• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Synecdoche, New York (2008)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Η Συνεκδοχή της Νέας Υόρκης

Σινεφίλ | 124' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 23 Απρ 2009
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 23/9/2009
Διανομή: Village Films
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: DTS (Digital Theater Sound)
Γλώσσα: Αγγλικά - Γερμανικά
Δημοτικότητα: 0.07 %
Αξιολόγηση: 6.19/106.19/106.19/106.19/106.19/106.19/106.19/10   (6.19/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Υψηλή (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 15 και 50%)




 

- Κριτική από το Cine.gr:


Τετάρτη 15 Απριλίου 2009

Ότι ήταν θρασύς ο Charlie Kaufman, το είχαμε ήδη καταλάβει χρόνια. Τα σενάρια του είχαν το «κάτι», αλλά προσωπικά έβρισκα τις ταινίες ανολοκλήρωτες. Αυτό που, ειλικρινά, δεν περίμενα ποτέ από αυτόν ήταν ότι κρύβει μέσα του μία από τις πιο ελπιδοφόρες σινεφιλικές ψυχές των ΗΠΑ του σήμερα. Εδώ θέτει ως βάση, κρυφά ή φανερά, το 8 ½ του Federico Fellini και κινδυνεύει άμεσα να κάνει την απόλυτη «φάβα», ώσπου βγάζει τον δημιουργό από μέσα του. Κι όταν λέω βγάζει, εννοώ εκτοξεύει σαν ένα άλιεν από κοιλιά…

Εκεί που θα έλεγχα τον Kaufman είναι ότι μου έδωσε την ισχυρά εντύπωση πως είχε στο νου του μια αρχή, ένα γενικό νοηματικό πλάνο, αλλά όλα τα άλλα τα έβρισκε καθ`οδόν. Αφού προσπερνάει ένα σχετικά ανιαρό πρώτο μέρος, στο οποίο κινδυνεύει να γίνει φελινικό ανέκδοτο, η ταινία γίνεται ένας νοητός προάγγελος του Μπραζίλ του Terry Gilliam. Με κεντρική θεματική την προσωπική αποτυχία και τον αντίκτυπο της στις ζωές των άλλων, αναπτύσσει τον κεντρικό του χαρακτήρα ως έναν αντί-Καίην, ικανό να καταστρέψει μια ολάκερη κοινωνία και να μην το πάρει ποτέ είδηση.

Εδώ ο Kaufman αυτοσχεδιάζει και κάνει ένα εντελώς δικό του σινεμά, που θέλω να το ξαναδώ και μάλιστα γρήγορα. Δεν κάνει καμία χάρη σε κανέναν, αλλά σε καλεί να δεις τον κόσμο μέσα από την δική του πεποίθηση, την δική του σημειολογία. Το τραγελαφικό συναντά το σουρεαλιστικό και το ατόφιο δράμα αναπτύσσεται με καινούς όρους αντίληψης. Ο σκηνοθέτης παρατάσσει μια αποσπασματική αφήγηση, αρκεί να είναι συνεπής με την ισχυρή έννοια του πεπρωμένου. Δεν τον αφορά ένα σινεμά στο οποίο θα του ανήκουν τα ηνία, απλά ρίχνει ένα γεγονός και εξελίσσει την δράση-αντίδραση σύμφωνα με ανώτερους νόμους. Αυτή η εννοιολογική συνέχεια τον κρατά συνεχώς όρθιο και καλλιτεχνικά. Εμπλουτίζει τις εικόνες του και τις σκηνές του με αντικείμενα και καταστάσεις που δεν είναι εύκολο να ελεγχτούν. Αντιπαραβάλει μια δόση τρέλας για να γεμίσει τα κενά και παρακαλάει να την συμμεριστείς.

Ο Philip Seymour Hoffman μονάχα σατιρικά θα συγκρίνονταν με τον Marcello Mastroianni του 8 ½. Όμως, ο αμερικανός ηθοποιός ενσωματώνεται απόλυτα με το σύμπαν του Kaufman και μαζί του όλοι οι άλλοι ερμηνευτές, όπου λειτουργούν ως δορυφόροι ενός Ήλιου, που, μετά από αλλεπάλληλες πυρηνικές εκρήξεις, οδεύει σε αυτό-ανατίναξη. Προσοχή, όμως, και θα επιμείνω πολύ σε αυτό: Ο Charlie Kaufman θα αναγνωριστεί μελλοντικά και όχι από αυτήν την πρώτη του σκηνοθετική δουλειά. Εδώ ενοχλεί αφόρητα, θυμίζοντας τον ίδιο του τον ήρωα, που είτε λατρεύεις είτε περνάς στο απέναντι πεζοδρόμιο. Είναι από τις λίγες περιπτώσεις «σκληρού» σινεφιλικού κινηματογράφου στις ΗΠΑ και ενώ κάτι αντίστοιχο είχαμε να δούμε από τα κατορθώματα του Κασσαβέτη. Αν επιμένετε να το δείτε, να βρίζετε αυτόν κι όχι εμένα, αφού δείχνει, κιόλας, να το αντέχει…

