• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


The Curious Case of Benjamin Button (2008)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Η Απίστευτη Ιστορία του Μπέντζαμιν Μπάτον

Φαντασίας | 166' | Απαραίτητη γονική συναίνεση
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 22 Ιαν 2009
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 29/5/2009
Ημερομηνία κυκλοφορίας BluRay: 29/5/2009
Διανομή: Village Films
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: DTS (Digital Theater Sound)
Γλώσσα: Αγγλικά - Ρωσικά - Γαλλικά
Δημοτικότητα: 0.43 %
Αξιολόγηση: 7.62/107.62/107.62/107.62/107.62/107.62/107.62/107.62/10   (7.62/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




- Υπότιτλος:

Η ζωή δεν μετριέται σε λεπτά, αλλά σε στιγμές.

 

- Κριτική από το Cine.gr:


Σάββατο 7 Μαρτίου 2009

Μπορεί ο David Fincher να μην έκανε ταινία εφάμιλλη με τα "Se7en"-"Fight Club", αλλά σίγουρα δήλωσε συμμετοχή σε ένα νέο κινηματογραφικό μύθο. Η ιστορία του ανθρώπου που πάει ανάποδα το ρολόι της ζωής του είναι τόσο ευρηματική ως ιδέα, όσο και γεννάει σκέψεις πάνω σε έννοιες όπως η ύπαρξη, το παράδοξο, η ιδιαιτερότητα της μονάδας. Ο Eric Roth, γράφοντας το σενάριο, δεν κάνει τίποτα περισσότερο από το να επεκτείνει την προβληματική του δικού του "Forrest Gump" και ο Fincher βοηθάει με το να κάνει μια ταινία ανάλογου ύφους και δυναμικής.

Το μεγαλύτερο μειονέκτημα του έργου είναι ότι η μεγάλη του διάρκεια λειτουργεί μονάχα οσκαρικά και φαντάζει συχνά φλύαρο και επαναλαμβανόμενο. Ο Fincher κάνει μια αξιοζήλευτη δουλειά στο κράτημα ενός μέσου, κάπως υπνωτιστικού, ρυθμού και στον τεχνικό έλεγχο, παραδίδοντας ένα τελειομανή έργο ως εικόνα και ως επιμέρους στοιχεία. Φωτογραφία, μοντάζ, καλλιτεχνική διεύθυνση, εφέ, κοστούμια, μακιγιάζ όλα επεξεργασμένα στην εντέλεια. Η ερμηνεία του Brad Pitt πολύ μακριά από τα στάνταρ ενός σταρ, λειτουργική αλλά όχι αβανταδόρικη, πάντα στην υπηρεσία της σκηνοθετικής ρότας. Όμως όσο εντυπωσιάζει το φαίνεσθαι του "Μπάτον", τόσο λείπει το σεναριακό βάθος, ώστε να γίνει αυτό το απόλυτο Χόλιγουντ μια ταινία που θα σου μείνει για πάντα. Σου αφήνει την εντύπωση της συρραφής αποσπασμάτων και της ιδανικής παραγωγής, χωρίς να σε αγγίζει ιδιαίτερα πέρα από την βασική ιδέα. Η ταινία θα χαρακτηρίσει και μελλοντικά το αμερικανικό 2009, αλλά αυτό ταυτόχρονα θα σηματοδοτεί και την αδυναμία του συγκεκριμένου έτους.

Βαθμολογία: 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars (3/5)

Σταύρος Γανωτής




Δευτέρα 5 Ιανουαρίου 2009

Ο David Fincher, έναν χρόνο μετά το αριστουργηματικό και εγκληματικώς υποτιμημένο Zodiac, επιστρέφει με ένα υπαρξιακό ανθρώπινο δράμα. To "The Curious Case of Benjamin Button", το οποίο είναι μια ενδιαφέρουσα ταινία που όμως σε καμία περίπτωση δε μπορεί να συγκριθεί με τις μεγάλες ταινίες του δημιουργού.

Ένας "επιστήμονας" ρολογιών κατασκευάζει ένα ρολόι που παρουσιάζει την εξής ιδιότητα: οι δείκτες κινούνται αντίστροφα. Με μοναδικό σκοπό να επανακτηθεί ο χαμένος χρόνος. Παράλληλα στη Νέα Ορλεάνη, υπό εξαιρετικά παράξενες συνθήκες γεννιέται ένα ασυνήθιστο βρέφος. Πρόκειται για τον Μπέντζαμιν Μπάτον (Brad Pitt), ο οποίος είναι σαν να γεννήθηκε 80 ετών και πλέον να διανύει αντίστροφα τη ζωή του μέχρι την βρεφική ηλικία. Αυτή την ιδιότυπη ζωή θα παρακολουθήσουμε για 159` λεπτά, η οποία περιστρέφεται γύρω από μια ερωτική σχέση με την "φυσιολογική" Daisy (Cate Blanchett), της οποίας τα ημερολόγια αποτελούν και τις κολώνες της "flash back" αφήγησης. Μια ερωτική σχέση που σαν ηφαίστειο, άλλοτε ενεργό και άλλοτε σβησμένο, γρατζουνάει επίπονα και ανεξίτηλα το "παράξενο" ζευγάρι.

