• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Capote (2005)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Truman Capote

Βιογραφική | 114' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 2 Μαρ 2006
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 12/9/2006
Διανομή: Προοπτική
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Digital
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.59 %
Αξιολόγηση: 7.30/107.30/107.30/107.30/107.30/107.30/107.30/107.30/10   (7.30/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Υψηλή (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 15 και 50%)




- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


26 Φεβρουαρίου 2006

Cinοψις> Τον Νοέμβριο του 1959, βρισκόμενος στο απόγειο της αναγνώρισης του, λόγω της τεράστιας επιτυχίας του τελευταίου του έργου “Πρόγευμα στο Τίφανις”, ο περίφημος συγγραφέας Τρούμαν Καπότε, υποκινούμενος από την δημοσιογραφική περιέργεια θα ταξιδέψει από την Νέα Υόρκη στο μακρινό Κάνσας, προκειμένου να διερευνήσει την αλήθεια που κρύβεται πίσω από το στυγνό φονικό, μιας τετραμελούς φιλήσυχης οικογένειας. Τρία χρόνια αργότερα το αποτέλεσμα της μελέτης του στον τόπο του εγκλήματος αλλά και της προσέγγισης των δολοφόνων που το προκάλεσαν, θα αποτυπωθεί στο βιβλίο του με τον τίτλο “Εν Ψυχρώ”, που με την σκληρή του αφήγηση κυριολεκτικά θα σοκάρει την αμερικάνικη κοινή γνώμη. Συνάμα όμως θα αλλάξει και ολόκληρο τον δικό του τρόπο σκέψης.

Cin και πλην> Θα είναι λάθος να δει κανείς τον Capote, ως μια ταινία βιογραφικού χαρακτήρα. Ο συγγραφέας στην περίπτωση μας είναι το μέσον που χρησιμοποιεί ο δημιουργός Bennett Miller, για να αναπτύξει κάποιους ιδιαίτερους προβληματισμούς γύρω από το κοινωνικό γίγνεσθαι της ίδιας του της πατρίδας. Ποιο είναι αυτό το κίνητρο που οδηγεί τους ανθρώπους σε μια τέτοια πράξη απίστευτης αγριότητας? Η στιγμή που κανείς χρησιμοποιεί την κοντόκανη καραμπίνα, ενάντια στον συνάνθρωπο του, είναι προϊόν της στιγμής, αποτέλεσμα κακής οικογενειακής διάπλασης ή εντέλει ο περίγυρος δεν έχει αναπτύξει ακόμη εκείνο το πλαίσιο αρχών που θα αγκαλιάσουν μέσα τους ακόμη και τον πιο δύστροπο χαρακτήρα? Για ποιες ηθικές αξίες βέβαια να μιλάμε, όταν ακόμη και αυτά τα αποβράσματα, η συγκεκριμένη κοινωνία που τα δημιούργησε, τα τιμωρεί ακόμη και τώρα με την εσχάτη των ποινών…

Cinτελεστές> Δίχως άλλο έχουμε μπροστά μας το καλύτερο σκηνοθετικό ντεμπούτο των τελευταίων χρόνων της αμερικάνικης κινηματογραφίας, από τον Miller, που κυρίως τονίζει τη δίψα για προβολή προς φίλους, αναγνώστες ακόμη και τους θανατοποινίτες, ενός πραγματικού μύθου στα χρονικά της Αστερόεσσας, του Καπότε, όπως τον υποδύεται με έξοχο τρόπο – σχεδόν τον αναβιώνει – ένα από τα μεγαλύτερα υποκριτικά ταλέντα του σύγχρονου σινεμά, ο Philip Seymour Hoffman. O χοντρούλης ρολίστας που πρωτόδαμε σε νεαρή ηλικία στο Scent Of A Woman, μετά από μια πολύ αξιοπρεπή διαδρομή, φέτος εμφανίζεται ωριμότερος από ποτέ να τοποθετήσει το όνομα του στην μακριά λίστα των κατόχων Όσκαρ ερμηνείας. Σημαντικότερος ρόλος δίπλα του εκείνος που παίζει ο πολύ καλός Clifton Collins, ως Πέρι Σμιθ, ο ένας εκ των δύο φονιάδων, ενώ σημαντικές – αν και τεχνηέντως υποβαθμισμένες στους χαρακτήρες τους - είναι και οι παρουσίες της Catherine Keener (στην Οσκαρική πεντάδα επίσης, δίχως ελπίδα όμως) ως στενής φίλης του συγγραφέα και σημαντικής λογοτέχνιδας Χάρπερ Λι και του Chris Cooper ως υπεύθυνου των αστυνομικών ερευνών.

