• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


The Pink Panther (2006)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Ο Ροζ Πάνθηρας
- Γνωστό και ως:
The Pink Panther (2006)

Κωμωδία | 93' | Κατάλληλο, επιθυμητή γονική συναίνεση
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 2 Μαρ 2006
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 4/7/2006
Ημερομηνία κυκλοφορίας BluRay: 30/1/2009
Διανομή: Odeon
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: DTS (Digital Theater Sound)
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.03 %
Αξιολόγηση: 6.02/106.02/106.02/106.02/106.02/106.02/106.02/10   (6.02/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Υψηλή (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 15 και 50%)




- Υπότιτλος:

Φυλαχτείτε! Ο πιο γκαφατζής ντετέκτιβ του κόσμου επιστρέφει.

 

- Κριτική από το Cine.gr:


Πέμπτη 29 Απριλίου 2010

Παρακολουθώντας την δεύτερη συνέχεια του remake του "The Pink Panther" αναρωτιόμουν αν υπήρχε πραγματικά κάποιος σοβαρός λόγος για την δημιουργία του. Έχοντας παρακολουθήσει πλέον και την ταινία που αποτέλεσε την έναρξη αυτής της νέας εποχής του θρυλικού επιθεωρητή, όχι απλά διακατέχομαι ακόμα από την ίδια απορία αλλά, θα τολμούσα να πω πως έχει γίνει αρκετά μεγαλύτερη. Το πιο ανησυχητικό δε όλων όσον αφορά το συμπέρασμα στο οποίο και έχω καταλήξει είναι πως, παρά το γεγονός ότι η πρώτη ταινία είναι καλύτερη από την δεύτερη, δεν είναι αρκετά καλή ώστε να με πείσει και να με μεταπείσει.

Το πρώτο αρνητικό στοιχείο της ταινίας εντοπίζεται στο σενάριό του. Ένα σενάριο που μοιάζει παιδαριώδες και σαχλά χουμοριστικό, πολύ περισσότερο δε στα μάτια κάποιου που έχει δει, έχει απολαύσει κι έχει γελάσει με την χρυσή σειρά ταινιών της δεκαετίας του `60. Μπορεί να νιώθουμε μια γλυκιά νοσταλγία ακούγωντας την μουσική των τίτλων του Henry Mancini όμως, αυτό δεν είναι αρκετό. Με το να βάλουμε το cd να παίξει στο ανάλογο μηχάνημα, μπορούμε να νιώσουμε ακόμα μεγαλύτερη ικανοποίηση. Κατά τ`άλλα, η συγκεκριμένη απόπειρα δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα σχεδόν ναυάγιο.

Έχω μια γενική αίσθηση πως ο Shawn Levy έχει γεννηθεί για να γυρίζει μέτριες έως αδιάφορες ταινίες. Δεν ξέρω αν φταίει η έλλειψη ταλέντου ή καλής διάθεσης πάντως, αν όχι εξαιρετικά, έχουμε και κάποια καλύτερα δείγματα από μεριά του, αλλά έτσι θα μπούμε σε μια ακόμα διαδικασία σύγκρισης και θα ήθελα να το αποφύγω στην προκειμένη περίπτωση. Βασικά, το μεγαλύτερο λάθος του Levy αναφέρθηκε και παραπάνω. Είναι στο ότι επέλεξε να γυρίσει το remake μιας ταινίας η οποία δεν το είχε ανάγκη και για να πω την μαύρη μου αλήθεια, πιστεύω ότι θα περνούσαν ακόμα πάρα πολλά χρόνια προκειμένου να φτάσει σε αυτό το σημείο.

