• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Reflections in a Golden Eye (1967)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Ανταύγειες σε Χρυσά Μάτια

Δραματική | 108' | Απαραίτητη γονική συναίνεση
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Mono
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.24 %
Αξιολόγηση: 7.80/107.80/107.80/107.80/107.80/107.80/107.80/107.80/10   (7.80/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Χαμηλή (Συμφωνία ψήφων > 75%)




- Υπότιτλος:

Οι περισσότερες γυναίκες στη θέση της θα έκαναν το ίδιο πράγμα! Απλά δεν θα το έκαναν ίδια, ή τόσο συχνά!

 

- Κριτική από το Cine.gr:


Τρίτη 12 Αυγούστου 2008

Reflections of silence...

To στόρυ: Φαντάρος ηλιοκαμένος, ελκυστικός και λιγομίλητος θα ξυπνήσει περίεργα συναισθήματα σε ταγματάρχη και θα προκαλέσει άθελα του μια αλληλουχία γεγονότων με σοκαριστική κατάληξη.

Είναι μεγάλη αδικία!!! : Που αναφέρομαι? Στο γεγονός ότι κάθε φορά που κάποιοι σινεφίλ κάνουν κουβέντα για μεγάλους δημιουργούς, το όνομα του John Huston ακούγεται λίγες περισσότερες φορές από εκείνο του Χρήστου Κωστή στις συζητήσεις για τους μεγάλους έλληνες επιθετικούς. Απλά κάντε κλικ στο όνομά του και τσεκάρετε το βιογραφικό του. Υπό φυσιολογικές συνθήκες ένας άνθρωπος, του οποίου το όνομα βρίσκεται κάτω από τέτοιους τίτλους, θα έπρεπε να αποτελεί ένα από τα βασικά σημεία αναφοράς στον κινηματογραφικό χώρο. Δοκιμάστηκε σε διαφορετικά είδη, άφηνε την ιστορία που είχε επιλέξει να αφηγηθεί να του δείξει το δρόμο για την κινηματογράφηση που θα ακολουθήσει, πήρε ρίσκα, κάποιες φορές έφαγε το κεφάλι του, άλλες όμως παρέδωσε σπουδαία φιλμ που κερδίζουν δικαιωματικά εξέχουσα θέση στην ιστορία του σινεμά! Τι να πω, ο ‘παραγκωνισμός’ του αυτός ίσως και να οφείλεται στο ότι η καριέρα του συνιστά πανηγυρική εξαίρεση (για να μην πω κατάρριψη) της διαβόητης θεωρίας του auter. Anyway. Δε σας αφορούν αυτά, αλλά μιας και μου δόθηκε η ευκαιρία, είπα να τα βγάλω από μέσα μου.

Μεγάλο ρίσκο τούτες οι ‘Ανταύγειες’ : Εν έτει 1967 μια ταινία, στην οποία το ομοφυλοφιλικό στοιχείο κρατά περίοπτη θέση, ενέχει κίνδυνο ζημίας. Όταν μάλιστα επιλέγεις ένα χρυσίζον φίλτρο για να διηγηθείς την ιστορία σου στους θεατές, ενδέχεται να τους ξενίσεις ακόμα περισσότερο. Όπως και έγινε εντέλει και η ταινία αποσύρθηκε και επανακυκλοφόρησε άμεσα σε έγχρωμη εκδοχή. Κρίμα... γιατί η ‘χρυσή’ κόπια εξυπηρετεί περισσότερο τις προθέσεις του σκηνοθέτη. Καθιστά σαφές πως όσα εξελίσσονται στο σελιλόιντ είναι μια ανάκλαση στο μάτι του παγωνιού που ζωγραφίζει ο αλαφροίσκιωτος υπηρέτης μιας εκ των κεντρικών χαρακτήρων της ταινίας. Μια μικροσκοπική και γελοία ‘εικονική’ πραγματικότητα τυλιγμένη στη υποκρισία και στον επιβαλλόμενο καθωσπρεπισμό, μια διαστρεβλωμένη και παραπληγική (μη) έκφανση των πραγματικών παθών και επιθυμιών των χαρακτήρων.

