• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Υπόθεση & Παραλειπόμενα


Un Chien Andalou (1929)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Ανδαλουσιανός Σκύλος
- Γνωστό και ως:
An Andalusian Dog

Σινεφίλ | 16'
Χρώμα: Ασπρόμαυρο
Ήχος: Mono
Γλώσσα: Βωβή
Δημοτικότητα: 0.13 %
Αξιολόγηση: 8.76/108.76/108.76/108.76/108.76/108.76/108.76/108.76/108.76/10   (8.76/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Χαμηλή (Συμφωνία ψήφων > 75%)




- Gallery:



 

- Πλοκή:


Μια ονείρωξη. Ένα ξυράφι σκίζει το μάτι, ένας άντρας σέρνει ένα πιάνο με έναν νεκρό γάιδαρο και τις δέκα εντολές…


- Παραλειπόμενα:


Το αποκορύφωμα του σουρεαλιστικού κινήματος στον κινηματογράφο, ένα κίνημα που ήταν σε μεγάλη ακμή στα 1920. Ο ζωγράφος Salvador Dali συνεργάζεται και δίνει το δικό του στίγμα, πλάι στον φίλο του Luis Bunuel που προσδιορίζει το ύφος του με το καλημέρα στον χώρο. Η ταινία σόκαρε στην εποχή της, αλλά συνεχίζει να προβληματίζει ακόμα και σήμερα.


Ο Bunuel είπε στον Dali για ένα όνειρο του όπου ένα σύννεφο έσκιζε το φεγγάρι, ωσάν ένα ξυράφι σκίζει το μάτι. Ο διάσημος ζωγράφος συμπλήρωσε ένα δικό του, όπου ένα χέρι έρπεται γεμάτο από μερμήγκια. Αυτά τα δύο όνειρα ήταν η βάση και έμπνευση της δημιουργίας.


Αφού τελείωσαν την ταινία τους, οι δύο δημιουργοί της δεν γνώριζαν το τι να την κάνουν. Μια σύμπτωση τους οδήγησε να γνωρίσουν τον κινηματογραφιστή Man Ray. Αυτός μόλις είχε τελειώσει την ταινία του Les Mysteres du Chateau de De και αναζητούσε για μια ταινία μικρού μήκους να συμπληρώνει το πρόγραμμα. Μαζί έκαναν πρεμιέρα στις 6 Ιουνίου του 1929 στο Studio des Ursulines. Πίσω από την σκηνή στην πρεμιέρα, ο Bunuel είχε κρυφτεί με πέτρες στις τσέπες. Ο φόβος του ήταν προς ένα πιθανόν αγριεμένο κοινό.


Ο ιερέας που τραβιέται από το πιάνο είναι ο ίδιος ο Salvador Dali. Το μάτι που κόβεται δεν ήταν, φυσικά, γυναικείο, αλλά αγελάδας.


Υπάρχουν αρκετές αναφορές πάνω στον Federico Garcia Lorca (ο ποιητής ήταν ερωτευμένος με τον Dali) κι άλλους ποιητές της εποχής. Ο γάιδαρος είναι παραφορά στο μυθιστόρημα του Juan Ramon Jimenez, Platero y Yo, το οποίο αντιπαθούσαν αμφότεροι οι δύο δημιουργοί. Η σκηνή όπου μια γυναίκα πετάει με βία ένα βιβλίο είναι αναφορά σε πίνακα του Vermeer. Ο Ολλανδός ζωγράφος ήταν λάτρης του Dali και ο Dali συχνά επηρεαζόταν από τις δουλειές του.


Το 1960 προστέθηκε μουσικό σάουντρακ υπό την εποπτία του ίδιου του Luis Bunuel. Χρησιμοποίησε την μουσική γραμμοφώνου που ο ίδιος άκουγε πίσω στα 1929. Κομμάτια από το Liebestod (Τριστιάνος και Ιζόλδη) του Richard Wagner και δύο αργεντίνικα ταγκό.


Το 1976, ο David Bowie άνοιγε τα κονσέρτα της περιοδίας του, με τίτλο Station to Station, με αυτή τη ταινία. Το κοινό κυριολεκτικά βογκούσε! Οι Pixies στο άλμπουμ τους Doolittle αφιέρωσαν το τραγούδι Debaser στην ταινία. Μέσα σε ουρλιαχτά ακούγεται σε επανάληψη ο στοίχος «I am un chien Andalusia».


 
Legacy - misato - Unverified - Κυρ 12 Φεβ 2006 - 21:41
Και καπου εδω ξεκινησε ο πραγματικος κινηματογραφος ευτυχως ο Dali εβαλε το χερακι του εκτος απ’ την ζωγραφικη και τον κινηματογραφο! Η ταινια ειναι ακρος σουρεαλιστικη και με πολλες Dada πινελιες. Το φιλμ ειναι πολλα χρονια μπροστα απο την εποχη του, μην πω και απο την εποχη μας, οπως επισης και ενας μεγαλος σταθμος στην ιστορια του κινηματογραφου! Έχει εφε (πατεντες στην ουσια) που τοτε μονο ενας Bunuel θα μπορουσε να σκαρφιστει !!!! Θα μπορουσα να πω πως ειναι ακριβος σαν να βλεπεις ενα ονειρο! ενα πραγματικο ποιημα !!! Για 15.40΄ λεπτα εισαι καθηλωμενος χωρις να θες να χασεις σκηνη!!!
misato
 
Legacy - citizenswt - Unverified - Δευ 04 Φεβ 2008 - 21:23
Άγρια,προκλητικη ονειρωξη,που υπακουει σε ντανταϊσμο και σουρεαλισμο υπηρετωντας την τεχνη για την τεχνη και αντικατοπτριζοντας με τολμη ανθρωπινους φοβους και εμμονες.Το οραμα δυο μεγαλων καλλιτεχνων και οι εμπνευσμενες,"ασυναρτητες" και "ασυνδετες" μεταξυ τους σκηνες ξαφνιαζουν ως σημερα με την υπογεια δυναμικη τους και με ο,τι με θρασσος προβαλουν και υπονοουν.
citizenswt
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.