• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


The Duchess (2008)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Η Δούκισσα

Ιστορική | 110' | Απαραίτητη γονική συναίνεση
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 29 Ιαν 2009
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 16/4/2009
Ημερομηνία κυκλοφορίας BluRay: 16/4/2009
Διανομή: Audio Visual
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: DTS (Digital Theater Sound)
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.09 %
Αξιολόγηση: 5.52/105.52/105.52/105.52/105.52/105.52/10   (5.52/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




- Υπότιτλος:

Έρωτας. Πάθη, Ομορφιά. Πλεκτάνη

 

- Κριτική από το Cine.gr:


Παρασκευή 19 Δεκεμβρίου 2008

Η κουνέλα του Ντεβονσάιρ…
Το σύνδρομο πούπουλα, ερωτικές ιστορίες, φορέματα εποχής, πρίγκιπες και πριγκιποπούλες, δε λέει να αφήσει την Knightley. Σε σημείο που αρχίζουμε να χάνουμε της ελπίδες που τρέφαμε για το πρόσωπο της και να επαναπροσδιορίζουμε, δυστυχώς, τα όρια του υποκριτικού της ταλέντου. Υποδυομένη και πάλι πρόσωπο εποχής, αυτή τη φορά τη Δούκισσα του Ντεβονσάιρ, βάζει τα δυνατά της να φτάσει ψηλότερα και από το περμανάντ περουκίνι που κουβαλάει στο κεφάλι, σηκώνοντας ταυτόχρονα στους ανορεξικούς της ώμους μία ταινία βιογραφική, μόνο όμως στα σημεία που θέλει αυτή.

Η Δούκισσα, πρόσωπο πρωταγωνιστικό στη Βρετανική αριστοκρατία, περιγράφεται απλά ως ένα άτομο συναισθηματικά ευάλωτο, καταπιεσμένο από τη σκληρή συζυγική φιγούρα, που υπάρχει και δρα υπό το βάρος τον ανθρώπων πλάι στους οποίους ζει. Και ο Saul Dibb εκμεταλλεύεται την αβανταδόρικη παρουσία της Knightley για να περιγράψει τα ερωτικά και συναισθηματικά όργια του ανακτόρου, που αποτέλεσαν αντικείμενο κουτσομπολιού της εποχής, προσπαθώντας να αντιγράψει ορισμένες φορές τον Joe Wright. Και το καλύτερο μας το αφήνει για το φινάλε: Η δούκισσα του Ντεβονσάιρ ήταν ένα από τα πιο δραστήρια πρόσωπα της εποχής...Ορίστε; Καλά, το πιάσαμε το υπονοούμενο, η πρόγονος της Νταιάνα λοιπόν...

Σκηνικά άψογα, κοστούμια και φωτογραφία αρτιότατα, αλλά η αίσθηση ότι κάτι λείπει από την ταινία είναι διάχυτη έως το τέλος. Και με μια προσεκτικότερη ματιά θα διαπιστώσετε ότι της λείπουν πολλα. Ουσιώδη και βασικά. Και σε όλα αυτά προσθέστε και τα ονόματα του Fiennes και της Rampling, τα οποία έρχονται να παρατεθούν απλά δίπλα σε αυτό της πρωταγωνίστριας, χωρίς ωστόσο να εντυπωσιάζουν με την παρουσία τους, διότι στέκονται ως αθόρυβα διακοσμητικά στοιχεία μπρος και πίσω από τη δούκισσα Knightley.

Βαθμολογία: 3.5/10 Stars3.5/10 Stars3.5/10 Stars3,5/10 Stars (3.5/10)

Βασίλης Καγιογλίδης




Παρασκευή 27 Φεβρουαρίου 2009

Το να μεταφέρεις στην μεγάλη οθόνη την ιστορία ενός προσώπου το οποίο πραγματικά υπήρξε και μάλιστα με την δράση του, σηματοδότησε μια νέα εποχή, είναι τόσο δύσκολο, όσο το να μεταφέρεις κινηματογραφικά ένα αγαπημένο μυθιστόρημα. Πάντα κάποιος θα υπάρξει που θα βρει ψεγάδια, πάντα κάποιος θα υπάρξει που θα βρει αδυναμίες ή μη ρεαλιστικά στοιχεία. Η ιστορία της Δούκισσας του Devonshire, μιας γυναίκας που θυμίζει πολύ την σύγχρονη Diana, είναι μία απ`αυτές.