Η ταινία κερδίζει τις εντυπώσεις όσον αφορά το πρώτο στάδιο της αρχικής ιδέας, η οποία είναι ομολογουμένως ευρηματική. Στη συνέχεια όμως, εξαντλείται σχεδόν αποκλειστικά στη διάσταση του προδιαγεγραμμένου. Όλες οι ζωές, και αυτές που γεννήθηκαν στις πιο παράξενες διαστάσεις, και αυτές που κυλούν ανάστροφα, χρωστούν έναν θάνατο. Ζωές που εκτείνεται μεταξύ δυο ημερομηνιών, αυτή της Ανατολής και αυτή της Δύσης του εγκόσμιου βίου του καθένα. Τα πάντα έχουν ένα νόημα και δείχνουν να συμβαίνουν για ένα μοναδικό σκοπό. Έτσι τουλάχιστον μας λέει ο David Fincher. Μόνο που αυτή η ιδέα γίνεται σχεδόν εμμονή, παραπέμποντας μας σε μια εξαιρετικά "θεοφοβούμενη" μοιρολατρική διάσταση.

Η Cate Blanchett και ο Brad Pitt είναι τα ηχηρά ονόματα στο cast. Αλλά και οι δύο μοιάζουν να περιορίζονται σε συμβατικές ερμηνείες σε μια ταινία που αποτελεί εξ ορισμού ένα αντισυμβατικό χρονογράφημα και μια βαθύτερη διείσδυση στην ανθρώπινη ύπαρξη. Και όλα αυτά σε συνδυασμό με την σεναριακή-σκηνοθετική ατολμία καθιστούν την δραματουργία εξαιρετικά επίπεδη, και μάλλον αναμενόμενη. Ωστόσο το "The Curious Case of Benjamin Button" περιέχει μερικά ευχάριστα ξεσπάσματα, ικανά να απογειώσουν τα συναισθήματα σε ταχύς χορευτικούς ρυθμούς. Ξεσπάσματα που οφείλονται κυρίως σε μεμονωμένες ερμηνευτικές εξάρσεις των πρωταγωνιστών, αλλά και στις αδιαπραγμάτευτες αφηγηματικές ικανότητες του David Fincher
Τέλος, οφείλω να σας προειδοποιήσω πως το σενάριο υπογράφει ο Eric Roth. Και το λέω, γιατί οι ομοιότητες με το Forrest Gump, που έχει επίσης γράψει, είναι περισσότερο από εμφανής. Ένα σενάριο που αν και αποτελεί μια ολοκληρωτική καταγραφή του ιστορικού γίγνεσθαι μεταξύ του 19ου και του 20ου αιώνα, τελικώς εμμένει σε μια προκλητικά επίπεδη αφήγηση. Παρ` όλα ταύτα, υπάρχουν και ορισμένες εξαιρετικά κωμικές σκηνές, που αναμένεται να σκάσουν σαν "κεραυνός γέλιου" ανά τις κινηματογραφικές αίθουσες. Ετοιμαστείτε!

"Η Απίστευτη Ιστορία του Μπέντζαμιν Μπάτον" είναι μια εξαιρετικά προσεγμένη παραγωγή, η οποία αναμένεται να συζητηθεί εντόνως στα βραβεία της Α` κατηγορίας. Ήδη έχει προταθεί για 5 Χρυσές Σφαίρες και έπεται συνέχεια. Ωστόσο, σίγουρα δεν αποτελεί την ποιοτικότερη ταινία στη φιλμογραφία του David Fincher.

Βαθμολογία: 6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars (6/10)

Γιώργος Ευθυμίου




Πέμπτη 15 Ιανουαρίου 2009

Η νέα ταινία του David Fincher φτάνει σε ικανοποιητικά επίπεδα εξαιτίας μίας περίτεχνης αφηγηματικής υφής, προερχόμενη κι αυτή, όπως τα πάντα στο συγκεκριμένο φιλμ, από το αδιαμφισβήτητο ταλέντο των βασικών συντελεστών της. Η απίστευτη Ιστορία του Μπέντζαμιν Μπάτον είναι ένα πανέμορφο και καλοστημένο παραμύθι που οι κύριοι αφηγητές του, ο απολαυστικός Brad Pitt από τη μία και ο απολαυστικότερος David Fincher από την άλλη, το διηγούνται υπέροχα. Με ελκυστικούς ρυθμούς, περισσότερο μάλιστα κι από την ίδια την ιστορία του αναγνωρισμένου επί αμερικανικού εδάφους σεναριογράφου Eric Roth, ο σκηνοθέτης φανερώνει την αστείρευτη έμπνευσή του και την έντονη ικανότητα να δημιουργεί ατμοσφαιρικές εικόνες. Εικόνες από τις οποίες πηγάζουν περισσότερα συναισθήματα κι από αυτά που επιδιώκει εξ αρχής να μεταφέρει. Και αποδεικνύει για ακόμα μία φορά ότι μπορεί να το πράξει ανεξαρτήτως της ποιότητας του σεναρίου. Πολλές φορές θα λέγαμε όχι αποκλειστικά και μόνο αυτού. Μπορεί δηλαδή, να αποθεώσει και την πιο άχαρη, αδιάφορη ή ατελή ιστορία, που εν προκειμένω ελκύει το κοινό με το άκουσμα της αρχικής ιδέας, η οποία όμως δεν αναπτύσσεται ορθά στο χαρτί αλλά εξελίσσεται τελικά στην οθόνη, πάντα με την πολύτιμη αρωγή του σκηνοθέτη.

