• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Sicko (2007)


Ντοκιμαντέρ | 123' | Απαραίτητη γονική συναίνεση
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 11 Οκτ 2007
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 21/01/2008
Διανομή: Rosebud
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: DTS (Digital Theater Sound)
Γλώσσα: Αγγλικά - Γαλλικά - Ισπανικά - Ρωσικά
Δημοτικότητα: 0.06 %
Αξιολόγηση: 7.95/107.95/107.95/107.95/107.95/107.95/107.95/107.95/10   (7.95/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




- Υπότιτλος:

Για πολλούς Αμερικανούς, το γέλιο δεν είναι το καλύτερο φάρμακο. Είναι το μόνο φάρμακο.

 

- Κριτική από το Cine.gr:


Παρασκευή 15 Ιουνίου 2007

“The less care you give them, the more money they make.” - Richard Nixon Η απειλητικά μόνη υπερδύναμη του πλανήτη είναι μια χώρα που κατατάσσεται μόλις στην 37η θέση στον κατάλογο των χωρών με βάση την ποιότητα στις παρεχόμενες υπηρεσίες υγείας. Πίσω από Γαλλία, Καναδά, Αγγλία αλλά και την…Κούβα, τον «επάρατο κομμουνιστικό εχθρό». Το κερασάκι στην τούρτα; Ακόμη και οι παρανόμως κρατούμενοι στη βάση Guantanamo «απολαμβάνουν» καλλίτερες συνθήκες υγείας. Α, και παρέλειψα να σου γράψω ότι στις Η.Π.Α ζουν 47 εκατομμύρια πολίτες που δεν είναι ασφαλισμένοι σε κάποιον HMO (Health Maintenance Organization), δηλ. στις ασφαλιστικές εταιρείες που απομυζούν ιλιγγιώδη κεφάλαια εθνικού πλούτου, αφού έχουν πρώτα εξαγοράσει άπασα την πολιτική ηγεσία για την εξασφάλιση της ασυλίας τους. Λεπτομέρεια: Το documentary αυτό δεν αφορά καν τους ανασφάλιστους, αλλά τις εκατοντάδες εκατομμυρίων ασφαλισμένων αμερικανών πολιτών που πληρώνουν με το αίμα τους για μια σχεδόν ανύπαρκτη υγειονομική περίθαλψη.

“Ιf another country builds a better car, we buy it. If it crafts a better wine, we drink it. Why not free universal health care?” - Michael MooreΕίναι η persona που έχει φέρει τα πάνω κάτω στην αμερικανική κοινωνία, αποδεικνύοντας τη δύναμη της ταινίας τεκμηρίωσης. Τώρα έρχεται εμφανώς λιγότερο παρτιζάνος από το Fahrenheit 9/11 για να αποδείξει ότι πάνω από agent provocateur και μάστορας του publicity stunt, παραμένει ο ασταμάτητος ακτιβιστής του Roger and Me, από το ταπεινό Flint του Michigan. Κι αν στο oscarούχο Bowling For Columbine ράγισε καρδιές, στο Sicko προσθέτει γενναίες δόσεις Mark Twainιου humor, για να ισορροπήσει ανάμεσα σε καταλυτικές στατιστικές αναλύσεις και στην αγριότητα των 2 ωρών αληθινού footage, επιλεγμένο από συνολικό υλικό 500 ωρών και δεκάδων χιλιάδων ιστοριών που τέθηκαν υπόψη του μέσω e-mails. Περίμενε όμως ένα λεπτό. Υπάρχει πουθενά η αντίθετη άποψη; Όχι. Έχει ανακρίβειες; Ναι. Ε, και λοιπόν;

