• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Boy A (2007)


Δραματική | 102' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 6 Νοε 2008
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 12/05/2009
Διανομή: Odeon
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Digital
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.10 %
Αξιολόγηση: 7.20/107.20/107.20/107.20/107.20/107.20/107.20/107.20/10   (7.20/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




- Υπότιτλος:

Ποιος αποφασίζει ποιος παίρνει μια δεύτερη ευκαιρία;

- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Παρασκευή 26 Σεπτεμβρίου 2008

Η ιστορία: O Βoy A πλήρωσε για τα λάθη του παρελθόντος, στιγματίστηκε από αυτά και ως Jack πλέον, χωρίς όνομα, οικογένεια και στήριγμα προσπαθεί να επανενταχτεί στη κοινωνία. Νοιώθοντας έντονο το βάρος των ενοχών και με τα φαντάσματα του παρελθόντος να τον καταδιώκουν, επιχειρεί να αφήσει πίσω τη ζωή που προηγήθηκε και να βρει τον τρόπο να ζήσει φυσιολογικά.

Τι είδαμε: Ο σκηνοθέτης του Intermission με περισσότερη σινεφιλική και ανεξάρτητη διάθεση, περιορίζοντας κατά πολύ τη σκηνοθετική ένταση που τον χαρακτηρίζει, ακολουθεί ένα νεαρό (Andrew Garfield) ο οποίος οδηγείται αργά και βασανιστικά προς την αυτοδικία. Κυνηγημένος από ενοχές εφηβικών πράξεων και φοβούμενος τις αντιδράσεις της κοινωνίας, προσπαθεί να ενσωματωθεί εκ νέου σε αυτή, αποκρύπτοντας την αληθινή του ταυτότητα. Κινούμενος μεταξύ δύο παράλληλων χρόνων, ανάμεσα σε παρόν και μέλλον, ο Crowley περιγράφει τη διαδικασία επανένταξης του Jack και ενδιάμεσα της παρεμβάλει με μορφή flashback τις εικόνες του παρελθόντος, ξεφυλλίζοντας έτσι το βιβλίο της ζωής του.

Έβαλα τα χεράκια μου και έβγαλα τα ματάκια μου, θα αναλογίζεται τώρα ο John Crowley Στηριζόμενος στο κοινωνικό υπόβαθρο του σεναρίου, προσεγγίζει με ευαίσθητο, μα κάπως επιφανειακό, φτωχό αν θέλετε τρόπο, το πρόβλημα του ήρωα του και ταυτόχρονα παρουσιάζει όλα εκείνα τα γεγονότα που συντέλεσαν στο να καταστεί τρόφιμος σε σωφρονιστικό κατάστημα. Όλα εκείνα δηλαδή τα περιστατικά που αργότερα τον μετέτρεψαν σε θύτη της ίδιας του της ύπαρξης. Έτσι καταφέρνει να καλύψει με ένα πέπλο μυστηρίου τη ζωή του 24χρονου νεαρού, ιντριγκάροντας το θεατή μέχρι το φινάλε.

Τελικό αποτέλεσμα; Άνισο κι απλά ικανοποιητικό. Αναλώνοντας υπερβολικό χρόνο στην ενεστώσα ζωή του Jack, εξαπολύει επίθεση στην κοινωνία, θεωρώντας ότι κινείται με γνώμονα την απληστία και το μίσος, στερώντας το δικαίωμα της δεύτερης ευκαιρίας στους ανθρώπους εκείνους που δείχνουν περισσή μεταμέλεια και προθυμία αλλαγής συμπεριφοράς. Παράλληλα δε, κρίνει τα ΜΜΕ και την προσπάθεια που καταβάλουν για πλουτισμό (που μεταφράζεται σε νούμερα τηλεθέασης κυρίως), καταπατώντας με τα αθέμιτα μέσα που μεταχειρίζονται, το δικαίωμα της προσωπικής ελευθερίας. Ο Crowley σαν ηδονοβλεψίας της ανθρώπινης ύπαρξης, περιγράφει με (πολύ) λεπτομερή τρόπο την κάθε κίνηση του ήρωα του παρουσιάζοντας ελάχιστες φορές τα ηθικά του αδιέξοδα και τη σύγκρουση που έχει με τον ίδιο του τον εαυτό. Και δε μένει εκεί. Παρορμητικός καθώς είναι, εισβάλει και στη ζωή των ανθρώπων που των περιτριγυρίζουν για να περιγράψει, με μορφή πασαλείμματος, την επιρροή που τους άσκησε ο ασταθής ψυχολογικά νέος. Έτσι καταφέρνει από τη μια να μη γίνει ηθικοπλαστικός ή διδακτικός και από την άλλη να σε προβληματίσει ως προς τα ηθικά ζητήματα που θέτει προς συζήτηση. Όμως όλα αυτά μοιάζουν τόσο ξεπερασμένα, σα να τα έχεις ακούσει χιλιάδες ακόμα φορές και καταντάνε τελικά να σε ενδιαφέρουν μόνο πρόσκαιρα και περιστασιακά.

