• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


The Aviator (2004)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Ιπτάμενος Κροίσος

Βιογραφική | 170' | Απαραίτητη γονική συναίνεση
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Παρ 21 Ιαν 2005
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 26/8/2005
Διανομή: Σπέντζος
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: DTS (Digital Theater Sound)
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.51 %
Αξιολόγηση: 6.43/106.43/106.43/106.43/106.43/106.43/106.43/10   (6.43/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Πολύ Υψηλή (Συμφωνία ψήφων < 15%)




- Υπότιτλος:

Κάποιοι ονειρεύονται το μέλλον. Αυτός το έχτισε.

- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:




Παρασκευή 20 Απριλίου 2007

Καμιά εξηνταριά χρόνια μετά τον «Πολίτη Κέιν» (αλλά και 24 μετά το «Οργισμένο είδωλο», έτσι;), μοιάζει με ελαφρώς θλιβερή ειρωνεία τούτη η απαστράπτουσα, παραμυθένια βιογραφία του Χάουαρντ Χιουζ. Αμπαλάροντας την ζωή του οραματιστή μεγαλοπαραγωγού, γυναικοκατακτητή και ιδρυτή της μονοπωλιακής TWA με ένα μίγμα υψηλών κατασκευαστικών αξιών και αθεράπευτων προσωπικών εμμονών, ο Scorsese προσφέρει ένα χορταστικό πακέτο διασκέδασης σε όσους το ζητούν αλλά εκτίθεται στα μάτια των υπόλοιπων. Η ατολμία για την οποία έκανα λόγο στις «Συμμορίες της Νέας Υόρκης» εδώ παίρνει τις διαστάσεις ασυγχώρητης αφέλειας, και δυστυχώς συμπαρασύρει την ερμηνευτική υπερπροσπάθεια του Leonardo DiCaprio.

Βαθμολογία: 5.5/10 Stars5.5/10 Stars5.5/10 Stars5.5/10 Stars5.5/10 Stars5.5/10 Stars (5.5/10)

Κωνσταντίνος Σαμαράς (Cine Tv)







24 Δεκεμβρίου 2004

The Aviator” προκειται για μια βιογραφικη ταινια του Howard Hughes, ενος απο τους πιο εκκεντρικους αλλα συναμα φιλοδοξους αμερικανους μεγιστανες που εζησαν ποτε. Αμφιλεγομενη προσωπικοτητα, ηταν αδιαμφισβητητα ενας απο τους ελαχιστους εκατομμυριουχους που υπηρξαν παραλληλα και ενδιαφερον σαν χαρακτηρας (σε αντιθεση με τους περισσοτερους, των οποιων το διακαες κυνηγι του χρηματος και της εξουσιας τους καθιστα -δραματικα- βαρετους) Ωστοσο, ο Σκορσεζε ενω εχει μπροστα του ενα θεμα αρκετα ενδιαφερον, κανει τις πιο κομφορμιστικες και ανεμπνευστες επιλογες στην δραματοποιηση της ζωης του, εστιαζομενος περισσοτερο στο ποσο εντυπωσιακα μπορει ακομα να κινηματογραφει τα φλας των φωτογραφων και μας αφηνει στο τελος με δυο ερωτηματα: ποιος πραγματικα ηταν ο Hughes και γιατι θα πρεπει να μας ενδιαφερει;

Η ταινια (με εξαιρεση την πρωτη σκηνη οπου γνωριζουμε τον μικρο Hughes με την μητερα του) εστιαζεται χρονικα στα βηματα του ως παραγωγος του “Hell’s Angels” και κατοπιν της υπερμετρης φιλοδοξιας του να κυριαρχησει στον χωρο της αεροποριας. Παραλληλα, τον ακολουθουμε στην προσωπικη του ζωη και τις σχεσεις του με την Katharine Hepburn, την Ava Gardner και σχεδον...ολες τις γυναικες του Hollywood του ’30 και ’40. Και ενω θα περιμενε κανεις οτι θα επρεπε να ειναι ο πιο ευτυχισμενος ανθρωπος του κοσμου, ο τελειομανης (σε ψυχωτικο βαθμο) χαρακτηρας του (υποθετουμε οτι αυτη ηταν μια απο τις αιτιες) θα αρχισει σιγα-σιγα να εχει αρνητικη επιδραση στην ψυχικη του υγεια, σε σημειο που ακομα και το να ακουμπησει το πομολο μιας πορτας προκειται για αθλο. Αρκετα ειρωνικο, αν σκεφτει κανεις οτι ο ιδιος ανθρωπος πετουσε με ιλλιγιωδεις ταχυτητες σε πρωτης εκδοσης αεροσκαφη που ο ιδιος κατασκευαζε.