“While a policeman coming to your rescue or a fireman answering an alarm does not ask for payment and therefore represents government assistance, why do Americans place their crucial health care needs in the hands of for-profit insurance companies?” – Ιδού η απορίαΥπάρχουν δυο- τρεις σκηνές όπου ο Moore ανατινάζει στην κυριολεξία την οθόνη. Η μια όταν βάζει ένα ταμπελάκι με το ποσό εξαγοράς του κάθε γερουσιαστή, ακόμη και επί της κεφαλής της μέχρι πρότινος πολέμιας των ασφαλιστικών εταιριών και πιθανότερης επόμενης υποψήφιας των δημοκρατικών, Hillary Rodham Clinton. Και πιο κάτω επίσης, στο αμφιλεγόμενο ταξίδι των εθελοντών διασωστών της 11ης Σεπτέμβρη 2001 στην Κούβα, όπου όχι μόνο βρήκαν την περίθαλψη που τους αρνήθηκε η πατρίδα τους, αλλά έτυχαν κι ενός συγκινητικότατου standing ovation από συναδέλφους πυροσβέστες γεγονός το οποίο αποδεικνύει ότι η ανθρωπιά δε γνωρίζει σύνορα και πολιτικές διαμάχες.

"It all begins with democracy. Some in the U.S. government want citizens to have poor health and education so they remain "scared and demoralized" and unwilling to vote may strike some as extreme.” Πρώην Μέλος του Βρετανικού ΚοινοβουλίουΤα συμπεράσματα που αβίαστα εξάγονται από την πυκνογραμμένη αφηγηματική δομή κυμαίνονται από ανησυχητικά ως ανατριχιαστικά. Τα καμπανάκια χτυπάνε και για το δικό μας χρεοκοπημένο ΕΣΥ, περίγελο πλέον των realitάδων –δημοσιογράφων, αρνητικότατο δείκτη της παρακμάζουσας κρατικής πρόνοιας. Ή μήπως θέλεις να συζητήσουμε για τα ασφαλιστικά μας ταμεία και τα δομημένα τα ομόλογα; Έλεος, αδερφέ. Κράτα μόνο κάτι για το τέλος: Το Sicko με αρρώστησε (με την καλή έννοια), με εξόργισε, με έκανε να δακρύσω. Είναι η μόνη πραγματικά άξια θέασης ταινία μέσα στο 2007 ως τα τώρα. Give us some Μo(o)re Mike, το έχουμε ανάγκη, τόσο ως πολίτες, όσο κι ως θεατές.

Βαθμολογία: 8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars (8/10)

Τάκης Γκαρής




Δευτέρα 18 Ιουνίου 2007

Ε.Σ.Υ. αποφασίζεις! – Όταν ο εργαζόμενος, δίχως ασφάλιση, στην πριονοκορδέλα Ρικ, έχασε τα δύο δάκτυλα του, βρέθηκε μπροστά στο μακάβριο δίλημμα, για το ποιο έχει την δυνατότητα να επανακολλήσει. Ο μέσος θα του κόστιζε 60 χιλιάδες δολάρια και ο παράμεσος μόλις 12, έτσι αναγκαστικά επέλεξε την φθηνότερη λύση. Το Sicko δεν είναι μια ταινία που μιλά γι αυτόν. Όταν ο Άνταμ, μετά από πτώση, τραυματίστηκε στο γόνατο του, και απαιτήθηκε εγχείρηση, οι γιατροί ζήτησαν ένα σημαντικό ποσό για να του ράψουν την πληγή. Παρότι ο ίδιος επιχείρησε μόνος του την επέμβαση, το Sicko δεν τον εντάσσει, σε κείνους που το θέμα του τον αφορά. Όπως άλλωστε και τα υπόλοιπα 15 εκατομμύρια εργαζόμενους, που καθημερινά μοχθούν, δίχως να διαθέτουν ιατρική κάλυψη, με το άγχος μήπως τους συμβεί κάποιο ατύχημα. Το Sicko μιλά για τα υπόλοιπα 150 εκατομμύρια του πληθυσμού της Υπερδύναμης που (νομίζουν, πως) οτιδήποτε και να τους προκύψει, τα έξοδα της νοσηλείας θα τα καλύψει η ασφάλεια τους...