Cineπώς> Από μια έννοια είναι καλό που το κοινό προετοιμάζεται να παρακολουθήσει μια ρηχή και κλισέ ιστορικο-βιογραφική ταινία – προς τα εκεί καθοδηγούν οι θεωρητικές ομοιότητες με το περσινό Ray – και εντέλει έχει μπρος του μια πραγματικά καλογραμμένη σύγχρονη κοινωνική μελέτη. Που μετά την ανάγνωση της αντιλαμβάνεται με ευκολία κανείς, το γιατί ένας κορυφαίος διανοούμενος σαν τον Καπότε, ολοκληρώνοντας, με την βοήθεια του ποτού και των ηρεμιστικών χαπιών, το γεμάτο δόσεις απληστίας όνειρο του για το “In Cold Blood”, δεν χρησιμοποίησε ποτέ ξανά την μαύρη θορυβώδη γραφομηχανή του για να γράψει άλλο βιβλίο…

Βαθμολογία: 8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars (8/10)

Γιώργος Ζερβόπουλος




Δευτέρα 13 Μαρτίου 2006 - 13:31

O Philip Seymour Hoffman δικαίως έλαβε το όσκαρ καλύτερης πρωταγωνιστικής ερμηνείας. Παρ’ όλο που ο Truman Capote του προσέφερε τρομερή βοήθεια έστω και ερήμην του - ποιος ικανός ηθοποιός θα έβρισκε δυσκολία στο να ερμηνεύσει έναν εκκεντρικό νάρκισσο, ομοφυλόφιλο, ανασφαλή, δύσκολο στην επικοινωνία, χαϊδεμένο αλλά και ευφυή συγγραφέα? – ο Hoffman κατόρθωσε να δημιουργήσει τον ήρωά του χρησιμοποιώντας όλα τα παραπάνω στοιχεία αλλά και άλλα τόσα σε ίσες δόσεις και χωρίς να υπερβάλλει. Και παρά την εγωιστικά σαρωτική περσόνα του Capote, ο Hoffman με την ερμηνεία του επέτρεψε στους προβληματισμούς του σκηνοθέτη να παίξουν ρόλο στην κατανόηση της προσωπικότητας αλλά και των αδιεξόδων του σημαντικού αμερικανού συγγραφέα.

Η ταινία σε μία πρώτη ανάγνωση αναδεικνύει δύο πράγματα: την υποκριτική δεινότητα του πρωταγωνιστή αλλά και την λογοτεχνική ποιότητα του κακομαθημένου παιδιού της αμερικανικής λογοτεχνίας. Η ταινία εξυπηρετεί την φήμη του πρώτου και την υστεροφημία του δευτέρου. Αυτή δεν είναι μια αρνητική παρατήρηση. Η ταινία είναι αρκετά καλή αν και σε ορισμένα σημεία υποτονική. Πρόκειται για ένα αναμφισβήτητα ελπιδοφόρο σκηνοθετικό ντεμπούτο για τον Miller που υπήρξε άριστος ως προς τον τρόπο που προσέγγισε τον κεντρικό ήρωα, λίγο αμήχανος στην προσέγγιση του δολοφόνου Perry Smith και εντελώς άτεχνος στην απόδοση της Nelle Harper και της σχέσης της με τον Truman.

Αρχικώς θεώρησα ότι μέσα από την κινηματογραφική καταγραφή της εξαετούς διαδικασίας συγγραφής του In Cold Blood, ο Miller θα έθιγε την αμερικανική κοινωνία και τους μηχανισμούς της που γεννούν εν ψυχρώ εγκληματίες σαν αυτούς του Κάνσας, θέμα αρκετά δημοφιλές μεταξύ των νέων και σκεπτόμενων δημιουργών του Hollywood. Όμως όχι. Ο προβληματισμός αυτός υπάρχει, ωστόσο είναι επιφανειακός και ελλιπής. Η ταινία γρήγορα στρέφεται γρήγορα σε έναν πιο βαθύ πιο προσωπικό προβληματισμό: που έχει δικαίωμα να φτάσει ένας λογοτέχνης για αυτό που θεωρεί ότι θα είναι το αριστούργημά του, η παρακαταθήκη του στις επόμενες γενιές? Πόσους ανθρώπους έχει δικαίωμα να εκμεταλλευτεί, να πληγώσει, να αποπλανήσει στο λογοτεχνικό του διάβα, πόσο επιτρέπεται να συνδεθεί συναισθηματικά με το δημιούργημά του, πόσο να φθαρεί ο ίδιος? Η απάντηση δεν δίνεται ευθέως ωστόσο κάθε φορά που κάποιος θα σκέφτεται ότι το Εν ψυχρώ υπήρξε το αριστούργημά του Capote θα φέρνει και στην μνήμη του τον συγγραφέα να παραπαίει, δύο εγκληματίες να ελπίζουν ή να μην ελπίζουν και το περιβάλλον του Capote να αγανακτεί καθώς το βιβλίο του βαδίζει προς την ολοκλήρωση και την πλήρη αναγνώριση.