Ο Saul Dibb χωρίς να έχει, μέχρι στιγμής τουλάχιστον, κάτι ιδιαίτερο στο βιογραφικό του, κάνει μια αξιόλογη και αξιοπρεπή προσπάθεια, έχοντας στα χέρια του μερικά απ`τα πιο ηχηρά ονόματα του Αγγλικού κινηματογράφου. Με σεβασμό, μας μεταφέρει καρέ-καρέ την ζωή της γυναίκας εκείνης, όπου με την στάση της, έκανε την αρχή για την εξάπλωση του φεμινισμού στην Αγγλία, σε μια εποχή, όπου ο πουριτανισμός της δεν μοιάζει τόσο μακρινός με το σήμερα. Η ροή της ταινίας του, κάτι που κάνει εντύπωση για film του είδους, δεν είναι καθόλου αργή, αντίθετα, επειστεί την προσοχή στα πιο καίρια και καθοριστικά σημεία απ`την ζωή της ηρωίδας.

Η φωτογραφία, τα σκηνικά και τα κοστούμια είναι κάτι παραπάνω από άρτια, δικαιολογώντας την πρόσφατη βράβευσή τους στα φετινά Oscars. Μεταφέρουν με εντυπωσιακό τρόπο, το ασφυκτικό, πουριτανικό και δήθεν κλίμα, μιας αριστοκρατικής Αγγλίας του 17ου αιώνα που κάτω από το πολυτελές προσωπείο της, σάπιζε. Ακόμα και οι πιο απαιτητικοί, σίγουρα θα ικανοποιήθηκαν από το συγκεκριμένο στοιχείο μιας παραγωγής, που κατά τ`άλλα μπορεί να μην εντυπωσίασε, όμως κατάφερε να μας ταξιδέψει σε άλλες εποχές.

Η Keira Knightley φαίνεται πως έχει εθιστεί σε ρόλους εποχής όπου απαιτούν στενούς κορσέδες, φτερά και πούπουλα και μαλλί αγκινάρα. Βέβαια, για να είμαι και ειλικρινής, έχει κάτι το αριστοκρατικά ψυχρό στο πρόσωπό της, στοιχείο που κάνει ρόλους σαν κι αυτούς, αβανταδόρικους για εκείνη. Και μπορεί να είναι αρκετά καλή στον ρόλο της, με μερικά πολύ ιδιαίτερα ξεσπάσματα που δεν μπορούν, ούτε να περάσουν απαρατήρητα, ούτε να σε αφήσουν ασυγκίνητο, όμως κάτι λείπει. Και αυτό που λείπει είναι η σταθερότητα στην έκφραση των συναισθημάτων της, που ενίοτε είναι πιο υποτονική απ`όσο θα θέλαμε.

Οι Hayley Atwell, Ralph Fiennes και Dominic Cooper, μοιάζουν να ασθενούν δίπλα σε μια Knightley, πάνω στον ρόλο της οποίας βασίζεται και η ταινία. Όμως φαίνεται να ξέχασε ο σεναριογράφος, ότι όταν μεταφέρεις την ζωή ενός ανθρώπου στο κινηματογραφικό πανί, δεν πρέπει να παραλείψεις να αναπτύξεις επαρκώς και τους ανθρώπους που τον περιβάλλουν. Άλλωστε, αποτελούν βασικούς παράγοντες επηρεασμού καταστάσεων και αποφάσεων κατά συνέπεια, δεν είναι απλά καλλωπιστικά στοιχεία στον παραμυθένιο ή μη κόσμο του ήρωα.