Αμ, δε – Εμποτισμένες μέχρι το κόκαλο, οι εταιρίες κοινωνικής ασφάλισης της χώρας, από το πάθος της περισυλλογής περισσότερων κερδών, απορρίπτουν με δεκάδες νομιμοφανείς προφάσεις, τις αιτήσεις των ασφαλισμένων τους, για ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, για ένα κρεβάτι σε μια οργανωμένη νοσοκομειακή πτέρυγα, για μια αξιοπρεπή κάλυψη των βασικών αναγκών υγείας τους. Δεν πήρε καθώς φαίνεται και πολύ στον ερευνητή, να εντοπίσει τις εστίες που οι κολοσσοί στάθηκαν φειδωλοί στις (πολλά υποσχόμενες κατά τα άλλα) υπηρεσίες τους. Μέσα σε μία μόλις εβδομάδα, από την ημέρα που τους ζητήθηκε να καταγγείλουν το περιστατικό τους, περισσότερα από εικοσιπέντε χιλιάδες e-mail, με συντάκτες εξοργισμένους πολίτες, κατέφτασαν στην διεύθυνση που τους υποδείχτηκε. Το ατυχές για τους κατέχοντες την κουτάλα της μάσας, είναι πως ο κάτοχος της συγκεκριμένης address, είναι ο αδίστακτος ρεπόρτερ, Michael Moore.

Θα σε πάω στον Τριανταφυλλόπουλο! – Το Sicko στην πραγματικότητα, δεν ξεφεύγει ούτε ίντσα, από την πορεία των προηγούμενων έργων του Moore. Καυστικός όσο δεν παίρνει, κατά της κυβέρνησης Bush και των «όλοι έχουν την τιμή τους» παρατρεχάμενων του, ο ευτραφής δημοσιογράφος, φωτογραφίζει εικόνες από την καθημερινή ζωή των συνανθρώπων του, που συνωστίζονται στις εισόδους των ιδρυμάτων, αναζητώντας το δικαίωμα στην υγεία. Χρησιμοποιώντας σαν βάση – και πάλι – τις αφηγήσεις των αδικημένων από το σύστημα ασθενών και εμπλουτίζοντας τις με ρεπορτάζ, που ξεκινά την δράση του από τις αρχές της δεκαετίας του 70, παίρνοντας συνάμα σβάρνα όλους τους ρεπουμπλικάνους προέδρους έκτοτε, το φιλμ χρησιμοποιεί μια κοινωνική πτυχή (σίγουρα την πιο ευάλωτη και ευαίσθητη) για να αναδείξει το πρόσωπο της αυτοθεωρούμενης, ως πλουσιότερης χώρας της γης. Αυτοί είστε κύριοι πολιτικάντηδες και θαυμαστά τα έργα σας...

Systema Medica Cubana – Ο Moore για να συγκεκριμενοποιήσει ακόμη πιο πολύ, την διαφθορά του συστήματος και πιθανότατα για να αναδείξει και τις πιθανές λύσεις στο πρόβλημα, κάνει κάτι που δεν είχε επιχειρήσει στο παρελθόν: Βγαίνει από τα στενά όρια της χώρας του, για να συγκρίνει το πως αντιμετωπίζουν τους ασθενείς, χώρες, που αντικρίζονται από τις ΗΠΑ, μέσα από το πρίσμα του δεύτερου, του υποδεέστερου και ενίοτε του υποβαθμισμένου. Εκεί είναι που απογειώνεται το σκωπτικό και ειρωνικό ύφος του δημιουργού, όταν μέσα από την κάμερα, αναδεικνύει την ανθρώπινη φόρμα αρωγής, που ακολουθούν κράτη όπως η Γαλλία ή η Βρετανία. Και οι μαχαιριές στο σώμα της Αμερικής, πολλαπλασιάζονται στο άκουσμα του «όλα τσάμπα», που προσφέρουν οι ιατροφαρμακευτικές υπηρεσίες, των βορείων «βλαχο» ξάδελφων Καναδών ή των νοτίων «ξυπόλητων» μαρξιστο-Κουβανών.