Μεσα απο αυτην την δομη και ενω λογικα θα επρεπε να γνωριζουμε τον Hughes αρκετα καλα, η ταινια επιδιδεται συνεχως στην απεικονιση των ιδιων χαρακτηριστικων. Ειναι σχεδον αμετρητες οι φορες που βλεπουμε τον Hughes να κυριαρχειται απο τις φοβιες του, να γοητευει το γυναικειο φυλο και να οδηγει την εμμονη του με την εργασια του στα ορια. Μαλιστα, το πιασαμε. Παμε παρακατω. Αισθανομαστε οτι ο Σκορσεζε σχεδον αποφευγει να ψαξει βαθυτερα και να ανοιξει καινουργιους δρομους προς την κατανοηση του πρωταγωνιστη του, καταναλωνοντας τις σκηνοθετικες του ικανοτητες σε βιρτουοζικες κινησεις της καμερας. Τι ηταν αυτο που τον εκανε τελειομανη, σε σημειο να κινηματογραφει επι τεσσερα ολοκληρα χρονια το “Hell’s Angels” και να επιβλεπει ακομα και τις πιο ασημαντες λεπτομερειες της παραγωγης; Ποιο ηταν το κινητρο του (περα απο μια αδιαμφισβητητη αγαπη για τα αεροπλανα) που τον εσπρωχνε προς την κυριαρχια της αεροπορικης βιομηχανιας; Τα ερωτηματα αυτα μενουν σχεδον αναπαντητα αλλα δεν ειναι αυτο το αρνητικο-το αποθαρρυντικο ειναι οτι δεν τιθονται καν.

Προσφατα, ειδαμε μια αλλη βιογραφικη ταινια, εκεινη του Μεγαλου Αλεξανδρου, στην οποια ομως ο Oliver Stone αντιμετωπιζει τον ηρωα του με την περιεργεια και το παθος ενος μικρου παιδιου που θελει να μαθει τα παντα γι’αυτον. Ενω και ο Stone προβαλλει καποιες απαντησεις, δεν αρκειται σε αυτες και δεν προσποιειται οτι τις γνωριζει. Αλλωστε, ο Αλεξανδρος της αρχης της ταινιας δεν ειναι ο ιδιος με εκεινον του τελους-εχει κερδισει τον κοσμο αλλα εχει χασει μερος της ψυχης του. Ο Hughes ομως δεν αλλαζει κατα την διαρκεια της ταινιας, ακομα και οταν οι εμμονες του τον φερνουν στα προθυρα του θανατου παρα επαναλαμβανει τα ιδια λαθη, για λογους αδιευκρινιστους. Ο Σκορσεζε επιδιδεται σε ενα καθαρα στυλιστικο παιχνιδι και παρασυρεται απο την γοητεια του παλιου Hollywood και της απεικονισης των γυρισματων των ταινιων αλλα και των αεροπορικων πτησεων. Αντιμετωπιζει το ολο θεμα με μια παιχνιδιαρικη διαθεση και αποφευγει να εμβαθυνει περισσοτερο στην ψυχογραφια του ηρωα του. Αλλωστε, η δραματικη απεικονιση εντυπωσιακων αεροπορικων πτησεων ειναι σχετικα ευκολη. Το γιατι ενας ανθρωπος φτανει σε τετοιο σημειο αποκοινωνικοποισης ειναι το δυσκολο και ο Σκορσεζε καταληγει στο τελος της ταινιας σε μια εξηγηση τοσο κομφορμιστικη και προφανη που μας κανει να αναρωτιομαστε αν αυτος ειναι ο ιδιος ανθρωπος που σκηνοθετησε τον «Ταξιτζη»

Κατα την διαρκεια της ταινιας βλεπουμε τον Hughes να βασανιζεται απο διαφορους ψυχικους δαιμονες, ωστοσο, δεν μας αναπτυσσεται καποια ιδιαιτερη συμπαθεια (η εστω αντιπαθεια) προς το προσωπο του. Γιατι θα πρεπει να λυπηθουμε καποιον μεγιστανα που υποφερει απο νευρωτικες παθησεις; Τι τον καθιστα τοσο πιο σημαντικο απο καποιον μεσο ανθρωπο που μπορει να υποφερει απο κατι αναλογο; Εξ’ αλλου, ο Hughes ειχε τα απαραιτητα χρηματα για την νοσηλεια του που καποιος λιγοτερο προνομιουχος δεν θα ειχε. Ο κυριος Hughes (σε αντιθεση με το τι υπαινισσεται μια σκηνη στο σπιτι της οικογενιεας της Katharine Hepburn) γεννηθηκε πλουσιος και χρησιμοποιησε τα χρηματα του πατερα του για τα ακριβα «χομπι» του. Οι δημιουργιες του δεν προσεφεραν κατι σημαντικο η πρωτοτυπο στην εν γενει ανθρωποτητα παρα μονο επιτευχθηκαν (ελαχιστες φορες) για προσωπικους του λογους.