Ο Steve Martin είναι αδιαμφισβήτητα ένας αγαπημένος και αξιόλογος κωμικός ηθοποιός, με πολλές αγαπημένες κωμικές ταινίες κι ερμηνείες στο βιογραφικό του όλα αυτά τα χρόνια που υπηρετεί τον κινηματογράφο. Ίσως να μπορούσαμε να μιλάμε σε μια διαφορετική βάση αν δεν είχαμε την αναπόφευκτη σύγκριση με το μεγαθήριο της κωμωδίας που ακούει στο όνομα Peter Sellers. Μια τέτποια σύγκριση φυσικά, θα μπορούσε να θεωρηθεί άδικη όμως από την άλλη, όταν η φιγούρα και το χιούμορ του Sellers κάνουν τις ταινίες του να μοιάζουν τόσο σύγχρονες και απολαυστικές, είναι δύσκολο να αποφύγεις αυτόν τον τόσο μεγάλο και δύσκολο σκόπελο. Φυσικά αναγνωρίζουμε τον σεβασμό του Martin στον πρωτότυπο χαρακτήρα όμως, από κει κι έπειτα, σαφέστατα προσπαθεί να προσθέσει και τα δικά του στοιχεία που δεν θα λέγαμε ότι είναι απόλυτα επιτυχημένα.

Θα τολμούσα να πω πως στην συγκεκριμένη ταινία τουλάχιστον, η παρουσία του Jean Reno στον ρόλο του Ponton είναι αρκετά διασκεδαστική, όπως και του Kline στο ρόλο του Dreyfus. Το ίδιο βέβαια δεν ισχύει και για την Mortimer που είναι πιο άχρωμη και από το μαλλί της Τζούλιας αφού άρπαξε στο ντεκαπάζ. Όσο για το υποκριτικό ταλέντο της κατά τ`άλλα πολύ όμορφης και sexy Beyonce Knowles, είναι θα έλεγα, εφάμιλλο με εκείνο μιας τσιπούρας που υποδύεται ένα βόδι. Αν θεωρείτε ότι είμαι αυστηρή στην κριτική μου, τότε πρέπει να σας κοιτάξει κάποιος γιατρός.

Μπορεί η πρώτη ταινία να είναι λιγότερο σαχλή από την δεύτερη συνέχεια όμως, αυτό δεν έχει και πολλή μεγάλη σημασία. Ένα θετικό δεν είναι αρκετό να ισοσταθμίσει τα υπόλοιπα αρνητικά που πλεονάζουν, σε μια παραγωγή που με δυσκολία καταφέρνει να μας προκαλέσει γέλιο. Δεν ισχυρίζομαι ότι δεν έσπασε το χειλάκι μου όμως, αν μου ζητούσαν να επιλέξω ανάμεσα σε αυτό και το πρωτότυπο, σίγουρα και χωρίς καμία ενοχή, θα επέλεγα την παλιά καλή συνταγή του Sellers.

Βαθμολογία: 5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars (5/10)

Γιώτα Παπαδημακοπούλου




Παρασκευή 24 Φεβρουαρίου 2006

Cinοψις > Ο επιτυχημένος προπονητής της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου της Γαλλίας, εν ώρα πανηγυρισμών για την κατάκτηση του παγκοσμίου κυπέλλου, πέφτει νεκρός από το ύπουλο κτύπημα ενός αγνώστου. Ταυτόχρονα όμως από το χέρι του λείπει και το πανάκριβο δακτυλίδι, το οποίο κοσμεί ένα μυθικής αξίας διαμάντι, με την ονομασία Ροζ Πάνθηρας. Οι Γαλλικές αστυνομικές αρχές βρίσκονται σε συναγερμό, την στιγμή που ο ματαιόδοξος αρχηγός τους, Επιθεωρητής Ντρέιφους, αποφασίζει να αναθέσει τις έρευνες στον γκαφατζή επαρχιώτη αστυνόμο Κλουζό, που καταφτάνει στο Παρίσι, δίνοντας όρκο να εντοπίσει τον δολοφόνο του κόουτς και κλέφτη του περίφημου κοσμήματος!

