• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Creepshow (1982)


Μαύρη Κωμωδία | 120' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: (Dolby) Stereo
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.02 %
Αξιολόγηση: 7.85/107.85/107.85/107.85/107.85/107.85/107.85/107.85/10   (7.85/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Υψηλή (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 15 και 50%)




- Υπότιτλος:

Δόσεις παραμυθιών τρόμου!

 

- Κριτική από το Cine.gr:


Δευτέρα 31 Οκτωβρίου 2005

Creepshow (1982)


«I`m gonna get you Richard! You hear me? I`m gonna get you!»

Mην αναζητήσετε το κόμικ τρόμου Creepshow (του θείου Creepy). Δεν υπάρχει αλλά ήταν απαραίτητο να εφευρεθεί από τον Stephen King για τις ανάγκες της ομώνυμης ταινίας. Τα φτηνιάρικα κόμικ επιστημονικής φαντασίας και/ ή τρόμου αποτέλεσαν θεσμό για τους νεαρούς Αμερικάνους για αρκετές δεκαετίες- όταν η τηλεόραση ακόμα δεν είχε εφευρεθεί ή δεν είχε μπει σε κάθε living room- και φυσικά έδωσε ψωμί σε έναν τεράστιο αριθμό συγγραφέων, αρκετοί από τους οποίους είχαν την επιτυχία που τους άξιζε όταν οι τα δύο προαναφερθέντα είδη κατέκτησαν την θέση που τους αρμόζει στο λογοτεχνικό πανόραμα. Ο ίδιος ο King δεν κρύβει την επιρροή που είχαν πάνω του τα συγκεκριμένα κόμικ- φτάνει να διαβάσετε οποιαδήποτε short story του υπερπαραγωγικού συγγραφέα για να δείτε πως ουσιαστικά πρόκειται για τη δομή ενός σύντομου, σχεδόν pulp horror αυτοτελούς επεισοδίου που θα έβρισκε άνετα θέση σε ένα κόμικ του 50. Το 1982, με τον King να έχει ήδη δει τα Carrie - Καρι, Salem’s Lot και Shining να γίνονται φιλμ δεν είναι να αναρωτιέται κανείς το γιατί η Warner Bros ζήτησε τις υπηρεσίες του συγγραφέα από το Maine για να τις συνδυάσει με το αναμφισβήτητο ταλέντο του George Romero, 4 μόλις χρόνια μετά το Dawn of the Dead. King και Romero-πρέπει να ήταν η dream team της χρονιάς. Για το θέμα της ταινίας επιλέχθηκε ένα format λίγο διαφορετικό: Πέντε ιστορίες τρόμου (άλλες περισσότερο τρομακτικές, άλλες λιγότερο), ασύνδετες μεταξύ τους, με μόνο κοινό σημείο ότι περιέχονται στο ίδιο τεύχος του κόμικ Creepshow. Τρεις από αυτές είναι γραμμένες από τον King μόνο και μόνο για την ταινία, ενώ οι δύο άλλες (Τhe Lonesome Death, The Crate) είχαν βρει νωρίτερα το δρόμο προς κάποιον εκδότη.