Ο Leonardo DiCaprio φερνει τον γνωστο του ενθουσιασμο και μια παιδικοτητα στον χαρακτηρα του Hughes και δειχνει για πρωτη φορα καποια πολυ καλα «σκοτεινα» στοιχεια. Εκεινη ομως που αποτελει (αρνητικη) εκπληξη ειναι η Cate Blanchett στον ρολο της Katharine Hepburn. Η απεικονιση του χαρακτηρα της ειναι αρκετα θεατρικη και δεν διαπιστωνουμε καμια διαφορα η κατι ενδιαφερον αναμεσα στους ρολους της και την πραγματικη της προσωπικοτητα, μιας πολυ δυναμικης αλλα παραλληλα ευαισθητης γυναικας. Επισης, η σχεση της με τον Hughes ειναι συγγραφικα σχεδον χωρις προσανατολισμο-τι κοινα σημεια εχουν, τι αποσκοπει ο ενας απο τον αλλον; Αυτα τα ερωτηματα μενουν αναπαντητα.

Απο τεχνικης αποψης, η παραγωγη ειναι επικη σε μεγεθος. Ο Robert Richardson ειναι ισως αυτη την στιγμη ο κορυφαιος φωτογραφος στο Hollywood και ενας απο τους λογους ειναι οτι δεν επιβαλλει καποιο προσωπικο στυλ αλλα απο ταινια σε ταινια «υπηρετει» το ειδος της θεματολογιας και του σκηνοθετη. Ο πρων-διευθυντης φωτογραφιας του Oliver Stone δειχνει να απολαμβανει της παμπολλες τοποθεσιες και τις αναπαραστασεις του παλιου Hollywood και χρησιμοποιει τα χρωματα με φαντασμαγορικο τροπο. Επισης εξαιρετικη ειναι και η σκηνογραφια του πρωην- Φελινι Dante Ferretti καθως και τα κοστουμια της Sandy Powell.

Βλεποντας την ταινια, αναποφευκτα ερχεται στο νου μια αλλη βιογραφικη ταινια που ειχε σκηνοθετησει ο Σκορσεζε πριν εικοσι-πεντε χρονια, το «Οργισμενο Ειδωλο» Ειναι προφανες οτι ο οργισμενος σκηνοθετης/ποιητης πισω απο εκεινη την ταινια εχει αλλαξει πολυ και πλεον σκηνοθετει ενα αναπτυσσομενο ειδος ταινιων, τις «οσκαρικες» ταινιες που κυκλοφορουν καθε Δεκεμβριο απο την Miramax, ως αλλος Anthony Minghella. Στο «Οργισμενο Ειδωλο» ο Σκορσεζε ελεγε τοσα πολλα με τοσο λιγα, αποφευγοντας ευκολες δραματικες λυσεις και χρησιμοποιωντας το στυλ για να εκφρασει την θεματολογια και οχι για να κανει επιδειξη των δυνατοτητων της καμερας. Δυστυχως ομως, το στυλ αυτο ειναι δημιουργια του και καταληγει σε αυτοπαρωδια. Εκεινο που διεκρινε τον δημιουργο δεν ηταν οι αισθητικες του επιλογες-που πολλοι μιμηθηκαν-αλλα η τολμηρη αντιμετωπιση σκοτεινων θεματων, το βασικο χαρακτηριστικο της προσωπικοτητας του καλλιτεχνη. Πρεπει να αναρωτηθουμε ομως, πως ειναι δυνατον να «παιζει» κανεις με τοσο μεγαλους προυπολογισμους (τεραστια σκηνικα, ειδικα εφε, μεγαλους σταρ) και ταυτοχρονα να δημιουργει προσωπικες, σκοτεινες ταινιες; Αρκετα δυσκολο. Καποιοι το εχουν καταφερει σε μεμονωμενες περιπτωσεις (Ο Hitchcock με το “Vertigo”, πιο προσφατα ο Michael Mann με το “Ali”) Ωστοσο, οι εξαιρεσεις στον κανονα ειναι σπανιες και η συγκεκριμενη περιπτωση καθε αλλο παρα εξαιρεση αποτελει. Εργο τεχνης με προυπολογισμο πανω απο 130 εκατομμυρια δολλαρια, δεν περιμενουμε. Δεν το επιτρεπει αλλωστε η καπιταλιστικη φυση της κινηματογραφικης βιομηχανιας και ο ισχυρος μηχανισμος των αδερφων Weinstein. Αλλα, απο τον Σκορσεζε ποτε δεν θα περιμεναμε και να κατευθυνει την ταινια σε ενα κλισε δικαστικο δραμα και να σκηνοθετει δεκαδες ειδικα εφε και αερομαχιες. Ισως θα πρεπει επιτελους καποιος να του δωσει εκεινο το οσκαρ.