Cin και πλην > Εκτός του γεγονότος πως με την πτώση των αρχικών credits, συγκινήθηκα ελαφρώς ακούγοντας ξανά το κλασσικό μουσικό θέμα του Henry Mancini, ακόμη και τώρα προσπαθώ να εντοπίσω έναν σοβαρό λόγο της επανέκδοσης μιας απίθανης κωμωδίας, που για σαράντα και πλέον χρόνια σκορπά το γέλιο σε κάθε της ανάγνωση. Υπήρχε δηλαδή καμία περίπτωση, δίχως την ενορχηστρωτική μπαγκέτα του Blake Edwards να δούμε κάτι εφάμιλλο, ή έστω ποιοτικά κοντινό με εκείνον τον διαμαντένιο Ροζ Πάνθηρα του 64? Μην γελιόμαστε. Το ριμέικ καθρεφτίζει τον πλήρη ξεπεσμό της πάλαι ποτέ κραταιάς MGM, που βυθιζόμενη ολοένα και περισσότερο στην απόγνωση, μοιράζει από εδώ και από κει – στην περίπτωση μας στην Sony – σπουδαίους τίτλους franchise, για λίγα μόλις ψίχουλα.

Cinτελεστές > Θα πρέπει να παραδεχτώ πάντως πως για να σκεφτεί κανείς να παίξει έναν ρόλο, με τον οποίο έχει ταυτιστεί μια θεϊκή μορφή του παγκόσμιου σινεμά, ο μεγάλος Peter Sellers, χρειάζεται σθένος και θράσος. Ο Steve Martin, περί ου ο λόγος, από το παρελθόν έχει επιδείξει δείγματα αυτό-υπερεκτίμησης του ταλέντου του – βλέπε τις τελετές των Όσκαρς που παρουσίασε. Εδώ, παίζοντας τον Κλουζό, με την παράξενη φραντσέζικη προφορά, προσπαθεί υπερβολικά να τα φέρει βόλτα και εντέλει δεν είναι κακός. Οι οποιεσδήποτε συγκρίσεις βεβαίως με το πρωτότυπο είναι καταιγιστικά εις βάρος του, από την στιγμή που δεν τον βοηθούν και οι ατάκες, τις οποίες σημειωτέον έχει συγγράψει ο ίδιος. Οπότε… Πολύ πίσω από τα γνώριμα στάνταρντς τους, κυμαίνονται τόσο ο συνήθως καλός Kevin Kline ως Ντρέιφους, όσο και ο συνήθως πολύ καλός Jean Reno ως ακόλουθος Ποντόν, την ίδια ώρα που η Emily Mortimer περνά απαρατήρητη και η σούπερ - σέξι - σταρ Beyonce Knowles παίρνει βαθμό με αρνητικό πρόσημο για την υποκριτική της.

Cineπώς > Τελικά για να είμαι δίκαιος, την ταινία του αδιάφορου Shawn Levy, την περίμενα χειρότερη. Όχι πως αυτό σημαίνει πως πετυχαίνει σε κανένα σημείο τον στόχο της να μοιράσει χαμόγελα στο κοινό. Εκτός ίσως της πεντάλεπτης σκηνής που ο Κλουζό επιχειρεί να πει σωστά την λέξη «ντάμουρζερ» (δηλαδή το…εθνικό φαγητό των ΗΠΑ) πιο πολύ θα γελάσετε με τον τύπο που σίγουρα θα υπάρχει κάπου ανάμεσα σας στην πλατεία και θα χορεύει στο κάθισμα του περιέργως ξεκαρδισμένος από το πρώτο λεπτό. Μην πω δηλαδή, πως θα μελαγχολήσετε κιόλας, αντικρίζοντας σε πλήρη εξάρτηση, αυτόν που τελικά οι σοφοί παραγωγοί ΔΕΝ επέλεξαν ως τον νέο James Bond…

Βαθμολογία: 3/10 Stars3/10 Stars3/10 Stars (3/10)

Γιώργος Ζερβόπουλος




Παρασκευή 7 Ιουλίου 2006

THE PINK PANTHER


25 λέξεις – Κατά την διάρκεια έξαλλων πανηγυρισμών, από το χέρι του προπονητή της εθνικής Γαλλίας ποδοσφαίρου, κλάπηκε το υπέρλαμπρο και ανεκτίμητο δακτυλίδι που φέρει επάνω το περιβόητο διαμάντι Ροζ Πάνθηρα. Ο μοναδικός άνθρωπος σε όλη την χώρα που είναι ικανός να εντοπίσει την αλήθεια που κρύβεται πίσω από το περιστατικό ακούει στο όνομα Κλουζό.