Δεν είναι τυχαίες οι επίμονες αναφορές στο πως θα τιτλοφορείται αυτό που ο Capote βάφτισε καλύτερό του βιβλίο πριν καν γράψει την πρώτη λέξη. Όταν τελειώνει η ταινία το «Εν ψυχρώ» δεν χαρακτηρίζει μόνο την αποτρόπαια πράξη των δύο εγκληματιών που θανατώνονται αλλά και τον τρόπο με τον οποίο ο Capote αντιμετώπισε όλους όσους εμπλέκονταν στην διαδικασία της συγγραφής του βιβλίου μην εξαιρώντας ούτε τον ίδιο του τον εαυτό. Όπως Εν ψυχρώ δολοφόνησαν οι καταδικασμένοι εγκληματίες την οικογένεια στο Κάνσας, έτσι εν ψυχρώ σκότωσε ο Capote τις σημαντικές σχέσεις γύρω του, έτσι εν ψυχρώ θανατώθηκαν οι εγκληματίες και έτσι εν ψυχρώ θανάτωσε ή, ίσως καλύτερα, ακρωτηρίασε την έμπνευσή του ένας σημαντικός συγγραφέας, με αποτέλεσμα το πολυσυζητημένο μυθιστόρημα να είναι και το τελευταίo του. Σε ένα δύο σημεία μου ήρθε στο νού η ταινία του Merhige, Shadow of the Vampire, και η καταστροφική ψύχωση του Murnau με το δημιούργημά του. Μέχρι που επιτρέπεται να φτάσει o δημιουργός λοιπόν?

Βαθμολογία: 7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars (7/10)

Άλκηστις Χαρσούλη




Παρασκευή 15 Σεπτεμβρίου 2006

CAPOTE


25 λέξεις – Το δημοσίευμα μιας εφημερίδας γύρω από την μυστηριώδη δολοφονία των τεσσάρων μελών μιας φιλήσυχης οικογένειας στο επαρχιακό Κάνσας, ήταν αρκετό για να κεντρίσει το ενδιαφέρον του περίφημου συγγραφέα Τρούμαν Καπότε, ώστε να ταξιδέψει στον τόπο του εγκλήματος, για να διαπιστώσει ιδίοις όμασι το τι ακριβώς συνέβη. Μια διαδρομή από την πολύβουη μητρόπολη στην αθόρυβη κωμόπολη, που θα αλλάξει ολοκληρωτικά την ζωή του κοσμοπολίτη μπον βιβέρ διανοούμενου.

Στο Ράφι – Όσα δεν γνώριζε το ευρύτερο κοινό για την ύπαρξη ενός από τους πιο διάσημους συγγραφείς της αμερικάνικης λογοτεχνίας, τα πληροφορήθηκε μέσα σε έναν μόλις χρόνο, πρωτίστως από το φιλμ που φέρει το όνομα του και ακολούθως από το επερχόμενο Infamous, που όμως εστιάζει πολύ περισσότερο στις σεξουαλικές ιδιαιτερότητες της εκρηκτικής αυτής προσωπικότητας. Ο Τρούμαν Καπότε, έχοντας κατορθώσει να πετύχει έναν μικρό άθλο με την κυκλοφορία σε βιβλίο και κατόπιν την μετατροπή του σε σενάριο του Breakfast at Tiffany`s, παίρνει ένα μεγάλο ρίσκο διατεθειμένος να ασχοληθεί προσωπικά με μια υπόθεση που αρχικά πέρασε στα ψιλά μονόστηλα του Τύπου, αλλά για εκείνον αποτέλεσε την απαρχή της μετεξέλιξης του σε συγγραφικό θρύλο. Επίτευγμα που πέτυχε πάντως όχι και με τον πιο τίμιο των τρόπων, αφού στην ουσία για να ολοκληρώσει τα τελευταία βασανιστικά κεφάλαια του συγκλονιστικού Εν Ψυχρώ, δεν δίστασε να παίξει με τον ψυχικό κόσμο, των δύο αποβρασμάτων της κοινωνίας που για ασήμαντο αφορμή ξεκλήρισαν μια ολόκληρη φαμίλια.