Είμαι οπαδός του μητροπολίτη Άνθιμου, θέλω μια μέρα να βάλω φωτιά στη Μύκονο και μια φορά είχε περάσει ένας ντιντής εκεί που έπινα καφέ και του είπα ‘ ου μωρή παλιό*ουστα’, γέλασα πολύ κι αναρωτήθηκα πού πάω και τα βρίσκω... Να δω την ταινία? : ΄Οχι, γιατί με τα σχόλια σου μέσα στην αίθουσα θα σπάσεις τα νεύρα αυτών που θέλουν να δουν την ταινία και όχι να θαυμάσουν το πόσο λαρτζ...κοχόνες έχεις και πόσα κιλά βαρβατίλα εκπέμπεις σε κάθε σου βήμα. Επειδή κατανοώ όμως ότι μερικοί θεατές είναι κάπως ευαίσθητοι στη θέα ομοφυλοφιλικών περιπτύξεων να σας διαβεβαιώσω ότι εδώ τα πάντα είναι υπαινικτικά και σιωπηλά. Δε θα δείτε ούτε το μακαρίτη τον Heath Ledger να σοδομίζει τον Ιάκωβο, τον αδερφό της Μάγκυς που φαινόταν δέκα χρόνια μεγαλύτερη στο Dark Knight, ούτε τον πρωταγωνιστή να προσπαθεί να αυτοικανοποιηθεί στοματικά, όπως στο Shortbus (μια ταινία που, παρά το ευγενές των προθέσεών της, με έκανε να ανακαλύψω ότι είμαι πιο πουριτανός από ότι πίστευα...).

Τελικά οι Ανταύγειες ανήκουν στις ‘μεγάλες’ ταινίες του Huston?: Η απάντηση που θα δώσω είναι αρνητική. Η θεατρική υφή της ταινίας, μια δυο γραφικότητες στην απεικόνιση των παθών των χαρακτήρων (τόσο της νυμφομανίας της Elizabeth Taylor που οι κακές γλώσσες θα πουν ότι παίζει τον εαυτό της, όσο και της κρυπτοομοφυλοφιλίας του πολλά βαρύ ταγματάρχη Marlon Brando), λίγο από εδώ λίγο από εκεί, η ταινία τελικά δεν ανοίγει τα φτερά της να πετάξει πιο ψηλά. Αποτελεί όμως αναμφίβολα μια θετική στιγμή στην πλούσια καριέρα του Χιούστον και ένα σε γενικές γραμμές κερδισμένο στοίχημα από πλευράς του (έστω και πολλά χρόνια μετά, καθώς η αντιμετώπιση της ταινίας όταν είχε πρωτοβγει δεν ήταν και η καλύτερη δυνατή. Αυτό που με σιγουριά μπορώ να σας πω, είναι ότι ο ταγματάρχης Πέντερτον αποτελεί μια από τις πλέον σπουδαίες ερμηνείες του Marlon Brando! Προσεγγίζει ώριμα και εσωτερικά έναν άνθρωπο που αμφιταλαντεύεται ανάμεσα σε αυτό που είναι και σε αυτό που πρέπει να είναι, δίνοντας μια ψυχωμένη ‘σωματική’ ερμηνεία, αποφεύγωντας τον σκόπελο της καρικατούρας και αποδεικνύοντας ακόμα μια φορά γιατί θεωρείται ένας από τους καλύτερους ηθοποιούς στην ιστορία του σινεμά! Άξιος!