Βαθμολογία: 5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars (5/10)

Βασίλης Καγιογλίδης




Παρασκευή 7 Νοεμβρίου 2008

Αν το "Seabiscuit" ήταν ένα λυρικό παραμύθι και μια ωδή στη δεύτερη ευκαιρία, τότε το "Boy A" έχει ως σκοπό ύπαρξης να προετοιμάσει το έδαφος στη δύσκαμπτη κοινωνία για αυτή την πολυπόθητη δεύτερη ευκαιρία!

Ένα παιδί, ύστερα από δέκα χρόνια κράτησης, προσπαθεί να επιστρέψει στην κοινωνία. Το διαβατήριο της επανένταξης είναι μια δεύτερη ταυτότητα. Jack Burridge, ένα άλλο όνομα αναγράφει. Δεύτερη ταυτότητα, όχι για αυτόν. Αυτός δεν την έχει ανάγκη. Αυτός συζεί με το παρελθόν του κάθε μέρα, ίσως για αυτό έχει κερδίσει μια προσωπική συγχώρεση. Και ας είναι οι μνήμες λιοντάρια που τον κατασπαράσσουν. Και ας είναι ο πόνος ένα απέραντο σκοτεινό δωμάτιο που απαγορεύεται να μοιραστεί με άλλους. Τη δεύτερη ταυτότητα οι άλλοι έχουν ανάγκη. Οι άλλοι, που το μίσος τους κυριεύει. Που, για να κάνει θόρυβο το παρελθόν, σε ντενεκεδόκουτα στα πόδια του θύτη το κολλάνε. Ή μήπως του θύματος; Οι άλλοι, η δύσκαμπτη αυτή ανθρώπινη κοινωνία που έχει ανάγκη ταμπελοποιήσεις για την ευκολία της. Για να μη μπει ποτέ στη διαδικασία της σκέψης, της κατανόησης. Και πως από αυτούς να κερδίσεις μια δεύτερη ευκαιρία; Και ο νέος Jack Burridge θα βρει συμπαράσταση μόνο στον Terry. Το στήριγμα σε κάποιον που "μπορεί" να τον πιστέψει!

Μια βαθύτατα δραματικοποιημένη φόρμουλα η ταινία, που αγγίζει τα όρια της αλληγορίας. Καθώς ως προς τον ρεαλισμό πολλά εκείνα που δεν υπακούν. Ο Jack στην επάνοδο του, με το νέο όνομα, με τα νέα ρούχα, και το νέο πρόσωπο θα κερδίσει τους πάντες. Οι οποίοι όμως δε γνωρίζουν το παρελθόν. Το ήπιο παρουσιαστικό του νεαρού, τα ευγενικά του μάτια και μια απέραντη καλοσύνη (φορεμένη σε ηρωικές πράξεις) δε δύναται να περάσει απαρατήρητη. Για πόσο όμως; Μέχρι να αποκαλυφθεί το παρελθόν. Τότε δεν υπάρχει συγχώρεση. Το μίσος επιστρέφει! Η κοινωνία είναι αρνούμενη εξ` αρχής να δώσει χέρι βοηθείας, αλλά αρνείται επίσης να ανοίξει τα βλέφαρα και να αντικρίσει την αλλαγή που επήλθε ενός προσωπικού και επίπονου αγώνα. Μόνο κατακραυγή, και λυσσαλέος κοινωνικός ρατσισμός που πριονίζει τα φτερά της σωτηρίας. Και ο Jack πάλι στην απομόνωση. Κυνηγημένος και εξωστρακισμένος στο περιθώριο. Άραγε ποιος διαπράττει το έγκλημα; Και ο μέχρι πρόσφατα αγαπημένος ήρωας, αντικρίζει την Ιθάκη από πολύ κοντά. Ίσως γιατί το μακρυά έχει σβήσει πλέον. Και είναι η Ιθάκη που δίνει απαντήσεις στα αναπάντητα ερωτήματα σου...

