• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22177
  • Αριθμός συν/τών: 758917
  • Πρόγραμμα 276 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


A Farewell to Arms (1932)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Αποχαιρετισμός στη Σημαία
- Γνωστό και ως:
Αποχαιρετισμός στα Οπλα
A Farewell to Arms (1932)

Πολεμικό Δράμα | 89' | Κατάλληλο, επιθυμητή γονική συναίνεση
Χρώμα: Ασπρόμαυρο
Ήχος: Mono
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.27 %
Αξιολόγηση: 8.00/108.00/108.00/108.00/108.00/108.00/108.00/108.00/10   (8.00/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Πολύ Υψηλή (Συμφωνία ψήφων < 15%)




- Υπότιτλος:

Κάθε γυναίκα που έχει αγαπήσει θα καταλάβει.

- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Δευτέρα 28 Ιουνίου 2010

Άλλο ένα βιβλίο του Ernest Hemingway που μεταφέρθηκε στη μεγάλη οθόνη και πάλι με πρωταγωνιστή τον Gary Cooper. Η ταινία A Farewell to Arms αποτέλεσε μεγάλη επιτυχία για τη χρονιά του 1932 και βοήθησε να καθιερωθεί ο Cooper ως μεγάλος σταρ. Αν και πρώτο όνομα στην ταινία και γενικά εκείνη την εποχή ήταν η Helen Hayes, διάσημη θεατρική ηθοποιός που μετακόμισε στο Χόλιγουντ μόνο όταν υπέγραψε συμβόλαιο ο συγγραφέας σύζυγός της (και κει πάλι έκατσε για λίγες ταινίες) και βραβευμένη με όσκαρ την προηγούμενη χρονιά για την ταινία The Sin of Madelon Claudet. Η ταινία παρακολουθείται περισσότερο ως μια δραματική ρομαντική ταινία, μια ιστορία αγάπης καταμεσής του Α` Παγκοσμίου Πολέμου για ένα ζευγάρι που προσπαθεί να βρει την ευτυχία.

Ζήσης Μπαρτζώκας (5Χ5 on Classic by Zisis: Romancing)





Δευτέρα 24 Οκτωβρίου 2005

Η ταινία βγήκε στις αίθουσες πρωταρχικά το 1932 και ο Hemingway δήλωσε επανελλειμένως ότι δε συμφωνεί με τη μεταφορά. Πέρα από το πόσο πιστό μένει το σενάριο στο βιβλίο, η ταινία θεωρήθηκε αριστούργημα και βγήκε στις αίθουσες πολλές φορές ακόμη, κυρίως κάθε φορά που άλλαζαν χέρια τα δικαιώματα εκμετάλλευσης. Κάθε φορά βέβαια, ψαλιδιζόταν από λίγο, έτσι που κατέληξε να κυκλοφορήσει κόπια με διάρκεια μόνο 70 περίπου λεπτά! Το μεγαλύτερο ψαλίδισμα έγινε φυσικά εξαιτίας της λογοκρισίας. Ας τα πάρουμε όμως καλύτερα από την αρχή.

Το πρώτο αστείο είναι ότι την ταινία, ήδη από το 1932 που πρωτοκυκλοφόρησε, δεν την είδαν όλοι με το ίδιο τέλος! Ο ίδιος ο Borzage γύρισε δύο εκδοχές: η πρώτη, εντελώς αντίθετη με τη χολυγουντιανή κλασική συνταγή του happy end, προβλήθηκε στην Ευρώπη και σε ορισμένους μόνο κινηματογράφους στην Αμερική. Όλοι οι υπόλοιποι, απόλαυσαν τη δεύτερη, πιο χαρούμενη εκδοχή, γιατί η ιδέα και μόνο ότι ένα θλιμμένο τέλος θα μειώσει τα κέρδη ήταν απευκταία...

Όμως, κάποια θέματα της ταινίας, όπως το σεξ πριν το γάμο και η γέννα ήταν αρκετά επίφοβα. Ο Hays απαίτησε να κοπούν κάποιες σκηνές, μάλιστα μία απ’ αυτές την τελευταία στιγμή, με αποτέλεσμα το κόψιμο να είναι απότομο (κάπου προς το τέλος, εκεί που από τη βάρκα μέσα στην καταιγίδα βρισκόμαστε αμέσως στην Katherine να λέει ότι δεν πιάνει το αναισθητικό). Το 1938, η επίσημη πια λογοκρισία έκοψε περίπου 10 λεπτά και πρόσθεσε(!) μια σκηνή δυο χεριών ζευγαριού να περνάνε βέρα, ώστε να μην υπάρχει πια η υπόνοια του έρωτα εκτός γάμου. Άλλα 10 λεπτά κόπηκαν για κάποια επανέκδοση πολύ αργότερα, προφανώς για πρακτικούς λόγους, για να χωράει η ταινία σε τέσσερις μόνο κόπιες.

Εγώ είχα την τύχη να δω την νέα, αποκατεστημένη κόπια που ετοίμασε η UCLA σε συνεργασία με όσους είχαν μέρη της αυθεντικής (όσα βέβαια έκοψε ο Hays με τον κώδικά του, έχουν χαθεί για πάντα). Το αποτέλεσμα είναι εξαιρετικό και η ταινία είναι συγκινητική ακόμη και σήμερα, όσο και αν είναι κάπως κλισέ. Ο έρωτας μιας αδελφής-νοσοκόμας του Ερυθρού Σταυρού με έναν Αμερικάνο που πολεμούσε στην Ιταλία κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι κακουχίες που πέρασε και το τραγικό της τέλος, πολύ όμορφα κινηματογραφημένα, μας κερδίζουν άμεσα (όπως κέρδισαν και τα μέλη της Ακαδημίας, που χάρισαν στην ταινία Όσκαρ κινηματογράφησης και ήχου). Το ίδιο και το ευαίσθητο παίξιμο της Helen Hayes που είναι όμορφο ζευγάρι με το Gary Cooper –αν και με διαφορά ύψους πάνω από δύο κεφάλια. Αξιοσημείωτη είναι για την εποχή η έντονη χρήση υποκειμενικής κάμερας, σε σημείο να φτάνουμε να βλέπουμε ακριβώς ό,τι βλέπει ο ήρωας τη στιγμή που φιλάει την Katherine, δηλαδή ένα γυναικείο μάτι(αυτό θα πει πρωτοπορία:P).

Η ταινία μας κρατέι σε αγωνία και έχει πανέμορφο φινάλε, το θλιμμένο, εννοώ. Η σύνθεση του κάδρου της τελευταίας σεκάνς είναι πραγματικά ανεπανάληπτη, σε αυτό ευνοεί και η ασπρόμαυρη φωτογραφία. Η σκηνοθεσία χειρίζεται σωστά το σενάριο και δίνει τόσο ανάλαφρες όσο και δραματικές στιγμές, σύμφωνα πάντα με το χολυγουντιανό πρότυπο. Που, ευτυχώς για μας, πολύ συχνά τα καταφέρνει άπταιστα να ξεφύγει τη μετριότητα μιας ακόμη τετριμμένης συνταγής.

Βαθμολογία: 6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars (6/10)

Στέλλα Παρασχά


 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.