• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


National Treasure (2004)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Στα Ιχνη του Χαμένου Θησαυρού

Περιπέτεια | 131' | Κατάλληλο, επιθυμητή γονική συναίνεση
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Παρ 14 Ιαν 2005
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 16/5/2005
Ημερομηνία κυκλοφορίας BluRay: 27/10/2010
Διανομή: Προοπτική
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: DTS (Digital Theater Sound)
Γλώσσα: Αγγλικά - Ισπανικά
Δημοτικότητα: 0.41 %
Αξιολόγηση: 6.86/106.86/106.86/106.86/106.86/106.86/106.86/10   (6.86/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Υψηλή (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 15 και 50%)




- Υπότιτλος:

Για να σπάσει τον κώδικα, πρέπει να σπάσει όλους τους κανόνες.

 

- Κριτική από το Cine.gr:


10 Δεκεμβρίου 2004

Εσείς το ξέρατε ότι τα χαρτονομίσματα μιλάνε; Εγώ ναι, γιατι τώρα τελευταία τα ευρώ μου λένε συνεχώς «αντίο», αλλά ποιος ξέρει τι άλλο μπορεί να κρύβουν; Το National Treasure, η νέα περιπέτεια της Disney που έσπασε ταμεία στην Αμερική (πέστα ρε Μανόλη) ακολουθεί πιστά τη συνταγή του The DaVinci Code, προσπαθώντας να μας πείσει για την ύπαρξη θησαυρών των οποίων τα ίχνη βρίσκονται λίγο πολύ παντού. Και αν το Da Vinci Code (ένα μέτριο μυθιστόρημα, λογοτεχνικά, αλλά ενδιαφέρουσα consipary theory) λίγο πολύ βρήκε πρόσφορο έδαφος λόγω του θρησκευτικού υπόβαθρου, το National Treasure μάλλον φτιάχτηκε καθαρά για το Αμερικανικό κοινό. Ένας θησαυρός με καταγωγή από τους Ναίτες, κρυμμένος από τους Μασόνους-ιδρυτές των ΗΠΑ και για χρόνια αντικείμενο του πόθου από την οικογένεια Gates.

Για να πω την αλήθεια, όταν ακούω για περιπέτεια Disney (και μιλάω για ενήλικη περιπέτεια) σκέφτομαι ότι πρόκειται για οξύμωρο. Όχι ότι η ένταση είναι συνδεδεμένη απαραίτητα με πτώματα και σφαίρες, αλλά όσο να ναι, όταν στη μέση παίζεται ένας θησαυρός, το PG κάπου σε απογοητεύει. Ο Bruckheimer, επαναλαμβάνοντας το τρικ του Pirates of the Caribbean ( παιδική διασκέδαση μασκαρεμένη για μεγάλους) και με σκηνοθέτη τον Jon Turteltaub (3 Ninjas, Cool Runnings) παράγει ένα γιορτινό πακέτο αθώας διασκέδασης, συντηρητισμού και αρκετής ανοησίας.