Η ταινία του Bennett Miller, το καλύτερο σκηνοθετικό ντεμπούτο της τρέχουσας δεκαετίας, εστιάζει πάνω στους δεσμούς ψυχής που σύναψε – ή έστησε – ο Καπότε με τους θανατοποινίτες, προκειμένου να τους αποσπάσει επιπλέον ζωτικές πληροφορίες για το σύγγραμμα του. Συνάμα όμως καθορίζει και έναν έντονο προβληματισμό για το πως τέτοια φαινόμενα μπορούν με τις μεθόδους που ακολουθεί το υπάρχον βίαιο και εκδικητικό σωφρονιστικό σύστημα να εκλείψουν. Γνωστό τοις πάσι πως στο φιλμ ο εξαίρετος ρολίστας Philip Seymour Hoffman, παράγει την ερμηνεία της καριέρας του ως Καπότε, με συνέπεια να επιβραβευτεί γι αυτό από την Ακαδημία με ένα χρυσό αγαλματάκι, που του ανοίγει διάπλατα τις πόρτες για ένα ακόμη πιο ποιοτικό μέλλον. Έξοχες επίσης και οι περιφερειακές παρουσίες με τον νεαρό Clifton Collins να αποδίδει πολύ καλά τον ρόλο τους πιο ευαίσθητου των δολοφόνων, την Catherine Keener να ωριμάζει την μορφή της εξίσου αινιγματικής συγγραφέως Χάρπερ Λι και τον Νότιο Chris Cooper, που τα καταφέρνει περίφημα ως ο σερίφης που έχει αναλάβει την υπόθεση.

Disc – Όλα είναι υπέροχα σκέφτηκα μόλις ολοκλήρωσα την παρακολούθηση του DVD που στην χώρα μας διανέμει σε δίσκο εισαγωγής η Sony Pictures Home Entertainment. Όμορφο πακέτο με την σαρδόνεια μορφή του συγγραφέα στο εξώφυλλο να μας κοιτάζει σαν να θεωρεί εαυτόν τον αθωότερο του κόσμου, έξοχο μενού με την ίδια εικόνα να κυριαρχεί και εκεί σε κάθε καρέ, τι απίθανα τεχνικά χαρακτηριστικά που αποδίδουν το πρωτότυπο άρτια σε κάθε του λεπτομέρεια! Οπτικά η ταινία αναπαραγάγεται σε κάδρο αναμορφικό widescreen, πλήρους φάσματος 2.35/1, που ορίζει στο πανί τα χρώματα με φυσικό τρόπο, μην ξεχνώντας σε κανένα σημείο όμως τα ελάχιστα σημαδάκια που προυπήρχαν και στο theatrical. Αποτυπωμένο όπως συνήθως στον ψηφιακό δίσκο από μήτρες hi def δεν θα περίμενα κάτι λιγότερο από μια πανάξια επεξεργασία εικόνας από την φημισμένη για τον λόγο αυτό Sony. Ηχητικά αν και δεν υπάρχει έντονο περιφερειακό ενδιαφέρον, με τους ήχους κατά κύριο λόγο να προέρχονται από το κεντρικό ηχείο (διάλογοι) ή τα κύρια μπροστινά της (μουσική και κάποιοι έντονοι θόρυβοι στις στιγμές έντασης) η μπάντα Dolby Digital 5.1 είναι εντούτοις ξεκάθαρη και μεστή, όπως δηλαδή πρέπει σε μια σοβαρή δημιουργία σαν το Capote.

Το στοιχείο όμως που περίμενα με μεγαλύτερο ενδιαφέρον προκειμένου να ολοκληρώσει τις όποιες ελλείψεις από την έκβαση του θέματος είναι τα έξτρας, που αναμενομένως είναι πάμπολλα και εστιάζουν τόσο στην πολυτάραχη ζωή του συγγραφέα αλλά και στο μυστηριώδες συμβάν του φονικού. Αρχικά δίνεται η δυνατότητα ακρόασης δύο εντελώς διαφορετικών σχολιασμών, οι οποίοι έχουν κοινή συνισταμένη τους τον Miller, όπου στον πρώτο συνυπάρχει με τον Hoffman και στον δεύτερο με τον διευθυντή φωτογραφίας Adam Kimmel. Συνήθως δεν προτίνω την ακρόαση των σχολίων αφού από ένα σημείο και μετά δεν έχουν να προσφέρουν και πολλά περισσότερα από όσα εκτυλίσσσονται στο φιλμ, αλλά εδώ στην πρώτη περίπτωση, οι δύο συνεργάτες καταφέρνουν αν αποδώσουν τα τεκταινόμενα με μια ιδιαίτερη ματιά που εξηγεί πάρα πολλές από τις απορίες που είναι πιθανό να δημιουργήσει η ανάγνωση τους.