Συνολικά πρόκειται για μια αξιόλογη παραγωγή του είδους, στα πρώτα σκηνοθετικά βήματα του δημιουργού. Ωστόσο, παρά την φιλότιμη αυτή προσπάθειά του, δεν καταφέρνει να ξεχωρίσει ανάμεσα σε άλλες του είδους και να αναδειχθεί. Στα τεχνικά σημεία κερδίζει πόντους αναμφίβολα, όμως παρά το γεγονός ότι δεν κουράζει, θα θέλαμε μεγαλύτερη ανάλυση των δευτερευόντων προσώπων και όχι μόνο της Knightley, την οποία επίσης θα προτιμούσα να έχει ακολουθήσει μια πιο σταθερή ερμηνευτικά γραμμή. Απ`την άλλη όμως, οι δυνατές και συναισθηματικά φορτισμένες στιγμές του έργου, δεν μπορούν να σε αφήσουν ασυγκίνητο.

Βαθμολογία: 7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7,5/10 Stars (7.5/10)

Γιώτα Παπαδημακοπούλου




Δευτέρα 30 Μαρτίου 2009

Καταρχάς θέλει μεγάλο θάρρος να αναλάβεις για πρώτη φορά «βαριά» παραγωγή, όπως συμβαίνει και στην περίπτωση του άπειρου Saul Dibb από το Λονδίνο. Αυτό, όμως, δεν δικαιολογεί την παντελή απουσία σκηνοθετικού ύφους της Δούκισσας, που την υποβιβάζει σε μια καλογυρισμένη τηλεταινία. Αν επρόκειτο για ταινία ιστορικού ενδιαφέροντος θα υπήρχε άμεση δικαιολογία, αλλά σε αυτήν την περίπτωση έχουμε καθαρό δράμα και η έλλειψη άποψης το απογυμνώνει από κάθε σινεφιλική πρόθεση και το κάνει αφόρητα βαρετό…

Το σενάριο, εγκλωβισμένο στην αληθινή ιστορία της δούκισσας Τζορτζιάνα, είναι τόσο χιλιοειπωμένο που θα νιώσετε ελαφριά εξαπάτηση. Ο βασικός χαρακτήρας της δούκισσας έχει πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον και βάθος, από αυτό που τελικά μας αποπνέει. Η Keira Knightley πασχίζει να καταφέρει μια μεγάλη ερμηνεία, αλλά της λείπουν οι μεγάλες σκηνές για να μείνει αξέχαστη. Υπάρχουν, δε, και κάποια πράγματα που ξεκολλούν την ταινία από τον πάτο: πρώτον είναι οι σοβαρές προθέσεις και δεύτερον η ταινία ως παραγωγή. Αν τα σκηνικά είναι επί το πλείστον αληθινά, τα κοστούμια αξίζουν της οσκαρικής τους νίκης και αν υπήρχε κατηγορία για κόμμωση θα την σάρωνε. Τέλος, η μουσική σύνθεση της Rachel Portman κάνει περισσότερη σκηνοθετική δουλειά και από τον ίδιο τον παρών-απών Dibb.

Βαθμολογία: 1.5/5 Stars1,5/5 Stars (1.5/5)

Σταύρος Γανωτής




Δευτέρα 2 Φεβρουαρίου 2009

Η Δούκισσα είναι ένα ιστορικό έργο που μας φέρνει κοντά στα δρώμενα του ΙΑ΄ αιώνα στην Αγγλία. Πρόκειται για μία αξιόλογη προσπάθεια του Saul Dibb ο οποίος σέβεται την ιστορική αλήθεια και προσπαθεί να μας κάνει να ζήσουμε εκείνη την εποχή στην Αγγλία. Τα σκηνικά είναι επιβλητικά και αντικατοπτρίζουν την χλιδή και την υπερβολή εκείνης της εποχής. Δεν θα πρέπει να παραλείψουμε τον ανοικτό και αντικομφορμιστικό χαρακτήρα της Georgiana η οποία ανέλαβε πολλές πρωτοβουλίες στο πλάι ενός ανίκανου και μερικές φορές αδύναμου πνευματικά συζύγου. Ωστόσο, κατά την γνώμη μας, η Keira Knightley δεν μπορεί να ανταπεξέλθει στις απαιτήσεις του ρόλου της. Η παρουσία της είναι συχνά υποτονική και η έκφρασή της θυμίζει ένα πρόσωπο που θα υπήρχε σε μία μεταγενέστερη εποχή.