Το σενάριο ενδιαφέρεται περισσότερο να παρέχει ατάκες στον Cage και τον Justin Bartha (Riley, το απαραίτητο, συμπαθητικό comic relief που φτάνει ελάααααχιστα μακριά από το ενοχλητικό) παρά να μας δώσει οποιαδήποτε λογική εξήγηση για τον καταιγισμό των plot points που εμφανίζονται και εξαφανίζονται ταχύτατα για να δώσουν τη θέση τους σε άλλα. Εξηγούμαι: Στα πρώτα 5 λεπτά της ταινίας, ο Cage βρίσκεται στον Βόρειο Πόλο, αναζητώντας μια φρεγάτα η οποία πιθανότατα είναι εγκλωβισμένη στους πάγους (!): Όχι μόνο την ανακαλύπτουν με τη βοήθεια μηχανημάτων που κάνουν «μπιπ» (θυμήθηκα το The Meaning Of Life) αλλά τελικά το καραβάκι είναι θαμμένο και 1 μέτρο κάτω από τα χιόνια. Τέτοια αυθαιρεσία και έλλειψη σοβαρότητας έχω δει μόνο στα μυθιστορήματα του Clive Cussler (στην περίπτωση αυτή ήταν μια φρεγάτα χαμένη στη μέση της ..Αμαζονίας!) . Από εκεί και πέρα, και με τον Sean Bean για άλλη μια φορά στο ρόλο του κακού (σημείωση: Όταν πας για κυνήγι θησαυρού, ποτέ μην παίρνεις μαζί τον Boromir..) αρχίζει ένα 90λεπτο τρέξιμο, ανάμεσα σε κρυμμένα στοιχεία, τολμηρά σχέδια -αν και η κλοπή της Διακήρυξης της Aνεξαρτησίας είναι η μοναδική σκηνή πραγματικής έντασης της ταινίας- και αμέτρητες επιφωτήσεις του Cage, που δεν μπορεί κανείς να καταλάβει αν τελικά είναι ιδιοφυΐα ή βλήμα. Όλα αυτά με σημαντική οικονομία στα σκηνικά μιας που εκτός από τα κλασικά αραχνιασμένα υπόγεια, κρύπτες κλπ προς το τέλος όλα τα άλλα έχουν σαν φόντο Washington και Philadelphia. Ο Turteltaub δεν έχει κανένα ιδιαίτερο στυλ ως σκηνοθέτης, η ταινία είναι σχετικά πεζή και οι μοναδικές εμπνεύσεις υποτίθεται ότι προκύπτουν από το στράτα-στρατούλα σενάριο. Αυτή η απλότητα όμως είναι και το όπλο της: Μπορείτε να πάτε τουαλέτα ή για ποπ κορν και γυρίζοντας πίσω να ξαναπιάσετε την υπόθεση με μόνη προϋπόθεση να έχετε ένα φίλο που θα σας πει πχ « Μεγένθυνε με ένα μπουκάλι το κατοσταδόλαρο και είδε ένα ρολόι».

Για τον Cage, περιέργως, δεν έχω να πω άσχημα λόγια. Η καριέρα του δεν είναι αυτή ενός Oscar winner αλλά καθένας είναι υπεύθυνος των επιλογών του και ο Nic μπορεί να διαλέγει μάπες ρόλους, αλλά στην περίπτωση αυτή του το συγχωρώ-η παντελής έλλειψη σοβαρότητάς του ως ηθοποιός είναι αυτή που αρμόζει στον Ben Gates, έναν κολλημένο που θέλει να ανακαλύψει τον θησαυρό για να τον «προστατεύσει» και να αποδείξει ότι δεν προέρχεται από ένα σόι γεμάτο ψώνια. Ο Bean, αν και χαρισματικός κακός (πόσο κακός δεν ξέρω..τελικά δεν βλάπτει ούτε μύγα) αναγκάζεται για πολλοστή φορά να παίξει τον ίδιο χαρακτήρα (άγριες διαθέσεις αλλά λίγο χαζός) ενώ η Kruger έχει μεν ρόλο πιο ουσιαστικό από αυτόν στην Τροία αλλά τελικά φαίνεται ότι είναι στο φιλμ για να προσφέρει την λάμψη της, αξιοσημείωτης, τευτονικής ομορφιάς της. Ο Plummer εμφανίζεται λίγο αλλά έχω την εντύπωση ότι θα ήταν καλύτερα να άλλαζε θέσεις με τον κουρασμένο πια Jon Voight, στον ρόλο του πατέρα του Ben. Όσο για τον Keitel, σκιά του εαυτού του, δέχεται ένα ρόλο που θα άρμοζε σε έναν ξεπεσμένο σταρ-και εγώ δεν τον είχα στην κατηγορία.