Βαθμολογία: 3.5/10 Stars3.5/10 Stars3.5/10 Stars3,5/10 Stars (3.5/5)

Σταύρος Γανωτής




Το πολύ μυαλό σκοτώνει...

Το στόρυ:
Θεατρικός σκηνοθέτης, στην προσπάθεια του να κεντρίσει το ενδιαφέρον της εν διαστάσει συζύγου του, ετοιμάζει την πιο μεγαλεπήβολη παράσταση που έγινε ποτέ: αναπλάθει σε ένα χώρο τοποθεσίες της Νέας Υόρκης με εκατοντάδες κομπάρσους και προετοιμάζει την θεατρική του αυτοβιογραφία. Κατά τις ετοιμασίες όμως τα φαντάσματα του παρελθόντος θα του χτυπήσουν την πόρτα, οδηγώντας τον σταδιακά στην παράνοια...

...και μαζί με αυτόν και τους θεατές!!!: Το νέο πόνημα του Kaufman είναι το πλέον φιλόδοξο πρότζεκτ του ως τώρα. Ξεκινά χαριτωμένα και ψυχοαναλυτικά, σαν Woody Allen στο πιο σουρεαλιστικό του, στην πορεία όμως εξελίσσεται (ή πιο σωστά προσπαθεί να εξελιχθεί) σε 8 ½ και καταλήγει να είναι...Lady in the Water! Οι προθέσεις του είναι ευγενέστατες. Με κεντρικό του σύνθημα το `carpe diem` και απώτερο στόχο μια διεξοδική ανάλυση της παράστασης της ζωής από την αρχή ως το τέλος, ο Kaufman φιλοδοξεί να κάνει την πιο ευχάριστη και την πιο αλαφροίσκιωτη φιλοσοφική σπουδή πάνω σε γενικά κι αναπάντητα ερωτήματα που κατά καιρούς έχουν απασχολήσει κάθε έλλογο ον. Μετά την πρώτη ώρα όμως αρχίζει σιγά σιγά να παραμερίζει βασικά στοιχεία των χαρακτήρων, να αφήνει ημιτελείς ουκ ολίγες υποπλοκές και να εισάγει νέες και να γίνεται εξεζητημένα παράλογος σε βαθμό που οδηγεί στην αναζήτηση Λεξοτανίλ! Και μιας και τούτη τη φορά και για πρώτη του φορά στέκει και πίσω από την κάμερα, σας διαβεβαιώ πως δεν είναι η κακή διαχείριση του υλικού η αιτία του κακού...το υλικό καθεαυτό είναι εκείνο που νοσεί! Και το εναλλακτικά συγκινητικό και ευπρόσδεκτα κυνικό φινάλε του ελάχιστα διασκεδάζει τις εντυπώσεις...

Τουτέστιν?: Άνθρακας ο θησαυρός! Την αρχική ευθυμία σύντομα διαδέχεται η...κεφαλαλγία! Ο πήχυς εδώ έχει ανέβει τόσο ψηλά, που τελικά το φιλμ γκρεμοτσακίζεται σε μια χαράδρα απογοήτευσης (σε καμία περίπτωση ολικής, αλλά επ ουδενί επουσιώδους). Μπορεί να μπήκαμε όλοι μετά χαράς στο μυαλό του Τζων Μάλκοβιτς, αλλά το μυαλό του Charlie Kaufman είναι ένα μέρος γοητευτικό at first sight, μα τελικά χαοτικό και αφιλόξενο...

Βαθμολογία: 8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars (4/10) (Καίει φλάντζες...)