Ο John Crowley θα φτιάξει μια ταινία για το ευρύ κοινό. Για το ίδιο κοινό που αποτελεί την κοινωνία της ταινίας. Την κοινωνία που καταδικάζει αμείλικτα χωρίς καν να εξετάζει. Για αυτό, θα ποιήσει με πολύ δραματικοποιημένη ένταση τον άξονα του film, ο οποίος αποκαλύπτεται τόσο σε παροντικούς όσο και παρελθοντικούς χρόνους. Και το σενάριο θα δώσει απλόχερα όλα τα άλλοθι στον νεαρό ήρωα του. Τόσο στο παρελθόν (οικογενειακά προβλήματα, περιθωριοποιημένη σχολική ηλικία κ.λ.π), όσο και στο παρόν (τρυφερός νέος, ηρωική δράση, αθωότητα κλπ). Άλλοθι που αποσκοπούν, ίσως χωρίς δεύτερη ευκαιρία, στο να αποκτηθεί η συμπόνοια και η συμπάθεια απ` τον πλειοψηφικό θεατή. Επαναλαμβάνουμε, τον θεατή που αποτελεί αντιπροσωπευτικό δείγμα του περιβάλλοντος του "A Boy". Όμως στους λίγους υπόλοιπους γεννάται το εξής ερώτημα: "Μόνο οι άγιοι αξίζουν δεύτερη ευκαιρία;" (Γιατί σχεδόν τέτοιος παρουσιάζεται ο Jack). Το να περιθωριοποιείς κάποιον που αξίζει την επανένταξη στη κοινωνία αποβαίνει εγκληματικό για το άτομο. Έτσι, με το να δώσεις χέρι βοηθείας σε κάποιον που δεν το αξίζει, ίσως επιτύχεις να τον εξαγνίσεις. Κάτι που δε θίγεται στην ταινία. Είναι σαφής η διάθεση του John Crowley να εμμείνει στην πλειοψηφία. Αρνούμενος και αυτός, μέσα από την ευκολία του δράματος, μια ακόμα πιο διεισδυτική ματιά!

Τέλος, το "A Boy" διαθέτει μια αξιοπρόσεκτη φωτογραφία. Με τραχύ κόκκο και πολύ ενδιαφέρουσα χρήση των τηλεφακών. Στις ερμηνείες θα δούμε έναν καταπληκτικό Andrew Garfield στον πρωταγωνιστικό ρόλο, με άξιο συμπαραστάτη τον Peter Mullan σε μια ιδιότυπη απόδοση του επαγγέλματος "κοινωνικός λειτουργός".

Βαθμολογία: 7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7,5/10 Stars (7.5/10)

Γιώργος Ευθυμίου




Δευτέρα 4 Μαΐου 2009

Δραπέτης της ζωής του…


Τον John Crowley τον γνωρίζουμε από το Intermission. Είναι μια καλή περίπτωση νέου βρετανού δημιουργού, ακριβώς επειδή, ενώ αναπαράγει συνηθισμένη θεματολογία, προσπαθεί να μην ακολουθεί την τετριμμένη οδό, που επαναλαμβάνει το σύγχρονο αγγλικό σινεμά. Προσπαθεί να πλησιάσει περισσότερο το ύφος του Free Cinema των αρχών των 1960 και τις πρώτες ταινίες του Stephen Frears στα 1980, παρά τον Ken Loach κανόνα, που δείχνει να έχει επιβληθεί στον ανεξάρτητο κινηματογράφο της Αλβιόνας.

Η ταινία Boy A γυρίστηκε αρχικά για την τηλεόραση. Ευτυχώς, όμως, οι παραγωγοί της κατάλαβαν γρήγορα πως έχει κινηματογραφική δυναμική, λόγω της οπτικής του Crowley. Το θέμα είναι δυνατό, αλλά το κακό είναι ότι λειτουργεί σε υπόγεια διάσταση για το μεγαλύτερος μέρος της ταινίας και αναδεικνύεται μονάχα προς το τέλος. Ένα παιδί έχει μόλις αποφυλακιστεί και προσπαθεί να κάνει μια νέα ζωή, κρύβοντας την ταυτότητα του. Δεν είναι μια ταινία επανένταξης, είναι ένα δράμα ιδιότυπης ενηλικίωσης.