Στην εισαγωγή του φιλμ, με την γνώριμη κολοκύθα του Halloween (καθόλου τυχαίο, μιας που το ύφος των επιμέρους ιστοριών είναι ακριβώς αυτό) για ντεκόρ, ο αυταρχικός πατέρας του Billy (Joe King) ανακαλύπτει το εν λόγω κόμικ και αφού κατσαδιάσει υπέρ του δέοντος τον μπόμπιρα το πετάει στα σκουπίδια γιατί «κανένα παιδί δεν πρέπει να διαβάζει αυτή τη σαβούρα». Ο Billy, που ξέρει να υπερασπίζεται τον εαυτό του μιας που ανταπαντάει «δεν είναι χειρότερο από τα βιβλία με γυμνές γυναίκες που κρύβεις στο μπάνιο», κλείνεται στο δωμάτιο του (πάνω από το κρεβάτι του υπάρχει μια αφίσα του Bela Lugosi) και ζητάει από τα αδέρφια της νύχτας να πάρουν εκδίκηση. Στο κάλεσμα απαντάει ο θείος Creepy (ο Tom Savini δεν πρέπει να ξοδεύτηκε και πολύ για να τον φτιάξει), που εμφανίζεται στο παράθυρο γελώντας, κάτι που προκαλεί και το χαμόγελο του Billy. Δεν ξέρω κατά πόσο ένας δεκάχρονο θα γελούσε αν έβλεπε έναν σαπισμένο νεκρό στο παράθυρό του αλλά η αλήθεια είναι ότι αν διαβάζεις Creepshow (και κυρίως αν είσαι ο γιος του Stephen King!) είσαι έτοιμος για όλα. Ο Creepy μεταμορφώνεται σε animated χαρακτήρα (σαν τον Mum Ra των Thundercats ένα πράμα), μας συνοδεύει στους τίτλους αρχής και μας εισάγει στις ιστορίες.