Ακολούθως υπάρχουν τρία φιλμάκια – υποτιτλισμένα - που εμβαθύνουν ακόμη περισσότερο στο θέμα, αρχικά το «Οι προσευχές σας εισακούστηκαν», όπου μιλούν για την ξεχωριστή προσωπικότητα του συγγραφέα οι βασικοί συντελεστές και ο βιογράφος του, κατόπιν το εικοσάλεπτης διάρκειας «Από το γεγονός στο σενάριο» όπου γίνονται αντιληπτές οι αντικειμενικές δυσκολίες του στησίματος μιας ταινίας που αναφέρεται χρονικά περίπου μισό αιώνα πριν και τέλος το «Καθορίζοντας το στιλ» που είναι και το πιο σημαντικό εκ των τριών, που ορίζει τις μεθόδους που ακολούθησαν ο Miller και οι βοηθοί του ώστε να αποδώσουν στον Capote, το ύφος της εποχής. Τρέιλερς της ιδίας διανομής ολοκληρώνουν τα περιεχόμενα του πολύ όμορφα στημμένου δίσκου.

Μμμμ… - Αναμφίβολα ο Capote υπήρξε μια από τις πιο αξιόλογες φιλμικές στιγμές της περασμένης κινηματογραφικής περιόδου. Για όσους δεν κατάφεραν να παρακολουθήσουν τις ιδιότροπες μεθόδους που αναζήτησε την φήμη και την δόξα στο σινεμά, τους δίνεται μια δεύτερη ευκαιρία να το πράξουν στο βίντεο, μέσω ενός πολύ καλού DVD, τεχνικά άρτιου σε όλες τις γραμμές. Για τους συλλέκτες μάλιστα αποτελεί και μια αξιολογότατη πρόταση αγοράς.

ΕΙΚΟΝΑ – 7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars (7/10)
ΗΧΟΣ – 7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars (7/10)
EXTRAS – 6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars (6/10)
CAPOTE8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars (8/10)


Γιώργος Ζερβόπουλος (CineDVD)


 
Legacy - katerina - Unverified - Παρ 03 Μαρ 2006 - 10:01
Στην αρχη ημουν πολυ επιφυλακτικη απεναντι σε μια ταινια βιογραφια.
Με εξεπληξε ομως η προσεγγιση του σκηνοθετη και η υπεροχη ερμηνεια του Σεϊμουρ Χοφμαν. Δεν κραταγε απλα ολο το βαρος της ταινιας πανω του, αλλα εδωσε μαθηματα υποκριτικης!
Μετα το crash ειναι η καλυτερη ταινια των φετινων υποψηφιοτητων για Όσκαρ.

katerina
 
Legacy - yannis - Unverified - Παρ 03 Μαρ 2006 - 18:01
Έλα ρε κατερινα που ειναι και η καλυτερη ταινια μαζι με το crash.
Η ταινια ηταν πολυ καλη. Aληθεια ομως θα την ξαναβλεπες?
Το crash ειναι μια απιστευτα υπερτιμημενη ταινια. 2 φορες απιστευτα, γιατι μαλλον θα παρει και το οσκαρ σεναριου και αρκετοι λενε τελευταια οτι μπορει να κερδισει και το brokeback στην καλυτερη ταινια.
Τωρα πια ξερω τι εφταιγε και βγηκα εντελως απο το φιλμ στο φιναλε του Million Dollar Baby. Τι εφταιγε και στο τελος εβαλα σχεδον τα γελια εκει που ολοι ειχαν συγκινηθει και συγκλονιστει. Ο κυριος Πολ Χαγκις. Σορι Κλιντ δεν ηταν δικο σου λαθος τελικα!!!
yannis
 
Legacy - paixths - Unverified - Κυρ 12 Μαρ 2006 - 00:11
Γιαννη συμφωνω απολυτα.Εμενα βασικα μου φανηκε μετρια ταινια.Δε λεω ενδιαφερον θεμα, καλη η προσεγγιση του θεματος καλες και οι προθεσεις αλλα το συνολο δεν μου εδωσε κατι.
Η ταινια δεν ειχε ιδιαιτερα αργους ρυθμους αλλα σε πολλα σημεια τη βρηκα υποτονικη...και επιπλεον δεν υπηρξε μεχρι το τελος ουτε ενα σημειο κορυφωσης.Σε καμια περιπτωση δεν θα την ξαναβλεπα.
paixths
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.