Θα μπορούσε να είναι πολύ πιο καλό, αλλά τα καλύτερα μένουν κρυφά για πολύ ώρα. Ο σκηνοθέτης προσπαθεί με φλας-μπακ και μέσα από την σχέση του ήρωα με τον πατέρα του, να αναδείξει τη διάσταση του δράματος, αλλά και να μη το κάνει αφόρητο ψυχολογικά. Με αυτά, όμως, δεν βγαίνουν στην επιφάνεια τα εσωτερικά προβλήματα του ήρωα, δεν εκφράζεται ο πόλεμος των συναισθημάτων του. Πρέπει να περιμένει κανείς ως την τελευταία σκηνή για να καταλάβει ότι υπάρχει, καν, πόλεμος εντός του ήρωα και δεν είναι απλά ένα παιδί που παίρνει την ζωή όπως του έρχεται.

Η υπέρβαση γίνεται από την σκηνοθετική μανιέρα του Crowley, που διαχειρίζεται όμορφα τα πλάνα του και πειραματίζεται με την οπτική του. Παίρνει και καλό χέρι βοήθειας από τον φωτογράφο του Rob Hardy, που παίζει με τον κόκκο της εικόνας. Παρότι Αμερικανός, είναι εναρμονισμένος άψογα στο κλίμα ο νεαρός Andrew Garfield, στον πρώτο ρόλο. Η ερμηνεία του κάνει φιλότιμη προσπάθεια να μεταδώσει τα εσώψυχα του ήρωα, που λογικά θα μαθαίναμε καλύτερα αν διαβάζαμε το βιβλίο του Jonathan Trigell. Καλοί και οι δεύτεροι ρόλοι, με τον Peter Mullan σταθmερά υψηλό, αλλά με τις σκηνές του να είναι λίγο ξεκομμένες από το σύνολο.

Κριτική Σύνοψη
Ένα καλό δείγμα ανεξάρτητου βρετανικού κινηματογράφου, το οποίο δεν ανήκει στην σχολή Ken Loach. Η προσοχή του John Crowley, όμως, επικεντρώνεται περισσότερο στην οπτικοποίηση του έργου του, παρά στην ανάπτυξη ενός σεναρίου, όπως είχε κάνει στο Intermission. Η αλήθεια είναι ότι πρέπει να περιμένεις μέχρι τις τελευταίες σκηνές για να συγκινηθείς με την κατάσταση. Αυτό μειώνει σε μικρό βαθμό την ταινία, αφού έχει πράγματα να παρουσιάσει, απλά έτσι χάνει τον γενικό στόχο. Δεν είναι τηλεοπτική δουλειά, παρότι στην χώρα της βγήκε πρώτα στην τηλεόραση, αλλά μια ταινία που μπορεί να βρει κοινό και πέρα από τον αυστηρά σινεφιλικό χώρο. Απλά θα μπορούσε να είναι καλύτερο…

Βαθμολογία: 2.5/10 Stars2.5/10 Stars2,5/10 Stars (2.5/5)

Σταύρος Γανωτής


 
abelmybluecoast - abel - Κυρ 22 Νοε 2009 - 23:46
Το Boy A εχει ενα πολυ σοβαρο θεμα που αγγιζει. Δειχνοντας μια ιστορια μη προσαρμογης στην κοινωνια μετα την τιμωρια (φυλακη) και σκιαγραφωντας την προκαταληψη της κοινωνιας μιλαει για την παραβατικη συμπεριφορα σε μικρη και εφηβικη ηλικια, τη μετανοια και τη δευτερη ευκαιρια, την αναζητηση μιας φυσιολογικης ζωης (και το ονειρο της). Επισης υπαρχουν αναφορες στην αγνοια των επιπτωσεων της παραβατικης πραξης, στην παραμεληση των παιδιων και στην αναγκη κατευθυνσης και προστασιας τους και στα τραυματα που δημιουργουνται σε νεαρη ηλικια και εχουν αντικτυπο στη ζωη. Όχι τοσο ιδιαιτερη κατασκευη, οχι παντα πετυχημενη ταινια αλλα φοβερα συναισθηματικη και βαθια συγκινητικη. ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 7/10 
Το επεξεργάστηκε ο/η abel συνολικά 2 φορές
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.