• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


L`Age des Tenebres (2007)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Τα Χρόνια της Μαυρίλας
- Γνωστό και ως:
The Age of Ignorance

Σάτιρα | 104'
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 4 Σεπ 2008
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 17/7/2009
Διανομή: Audio Visual
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Digital
Γλώσσα: Γαλλικά - Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.03 %
Αξιολόγηση: 8.33/108.33/108.33/108.33/108.33/108.33/108.33/108.33/108.33/10   (8.33/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Υψηλή (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 15 και 50%)




 

- Κριτική από το Cine.gr:


Δευτέρα 8 Σεπτεμβρίου 2008

O Jean-Marc Leblanc είναι ένας δημόσιος υπάλληλος που επιβιώνει στην ανυπόφορη ρουτίνα της καθημερινής ζωής, μιας ζωής που βουλιάζει υπό το βάρος των προσωπικών επιλογών και συνεπεία κοινωνικών αλλαγών. Για να ξεφύγει από την ζωή του αυτή, ονειρεύεται. Ονειρεύεται ότι είναι ένας άλλος, ευτυχισμένος με κάτι διαφορετικό και φαντασιώνεται τις απολαύσεις μιας άλλης ζωής. Κάπως έτσι αποφασίζει να επανεκτιμήσει τα πάντα γύρω του και να βρει τη δύναμη να πάρει τη ζωή πρώτα στα σοβαρά και μετά στα ίδια του τα χέρια.

Η νέα ταινία του Denys Arcand ισορροπεί δεξιοτεχνικά ανάμεσα στη φαρσοκωμωδία και το δράμα. Κι ο σκηνοθέτης αναρωτιέται τι από τα δύο είναι η ζωή. Την απάντηση, σχεδόν ρητορική, επιλέγει να τη δώσει ο ίδιος. Είναι ένα κράμα από γέλιο και δάκρυ, χαρά και λύπη. Είναι μια κωμωδία μέσα στην οποία κρύβεται ένα μεγάλο δράμα ή αν θέλετε ένα δράμα που περιέχει πληθώρα κωμικοτραγικών στοιχείων. Tα Χρόνια της Μαυρίλας, είναι τα χρόνια ενός τραγικού παρόντος και τα χρόνια ενός επερχόμενου δυσοίωνου μέλλοντος, στα οποία ο άνθρωπος χάνει κάθε έννοια ηθικής και υλικής αξίας και κατά την διάρκεια των οποίων επιχειρεί να επιβιώσει μέσα σε κοινωνίες αποσύνθεσης. Μέσα λοιπόν από τα μάτια του ήρωα του ο σκηνοθέτης παρακολουθεί αποσβολωμένος, με μισαλλόδοξη, αμήχανη και κυνική ματιά, την ακραία αλλαγή ανθρώπων και κοινωνιών που ακολουθούν ένα μακρύ κατήφορο, αργοπεθαίνοντας και αδυνατώντας να δράσουν (ατομικά ή συλλογικά) για να αποκόψουν την πορεία που επέλεξαν. Άνθρωπος σε φθορά, ανθρώπινες οντότητες που βιώνουν σε αφόρητες συνθήκες, έρμαια μιας ραγδαίας τεχνολογικής ανάπτυξης, με εμφανή τα σημάδια της απομόνωσης και της κοινωνικής αλλοτρίωσης.

Ο Jean-Marc Leblanc διανύει κάθε πρωί, μία απόσταση 2 ωρών για να εργαστεί ως υπάλληλος σε μια εταιρία που επιχειρεί να «δώσει» λύσεις σε ανθρώπινα προβλήματα και να απαλύνει τον ανθρώπινη πόνο. Ο Jean έρχεται σε επαφή με άτομα φθαρμένα σωματικά και ψυχικά, με μια κοινωνία ευάλωτη σε επιδημικές ασθένειες, που μαστίζεται από φαινόμενα βίας, ρατσισμού και εκμετάλλευσης του περιβάλλοντος. Και επιστρέφει στο σπίτι αποδεσμευόμενος από το αφόρητο εργασιακό περιβάλλον, του οποίου αποτελεί μέλος, για να έρθει αντιμέτωπος με την ψυχρή στάση των αγαπημένων του προσώπων και να εγκλωβιστεί στο δικό του ονειρικό κόσμο (όπου μέσα σ’ όλα τον βλέπουμε και ως άλλη Lucy Liu (!) στην ταινία Kill Bill του Quentin Tarantino).

Ο Arcand συνθέτει ένα κινηματογραφικό πάζλ, κάθε κομμάτι του οποίου αποτελεί τμήμα αντιπροσωπευτικό ενός κοινωνικού θεσμού ή τμήμα της ανθρώπινης ύπαρξης και καταφέρνει με μαεστρία να ενώσει άρρηκτα τα κομμάτια αυτά, σε ένα ενιαίο σύνολο, δίνοντας την εικόνα μιας αρκετά συμπαγούς και άρτιας ταινίας, πλημμυρισμένης από συναισθήματα. Είναι επίσης φανερό πως ο σκηνοθέτης θέτει την ατομική του υπογραφή, προτάσσοντας το δάχτυλο και επιχειρεί να αφυπνίσει χωρίς να γίνεται λεπτό ηθικοπλαστικός. Παράλληλα δε κριτικάρει ανθρώπους, κοινωνίες και καταστάσεις, στρέφεται κατά της ιδέας της Παγκοσμιοποίησης και σε σημεία εναντίον της αμερικανικής πολιτικής.