Γεώργιος Κόκκινος (Συνεργαζόμενος Αναγνώστης)


 
Legacy - tsiragior - Unverified - Τρί 06 Ιαν 2009 - 11:23
Θα συμφωνησω και θα διαφωνησω με τα παραπανω!Η ταινια ειναι πολυ ωραια,με αρκετο συναισθημα,ςραια σκηνοθεσια,μουσικη και αρκετα καλες ερμηνειες!Θα συμφωνησω με το οτι η Knightley πρεπει να παιξει σε κατι αλλο οχι μονο σε εποχης(ερχεται το LAST NIGHΤ)παρολλα αυτα η ερμηνεια της στην δοθκισσα ειναι εξαιρετικη,καλυτερη απο καθε προηγουμενη!Και ναι οι υπολοιποι συντελεστεσ κρυβονται πισω απο τν δοθκισσα Keira Knightley

tsiragior
 
Legacy - ataxxic - Unverified - Σάβ 02 Ιαν 2010 - 17:10
Ποτρετο της Δουκισας του Devonshire,που εδρασε στις αρχες του 18ου αιωνα στη Μεγαλη Βρετανια.Ο γαμος,η μητροτητα,ο ερωτας και το ανησυχο πνευμα της τιθενται στο επικεντρο της καμερας του Βρετανου Saul Dibb.
Η προσπαθεια του σκηνοθετη,δυστυχως επικεντρωνεται σε δυο μονο αισθητικους τομεις,μιας και σε ολα τα υπολοιπα χανει εμφανως.Απο τη μια η δουλεια στα κοστουμια φανταζει ξεχωριστη (φαβορι για Oscar στην αντιστοιχη κατηγορια),ενω και στη φωτογραφια εγιναν θαυματα..Παντα,ομως,με τη βοηθεια του προσωπου της Knightley που επισκιαστηκε και φωτιστηκε…σαν να μην υπαρχει αυριο.
Απο εδω και περα ο σκηνοθετης πεφτει σε συνεχομενες παγιδες.Πρωτα απ’ολα η προσπαθεια περιγραφης της Δουκισας ως ρηξικελευθης προσωπικοτητας πεφτει τοσο ευκολα στο κενο,ενω θυμιζει εντονα την αντιστοιχη της S.Coppola στη Maria Antoinette.Με ιδιαιτερη ευκολια προσπερναει καθε ρεαλιστικη-ιστορικη συνθηκη της εποχης,παρασυροντας το θεατη στην επιτηδευμενη προσπαθεια προκλησης της βρετανικης αριστοκρατιας.Φεμινιστικος αγωνας η διαμαρτυρια,ρηξη με το κατεστημενο η διεκδικηση της μητροτητας,ανθρακας ο χρυσος.
Τοσο το σεναριο,οσο και οι διαλογοι δια χειρος Andre Thomas Jensen (σκηνοθετη των Μηλων Του Αδαμ-2006) μοιαζουν στεγνοι και ελλειπεις.Χωρις οτι,δηποτε το αξιομνημονευτο και η σκηνοθεσια του Saul Dibb,κινουμενη διαρκως γυρω απο την πρωταγωνιστρια Keira,ανακυρυσσοντας τη σε βασιλισσα του close up,αλλα και της μετριοτητας.Η παρουσια των R.Fiennes πρωτιστως και C.Rampling σωζουν τα προσχηματα,αναλαμβανοντας να σηκωσουν το ερμηνευτικο βαρος της υποθεσης.

ataxxic
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.