Υποκατάστατο του Da Vinci Code με μηδέν λιπαρά ή ελάχιστα πιο.. «θερμιδική» έκδοση των Goonies, το National Treasure είναι για φέτος ότι ήταν το Elf για πέρυσι: Αθώα διασκέδαση, με ελάχιστες φιλοδοξίες και απαιτήσεις,που θα ξεχάσετε όπως ακριβώς το δώρο που για νιοστή φορά θα σας κάνουν για τις γιορτές.

Βαθμολογία: 6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars (6/10)

Θοδωρής Σαρλάς




Σάββατο 14 Μαΐου 2005

NATIONAL TREASURE – ΣΤΑ ΙΧΝΗ ΤΟΥ ΧΑΜΕΝΟΥ ΘΗΣΑΥΡΟΥ


25 λέξεις – Τυχοδιώκτης, γόνος εύπορης και ιστορικής οικογένειας των ΗΠΑ, αναζητώντας τον μεγάλο χαμένο θησαυρό που είχαν στην κατοχή του οι Εθνοσωτήρες, θα βρεθεί στην δύσκολη θέση να πρέπει να κλέψει για να διαφυλάξει την ακεραιότητα, του Εθνικού Κειμηλίου, της Χάρτας της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας.

Στο Ράφι – Σαν να νομίζω πως εδώ οι καλοί μας φίλοι οι αμερικάνοι ξέφυγαν λιγάκι. Ξεπέρασαν κάθε μέτρο εθνικής υπερηφάνειας, παρουσιάζοντας μια ταινία γεμάτη από την ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών, που λίγο πολύ δεν ξεπερνά σε εύρος τους δύο μόλις αιώνες. Δεν μπορώ να διανοηθώ πως είναι δυνατόν ένα ολόκληρο έθνος να πιστεύει πως είναι το κέντρο ολόκληρου του πλανήτη και πως οτιδήποτε έχει συμβεί από την ημέρα που οι Ουάσιγκτον, Τζέφερσον και λοιποί συγγενείς αποφάσισαν να ορίσουν το ανεξάρτητο κράτος επιβάλλεται να ενδιαφέρει και όλον τον κόσμο. Φυσικά το σενάριο είναι μια τεράστια φούσκα, που πιθανότατα να απογοήτευσε ακόμη και τον πιο υπερήφανο εθνικόφρονα Αμερικανό.

Τι κρίμα δηλαδή για το υπέροχο τρέιλερ, που προδιαθέτει τον θεατή για ένα φιλμ που κινείται στα μέτρα ενός Indiana Jones, είδος του σινεμά δηλαδή που τόσο πολύ μας έχει λείψει. Αντί λοιπόν να παρακολουθήσουμε μια μεγαλειώδη αναζήτηση ενός κρυμμένου θησαυρού, ουσιαστικά ο θεατής βρίσκεται μπλεγμένος στην μέση μιας τεράστιας πλεκτάνης, όπου ο οποιοσδήποτε σύγχρονος Χαν Σόλο έχει πρόσβαση στα μυστικά του κράτους, τις τύχες αμύθητης αξίας κειμηλίων καθορίζει μια ξανθιά καλλονή ενώ τα κάστανα από την φωτιά καλείται να βγάλει ο ίδιος που από 5 χρονών παιδάκι μεγαλώνει με το όνειρο να κάνει δικό του τον Εθνικό Θησαυρό.

Ποιος θησαυρό δηλαδή, τρίχες κατσαρές, αυτά τα πράγματα δεν συμβαίνουν ούτε στα παραμύθια της γιαγιάς. Πόσο μάλλον όταν έχουν ξεπηδήσει από την φαντασία του σύγχρονου Μίδα Jerry Bruckheimer, ο οποίος τελευταία δείχνει να έχει χάσει μέρος από το μαγικό του άγγιγμα, αφού οι τελευταίες του παραγωγές δεν τα πάνε και τόσο καλά στα box offices. Από καμία σκοπιά πάντως η συνολική παραγωγή του “National Treasure” δεν θυμίζει σε κανένα σημείο της τις καλύτερες στιγμές του Bruckheimer, σαν το “The Rock” ή το “Con Air”, αφού μοιάζει με μια ταινία καθαρά για εσωτερική κατανάλωση.