Ύπνος Βαθύς! – Είναι δηλαδή οι στιγμές εκείνες του Sicko, που το συγκεκριμένο πρόβλημα, αρχίζει και διευρύνει την εικόνα του, αντικατοπτρίζοντας ολάκερο τον γεμάτο βρωμιά και δυσωδία μηχανισμό μιας χώρας, που το μόνο που την ενδιαφέρει πια είναι να γεμίζει τον κόσμο εστίες πολέμου. Ακόμη κι έτσι όμως, το καθηλωτικό αυθόρμητο χειροκρότημα των πυροσβεστών του Castro, προς τους συναδέλφους, που παρέμειναν στο καθήκον την στιγμή της πτώσης των Διδύμων, αποδεικνύει πως οι έχθρες made in America, είναι και παράλογες και μονομερείς. Και ο Moore, με το μόνιμα σχηματισμένο στα χείλη σαρδόνιο χαμόγελο και με το κατακόκκινο τζόκει στο κεφάλι, μπορεί να περηφανεύεται πως έχει αποσπάσει από την αγκαλιά του Μορφέα, μεγάλο κομμάτι κοιμώμενων τον ύπνο του δικαίου, γιάνκηδων. Το μόνο που δεν μπορεί όμως να πει μετά βεβαιότητας, είναι πως η σχεδόν σίγουρη διάδοχη κατάσταση, από την διοίκηση των Δημοκρατικών, θα ανατρέψει σε μεγάλο βαθμό τα μέχρι στιγμής αρνητικά δεδομένα.

Βαθμολογία: 8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars (8/10)

Γιώργος Ζερβόπουλος





Πέμπτη 11 Οκτωβρίου 2007

Οι ταινίες τεκμηρίωσης του Moore δεν περνούν ποτέ απαρατήρητες και αυτό γιατί δύο πράγματα επαληθεύονται σε κάθε μία από αυτές: το πρώτο είναι ότι ο Moore δεν διστάζει να μας βομβαρδίσει με συγκλονιστικά στοιχεία και να ενδυθεί τον ρόλο του προβοκάτορα της αμερικανικής πολιτικής απέναντι σε σοβαρά ζητήματα και το δεύτερο ότι οι ταινίες του ποτέ δεν πέφτουν στην παγίδα της βαρετής καταγραφής μίας ζοφερής πραγματικότητας. Οι ταινίες του είναι ολοζώντανες, ρέουν, και όσο οξύμωρο και αν ακούγεται (διαβάζεται), είναι ευχάριστες στην θέαση. Στο Sicko καταπιάνεται με το πάσχον σύστημα υγείας της Αμερικής, ένα σύστημα δέσμιο οικονομικών συμφερόντων, που στερεί από 50 εκατομύρια αμερικανούς το δικαίωμα της ασφάλισης και ως εκ τούτου της περίθαλψης. Συγκλονιστικές ανθρώπινες ιστορίες διαδέχονται η μία την άλλη, συνοδευόμενες από άφθονα στοιχεία έτοιμα να αποδείξουν ότι οι ιστορίες αυτές δεν αποτελούν μεμονωμένα παραδείγματα αλλά κομμάτια ενός γενικευμένου φαινομένου, ενώ ο Moore παρέχει πλήθος άλλων σχετικών πληροφοριών στον οσονούπω αποσβολωμένο θεατή που αγωνίζεται να επεξεργαστεί όλο αυτό το υλικό κατά την θέαση. Θα σημειώσω ότι ο Moore παραμένει χείμαρρος και αν και πιστεύω ότι στο μεγαλύτερο βαθμό το υλικό του είναι τεκμηριωμένο, δεν μπορώ να μην σκέφτομαι την έλλειψη αντιλόγου και κυρίως τις αβάντες που προσφέρει το μοντάζ σε έναν πεπειραμένο σταρ του ντοκιμαντέρ!