Η πρώτη είναι το Father’s Day: Μια κλασσική zombie story, όχι και πολύ τρομακτική, με μοναδικό gore –σωσίβιο ένα χέρι που βγαίνει από έναν τάφο και μια τούρτα με βάση όχι παντεσπάνι αλλά ένα ανθρώπινο κεφάλι. Κυριλέ το σκηνικό στο σπίτι των Grantham, όπου το παραδοσιακό δείπνο την ημέρα της Γιορτής του πατέρα γίνεται αφορμή για κουτσομπολιά, μιας που ο γαμπρός (Ed Harris, αξίζει να δείτε το φιλμ μόνο και μόνο για τον Ed που χορεύει) μαθαίνει τα οικογενειακά μυστικά των Grantham. Από ότι φαίνεται, η αιωνόβια θεία Bedelia (Viveca Lindfors) έχει σκοτώσει τον επίσης αιωνόβιο, ξεμωραμένο πατέρα της και κάθε τέτοια μέρα πηγαίνει στον τάφο του για ..να τον βρίσει κι άλλο. Αυτή τη φορά ο γεροξεκούτης, η μάλλον ότι μένει από αυτόν, έχει τον τελευταίο λόγο. Σηκώνεται από τον τάφο του και σπέρνει low budget θάνατο στο σόι, απαιτώντας την τούρτα που δεν έφαγε τη μέρα που τον σκότωσαν. Όπως γίνεται συνήθως, ο άνθρωπος είδε και απόειδε και την έφτιαξε μόνος του. Υπάρχουν κομμάτια με καλή ατμόσφαιρα (στην ταινία, όχι στην τούρτα), λουσμένα σε μπλε απόκοσμο φως, αλλά σε γενικές γραμμές είμαστε σε επίπεδα zombie-κωμωδίας, στυλ Braindead. Στο The Lonesome Death of Jordy Verrill, ο Stephen King έχει την δυνατότητα να μας δείξει πόσο ατάλαντος είναι, υποδυόμενος έναν ψιλοκαθυστερημένο αγρότη που εντοπίζει έναν μετεωρίτη στην ιδιοκτησία του. Όπως θα έκανε κάθε ψιλοκαθυστερημένος αγρότης, τον αγγίζει και σιγά σιγά μεταμορφώνεται σε φυτό. Η σκιουρόφατσα του King και οι σκηνές όπου φαντάζεται τον εαυτό του να πουλάει τον μετεωρίτη σε επιστήμονες δεν αφήνουν και πολλά περιθώρια σοβαρότητας στην ιστορία, που παρόλα αυτά μου θυμίζει μια παρόμοια του King, στην οποία ένας τεμπέλης πατέρας μεταμορφώνεται σε ζελέ. Η μόνη διαφορά είναι ότι ο πατέρας τρώει ψόφιες γάτες για σνακ, κάτι που λείπει απεγνωσμένα από την μεταμόρφωση του Jordy Verrill. Με B movie τόνους, το φιλμάκι κλείνει με τις ειδήσεις να προαναγγέλουν μια έκτακτη σοδειά, μιας που ποτέ τα χωράφια της περιοχής δεν ήταν τόσο πράσινα. Το Something To Tide You Over είναι η ιστορία που προτιμώ (αν και έχω την εντύπωση ότι αν ήμουν παντρεμένος θα ήμουν φαν του The Crate, της αμέσως επόμενης) και όχι μόνο γιατί ο Leslie Nielsen υποδύεται έναν δολοφόνο. Ο πάμπλουτος Richard Vickers (Nielsen) ανακαλύπτει ότι η γυναίκα του τον απατά με τον Harry Wentworth (Ted Danson) και αποφασίζει να τους σκοτώσει και τους δύο-με στυλ. Αφού φέρει τον Harry στην ιδιωτική του παραλία τον αναγκάζει υπό την απειλή όπλου να θαφτεί μέχρι τον λαιμό στην άμμο. Το σαδιστικό μέρος της εκδίκησης είναι ότι όχι μόνο η παλίρροια θα τον πνίξει, αλλά περιμένοντας τον θάνατό του θα παρακολουθήσει και αυτόν της ερωμένης του, που βρίσκεται σε παρόμοια κατάσταση σε κάποια άλλη παραλία. Ναι, ο Harry από ότι φαίνεται έχει στήσει ολόκληρο στούντιο για να καλύψει το γεγονός και δεν έχει σκεφτεί τα έξοδα προκειμένου να το μεταδώσει live. Το σχέδιο του πετυχαίνει αλλά δεν θα ζήσει και πολύ για να χαρεί την νέα, εργένικη φάση της ζωής του: Οι δύο πνιγμένοι εραστές επιστρέφουν και του επιφυλάσσουν τον ίδιο θάνατο. Δεν είναι η πρώτη φορά που ο King γράφει μια ιστορία όπου ένας άνθρωπος εκδικείται κάποιον θάβοντάς τον (δεν θυμάμαι τον ακριβή τίτλο αλλά στην ιστορία το θάψιμο γινόταν στην έρημο, μέσα σε ένα λάκο που είχε ανοιχτεί στο δρόμο και το θύμα ήταν ακόμα μέσα στην Κάντιλάκ του) αλλά εδώ ο επικείμενος πνιγμός είναι αρκετά αγχωτικός σαν ιδέα, ιδίως όταν κατανοούμε ότι τα θύματα δεν πρόκειται να γλυτώσουν με κάποια έμπνευση της τελευταίας στιγμής. Στο The Crate, ένα τέρας που βρισκόταν παγιδευμένο σε κάποιο παμπάλαιο κιβώτιο, στα υπόγεια ενός πανεπιστημίου, ελευθερώνεται και τρώει κόσμο. Ο καθηγητής Dexter Stanley (Fritz Weaver) είναι μάρτυρας του γεγονότος και ζητάει έντρομος τη βοήθεια του φίλου του,καθηγητή Henry Northrup (Hal Holbrook). Για τον καθηγητή είναι η λύση που περιμένει για να ξεφορτωθεί την αντιπαθητική σύζυγό του, Wilma (Adrienne Barbeau). Αφού την παρασύρει στο πανεπιστήμιο και την ταίσει στο τέρας μπορεί να επιστρέψει στο σκάκι του. Το The Crate μπορεί να έχει σαν αδύναμο σημείο το ίδιο το τέρας ( μοιάζει με τον Bigfoot ή με καλοταισμένο Kritter) αλλά σίγουρα το καστ είναι το καλύτερο από όλες τις ιστορίες. Ας θυμηθούμε την Adrienne Barbeau στο Cannibal Women In The Avocado Jungle Of Death αλλά και τον βετεράνο Holbrook στο The Fog, μιλάμε για εξαιρετικό cult υλικό. Βοηθάει αρκετά και το γεγονός ότι το The Crate είναι η μεγαλύτερη από τις πέντε ιστορίες-έχει τον απαραίτητο χρόνο για παρουσιάσει την άνιση σχέση μεταξύ της μισητής Wilma και του υποταγμένου Henry, έτσι ώστε στο τέλος να έχουμε πάρει το μέρος του παρά το γεγονός ότι έχει διαπράξει έγκλημα. Αν στο Something To Tide You Over η θεία δίκη για τον Nielsen ήταν αναμενόμενη εδώ ελπίζουμε o καθηγητάκος να ην βγάλει όσο καθαρή γίνεται. Τον συμπαθούμε γιατί παίζει και σκάκι. Τέλος, το Τhey ‘Re Creeping Up On You είναι ένα one man show του μακαρίτη E.G. Marshall (12 Angry Men, Tora Tora Tora) στον ρόλο του Upson Pratt, ψυχρού σπιτονοικοκύρη που ενδιαφέρεται μόνο να μην υπάρχουν κατσαρίδες στο δικό του σπίτι και ας φωνάζουν οι άλλοι νοικάρηδες. Το ολόλευκο διαμέρισμα του Pratt φέρνει λίγο σε κελί ψυχιατρείου και είναι πολύ πιθανό οι κατσαρίδες που τόσο απεχθάνεται να βρίσκονται μόνο στο μυαλό του-πάντως η κατάληξη της ιστορίας του μπορεί να μη σας τρομάξει αλλά θα ας προκαλέσει σίγουρα φαγούρα. Το ομοίωμα που έχει φτιάξει ο Savini δεν μοιάζει και πολύ στον Marshall αλλά όπως και να το κάνουμε, ένα σώμα γεμάτο κατσαρίδες κάνει εντύπωση.