Βαθμολογία: 6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars (6/10)

Δημητρης Πουλος


 
<Χωρίς Τίτλο> - george4444 - Δευ 19 Μαρ 2012 - 14:01

Ο  πρωταθλητής του αμερικανικού κινηματογράφου Σκορτσέζε  εδώ ασχολείται με τον ένα και μοναδικό Χάουαρντ Χιουζ ... τι σημαίνει Χάουαρντ Χιουζ ?σημαίνει πυροβολώ οτι κινείται , σημαίνει  μέσα σε όλα, σημαίνει οτι είμαι παρών σε μεγάλες στιγμές  της αμερικανικής ιστορίας και  σύμβολο του αμερικανικού καπιταλισμού: πρωταγωνιστής στη δημιουργία της μαύρης λίστας του Hollywood για τους κομμουνιστές, παράνομος χρηματοδότης του Nixon to `60, νούμερο ένα λαμογιάρης της "μάχης των αιθέρων",αδίστακτος Κροίσος που χρησιμοποιούσε την περιουσία του για να επιβάλλει τη δύναμή του,   από τους κινητήριους μοχλούς στην απόπειρα δολοφονίας του Φιντέλ Κάστρο και στο σκάνδαλο Γουότεργκεϊ, μισάνθρωπος και γεμάτος φοβίες λόγω μικροβίων και με τις φήμες για παιδερασμό  και ομοφυλοφιλία να δίνουν και να παίρνουν... από όλα αυτά  η ταινία κρατάει μόνο την ψυχική ασθένεια και καθόλου την κοινωνική... Ο Σκορτσέζε σχεδόν τον αγιοποιεί -πράγμα ποθυ μπορώ να εξηγήσω μόνο ως φόρος τιμής σε έναν από τους πρωτεργάτες του κινηματογράφου, αλλά είναι εντυπωσιακό πως ο σκηνοθέτης που μας χάρισε μια βιογραφία που ισάξιά της δεν πρόκειται να ξαναυπάρξει, ( Raging Bull), εδώ αποτυγχάνει τόσο πολύ στο νόημα... κατα τα άλλα  το filmmaking είναι στα συνηθισμένα υψηλά σκορτσεζικά επίπεδα 7/10 , αλλά όποιος τυχόν δεν το έχει δει, να αφήσει τους αεροπόρους και να τρέξει να δει το Raging bull !! 

 
Legacy - drq - Unverified - Κυρ 23 Ιαν 2005 - 16:54
Ο σχολιαστης τους cine.gr ειναι αλλου. Φιλε μου, αν εχεις OCD που ειναι ψυχικη ασθενεια, δεν εχει γιατι πως επειδη. ΤΗΝ ΕΧΕΙΣ. τι ενοεις γιατι ο σκηνοθετης μας δειχνει συνεχεια τα ιδια και τα ιδια? Αφου αυτη η ασθενεια κανει κυκλους. Θελεις να δεις βιογραφια η υποκειμενικη αποψη του σκηνοθετη μαντευοντας το τι τον εκανε να εχει OCD?
Επισης, αν σου φαινονται λιγα αυτα που εκανε ο hughes και αναρωτιεσαι ποιος ειναι κ σιγα, προσπαθησε να τα κανεις εσυ.