Γιάννης Βασιλείου




Τετάρτη 29 Απριλίου 2009

Αγαπητέ θεατή προτού δεις αυτή την ταινία θα ήθελα να σου ζητήσω, για καλό δικό σου αλλά και του έργου, να απαλλαχθείς απ`τις σύνηθες προσδοκίες σου. Το είχαμε ψιλιαστεί ότι κάτι "δεν πάει καλά" με τον σεναριογράφο Charlie Kaufman (Eternal Sunshine of the Spotless Mind, Adaptation, Being John Malkovich). Ωστόσο εδώ, στη "Συνεκδοχή της Νέας Υόρκης", στο σκηνοθετικό του ντεμπούτο θα μας διαλύσει κάθε επιφύλαξη. Τίποτα δεν πάει στα καλά του! Η δομή της αφήγησης στις ταινίες που υπογράφει ο Kaufman παρεκκλίνει της συμβατικής, ακαδημαϊκής, λογικής -θα το τολμήσω- σημειολογίας. Το έργο του Kaufman φέρεται να λειτουργεί ως μια σπουδή πάνω στον ανθρώπινο εγκέφαλο. Και κατά την αφήγηση είναι σαν να μαθητευόμαστε, ίσως και να καιγόμαστε, στα δαιδαλώδη σοκάκια αυτού του ανθρώπινου οργάνου (εγκέφαλος), που και η επιστήμη ακόμα δεν έχει καταφέρει να αποκρυσταλλώσει τη λειτουργία του. Έτσι και η κινηματογραφική αφήγηση ακολουθεί μια ασυνάρτητη, ονειρώδη τροχιά. Όπου ανάμεσα στα "κοινά σεναριακά επεισόδια" κυριαρχεί η ασυναρτησία του υποσυνείδητου, οι νευρώσεις των εμπειριών αλλά ακόμα και μια σειρά ενστίκτων που επιδρούν στην ανθρώπινη ύπαρξη.

Και αν ο Charlie Kaufman καταφέρνει να υπερβεί κάθε κοινοτοπία, χρωστάει παρά πολλά στον τρισμέγιστο Philip Seymour Hoffman. Η λέξη χαρισματικός είναι μάλλον μικρή για να περιγράψει το ανάστημα αυτού του ηθοποιού. Ο Philip Seymour Hoffman λοιπόν υποδύεται έναν θεατρικό σκηνοθέτη. Ο οποίος θα εξαργυρώσει την τοπική του επιτυχία με μια επιχορήγηση για έναν τεράστιο θίασο. Διακαής του πόθος είναι να σκηνοθετήσει κάτι προσωπικό, κάτι που θα διασώσει αιώνια την υπογραφή του. Εν τω μεταξύ, η προσωπική του ζωή έχει σμπαραλιαστεί. Γυναίκα και κόρη τον έχουν εγκαταλείψει. Και κάθε προσπάθεια για νέα προσωπική ζωή γκρεμοτσακίζεται μπροστά στα ερείπια του παρελθόντος. Είναι η προσωπική ζωή του αυτή που μεταφέρει με "ωμό ρεαλισμό" στον προαναφερθέν θίασο. Προσεγγίζοντας έτσι την καρδιά της τραγικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης. Της δικής του ύπαρξης.

Ο Αριστοτέλης είχε δώσει τον ακόλουθο ορισμό για την τραγωδία: "Έστιν ουν τραγωδία, μίμησις πράξεως σπουδαίας και τελείας, μέγεθος εχούσης, ηδυσμένω λόγω, χωρίς εκάστου των ειδών εν τοις μορίοις, δρώντων και ου δι` απαγγελίας, δι` ελέου και φόβου περαίνουσαν την των τοιούτων παθημάτων κάθαρσιν". Δηλαδή η τραγωδία είναι μίμηση πράξης σπουδαίας και τέλειας, η οποία έχει αρχή, μέση και τέλος, καθώς και κάποια έκταση, με έκφραση καλλιτεχνική χωριστά για κάθε μέρος, που εκτελείται με πρόσωπα, τα οποία δρουν πάνω στη σκηνή και δεν απαγγέλλουν απλώς και που με τη συμπάθεια του θεατή για τον ήρωα που πάσχει και το φόβο μήπως και ο ίδιος ο θεατής βρεθεί σε όμοια θέση με τον ήρωα, εξαγνίζει στην ψυχή των θεατών τα πρόσωπα που δρουν για τα σφάλματά τους.

