchi (που προσθέτει και την ατάκα «Women are full of shit»), o σκηνοθέτης και σεναριογράφος του φιλμ βρήκε απλά μια ιδέα-κράχτη και πρέπει να καλύψει με διάλογο τους χρόνους που δεν έχουν για σάουντρακ τα ουρλιαχτά της Jennifer. Μιλώντας για σάουντρακ: H απουσία μουσικής υποτίθεται ότι πρέπει να δώσει έναν τόνο ρεαλισμού στο φιλμ και θα το έκανε, μιας που η άμοιρη Keaton βάζει τα δυνατά της, αλλά ακόμα και οι σκηνές βιασμών όπου το δράμα θα έπρεπε να χτυπάει κόκκινο φαίνονται να είναι γυρισμένες από κάποιον που έχει ακούσει από φίλους του πως στο περίπου γίνεται η συνουσία. Όσο η Jennifer περιφέρεται αποπροσανατολισμένη και ματωμένη στο δάσος, σαν μια ακόμα πιο τραγική Carrie White, νιώθουμε μια εμπάθεια η οποία όμως αραιώνεται στα χαχανητά όταν έρχεται η ώρα του επόμενου βιασμού. Οι ηθοποιοί είναι τόσο υπερβολικοί και εκτελούν το «καθήκον» τους με τόσο ζήλο που ενώ οι σκηνές έχουν ανάγκη μια ζωώδη υφή (βλέπε Irreversible) το μόνο που βλέπουμε είναι κωμικές γκριμάτσες, τυπικές ενός ανθρώπου που πάσχει από δυσκοιλιότητα, βίαιο headbanging που ούτε σε συναυλία Thrash Metal δεν έχουμε συναντήσει και σπασμούς που μας φέρνουν στο μυαλό τους φανατικούς παίχτες Pinball.

Το δεύτερο μισό του φιλμ είναι αυτό που το ανύψωσε σε φεμινιστικό μανιφέστο και πιθανότατα αγαπημένο κομμάτι της συλλογής DVD της Lorenna Bobbit. Εδώ κάπου είναι που έχεις την εντύπωση ότι η Woman του τίτλου είναι ένα κλασσικό απρόσωπο «creature» ταινίας τρόμου. H Jennifer προσπαθεί να βάλει σε τάξη τον διαλυμένο ψυχισμό της (συναρμολογώντας ταυτόχρονα τα κομμάτια του σκισμένου μυθιστορήματός της- συμβολισμός για τους τελείως ανόητους) αλλά ταυτόχρονα ενδίδει στο ένστικτο να εκδικηθεί όσους την βασάνισαν και την εξευτέλισαν- συμπεριλαμβανομένου και του Matthew. Εδώ ίσως είναι η μοναδική ευκαιρία για ανάλυση που δίνει το φιλμ μιας που δεν ξέρουμε κατά πόσο ο Matthew είναι υπεύθυνος των πράξεών του αλλά η Jennifer δεν έχει αμφιβολίες. Aφού η μελλοντική δολοφόνος ζητήσει συγχώρεση από τον Θεό βάζει σε ενέργεια το σχέδιο της.

-Χρησιμοποιώντας σαν όπλο την γοητεία της, υπόσχεται σεξ στον Matthew και τον απαγχονίζει κατά την διάρκεια..
- Απειλεί με πιστόλι τον Johnny, καταλήγουν στην μπανιέρα του σπιτιού της όπου τον ..ανακουφίζει με το χέρι της («God bless your hands!», μουρμουρίζει εκστασιασμένος αυτός) και την κατάλληλη στιγμή τον ευνουχίζει, τον κλειδώνει στο μπάνιο (το μπάνιο της έχει μια πόρτα που κλειδώνει μόνο απέξω…) και τον αφήνει να πεθάνει από αιμορραγία.
- Οι υπόλοιποι δύο της παρέας εμφανίζονται μέσω του ποταμού όπου η Jennifer τους περιμένει με τη βάρκα της. Τους ρίχνει στο νερό,σκοτώνει τον έναν με τσεκούρι και ξεκοιλιάζει τον τελευταίο με την μηχανή της βάρκας.
Tίτλοι τέλους με την Jennifer να βολτάρει στο ποτάμι και πιθανότατα να κάνει αίτηση για τους Άγγελους του Τσάρλι.



Σαφέστατα κατώτερο της φήμης που το ακολουθεί, το Ι Spit On Your Grave βλέπεται μόνο ως δείγμα δείγμα exploitation του 70 με το έξτρα μπόνους της θηλυκής πρωταγωνίστριας. Α, και φυσικά για το γέλιο.

Ταινία: 4/10 Stars4/10 Stars4/10 Stars4/10 Stars (4/10)
Αν δεν υπάρχουν πολλά μπιλιαρδάδικα στην γειτονιά του Πρωιμάκη: 10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars (10/10)

Θοδωρής Σαρλάς (This is...cult!)


 
I Spit On Your Grave Θα Φτύσω Στον Τάφο Σας (1978) - horrormovies.gr - Σάβ 17 Μαϊ 2014 - 20:43
Το I Spit On Your Grave παρακολουθεί τη μετάβαση μιας συγγραφέως στην εξοχή, τον βασανιστικό βιασμό της από μια συμμορία άξεστων χωριατών και τέλος την αιματηρή εκδίκηση της συγγραφέως απέναντι στους βιαστές της....

 
<Χωρίς Τίτλο> - Timos - Σάβ 10 Αυγ 2013 - 20:03

Πρόκειται για την ιστορία μιας γυναίκας που αφού βιαστεί απο μια ομάδα ανδρών (παραβιαστεί βασικά) στο τέλος τους σκοτώνει έναν έναν ... Πολύ πρωτότυπο ! Απο ερμηνείες χάλια μαύρα με αποκορύφωμα εκείνον το καθυστερημένο που "χάνει" τη παρθενιά του βιάζοντας τη πρωταγωνίστρια. Μη το δείτε, δεν έχει ουσία δε περνάει κανένα μήνυμα και γενικά είναι λίγο "μπλιάχ". 
0/10

 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.