Η ταινία αυτή όσο έντονα φλερτάρει με την επιτυχία, άλλο τόσο κινδυνεύει να καταδικαστεί από την ίδια της την παρουσία. Χαλαροί ρυθμοί, ισορροπημένη και ειλικρινής στάση, μαζί με μία εκτυφλωτική λάμψη προερχόμενη από τη λεία, απαστράπτουσα επιφάνεια της. Όμως ο Fincher θα καταφέρει τελικά να απομακρύνει την μαγική του άμαξα, πριν αυτή μετατραπεί σε κολοκύθα στις δώδεκα ακριβώς. Και τελικά να την περισώσει. Και εμείς το χρόνο της παραμονής της, καθόμαστε μονάχα για να θαυμάσουμε το πανέμορφο σκηνικό που ξεπροβάλει μπροστά στα μάτια μας. Ας μη ξεγελιόμαστε, δεν είναι και η καλύτερη ταινία της καριέρας του.

Βαθμολογία: 5.5/10 Stars5.5/10 Stars5.5/10 Stars5.5/10 Stars5.5/10 Stars5,5/10 Stars (5.5/10)

Βασίλης Καγιογλίδης




Δευτέρα 26 Ιανουαρίου 2009

Για να διασπάσω τη γνώμη των ανδρών συναδέλφων.. :p (just kidding)

Μια πολυαναμενόμενη εδώ και χρόνια ταινία, βασισμένη σε μυθιστόρημα του 1921, δημιουργίας του F. Scott Fitzgerald, έφτασε επιτέλους στις οθόνες μας και ένα είναι το μόνο σίγουρο, ότι θα χωρίσει το κοινό σε δύο κατηγορίες. Σε εκείνους που το τελικό αποτέλεσμα ήταν κατώτερο των προσδοκιών τους και σε εκείνους που μαγεύτηκαν απ`την απίστευτη πραγματικά ιστορία του κεντρικού ήρωα. Όσοι διαβάζετε τα κείμενά μου κατά καιρούς, νομίζω ότι ξέρετε ήδη, πριν διαβάσετε παρακάτω, σε ποια κατηγορία ανήκω.

Το σενάριο της ταινίας είχε αρχίσει ήδη από την δεκαετία του `90 να κινεί το ενδιαφέρον σκηνοθετών και παραγωγών. Ανάμεσά τους, ο Spielberg, ο πρώτος όλων, που με πρωταγωνιστή τον Tom Cruise, ευελπιστούσε να υλοποιήσει μια τόσο φανταστική και παραμυθένια ιδέα. Τελικά το πράγμα κάπου στράβωσε και στα μέσα της ίδιας δεκαετίας, η συζήτηση επανήλθε στο προσκήνιο με τους Ron Howard και Travolta αυτή τη φορά, αλλά και πάλι η ιδέα ναυάγησε. Ίσως τελικά να ήταν για καλό, ίσως η δικιά μας δεκαετία να μπορούσε να σηκώσει καλύτερα στους ώμους της το βάρος μιας τέτοιας φύσεως παραγωγής.

Η υπογραφή του σεναρίου είναι δια χειρός Eric Roth, ένα όνομα που το πιθανότερο είναι να θυμάστε απ`το πολυβραβευμένο “Forrest Gump”. Η δομή του σεναρίου μοιάζει άλλωστε πολύ με αυτή της προαναφερόμενης ταινίας, κάτι που προσωπικά δεν με ενόχλησε, αλλά αντίθετα, με βοήθησε να αντιληφθώ την σφραγίδα του δημιουργού, χωρίς να κοιτάξω σε κάποιο έντυπο για το ποιος την έκανε. Έχουμε ουσιαστικά μια αφήγηση, ένα πέρασμα στον χρόνο που λειτουργεί κανονικά και ταυτόχρονα αντιστρόφως. Βλέπουμε την εξέλιξη του ήρωα, ψυχικά και σωματικά, και ταυτόχρονα, την απεικόνιση μιας Αμερικής, από την λήξη του Α` Παγκοσμίου Πολέμου μέχρι και σήμερα. Η διαφορά του Forrest με τον Benjamin, είναι ότι ο πρώτος παρουσιάζεται αυτόπτης μάρτυρας, ίσως και επηρεαστής γεγονότων, ενώ ο δεύτερος, είναι απλά παρατηρητής της εξέλιξής τους.

Τα σκηνοθετικά ηνία ανέλαβε τελικά ο David Fincher, ένας απ`τους πιο ταλαντούχους και δημιουργικούς σκηνοθέτες των τελευταίων ετών. Έπειτα από ένα αδικημένο “Zodiac”, ο Fincher ξαναχτυπά, αυτή τη φορά με μια ταινία που είναι περισσότερο ανθρωποκεντρική. Κατά συνέπεια, η σκηνοθετική του προσέγγιση είναι προσωποκεντρική, όμως αυτό δεν είναι κάτι που ενοχλεί. Αντίθετα, εστιάζει σε πρόσωπα και συναισθήματα, που αν σταθείς λίγο να τα μελετήσεις, κρύβουν μεγάλο ενδιαφέρον και γίνονται πηγή ανάλυσης, ενός ψυχισμού, που αν και αντίστροφα, λειτουργεί σχεδόν όμοια με τον δικό μας. Ο Fincher ξέρει να δημιουργεί ατμοσφαιρικές ταινίες και αυτό είναι που θαυμάζω σε εκείνον. Δεν πλάθει την εικόνα μέσω αυτού που μπορεί να δεις, αλλά μέσω αυτού που μπορείς να αισθανθείς εστιάζοντας σε κάτι το βλέμμα σου.