Τελικά μέσα από την ταινία του Arcand θα διαπιστώσετε το σήμερα και θα αντιληφθείτε το αύριο. Θα νοιώσετε έντονα συναισθήματα, θα γελάσετε και στιγμές θα δακρύσετε. Μη διστάσετε. Αυτό ας είναι η συνειδητοποίηση της μονοδρομημένης πορείας που επέλεξε να ακολουθήσει ο σύγχρονος άνθρωπος και ταυτόχρονα η επιβράβευση για τις δύο ώρες πραγματικής ζωής που μας προσέφερε αυτός ο σκηνοθέτης. Σίγουρα συγκαταλέγετε στις καλύτερες ταινίες της χρονιάς… Πραγματικό διαμάντι, υψηλής καλλιτεχνικής αξίας, για θεατές με σινεφιλική διάθεση που αναζητούν περισσότερα από το σινεμά.

Βαθμολογία: 10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars (10/10)

Βασίλης Καγιογλίδης




Παρασκευή 3 Ιουλίου 2009

Όμως με τίποτα δε μπορούν να μου στερήσουν το όνειρο…

Ο Καναδός Denys Arcand πάντα χρησιμοποιούσε κωμικά-σατιρικά στοιχεία στις καλύτερες του ταινίες, αλλά και μόλις το 2000 είχε ξανασχοληθεί με τη αυτούσια σάτιρα, στο Stardom. Έτσι, δεν μας φαίνεται καθόλου περίεργο που στα Χρόνια της Μαυρίλας υπάρχουν κάποιες αληθινά ξεκαρδιστικές σκηνές...

Το καμάρι του Καναδά παρουσιάζει από την αρχή τού έργου έναν μοντέρνο κόσμο, μέσα στην παράνοια και το νεύρο. Τραβάει στο ελάχιστο την πραγματικότητα και παρουσιάζει πολλά στιγμιότυπα μιας ζωής που χρίζει απόδρασης. Έλλειψη οικογενειακής συνοχής και επικοινωνίας, βαρετή επαγγελματική ζωή, ανούσιος καριερισμός, παράδοξοι μοντερνισμοί, άνθρωποι που δεν θα βρουν πουθενά το δίκιο τους...

Όμως, ο ήρωας της ταινίας έχει βρει την δικιά του διέξοδο κι αυτή είναι η συνεχή ονείρωξη. Η φαντασία πάντα υπερνικά όρια κι εμπόδια και μπορεί να είναι η ύστατη απόδραση από το καθημερινό δράμα. Σε αυτές τις σκηνές ο Arcand εξαντλεί και το άσβεστο χιούμορ του και κάνει την κοινωνική καταγγελία, αβυσσαλέα σάτιρα. Δεν είναι το σεξουαλικό το μόνο που λείπει από τον ήρωα, αλλά κι άλλα στάνταρ τού μοντερνισμού, όπως η επιτυχία, η διασημότητα, η εκδίκηση.

Ο Καναδός μάστορας, όμως, δεν έχει την φόρμα που είχε στην Επέλαση των Βαρβάρων. Για το περισσότερο της ταινίας είναι άκαμπτος. Είναι σαν να περιμένεις σε μία στάση λεωφορείου και το λεωφορείο να μην φαίνεται πουθενά για ώρα. Όταν πάλι, προς το φινάλε, αποφασίζει απότομα να αλλάξει ρυθμό, είναι μεν ο γνωστός αγαπημένος Arcand, αλλά σε λάθος ταινία. Θα ήταν προτιμότερη μια έκρηξη, παρά αυτός ο σινεφιλικός σιγασμός.

Κριτική Σύνοψη
Είναι μεν Arcand αλλά θα «τραβήξουμε το αυτί» του μεγάλου σκηνοθέτη για τα δύο παραπτώματα, που αποδυναμώνουν την ταινία του. Μέσα σε μια ορθά στημένη σάτιρα του δυτικού τρόπου ζωής κι ανάμεσα σε τόσο χιουμοριστικές ονειρώξεις τού ήρωα, παρατηρείται η ακαμψία στο σενάριο και μια απότομη πτώση προς το φινάλε, που δεν χρειαζόταν. Πολύ καλός ο πρωταγωνιστής Marc Labreche και πολύ κρίμα που ως σήμερα δεν είχαμε άλλη ευκαιρία να τον δούμε. Μια ταινία για τους λάτρεις του σκηνοθέτη, αλλά κι όσους έχουν υψηλό χιούμορ. Μαζί κι ένα καλό άλλοθι συνείδησης για όσους περνάν την μέρα τους... ρεμβάζοντας!

Βαθμολογία: 2.5/10 Stars2.5/10 Stars2,5/10 Stars (2.5/5)

Σταύρος Γανωτής


 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.