Βαθμολογία: 7,5/10 Stars7,5/10 Stars7,5/10 Stars7,5/10 Stars7,5/10 Stars7,5/10 Stars7,5/10 Stars7,5/10 Stars (7,5/10)

Άλκηστις Χαρσούλη


 
Legacy - Gangel - Unverified - Τετ 11 Ιουλ 2007 - 10:28
Μετα το fahreneit (πολυ καλο ντοκυμαντερ με ιδιοφυες χιουμορ ) αυτο.
Μαικλ Μουρ -->Ποιοτητα.
Gangel
 
Legacy - zouzouni - Unverified - Κυρ 07 Οκτ 2007 - 16:58
καλα τωρα, ποιοτικο δεν το λες τον Μουρ... Ειναι πολυ εξυπνες οι ταινιες του, ναι, αλλα διεπονται απο εντονο λαικισμο. Δεν ειναι απολυτα αρνητικο αυτο, απλα δε το λες ποιοτητα.
zouzouni
 
Legacy - m_scofield - Unverified - Σάβ 26 Ιαν 2008 - 07:20
Ο Μαικλ Μουρ επιστρεφει. Μετα το συγκλονιστικο Ακυρυχτο Πολεμο και το απολαυστικο αν και υπερβολικα προπαγανδιστικο Φαρεναιτ 9/11 με ενα ντοκιμαντερ κολαφο για το αμερικανικο συστυμα υγειας. Μπορει ακομα ο Μουρ και να λαικιζει, και να αρνειται να εκθεσει την αντιθετη αποψη αλλα αυτα τα ελλατωματα αντισταθμιζονται τοσο απο το σαρδονιο χιουμορ οσο και τον τεκμηριωμενο πολιτικο του λογο. Το Sicko ειναι συγκηνιτικο και συνταρακτικο σε κανει να εκτιμησεις ακομα και το δικο μας ξεφτιλισμενο ΕΣΥ. Ο Μουρ χρησιμοποιωντας αληθινες ιστοριες τρομου αμερικανων πολιτων και το ιδιοφυες του χιουμορ ξεφτιλιζει την ανικανοτητα της υπερδυναμης να φροντισει τους πολιτες της και την κοντοφθαλμιας απεναντι στις κατωτερες της οπως νομιζει χωρες του δυτικου κοσμου (Αγγλια, Γαλλια, Καναδας) αλλα δεν παραλειπει να καυτηριασει και τα καταλοιπα της αντι-κουμουνιστικης υστεριας που 20 χρονια μετα την πτωση του τειχους δεν λενε να αφησουν τον μεσο αμορφωτο αμερικανο και στο τελευταιο κομματι οπου στελνει του πυροσβλεστες της 9/11 στην Κουβα για ιατρικη περιθαλψη πολλα πατριωτικα κεφαλια πρεπει να πονεσαν. Εν τελει αυτον που μοιαζει να χτυαει ο Μουρ δεν ειναι οι παμπλουτες ασφαλιστικες εταιρειες αλλα ο ιδιος ο καπιταλισμος που εχει διαβρωσει την χωρα των ελευθερων μεχρι το κοκκαλο.

8/10 (Μπορει πολλοι να λενε πως ο Μουρ δεν συγκρινετε με αλλους μεγαλους σκηνοθετες ντοκιμαντερ και οτι οφειλει ολοκληρωτικα τη φημη του στην αμιμητη περσονα του on screen αλλα συγνωμη ειναι ο μονος που μπορει να φερει μαζικα το ενδιαφερον του κοινο ακομα και του πιο απαιδευτου σε ενα ντοκιμαντερ και σε κρυμενες αληθειες)
m_scofield
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.