Όλο αυτό το καλοστημένο και όμορφο παραμύθι βέβαια, στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στα οπτικά εφέ και στο εξαιρετικό make-up artist team της ταινίας. Το αντίστροφο πέρασμα του χρόνου πάνω από τον Benjamin, γίνεται παραδόξως τόσο φυσικά, που φτάνει στα όρια της μαγείας. Βέβαια μην γελιέστε, δεν είναι ο Brad Pitt ο μόνος που υποδύεται τον Benjamin κατά την διάρκειά της. Υπέροχα όμως είναι και τα φωτογραφικά κάδρα που απεικονίζουν τις εποχές και το περιβάλλον μέσα στο οποίο κινείται ο κεντρικός ήρωας, στο οποίο περιστρέφεται το νήμα της ζωής του. Η φωτογραφία και η σκηνογραφία συνδυάζονται και συνεργάζονται άψογα, με ρυθμό και σύνεση, κάνοντάς τον υπαρκτό κόσμο να μοιάζει παραμυθένιος και τον παραμυθένιο να μοιάζει υπαρκτός.

Και για να μην πείτε ότι εθελοτυφλώ, θα περάσω στις ερμηνείες, ξεκινώντας απ`αυτήν του Brad Pitt, ο οποίος συνεργάζεται για 3η φορά με τον Fincher έπειτα από τα “Se7en” και “Fight Club”. Μεγάλος ντόρος έγινε και πολλές κουβέντες για το αν ο ηθοποιός αξίζει το χρυσό αγαλματάκι. Η απάντηση είναι πως όχι! Όχι γιατί δεν είναι καλός, αντίθετα, ερμηνεύει τον ρόλο του Benjamin με μια ώριμη αθωότητα, που ναι μεν είναι γλυκιά και κερδίζει την συμπάθειά μας, όμως παραμένει αρκετά επίπεδη, χωρίς να κάνει την υπέρβαση, χωρίς να μας δώσει το κάτι παραπάνω. Δεν είναι τυχαίο, ότι η καλύτερή του ερμηνευτικά περίοδος εντός της ταινίας, είναι η μέση ηλικία, εκείνη που τον αντιπροσωπεύει και τον αφήνει να εξωτερικεύσει εκείνο το στοιχείο που μπορεί καλύτερα απ`οτιδήποτε άλλο, την γοητεία του.

Η Cate Blanchett τώρα, είναι μια καταξιωμένη και πολύ ταλαντούχα ηθοποιός. Αν μη τι άλλο, σε αυτή την ταινία, αποδεικνύει με τον καλύτερο τρόπο, πως μια γυναίκα μπορεί να είναι σαγηνευτική και πως με το πέρασμα των χρόνων, όχι μόνο μπορεί να μην χάνει την γοητεία της, αλλά να είναι ακόμα καλύτερη. Σίγουρα, έχει κάποια πιο έντονα ερμηνευτικά ξεσπάσματα απ`ότι ο Brad Pitt, κάτι που προσθέτει πόντους στην ερμηνεία της και την φέρνει ένα βήμα πριν τον συμπρωταγωνιστή της. Επιπλέον, οι δεύτεροι ρόλοι, χωρίς καμία εξαίρεση, συμπληρώνουν ένα πολύ όμορφο ερμηνευτικό αποτέλεσμα.

Δεν ξέρω αν η ταινία μπορεί να συγκριθεί με άλλες ταινίες του δημιουργού. Κατά πάσα πιθανότητα όχι! Όμως μην ξεχνάμε ότι πρόκειται για μια ταινία ενός εντελώς διαφορετικού περιεχόμενου απ`ότι έχουμε συνηθίσει δια χειρός του Fincher. Και στο κάτω-κάτω, γιατί πρέπει να κρίνουμε συγκριτικά το συνολικό έργο ενός δημιουργού και όχι την κάθε ταινία του, σαν απόσπασμά της; Αυτή η απίστευτη και πρωτότυπη ταινία, είναι ένα όμορφο παραμύθι, γεμάτο συναισθήματα και δεν νομίζω ότι προσπαθεί να μας πείσει για κάτι άλλο. Συγκίνηση και χιούμορ, πάθη και αμφιβολίες, αφέλεια και ειλικρίνεια, πραγματικό και μη, όλα, χορεύουν σε ένα τρελό γαϊτανάκι χαρμολύπης. Κι ενώ ξέρεις που θα καταλήξει, απλά απολαμβάνεις το ταξίδι! Δεν σε νοιάζει να εξηγήσεις το πώς, δεν είναι άλλωστε αυτό που έχει σημασία! Σημασία έχει το τι κερδίζεις από την περιπέτεια αυτή, τόσο μυστήρια και τόσο τραγική. Γιατί αυτό που άλλοι θα θεωρούσαν δώρο, για άλλους είναι κατάρα που δεν σε αφήνει να ζήσεις ολοκληρωμένος. Τελικά, ίσως δεν ολοκληρωνόμαστε ποτέ…

Βαθμολογία: 8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8,5/10 Stars (8.5/10)

Γιώτα Παπαδημακοπούλου




Τετάρτη 11 Φεβρουαρίου 2009

O David Fincher δημιούργησε μια άνευρη, επικών διαστάσεων (δομή, διάρκεια), φανταστική ταινία. Έτσι, το Benjamin Button μπορεί να προσφέρει απογοήτευση και βαρεμάρα, πολύ πιο εύκολα απ`ότι να σε πάρει μαζί του στο παραμύθι που υποτίθεται ότι προσπαθεί να σου διηγηθεί.

