• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Margot at the Wedding (2007)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Η Μαργκό Πάει στο Γάμο

Δραμεντί | 93' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 7/1/2008
Διανομή: Odeon
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: DTS (Digital Theater Sound)
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.28 %
Αξιολόγηση: 5.14/105.14/105.14/105.14/105.14/105.14/10   (5.14/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




 

- Κριτική από το Cine.gr:


Παρασκευή 6 Φεβρουαρίου 2009

Αγνοήθηκε από τους πάντες η έκτη κατά σειρά δημιουργία του σκηνοθέτη που πριν δύο χρόνια έκανε την έκπληξη με το βαθιά ψυχαναλυτικό Δεσμοί Διαζυγίου. Όπως αγνοήθηκε και η καλύτερη ερμηνεία της Nicole Kidman, μετά τις Ώρες. Εκκεντρικοί και γεμάτοι ψυχώσεις χαρακτήρες, περίεργη σκηνοθετική οπτική και ένα πανέξυπνο, ουσιώδες σενάριο. Πολλοί θα δυσκολευτείτε να βρείτε σημεία ταύτισης με την ταινία και τους χαρακτήρες, γιατί η υπερένταση και οι συνεχείς προβληματισμοί του σκηνοθέτη μεταφέρονται από νωρίς στην ταινία, εγκλωβίζοντάς την μέσα στο δικό της χαοτικό κόσμο.

Βαθμολογία: 5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars (5/10)

Βασίλης Καγιογλίδης




Πέμπτη 24 Νοεμβρίου 2016

Η Μαργκό ταξιδεύει με τον γιο της με προορισμό το σπίτι της αδερφής της, που ετοιμάζεται να παντρευτεί. Από τη στιγμή όμως που πατάει το πόδι της εκεί, ο γάμος κινδυνεύει να τιναχτεί στον αέρα.

Η ταινία του Νόα Μπόμπαχ είναι μια ευχάριστη και ενδιαφέρουσα… αποτυχία! Η πρόθεση της παραγωγής ήταν σαφέστατη και ήταν να πρωτεύσει ανάμεσα στις ανεξάρτητες ταινίες του 2007, φτάνοντας ως και τα Όσκαρ. Ο Μπόμπαχ είχε κάνει την έκπληξη με το «Δεσμοί Διαζυγίου» και είχε κερδίσει την εύνοια κοινού, κριτικής και Ακαδημίας. Πόσο μάλλον όταν στα χέρια του είχε και μια Νικόλ Κίντμαν, στη φιλότιμη προσπάθεια της να επιστρέψει στις καλές ερμηνείες και να κάνει το κάτι διαφορετικό. Τι έφταιξε; Ο Μπόμπαχ κινηματογραφεί με περισσή, περισσότερη από ό,τι έπρεπε, αυτοπεποίθηση και στην ουσία αναπαράγει μοτίβα δραματικής κομεντί πολύ γνωστά από το παρελθόν. Ένα στόρι έτοιμο για όλα καταλήγει να αυτοαναλώνεται και να μην εκρήγνυται πουθενά. Οι καλές ερμηνείες δεν έχουν ισχυρές σκηνές για να αξιοποιηθούν περισσότερο και η ανάλυση των χαρακτήρων προσπαθεί μάταια να «μαχαιρώσει» την επιφάνια. Η ταινία, σε πρώτη ανάγνωση, παρακολουθείται ευχάριστα, έστω κι αν δεν έχει χιούμορ, αλλά θα νιώσετε την απολυτότητα του «χαμένη ευκαιρία».

Βαθμολογία: 2/5 Stars2/5 Stars (2/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Σταύρος Γανωτής




 
Legacy - Γιώργος Κανταρτζόπουλος - Unverified - Τετ 16 Απρ 2008 - 07:52
Θα σας μεταφερω δυο λογια οπως ακριβως τα γραφει στο cine.gr.
“ Η Margot (Nicole Kidman) αποφασιζει να επισκεφτει μαζι με τον γιο της, την αδερφη της Pauline (Jennifer Jason Leigh), η οποια της ανακοινωσε προσφατα οτι θα παντρευτει τον καθολου εντυπωσιακο Malcolm (Jack Black). “

Αυτο λοιπον που διαβασατε ειναι ολο το εργο. Η Νικολ Κιντμαν παιζει μια μανα η οποια σε καμμια περιπτωση δεν εχει νορμαλ συμπεριφορα και δειχνει οτι κατι ψυχοσωματικο θεριζει τον εγκεφαλο της νοητικα και πρακτικα ισως χωρις να αποδεικνυεται κατι τετοιο.
Ο γιος της επισης ενα προβληματικο ατομο που απλα παρατηρει, μεγαλωνει χωρις εξελιξη και απλα παγωνει ολο και περισσοτερο.
Η αδερφη της μια κοπελα που υποτιθεται παιζει την νορμαλ του εργου αλλα μοιαζει στην ουσια ποιο διαταραγμενη απο ολους τους αλλους λογο του παρελθοντως, της αδερφης της, της ζωης της, του οτι δεν εχει κανεναν.
Ο Τζακ Μπλακ μοιαζει να μην ξερει πως ακριβως να χειριστει τον χαρακτηρα του, εναν χαρακτηρα που δεν εχει απολυτως τιποτα περα απο μια πελωρια κοιλια και μια καλη ερμηνεια ειδικα αν σκεφτει κανεις οτι μιλαμε για ανυπαρκτο σεναριο.
Το εργο ειναι μια commercial εκδοχη του Ντειβιντ Λιντς, μια πατατα που ειναι καλυμενη με ομορφη οσφρηση αλλα τελικα την τρως και ειναι παντελως ανοστη. Προκειται για ενα δραμα, ενα ψυχογραφημα μιας γυναικας η οποια θα μας γνωρισει στην διαρκεια του εργου κι αλλους ανθρωπους και τελικα το μονο που μενει ειναι παρανοικοι διαλογοι, ανυπαρκτο αισθημα, δεν καταφερνει να σε αγγιξει η ταινια ουτε μια στιγμη (εκτος απο την στιγμη που η Νικολ Κιντμαν αυνανιζεται), δεν εχει επιπεδο παρα μονο ενα και καλα “περιεργο και μη συμβατικο” στυλ που παραδοξως μοιαζει χιλιομετρα πιο μακρυα σε ποιοτητα απο εργα οπως το “κοριτσι που αφησα πισω μου” παρολο που εκεινο το εργο ηταν καρα-commercial.
Το εργο ειναι απροσωπο, ανοστο και δεν θα το συστηνα σε κανεναν να το δει, περα των φανατικων του Ντειβιντ Λυντς και γενικως οσων αρεσκονται στο να θεωρουν αριστουργημα οτιδηποτε ειναι χωρις νοημα, χωρις εξελιξη, χωρις ρεαλισμο (δυστυχως απετυχε και σε αυτο παρολο που υπαρχουν πολλοι ψυχοπαθεις στον κοσμο μας) και τελος χωρις να σε αφηνει πλουσιοτερο εστω για καποιο λογο.

3/10 μονο και μονο για καποια καλα στοιχεια στο πολυ βαθος (οπως καποιες ερμηνειες)..
Γιώργος Κανταρτζόπουλος
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.