Κλείνοντας, το φιλμ μας επιφυλάσσει μια ακόμα έκπληξη. Επιστρέφοντας στα πρόσωπα της εισαγωγής του φιλμ, ο Tom Savini, στον ρόλο ενός σκουπιδιάρη, ανακαλύπτει το κόμικ στον κάδο και σχολιάζει μαζί με τον συνάδελφό του ότι ανάμεσα σε όλες τις απάτες που πωλούνται με κουπόνια μεσω των κόμικ είναι και μια κούκλα voodoo.. H ίδια κούκλα voodoo που βλέπουμε στα χέρια του Billy, με τον 10χρονο να την χρησιμοποιεί για να βασανίσει τον πατέρα του. Τελικά ο μικρός όντως χρειάζεται σφαλιάρες.



Μπορεί να μην πρόκειται για αριστούργημα (αν θέλετε κάτι παρόμοιο και πιο τρομακτικό δείτε το τρίπτυχο ιστοριών τρόμου στο I Tre Volti Della Paura του Mario Bava) αλλά σαν δείγμα 80’s horror αισθητικής το Creepshow δεν απογοητεύει. Ρίξτε του μια ματιά (ή έστω στο Creepshow 2, σε σκηνοθεσία Michael Gornick αυτή τη φορά) πριν έρθει το sequel της Warner και σας αναγκάσει να κάνετε συγκρίσεις.

Ταινία: 6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars (6/10)
Αν βρω κούκλα voodoo του Πρωιμάκη: 10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars (10/10)

Θοδωρής Σαρλάς (This is...cult!)


 
Creepshow (1982) - horrormovies.gr - Παρ 11 Ιουλ 2014 - 00:28
Κλασική ανθολογία τρόμου που σήμερα η ακτινοβολία της έχει ξεθωριάσει αισθητά. Πάντως βλέπεται ευχάριστα παρά την «φθορά» της και το σημαντικό επιτελείο ηθοποιών την βοηθά να γίνει αξιομνημόνευτη...

Διαβάστε την κριτική του Creepshow  στο horrormovies.gr.
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.