Τεχνικά άψογη ταινία? Μάλιστα δεν αντιλέγω, αλλά με τέτοιο budget και επαγγελματίες, αλίμονο αν δεν ήταν τεχνικά σε πολύ καλό επίπεδο.

Πρωτότυπο το εύρημα του σεναρίου (διασκευή νουβέλας του 1921)? Ναι συμφωνώ. Φτάνει όμως αυτό? Ξεκάθαρα όχι.

Στην καλύτερη είναι μια μέτρια ταινία, η οποία δυστυχώς γίνεται ακόμα χειρότερη, εφόσον οι δημιουργοί του αποφάσισαν να παρατείνουν αυτή τη μετριότητα, κατά μια περιττή ώρα και να μας υποβάλουν στο μαρτύριο της "τρίωρης χρυσής μετριότητας".

O Brad δεν είναι κακός, αλλά είναι αδιάφορος. Η Cate Blanchett είναι επίσης αδιάφορη, με ωραία ερμηνεία μόνο κατά την απεικόνιση της Daisy ως καλλιτέχνιδας, εκεί όπου δείχνει μεγάλο μέρος της γοητείας της. Η χημεία μεταξύ των δύο, υπό του μηδενός. Η Taraji Henson είναι όαση ζωντάνιας, ανάμεσα στις αδιάφορες ερμηνείες όλου σχεδόν του καστ (ακόμα και της Tilda Swinton).

Βαθμολογία: 5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars (5/10)

Γιάννης Πεντσερετζίδης




Κυριακή 22 Φεβρουαρίου 2009

Άλλο ένα από τα τεράστια φετινά φαβορί για τη σημερινή απονομή των 81ων βραβείων Oscars είναι και το The Curious Case of Benjamin Button που μόλις και πρόλαβα να δω. Υποψήφιο για 13 αγαλματάκια σε σχεδόν όλες τις μεγάλες κατηγορίες, η τελευταία ταινία του πρώην videoclipά David Fincher μοιάζει να τα έχει όλα, ίσως και σε υπερθετικό βαθμό.

Το σενάριο του Eric Roth είναι βασισμένο σε μία μικρού μήκους ιστορία του F. Scott Fitzgerald και μπορεί να χαρακτηρισθεί ως μία εξαιρετικά λεπτομερή φανταστική βιογραφία του Benjamin, ενός παιδιού που γεννήθηκε τη μέρα λήξης του Α`Παγκοσμίου Πολέμου, γέρος και όσο μεγάλωνε, γινόταν όλο και πιο νέος. Ο Benjamin μεγάλωσε με την Queenie, μια ιδιοκτήτρια οίκου ευγηρίας που ήταν η μόνη που πίστεψε ότι αυτό το παραμορφωμένο γέρικο βρέφος που βρήκε στα σκαλιά του σπιτιού της μπορούσε να επιζήσει. Στα 7 του, που όμως έμοιαζε σαν 70, γνωρίζει τη μικρή Daisy, εγγονή μιας οικοτρόφου και αμέσως αναπτύσσεται μια φιλία ανάμεσα στα δύο "παιδιά" που όμως συναντιούνται σπάνια, όταν η μικρή έρχεται να δει τη γιαγιά της. Οι προβλέψεις των γιατρών πέφτουν στο κενό και ο Benjamin μεγαλώνει ενώ ταυτόχρονα γίνεται όλο και νεότερος. Ανακαλύπτει το κόσμο, τις χαρές του αλλά και τις λύπες του, τον έρωτα, πληρωμένο και μη, ώσπου έρχεται η στιγμή στα 18, όταν και μοιάζει περίπου 60, να αφήσει το σπίτι του για να ζήσει τη ζωή του δουλεύοντας ως ναυτικός, γνωρίζοντας γυναίκες αλλά ποτέ δε ξεχνούσε την υπόσχεση που είχε δώσει στην Daisy να της στέλνει μία κάρτα από κάθε του σταθμό. Λίγο καιρό αργότερα όμως ξεκινάει ο Β`Παγκόσμιος Πόλεμος, χάνει την επαφή με την Daisy και όταν πια επιστρέφει αυτή είναι μια μεγάλη και τρανή μπαλαρίνα που ζει στη Νέα Υόρκη, αλλάζει ερωτικούς συντρόφους σαν τα πουκάμισα και μια ήρεμη ζωή με τον Benjamin δείχνει να μη την ενδιαφέρει. Τα γεγονότα που ακολουθούν είναι καθοριστικά για τις ζωές και των δύο και θα δείξουν αν τελικά θα καταλήξουν μαζί ή όχι.

Εκτός του ευρήματος της "ανάποδης γήρανσης", η ταινία είναι μια καθαρή αισθηματική δραματική ταινία με πολλά ευρηματικά βιογραφικά στοιχεία που δίνουν εξαιρετικό βάθος στους χαρακτήρες, βασικούς και δευτερεύυοντες. Μάλλον όμως αυτά τα στοιχεία είναι υπερβολικά πολλά. Μπορεί η αντίστοιχη προσπάθεια του Roth στο Forrest Gump να ήταν πιο επιτυχημένη κυρίως λόγω της σύνδεσης της ζωής του Forrest με μεγάλα γεγονότα της σύγχρονης αμερικής όμως εδώ το να ξοδεύει γύρω στα 20 λεπτά φίλμ για να μας διηγηθεί την αδέξια και τελικά ανούσια σχέση του Benjamin με την σύζυγο ενός προξένου σε ένα από τα ταξίδια του είναι μάλλον κουραστικό και παρά την εξαιρετική ερμηνεία της Tilda Swinton στο ρόλο, αυτή η υποιστορία και κυρίως το μέγεθός της είναι ένα από τα πιο κουραστικά σημεία της ταινίας.