Στον πρωταγωνιστικό ρόλο ο Nicolas Cage, προσωπικά μου έδειξε πως βαριέται απεριόριστα αυτό που ο Θεός τον προίκισε για να κάνει. Άνευρος, δίχως πάθος, εκτός κλίματος, πουθενά δεν θυμίζει τον Cage των παλιών καλών ημερών. Ίσως πάντως σε αυτή του την προσπάθεια να μην τον βοηθά και το σενάριο αφού δείχνει πολύ να ζορίζεται στις στιγμές που πρέπει να βρει λύση στους απίθανους γρίφους. Από την άλλη μεριά – οι άρρενες θεατές – έχουν τουλάχιστον έναν λόγο να δουν την ταινία και αυτός ακούει στο όνομα Diane Kruger, αφού η κυρία είναι πράγματι πολύ εντυπωσιακή είτε φορά το αυστηρό ταγιέρ, της υπευθύνου ασφαλείας του Μουσείου της πρωτεύουσας, είτε ντυμένη στα τζιν, βοηθά τον κεντρικό ήρωα στο δύσκολο έργο του…

Disc – Συνήθως οι παραγωγές στο βίντεο της Disney έχουν μια ξεχωριστή ποιότητα κατασκευής, γεγονός από το οποίο δεν θα μπορούσε να ξεφύγει το “National Treasure”, που διανέμει σε ψηφιακό δίσκο εισαγωγής η Audiovisual. Από το πολύ όμορφο κινούμενο μενού αντιλαμβάνεται κανείς πως η δουλειά είναι πολύ προσεγμένη όπως πάντα. Στον τεχνικό τομέα, την μάχη μάλλον κερδίσει στα σημεία η ηχητική υπόσταση του έργου, αφού η μπάντα Dolby Digital 5.a καθόλη την διάρκεια του φιλμ, λειτουργεί ασταμάτητα παίζοντας ίσως σημαντικότερο ρόλο από το ίδιο το σενάριο. Γεμάτο υπογούφερ και μεσοχαμηλές συχνότητες υπόσχονται να προσφέρουν τουλάχιστον στους φίλους της δράσης ένα γεμάτο ακουστικό δίωρο. Οπτικά δεν υπάρχουν παράπονα από την αναμορφική widescreen εικόνα που δίνεται σε κάδρο αναμορφικό 2.35/1. Οι χρωματικοί τόνοι – χαρακτηριστικό των φιλμ του Bruckheimer – περνούν από φίλτρο σέπιας, ενώ λόγω συμπίεσης και μόνο υπάρχουν ελάχιστες στιγμές που κάνουν την εμφάνιση τους Pixels.

Ο θεατής πάντως που θα ενοικιάσει το DVD έχει ακόμη την δυνατότητα να παρακολουθήσει στα πρόσθετα ένα εναλλακτικό (παντελώς αδιάφορο) φινάλε, μερικές σκηνές που κόπηκαν στο τελικό μοντάζ και μερικές στιγμές από τα γυρίσματα. Ακόμη ένα σημείο δηλαδή που το φιλμ δεν μοιάζει στις υπόλοιπες υπερπαραγωγές του Bruckheimer που παρουσίαζαν πληθώρα extras στους θεατές.