drq
 
Legacy - Xristos - Unverified - Δευ 24 Ιαν 2005 - 12:23
Όταν μπαινω στο cine.gr και βλεπω την ταινια "Λουκουμαδες με μελι" να εχει μεγαλυτερο βαθμο αξιολογισης (6.05) απο το "Aviator" (5.93) επαλεθευεται η αποψη μου οτι ο χωρος των κριτικων, θεατων και σχετικων με τον κινηματογραφο στην Ελλαδα πασχει απο αντικειμενικοτητα και καλαισθησια πιθανοτατα. Δεν ειναι δυνατον σε εγκυρα περιοδικα να βλεπεις για την ιδια ταινια να μιλανε μερικοι με τα καλυτερα λογια και αλλοι με τα χειροτερα. Συγκεκριμενο παραδειγμα η αποψη κριτικων για την ερμηνεια του Μπαλντουιν στο Aviator. Άλλοι των παρουσιαζουν ως πολυ καλο και αλλοι ως ρηχο. Στην τελικη ο κοσμος πρεπει να καταλαβει οτι πλεον δεν γινεται να καταλαβεις αν μια ταινια αξιζει διαβαζοντας την κριτικη διαφορων ατομων. Κοινως, δυσκολα τα πραγματα στο χωρο της κριτικης κινηματογραφου. Συμπερασμα, η ενημερωση του κοινου παει απο το κακο στο χειροτερο.

Σχετικα με το Aviator:
Μεγαλη ταινια (περιπου 3 ωρες), κουραζει σε μερικες σκηνες (τετ α τετ διαλογους με μεγαλες παυσεις), αλλα σε γενικες γραμμες ειναι αποδεκτη ωντας μια βιογραφια ενος εκκεντρικου μεγιστανα των Η.Π.Α. Καλυτερη για DVD εφοσον δεν προσφερει μεγαλειωδεις σκηνες που μπορουν να αποτυπωθουν καλυτερα στην μεγαλη οθονη.
Xristos
 
Legacy - Bυθούλκας Αλέξανδρος - Unverified - Τρί 25 Ιαν 2005 - 07:35
Η επιστροφη του Σκορσεζε!Η δικαιωση του Ντι Καπριο!Και η Απιστευτη Κειτ Μπλανσετ!Τρια στοιχεια που σιγουρα χαρακτηριζουν το Aviator σε μια απο τις λιγοστες σημαντικες ταινιες του 2004-05 μεχρι στιγμης.Ο Χαουαρντ Χιουζ(Λ.ΝτιΚαπριο)εχει ολα τα συστατικα μιας μεγαλης και εντονης προσωπικοτητας,εκκεντρικος,γυναικας,ονειροπολος!Ταξιδιωτης σε μια ζωη μεγαλη,σπουδαια!Γραμμενη με χρυσα γραμματα!Ο Θειος Μαρτιν εκανε τελικα την μεγαλη ταινια που χρωσταγε στον εαυτο του!Έκανε το μεγαλο θεαμα που περιμενε το κοινο και η κριτικη,το μπολιασε με ηλεκτρικες ερμηνειες και το στερεωσε στο τελευταιο 50λεπτο με την σφραγιδα Σκορσεζε.Εδω δεν μπορω και να μην αναφερω την ολοκληρωτρικη αφοσειωση του Ντι Καπριο στον ρολο του!Άξιος!Μετα τις Συμμοριες και το Πιασε με αν Μπορεις,αρχιζει να ενηλικιωνεται κινηματογραφικα και να μην ειναι πλεον αλλο ενα ομορφο προσωπο!Αν συνεχισει ετσι θα ειμαστε ολοι ευτηχισμενοι!(Όσοι δεν τον χωνευαν επι εποχης Τιτανικου,οπως ο γραφων,πρεπει να αναθεωρησουν τις αποψεις τους).Αλλα το διαμαντι της ταινιας,για μενα,βρισκεται καπου αλλου.Στην ηθοποιο χαμαιλεων Κεητ Μπλανσετ(Όσκαρ,εδω και τωρα)!Χωρις να διστασει,περνει το Ιερο Τερας του Χολυγουντ,Καθριν Χεμπορν και την κανει τον πιο αξιομνημευτο γυναικειο χαρακτηρα τα τελευταια,τουλαχιστον,τρια χρονια.Απλως Λ Α Τ Ρ Ε Υ Ω !!Ο Πολιτης Καιην του εντιμοτατου φιλου και γνωστου Μαρτιν Σκορσεζε οπως δικαια βαφτιστηκε απο τους κριτικους ολου του κοσμου,ειναι πολυ απλα μια ταινια που εχει ολα τα φοντα να μειναι κλασσικη!Και αυτο σημαινει πολλα.Επιτελους(παλιοτομαρα),δωστε του το Όσκαρ που του χρωστατε!!
Bυθούλκας Αλέξανδρος
 
Βλέπετε τα πρώτα 4 σχόλια. Πατήστε εδώ για να εμφανιστούν όλα.

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.