Δεν έχω δει ακόμα το Zodiac, την προηγούμενη ταινία του Fincher, και γι`αυτό περίμενα τη κάμερα του Fight Club, τη δυναμική του Se7en και την ατμόσφαιρα του Panic Room αλλά αυτό που είδα δεν ήταν σίγουρα Fincher, μιας και μάλλον ένας μικρός Ron Howard τρύπωσε στα studios της Paramount αφού και ο ρυθμός είναι αργός, δεν υπάρχει σχεδόν κανένα τεχνικό τρικ εκτός του υποχρεωτικού από το σενάριο, μακιγιάζ και post-production effects, περιέχει πολλές άχρηστες πληροφορίες, έχει αργό μοντάζ και συνολικά αν δεν ήξερες ότι πρόκειται για ταινία του Fincher, σίγουρα δε θα το καταλάβαινες. Εκτός από 2-3 σκηνές ή μάλλον cutscenes που το ταλέντο δεν αντέχει φιμωμένο και πηγάζει με το αποτέλεσμα να είναι αξέχαστο.

Όσο και αν προσπάθησε δε βρήκα κάτι το "κλασικό", κάτι που θα σου μείνει αξέχαστο, κάτι που θα σε κάνει να θες να δεις τη ταινία ξανά και ξανά. Μπορεί σαν σύνολο να είναι εξαιρετική αλλά η μεγαλομανία των 166 λεπτών, οι ανούσιες υποιστορίες και ο σχετικά κακογραμμένος χαρακτήρας της Daisy δε μπορούν να υπερκαλυφτούν από την εξαιρετική ερμηνεία των Taraji P. Henson και Brad Pitt και τις μικρές Fincher-ίστικες λεπτομέρειες που δίνουν ζωή στο όλο εγχείρημα.

Χωρίς να έχω δει ακόμα το Wrestler, νομίζω ότι το The Curious Case of Benjamin Button δεν αποτελεί άξιο αντίπαλο για το Slumdog Millionaire για τη σημερινή τελετή. Ο Pitt είναι σίγουρα άξιος υποψήφιος και ακόμα περισσότερο η Henson αλλά τελικά, πιστεύω ότι θα αρκεστεί σε αγαλματάκια μικρότερης αξίας όπως καλύτερου μακιγιάζ και δεύτερου γυναικείου.

Βαθμολογία: 7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars (7/10)

Αλέξανδρος Κυριαζής




Δευτέρα 20 Ιουλίου 2009

Η κινηματογραφική μεταφορά του βιβλίου του F. Scott Fitzgerald, παρόλο που διαθέτει αρκετά εντυπωσιακά στοιχεία, δεν δημιουργεί έντονες συγκινήσεις. Η ρεαλιστική απόδοση μιας υπερφυσικής ιστορίας, που αγγίζει τα όρια του παραμυθιού, κατέστησε την ταινία "δύσπεπτη". Ο χαρακτήρας του Μπέντζαμιν ήταν αρκετά επίπεδος, καθώς φαίνεται από την αρχή μέχρι το τέλος να αντιμετωπίζει τόσο το πρόβλημα του, όσο και τα διλήμματα του με ωριμότητα. Ανήκει στους κινηματογραφικούς ήρωες που η τέλεια συμπεριφορά τους, δεν σε αγγίζει… Η ιστορία του Μπέντζαμιν Μπάτον, είναι όντως απίστευτη και ως κεντρική ιδέα, ιδιαίτερα έξυπνη. Ο αργός ρυθμός όμως της ταινίας, δεν αφήνει τα περιθώρια να μπεις στην καρδιά της ιστορίας και μην μπορώντας να κατανοήσεις τη φύση του ήρωα σου προκαλεί αρκετές φορές τον οίκτο. Ακόμη και οι δευτερεύουσες ιστορίες, όπως εκείνη του ρολογιού που οι δείκτες του γυρίζουν ανάποδα, δεν ενσωματώνονται έξυπνα ώστε να υποστηρίξουν την κύρια ιστορία. Εκείνο που εντυπωσιάζει στην ταινία είναι η ερμηνεία της Cate Blanchett και το μακιγιάζ που μεταμορφώνει τους πρωταγωνιστές, ανάλογα με την ηλικία τους. Η ταινία πάντως γενικώς δεν πείθει και οι λάτρεις του David Fincher αξίζει να την δουν, αλλά ίσως και να απογοητευτούν.