Βαθμολογία: 7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars (7/10)

Γιάννης Βασιλείου




Πέμπτη 26 Μαρτίου 2009

Στα άδυτα του σεξουαλικού ασυνειδήτου…


Το μυθιστόρημα Reflections in a Golden Eye κυκλοφόρησε το 1941. Ο συγγραφέας Carson McCullers δέχτηκε προσωπική επίθεση και το βιβλίο μετριότατες κριτικές. Ο κύριος λόγος ήταν ότι έθιγε σοβαρά σεξουαλικά ταμπού και μάλιστα μία εποχή, καταμεσής του πολέμου, που ο συντηρητισμός επιβάλλονταν υπέρ εστιών. Αφού πέρασαν τα χρόνια του κώδικα Χέιζ, που λογικά θα έκαναν αδύνατη την μεταφορά του στο σινεμά, ένας από τους τολμηρούς σκηνοθέτες, ο John Huston, το έβγαλε ξανά στην επικαιρότητα…

Καταρχάς το υλικό του βιβλίου είναι αντί-κινηματογραφικό. Η ελάχιστη δράση και τα συναισθήματα, που εμμένουν βαθιά μέσα στους ήρωες, θυμίζουν τις περιπτώσεις που πολλοί προσπάθησαν ατυχώς να μεταφέρουν θέατρο στην μεγάλη οθόνη. Ο Huston, επίσης, δεν εφεύρει κάτι το καινό, ώστε να το βγει από αυτήν την ακαμψία, και προτιμά να συνδυάσει το αμερικανικό επιτελείο, με μια πιο ευρωπαϊκή σκηνοθετική κατεύθυνση, ως έσχατη λύση. Το αποτέλεσμα θυμίζει έντονα κινηματογράφηση έργου του Τένεσι Γουίλιαμς, αλλά χωρίς αυτές τις σεναριακές στροφές που θα το απογείωναν.

Από την άλλη, ο John Huston δεν είναι και τόσο τολμηρός, όσο λογικά θα ήταν κάποιος αν έπιανε το βιβλίο σήμερα. Εξαφανίζει τις ομοφυλοφιλικές τάσεις από τον κεντρικό ήρωα, όσο και την νυμφομανία της ηρωίδας, που απλά υπονοείται. Ο σκηνοθέτης επικεντρώνεται στην ψυχολογία των καταπιεσμένων απωθημένων και των σιγασμένων πόθων, όπως επίσης ενδιαφέρεται πολύ για την έννοια του ηδονοβλεψία. Αυτή αυτόνομα προσφέρει μία εξαιρετική υπόσταση στην ταινία, δοσμένη με έναν μυστηριακό τρόπο και την τραγική κατάληξη-έκρηξη των απωθημένων.

Ο Marlon Brando είναι φυσικά καταπληκτικός. Με αυτόν τον ρόλο κάνει στροφή προς τους ρόλους που θα αναλάβει την δεκαετία των 1970, επιδεικνύοντας την αυστηρότητα του προσώπου, μαζί με έναν ώριμο επιδεικτισμό. Η Elizabeth Taylor είναι πολύ κοντά σε αυτό που μας φέρνει έτσι κι αλλιώς στο μυαλό. Δηλαδή την νότια καλομαθημένη και σεξουαλικά απελευθερωμένη γυναίκα. Πολύ καλή και η Julie Harris, που ο Huston της μεγαλώνει τον ρόλο σε σχέση με το βιβλίο.

Κριτική Σύνοψη

Σχετικά άτολμος σε θέμα και ανάπτυξη διασκευής ο John Huston δεν πετυχαίνει διάνα, αλλά αναπαριστά όμορφα ένα σεξουαλικά καταπιεσμένο αμερικανικό Νότο. Φετιχισμός, απάτη, ηδονοβλεψία, βία και τρέλα είναι μερικά από τα κύρια θέματα ενός καταλόγου βγαλμένου από το κρεβάτι ενός ψυχιάτρου. Η ταινία θα αρέσει πολύ στους λάτρεις των μεγάλων ερμηνειών, αλλά και όσους αγαπάνε το αργόσυρτο σινεμά. Έχει την χάρη του κλασικού και αυτό φτάνει για να το αποζητήσετε…

Βαθμολογία: 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars (3/5)

Σταύρος Γανωτής


 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.