• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


The End of Violence (1997)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Το Τέλος της Βίας

Δραματική | 122' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: DTS (Digital Theater Sound)
Γλώσσα: Αγγλικά - Ισπανικά
Δημοτικότητα: 0.05 %
Αξιολόγηση: 3.00/103.00/103.00/10   (3.00/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Υψηλή (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 15 και 50%)




 

- Κριτική από το Cine.gr:


Τετάρτη 14 Δεκεμβρίου 2005

“Το θέμα με την ξαφνική επίθεση είναι ότι δεν ξέρεις από πού έρχεται και συνήθως δεν είναι από εκεί που το περιμένεις. Εκτός αν το περιμένεις από παντού, οπότε είσαι παρανοϊκός…”

Το Το τέλος της βίας είναι ένα σχετικά άγνωστο φιλμ του ξεχωριστού σκηνοθέτη Wim Wenders και αποτελείται από τρεις ξεχωριστές ιστορίες. Στην πρώτη, ο Mike Max (Bill Pullman), πετυχημένος παραγωγός ταινιών του Hollywood, πέφτει θύμα απαγωγής δύο αναποφάσιστων εγκληματιών, από όπου καταφέρνει να ξεφύγει, βρίσκοντας καταφύγιο σε μια μεξικάνικη οικογένεια κηπουρών. Η δεύτερη ιστορία έχει πρωταγωνίστρια την γυναίκα του Mike, Page (Andie MacDowell), η οποία σκέφτεται να παρατήσει τον άντρα της, λόγω της απαιτητικής δουλειάς του. Μετά την εξαφάνιση του, όμως, αναλαμβάνει το πόστο του και τελικά καταλήγει το ίδιο εργασιομανής. Η τελευταία ιστορία έχει ήρωα ένα πρώην υπάλληλο της ΝΑSΑ, τον Ray Bering (Gabriel Byrne), που έχει προσληφθεί από το κράτος, για να κατασκευάσει μια δορυφορική κάμερα, με σκοπό τον ταχύ εντοπισμό εγκλημάτων και να φέρει το τέλος της βίας.

Αυτή είναι η 21η κατά σειρά ταινία του Wenders. Όπως μας έχει συνηθίσει στις προηγούμενες ταινίες του, η σκηνοθεσία είναι εξαιρετική. Το σενάριο του Nicholas Klein, εμπνευσμένο από ιστορία του ίδιου και του σκηνοθέτη, είναι ικανοποιητικό, καθώς οι ιστορίες συνυπάρχουν αρμονικά και η πλοκή είναι αρκετά έξυπνη. Οι διάλογοι, όμως, δεν είναι δουλεμένοι και οι μονόλογοι των χαρακτήρων ομοιάζουν με άτακτο συνοθύλευμα τετριμμένων φιλοσοφικών απόψεων. Το μοντάζ δεν κάνει εντύπωση σε αντίθεση με τη μουσική, που παίζει σημαντικό ρόλο.

Με σπουδαίες ταινίες στο βιογραφικό του σκηνοθέτη, όπως το «Paris, Texas» και το «Wings of Desire» οι προσδοκίες είναι αυξημένες. Η ταινία αυτή, όμως, δεν καταφέρνει να φτάσει σε αυτά τα επίπεδα, αν και ήταν υποψήφια για το Χρυσό Φοίνικα, στο φεστιβάλ των Καννών. Παρόλα αυτά παραμένει μια έντιμη δραματική περιπέτεια με δυνατές ερμηνείες και έντονη ατμόσφαιρα.

Βαθμολογία: 6.5/10 Stars6.5/10 Stars6.5/10 Stars6.5/10 Stars6.5/10 Stars6.5/10 Stars6.5/10 Stars (6.5/10)

Αλέξανδρος Καπιδάκης


 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.