Βαθμολογία: 5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars (5/10)

Ελιζαμπέττα Ηλία - Γεωργιάδου


 
Legacy - JAZZFELLOW - Unverified - Τρί 06 Ιαν 2009 - 13:49
ΜΙΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΗ ΥΠΟΘΕΣΗ ΜΕ ΣΧΕΔΟΝ 3 ΩΡΕΣ ΜΠΑΝΑΛ ΕΠΙΣΟΔΙΑ ΑΝ ΔΕΝ ΗΤΑΝ Ο ΜΑΓΟΣ ΦΙΝΤΣΕΡ ΤΟ ΕΡΓΟ ΘΑ ΠΕΡΝΑΓΕ ΣΤΟ ΝΤΟΥΚΟΥ. ΜΑ ΜΙΑ ΤΟΣΟ ΕΞΥΠΝΗ ΙΔΕΑ, ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΠΟΥ ΓΕΝΝΙΕΤΑΙ ΓΕΡΟΣ ΚΑΙ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΝΕΟΣ, ΝΑ ΔΙΑΓΡΑΦΕΤΑΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΑΣ ΤΟΣΟ ΑΠΛΑ; ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΜΑΣ ΕΧΟΥΜΕ ΤΟΣΕΣ ΠΟΛΛΕΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ ΠΟΥ ΘΑ ΕΝΔΙΕΦΕΡΑΝ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ. ΑΥΤΟΣ Ο ΜΠΑΤΟΝ ΚΑΜΙΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΑ ΣΤΙΓΜΗ ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ; ΕΓΙΝΕ ΜΑΝΑ ΤΟΥ ΜΙΑ ΩΡΑΙΑ ΑΡΑΠΙΝΑ. ΕΠΙΑΣΕ ΔΟΥΛΕΙΑ Σ` ΕΝΑ ΠΑΠΟΡΙ, ΜΕΧΡΙ ΠΟΥ ΕΜΠΛΕΞΕ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΟΠΑΝΙΣΕ. ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΕΡΩΤΑΣ ΣΑΝ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ. SO WHAT SENIOR WRITER? ΑΡΠΑΞΕΣ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑ ΙΔΕΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΣΟΥ.
ΤΕΛΙΚΑ ΔΕΝ ΕΙΔΑ ΚΑΤΙ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΘΥΜΑΜΑΙ. ΜΙΑ ΜΟΝΟ ΣΚΗΝΟΘΕΤΙΚΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΚΑΛΗ. ΕΝΑΝ ΠΙΤ ΕΞΑΙΣΙΟ. ΚΑΙ THAT`S IT. SLUMDOG ΠΑΣΩΝ ΤΩΝ ΡΩΣΣΙΩΝ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ.
JAZZFELLOW
 
Legacy - spidey3 - Unverified - Τετ 14 Ιαν 2009 - 16:14
Μια ακομη ταινια του david fincher σιγουρα προκαλει ενδιαφερον ποσο μαλλον με τετοιο θεμα που εχει.Για να πω την αληθεια το περιμενα καλυτερο..
Πολλοι μιλουν για ομοιοτητες με το Forrest Gump ωστοσο η ταινια δεν τα πηγαινει και τοσο καλα σε σχεση με αυτην.
Το κυριως προβλημα ειναι οι αργοι ρυθμοι και ο τροπος που παιζουν ολοι..Την περιμενα λιγο πιο ζωηρη και με ζωντανια κατι που υπαρχει στο
Forrest Gump.
Εδω μιλαν ολοι σιγα λες και καποιος πεθανε και σχεδον σε ολες της σκηνες τα προσωπα τους ειναι θλιμμενα και το γιατι εγω δεν το καταλαβα...
ενταξει ειπαμε αλα οχι και ετσι..ενα χαμογελο δεν σκαει μια φορα ο brad...ουτε ακομα οταν γινεται κα παιδι...

ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΝΕΝΑ ΞΕΣΠΑΣΜΑ ΕΙΤΑΙ ΔΡΑΜΑΤΙΚΟ ΠΟΣΟ ΜΑΛΛΟΝ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΩΔΕΣ..ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ Η ΜΑΧΗ ΣΤΗ ΘΑΛΛΑΣΑ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΕΓΙΝΕ ΕΤΣΙ ΓΙΑ ΝΑ ΛΕΜΕ ΟΤΙ ΥΠΗΡΧΕ ΠΟΛΕΜΟΣ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ..ΜΙΚΡΗΣ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ ΚΑΙ ΑΝΕΥ ΟΥΣΙΑΣ...
ΚΑΙ ΕΝΩ ΘΑ ΠΕΡΙΜΑΝΑ ΝΑ ΔΕΘΩ ΜΕ ΤΟΥΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΕΣ ΑΦΟΥ Η ΤΑΙΝΙΑ ΠΡΟΧΩΡΑΕΙ ΜΕ ΑΡΓΟΥΣ ΡΥΘΜΟΥΣ ΠΟΛΥ ΑΠΛΑ ΔΕΝ ΝΟΙΑΣΤΗΚΑ ΟΤΑΝ ΕΝΑΣ ΕΝΑΣ ΠΕΘΑΙΝΑΝ ΣΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ(ΕΔΩ Ο BRAD ΔΕΝ ΦΑΝΗΚΕ ΝΑ ΝΟΙΑΖΟΤΑΝ)

ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΤΑ ΠΟΛΥΛΟΓΩ Η ΜΕΓΑΛΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΔΕΝ ΜΕ ΠΕΙΡΑΞΕ.Η ΤΑΙΝΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΚΑΛΟ ΓΥΡΙΣΜΕΝΟ ΔΡΑΜΑ ΜΕ ΣΚΗΝΙΚΑ, ΕΦΕ..ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΤΡΙΧΑ ΜΕ ΜΙΑ ΩΡΑΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΛΛΑ ΠΙΣΤΕΥΩ ΠΩΣ ΤΗΣ ΕΛΕΙΠΕ Η ΖΩΝΤΑΝΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΞΕΣΠΑΣΜΑΤΑ ΠΟΥ ΠΕΡΙΜΕΝΑ ΝΑ ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΗΡΘΑΝ ΠΟΤΕ..ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΣΧΕΔΟΝ ΠΑΝΤΑ ΑΔΕΙΑ ΠΑΝΤΑ ΕΝΑ ΠΙΑΝΟ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ΚΑΙ ΣΙΩΠΗ.