Θα επαναλάβω σε αυτό το σημείο πως η ταινία εξελίσσεται σε ένα ονειρικό τέμπο. Όπως θα την παρατηρούσαμε ανάμεσα στις χημικές αντιδράσεις ενός εγκεφάλου. Για αυτό η παρακάτω ανάλυση που θα επιχειρήσω είναι καθαρά υποκειμενική, και μάλλον αχρείαστη για κάποιον προτού δει την ταινία. Ο Philip Seymour Hoffman είναι ένα παιδί (καλλιτέχνης) που κλαίει ακόμα πριν και μετά τη συνουσία. Ρίχνεται στην καρδιά ενός βάρβαρου κόσμου, ενός κόσμου καθόλου οικείου. Άλλωστε και ο καλλιτέχνης, εξ ορισμού, είναι ένας αποστάτης της συμβατικής πραγματικότητας. Για να αντιμετωπίσει αυτόν τον βάρβαρο κόσμο, και το παρελθόν του, αναπτύσσει, υποσυνείδητα, μια σωρεία αντανακλαστικών μηχανισμών. Όπως το τρέμουλο στο πόδι, ή η αναστολή της ικανότητας έκκρισης σάλιου. Όντας περιθωριοποιημένος απ`την συλλογική πραγματικότητα κουβαλάει σε μια δυσβάσταχτη μοναχικότητα την τραυματική του παρελθόντος. Αυτή η τραυματική μοναχικότητα, ως μύχια παρόρμηση, γίνεται και η ανάγκη έκφρασης του καλλιτέχνη. Και είναι ο λόγος αυτός που ο Philip Seymour Hoffman μεταφέρει στο θίασο του την ίδια του τη ζωή. Στην ουσία πρόκειται για την μίμηση της ίδιας του της ζωής, καθώς οι ηθοποιοι λειτουργούν ως οι δορυφόροι που περιστρέφονται γύρω του και καλούνται να αποτυπώσουν με ωμό ρεαλισμό την ζωή του. Μα η μεγαλύτερη τραγικότητα της ύπαρξης είναι αυτή η μοναχικότητα. Αυτός ο ατομικός εγκλεισμός. Η βίωση του κόσμου μέσα απ`τα στενά πρίσματα του Εγώ είναι οι ίδιες μας οι θεόρατες πληγές.

Μα όπως είχε πει ο Αριστοτέλης, η τραγωδία έχει ορισμένη έκταση, έχει αρχή και τέλος. Έτσι και αυτή η τραγωδία της ανθρώπινης ύπαρξης οδεύει σταδιακά προς ένα τέλος. Η αρχή γίνεται όταν ο Philip Seymour Hoffman διαπιστώνει ότι: "Υπάρχουν 13 δισεκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο, μα κανείς δεν είναι κομπάρσος στη ζωή του". Ίσως αυτή η διαπιστώσει αποτελεί και το αίτιο της προσωπικής δυστυχίας, αλλά και της αποτυχίας του έργου του. Ο θεατρικός σκηνοθέτης έχει κλείσει έναν τεράστιο θίασο, όπου οι ηθοποιοί δεν είναι παρά κομπάρσοι, που μιμούνται με εξονυχιστική ακρίβεια τους επίσης κομπάρσους στην προσωπική ζωή του σκηνοθέτη. Και μόνο όταν ο τελευταίος επιτρέψει σε μια διαφορετική ύπαρξη να κατοικήσει στο Εγώ του θα οδηγηθεί σε μια ανακουφιστική λύτρωση απ`τα τραύματα και από τα πάθη του. Θα οδηγηθεί στη Θέωση και στην κάθαρση. Όπως παρόμοια κάθαρση θα βιώσει και ο θεατής στην συνθλιπτική κορύφωση του τέλους. Σε μια σεκάνς υπέρμετρης συναισθηματικής φόρτισης, που όμοια της δύσκολα συναντάμε στον σύγχρονο κινηματογράφο.

Βαθμολογία: 9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars (9/10)

Γιώργος Ευθυμίου


 
Legacy - StratosL - Unverified - Τρί 28 Απρ 2009 - 15:51
Πρωτη φορα βλεπω σε ταινια ηθοποιο που παιζει τον ηθοποιο που παιζει τον ηθοποιο! Και αυτο εις το διηνεκες βεβαια! Αν εχετε γερο στομαχι και αντεχετε τις σκληρες εικονες μιζεριας, πονου, λυσσας, καθως επισης και αν ειστε προετοιμασμενοι να βιωσετε την απολυτη συγχυση και χαος, τοτε να το δειτε σιγουρα. Τουλαχιστον υπαρχει μεγαλη πιθανοτητα να σας κεντρισει σε προβληματισμους. Εμενα τα καταφερε, ασχετα αν δεν μπορεσα να βαλω καθολου σε ταξη το προαναφερομενο χαος!
StratosL
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.