Μμμμ… - Δυστυχώς το “National Treasure” με απογοήτευσε. Περίμενα κάτι άλλο, διαφορετικό, πιο περιπέτεια, κάτι πιο ενδιαφέρον, πιο ποιοτικό. Ανταυτού η ταινία του Jon Turteltaub, αναλώνεται σε ανόητους γρίφους, που ουδείς μη Αμερικάνος μπορεί να φανταστεί – όχι να αποπειραθεί να λύσει – ενώ πιθανότατα η κινηματογραφική υπερβολή δεν είναι πλέον στην μόδα. Πάντως για ακόμη μια φορά οι αμερικάνοι κατάφεραν να πείσουν τον κόσμο πως όλη κι όλη η Εθνική τους κληρονομιά είναι ένα τσαλακωμένο παλιοκαιρισμένο χαρτί και μια καμπάνα. Ας προσέχαμε…



ΕΙΚΟΝΑ – 7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars (7/10)
ΗΧΟΣ – 8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars (8/10)
EXTRAS – 4/10 Stars4/10 Stars4/10 Stars4/10 Stars (4/10)
NATIONAL TREASURE4/10 Stars4/10 Stars4/10 Stars4/10 Stars (4/10)




Γιώργος Ζερβόπουλος (CineDVD)


 
Legacy - Δημητρης Ι. - Unverified - Τετ 19 Ιαν 2005 - 08:25
ΤΟ ΕΧΩ ΞΑΝΑΠΕΙ ΜΗΝ ΑΚΟΥΤΕ ΕΙΔΙΚΑ ΤΟΝ ΣΑΡΛΑ ΔΕΙΤΕ ΠΡΩΤΑ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΒΓΑΛΤΕ ΤΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΣΑΣ
Δημητρης Ι.
 
Legacy - NONIBEL - Unverified - Πεμ 20 Ιαν 2005 - 15:27
Η ΤΑΙΝΙΑ ΕΙΝΑΙ "ΘΕΛΩ ΝΑ ΓΙΝΩ INDIANA JONES ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΤΟΥ INDIANA JONES". ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΕΚΕΙ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΙ ΜΙΑ ΛΑΜΠΕΡΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ, ΕΝΩ Ο ΚΕΗΤΖ ΕΧΕΙ ΤΟ ΚΟΙΜΙΣΜΕΝΟ ΥΦΟΣ ΤΟΥ LEAVING LAS VEGAS. ΔΕΙΤΕ ΤΗ ΜΟΝΟ ΑΝ ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ ΚΑΤΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ
NONIBEL
 
Legacy - 6948046238 - Unverified - Δευ 24 Ιαν 2005 - 08:07
ΠΑΙΔΙΑ ΜΗ ΑΚΟΥΤΕ ΤΟΝ ΣΑΡΛΑ ΤΟΝ ΣΑΧΛΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΙΔΕΑ ΑΠΟ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ ΚΑΙ ΠΑΤΕ ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ.ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΚΛΑΗ ΚΑΙ Η 1ΜΙΣΗ ΩΡΑ ΠΕΡΑΝΕΙ ΠΟΛΗ ΓΡΗΓΟΡΑ ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΕΥΧΑΡΙΣΤΑ!.ΓΙΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΕΣ ΚΡΙΤΙΚΕΣ NA ΚΑΛΕΙΤEΤΟ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΝΟΥΜΕΡΟ Η ΝΑ ΣΤΕΛΝΕΤΕ ΜΕΙΛ ΣΤΟ 6948046238@VODAFONE.GR
6948046238
 
Legacy - Lio - Unverified - Τρί 25 Ιαν 2005 - 16:42
ΜΙΑ ΧΑΖΟΜΑΡΑ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΑ ΟΡΙΑ!!!!ΑΠΟ ΣΚΗΝΙΚΑ,ΑΠΟ ΔΙΑΛΟΓΟΥΣ ΟΛΑ ΧΑΛΙ ΜΑΥΡΟ!!
Lio
 
Βλέπετε τα πρώτα 4 σχόλια. Πατήστε εδώ για να εμφανιστούν όλα.

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.