ΟΛΟΙ ΛΥΠΗΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΗΣΥΧΟΙ
ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΗΜ "ΜΑΜΑ" ΤΟΥ ΜΠΑΤΟΝ ΠΟΥ ΕΝΑΣ ΘΕΟΣ ΞΕΡΕΙ ΠΩΣ ΗΤΑΝ ΕΥΤΙΧΙΣΜΕΝΗ ΜΕ ΤΟΣΑ ΑΤΟΜΑ ΕΚΕΙ ΝΑ ΦΡΟΝΤΙΖΕΙ..

spidey3
 
Legacy - Φίλιππος Λαζαρίδης - Unverified - Κυρ 18 Ιαν 2009 - 19:00
Ξεκινωντας να μιλαω για την ταινια θα πρεπει να πω πως ειμαι λατρης του Fincher θεωρωντας τον, μαζι με κανα δυο ακομα, την μεγαλη ελπιδα του Hollywood να παραγει ταινιες υψηλης τεχνης και αισθητικης. Αν εξαιρεσει κανεις το μετριοτατο, μαλλον απαραδεκτο, Panic Room και το Alien 3 οι υπολοιπες δουλειες του αποτελουν τομη στο αμερικανικο σινεμα. Κορυφαια του στιγμη θεωρω το αριστουργηματικο Zodiac που "δυστυχως" περασε απαρατηρητο και κριθηκε ως βαρετο και κουραστικο. Μαλλον επειδη μολις ακουσαμε serial killer περιμεναμε να δουμε ξεκοιλιασματα, ανθρωποφαγια, βιασμους, κομμενους τενοντες και αλλα τετοια ωραια. Αλλα αντ` αυτου ειδαμε μια σπουδη πανω στην ανθρωπινη εμμονη, ενα σκοτεινο εργο στο οποιο ο ανθρωπος στεκεται εκει ανικανος να αντιδρασει παρακολουθωντας, μεσα απο τα δικα μας ματια, ενα ολοκληρο οικοδομημα να γκρεμιζεται. Αυτο της μιζερης ανθρωπινης ηθικης του σημερα.

Όταν λοιπον ενας σκηνοθετης που γυριζει μια ταινια σαν
το Zodiac βλεπει το εργο του να μην αναγνωριζεται, αρχιζει να προβληματιζεται παρασυρμενος ισως και απο τις προσωπικες του φιλοδοξιες. Το "The curious case of Benjamin Button" δινει την εντυπωση πως ειναι το αποτελεσμα αυτου ακριβως του προβληματισμου. Η ταινια ειναι γεματη απο, τα γνωστα σε ολους μας, Hollywood-ιανα κλισε χωρις να εμβαθυνει ιδιαιτερα. Ειναι η κραυγη του σκηνοθετη που ακουγεται σαν "Αν δεν με βραβευσετε και τωρα η επομενη ταινια μου θα ειναι το Rocky, το οποιο βραβευσατε αντι του Taxi Driver ".

Εικονοπλαστικα και αισθητικα η ταινια ειναι αρτια. Σε συνεπαιρνει και βρισκεις τον εαυτο σου να θελει να μπει μεσα στην οθονη και να ζησει στον κοσμο που επλασε για αυτον ο μεγαλος σκηνοθετης. Αφηγηματικα ειναι ισως ο,τι καλυτερο εχω δει εδω και χρονια. Πηρε μια ιστορια που αν δεν της φερθεις σωστα θα μπορουσε να εξελιχθει σε φαρσοκωμωδια και την απογειωσε. Ίσως να την απογειωσε σε εναν ουρανο που δεν ξεπερναει το ορια του γαλαζιου χρωματος αλλα σιγουρα την απογειωσε.

Ο Fincher απεδειξε για ακομα μια φορα πως η καμερα αποκτα μαγικες ιδιοτητες οταν την κραταει ο ιδιος. Όμως μας απεδειξε και κατι αλλο. Ότι το μαρκετινγκ ειναι αμειλικτο με τον προβληματισμο και την εμβαθυνση.

Του ευχομαι να παρει το οσκαρ με μια προυποθεση, να μας δωσει και αλλες ταινιες σαν το Zodiac, το Seven και το Fight Club, να μας ξανακανει να ανατριχιασουμε και να τρανταχτουμε απο τη θεση μας.

Δεν θα βαθμολογησω την ταινια γιατι μια μικρη βαθμολογια θα αδικουσε αυτο που ειδα και μια υψηλη αυτο που σκεφτηκα.
Φίλιππος Λαζαρίδης
 
Legacy - Letsa - Unverified - Δευ 19 Ιαν 2009 - 00:06
Γαμωτο βλεπω απο τωρα σχολια και δεν εχει βγει η ταινια...πως μπορειτε να βλεπετε τοσο "μεγαλες" ταινιες και τοσο επικες(ετσι φαινεται απ`το τρειλερ) απο την απλοτητα του pc??? Κι οχι μονο αυτες αλλα και γενικα. Ειναι να απορει κανεις...
Letsa
 
Βλέπετε τα πρώτα 4 σχόλια. Πατήστε εδώ για να εμφανιστούν όλα.

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.