Στο Ράφι – Με όνομα βαρύ σαν ιστορία, έρχεται στις ημέρες μας, η επανέκδοση μιας από τις ιστορικότερες κωμωδίες όλων των εποχών, που καθιέρωσε σαν ένα από τα πιο σπουδαία υποκριτικά ονόματα τον Peter Sellers, ο οποίος στην σειρά των φιλμς υποδύθηκε τον αδέξιο, άτεχνο αλλά πάντοτε αποτελεσματικό επιθεωρητή. Κακά τα ψέματα όμως. Ακόμη και αν η ταινία δεν στερείται καλών προθέσεων και αν συμμετέχουν σε αυτήν αρκετά σημαντικά πρωταγωνιστικά ονόματα, εντούτοις σε κανένα σημείο δεν καταφέρνει να αγγίξει τα επίπεδα των ομώνυμων φιλμς, στα οποία έβαλε φαρδιά πλατιά την υπογραφή του, ο Μίδας της ανάλαφρης κομεντί, Blake Edwards. Στην πρόσφατη εκδοχή του, το Pink Panther, προκαλεί όπως είναι φυσικό την νοσταλγία, από την στιγμή που στο ξεκίνημα του ακούγεται το περιβόητο μουσικό θέμα του Henry Mancini, αλλά το καλό διατηρείται μέχρι εκεί.

Η υπόθεση, μετά το ρυθμικό intro, πολύ γρήγορα στερείται κεφιού και έμπνευσης, με συνέπεια να αναζητά λύσεις από τις γκριμάτσες, που άλλοτε κάνει ο Steve Martin, ένας αξιοπρεπής κωμικός, που ουδέποτε όμως απόκτησε στην Ευρώπη το κύρος που διαθέτει στην άλλη μεριά του Ατλαντικού και ο Kevin Kline, που εδώ ως αρχηγός της Παριζιάνικης αστυνομίας δεν γράφει και τις καλύτερες σελίδες της καριέρας του. Στον φρέσκο Pink Panther που υπογράφει σκηνοθετικά ο Shawn Levy, συναντάμε ακόμη την σεξοβόμβα τραγουδίστρια Beyonce Knowles ως την πέτρα του σκανδάλου και τον Jean Reno, που με τον καιρό δείχνει να βαριέται ολοένα και περισσότερο τους ρόλους που καλείται να ερμηνεύσει.

Disc – Όμορφο το δισκάκι που μας προσφέρει η Odeon (εισαγωγής σε ένα ικανοποιητικό περιτύλιγμα) την παραγωγή της Fox, που εδώ συνεργάζεται σαν franchise με την MGM, την ιδιοκτήτρια δηλαδή του brand name. Το μενού ευχάριστο και λειτουργικό οδηγεί στις υποενότητες, δηλαδή τις ρυθμίσεις, τα πρόσθετα και βέβαια την ταινία, δίνοντας μας μια πρώτη γεύση από όσα πρόκειται να παρακολουθήσουμε. Κατά την διάρκεια της αναπαραγωγής, το κυρίαρχο ρόλο στα τεχνικά στοιχεία αποσπά το οπτικό κομμάτι του φιλμ, αφού η αναμορφική widescreen εικόνα, είναι φωτεινή, πολύχρωμη, ζωντανή και λεπτομερής, δίχως να συναντά προβλήματα στις μεγάλες ίντσες λόγω της συμπίεσης. Ηχητικά το δισκάκι υστερεί, όχι διότι κάτι καλύτερο δεν ήταν δυνατό να αποδωθεί στην μπάντα Dolby Digital 5.1, απλά δεν υπάρχουν εκείνοι οι περιφερειακοί ήχοι, που ξεσηκώνουν τις δυνατότητες του home cinema μας.

Εναλλακτικά, μπορείτε να ακούσετε μαζί με το φιλμ, έναν σχολιασμό από τον σκηνοθέτη, που θα πρότεινα όμως να μην δώσετε και μεγάλη σημασία, ενώ οδηγούμενοι στα πρόσθετα θα βρείτε ουκ ολίγα ενδιαφέροντα για μελέτη. Για να γίνω σαφέστερος, υπάρχει μια διαφορετική προσέγγιση στην εναρκτήρια σεκάνς, έντεκα (11!) κομμένες σκηνές, που καναδύο θα έλεγα πως θα μπορούσαν να ανεβάσουν κάπως το χιουμοριστικό επίπεδο του φιλμ και τρια ντοκιμαντέρ γύρω από την παραγωγική διαδικξασία της ταινίας. Το Cracking The Case, στο οποίο όλοι σχεδόν οι συντελεστές παρελαύνουν, λέγοντας τις απόψεις τους γύρω από το φιλμ, το An Animated Trip, που συνδέει με όμορφο τρόπο τον μύθο του Ροζ Πάνθηρα με το ομώνυμο καρτούν και το Creating The Palace Scene, που ρίχνει περισσότερο φως στην τελική – αλλά όχι και τόσο αστεία – σκηνή του έργου.

Μμμμ… - Καλοκαίρι είναι και πιστεύω πως μέσα σε μια ζεστή βραδιά, το καινούργιο Pink Panther θα σας δροσίσει κάπως με την χαλαρότητα και το – περιορισμένο - κέφι του. Δίχως καμία αμφιβολία, ακόμη και αν τα έχετε παρακολουθήσει αμέτρητες φορές, θα είναι προτιμότερο να δείτε τα παλαιότερα επεισόδια της σειράς, που είναι κυριολεκτικά ξεκαρδιστικά, από ένα επίπεδο και σαφώς υποδέστερο ριμέικ.

ΕΙΚΟΝΑ – 7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars (7/10)
ΗΧΟΣ – 6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars (6/10)
EXTRAS – 5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars (5/10)
ΤΗΕ PINK PANTHER3/10 Stars3/10 Stars3/10 Stars (3/10)


Γιώργος Ζερβόπουλος (CineDVD)


 
Legacy - katerina - Unverified - Πεμ 02 Μαρ 2006 - 12:15
Απο τις πιο ευχαριστες κωμωδιες τις φετινης κινηματογραφικης σεζον. Ο Στηβ Μαρτιν ειναι πραγματικα απολαυστικος!
Τη συνιστω ανεπιφυλαχτα σε οσους θελουν απλα να ξεχαστουν για λιγο και να γελασουν με την ψυχη τους!
katerina
 
Legacy - ΠΑΥΛΟΣ - Unverified - Πεμ 02 Μαρ 2006 - 13:58
Ιεροσυλια!!!!
Μονο αυτη η λεξη μπορει να εκφρασει την αγανακτηση που νοιωθουμε οι λατρεις του ανεπαναλητου διδυμου EDWARDS-SELLERS.`Aντε,μετα απ`αυτο θα δουμε και τον DiCaprio σε ρολο Don Corleone μηπως;Καλη η κονομα των studio αλλα εχει και τα ορια της.
ΠΑΥΛΟΣ
 
Legacy - greek_paladin - Unverified - Παρ 03 Μαρ 2006 - 21:41
Ενταξει σαφως και δεν μπορουμε να μιλαμε για μια ταινια ανταξια των κλασσικων αλλα αυτο δεν σημαινει οτι η ταινια ηταν κακη.Στη φετινη τουλαχιστον χρονια ειναι μια απο τις καλυτερες καθως η ελλειψη καλων κωμωδιων ειναι εμφανης τα τελευταια χρονια.

7/10
greek_paladin
 
Legacy - djsin - Unverified - Σάβ 04 Μαρ 2006 - 03:02
gia akomh mia fora ena remake pou skopeuei pou8ena(?) apo thn stigmh pou oi sugriseis einai anapofeuktes 8ewrw oti einai katadikasmeno se apotuxia

noikiaste kalutera to original pink panther(an den to exete) kai mazepste thn parea sas..

aksizei polu perissotero kai san tainia kai oikonomika brosta sto 8rasos pou exei auth h tainia na zhtaei 7+ eurw gia na thn doume!
djsin
 
Βλέπετε τα πρώτα 4 σχόλια. Πατήστε εδώ για να εμφανιστούν όλα.

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.