• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Milk (2008)


Βιογραφική | 128' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 15 Ιαν 2009
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 6/7/2009
Διανομή: Odeon
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: DTS (Digital Theater Sound)
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.11 %
Αξιολόγηση: 7.02/107.02/107.02/107.02/107.02/107.02/107.02/107.02/10   (7.02/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




- Υπότιτλος:

Κάποιοι ξεχωρίζουν σαν τη μύγα μεσ`στο γάλα!

- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Πέμπτη 15 Ιανουαρίου 2009

Ο Gus Van Sant θα αποφύγει χαρακτηριστικά τους πειραματισμούς στη φόρμα του, και ίσως με τον πιο mainstream αφηγηματικό τρόπο που τον έχουμε ποτέ συναντήσει, θα αναδείξει ηρωικά την προσωπογραφία του Harvey Milk.

Η ταινία θα ασχοληθεί με την τελευταία δεκαετία της ζωής του Harvey Milk (Sean Penn). Του πρώτου ανοιχτά gay εκλεγόμενου σε δημόσιο αξίωμα (Δημοτικός Σύμβουλος). Ο Milk παρουσιάζεται ως ένας ακτιβιστής που "χώθηκε" για τα καλά στον παρανοϊκό κόσμο της εποχής του (70ς), με σκοπό να εξασφαλίσει τα ανθρώπινα δικαιώματα στην ομοφυλόφιλη κοινότητα. Αποτελώντας ουσιαστικά στυλοβάτη στη μετέπειτα κοινωνική αναγνώριση της ομοφυλοφιλίας, αλλά και και στην απενεχοποίηση των ατομικών ερωτικών επιλογών. Η κάμερα, με δηλωμένη συμπάθεια, θα τον ακολουθεί ως τη (βίαιη) Δύση της ζωής του και τους τίτλους τέλους.

Ο Gus Van Sant, με ακαδημαϊκό κινηματογραφικό τρόπο, θα αναδείξει των ήρωα του ως προασπιστή όχι μόνο της ομοφυλόφιλης κοινότητας, αλλά και πάσης φύσης μειονοτήτων. Διαφορετικοτήτων που είναι καταδικασμένες σε μια αναίτια κοινωνική περιθωριοποίηση. Ο σκηνοθέτης θα χρησιμοποιήσει φωτεινά χρώματα στη φωτογραφία, δίνοντας συνεχώς μια ευχάριστη διάθεση στο θεατή. Ενώ το ταχύ μοντάζ σε συνδυασμό με τα κωμικά επεισόδια (εις βάρος κυρίως του πολιτικά ασόβαρου κόσμου) δίνουν ξέφρενο ρυθμό στην αφήγηση. Μιας αφήγησης που πατάει σε γενικές αλήθειες, ή σε κατά γενική ομολογία αλήθειες, αποσκοπώντας να καταστήσει ακόμα πιο αγαπητό τον ήρωα της. Εν τέλη, το Milk είναι μια αισιόδοξη ιστορία που παρακολουθείται εξαιρετικά ευχάριστα.

Ο Sean Penn αγκαλιάζει με αγάπη και σοβαρότητα το ρόλο του, παραδίδοντας μια αξιοπρόσεκτη ερμηνεία. Ενώ τις εντυπώσεις κλέβει και ο Josh Brolin, στον ρόλο του ψυχικά ασταθή Δημοτικού Συμβούλου. Τέλος, το Milk αποτελεί μια ευχάριστη ταινία και άλλη μια πολύ προσεγμένη παραγωγή. Ωστόσο, δεν πρόκειται για κάποιο αριστούργημα, ούτε θα το μνημονεύουμε για την κινηματογραφικότητά του.

Βαθμολογία: 6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars (6/10)

Γιώργος Ευθυμίου





Ο Gus Van Sant από την αρχή κιόλας σε σφυροκοπεί με «ασυνήθιστες», για το μάτι του «κοινού» θεατή, εικόνες, θέτοντας ένα ερώτημα που στις μέρες μας η απάντηση του θα έπρεπε να θεωρείται κάτι παραπάνω από δεδομένη. Μία απάντηση που θα πρέπει να απελευθερώνεται αβίαστα από τα χείλη του καθένα. Δυστυχώς όμως, επειδή οι άνθρωποι είναι άνθρωποι, δε θα πάψουν ποτέ να στρέφονται εναντίον άλλων ανθρώπων και η ταινία αυτού του σκηνοθέτη όσο επιτυχημένη και αν είναι δε θα πάψει να αποτελεί, για πολλούς από αυτούς, ένα πρόβλημα.

Μέσα από την ιστορία ενός γνωστού γκέι ακτιβιστή, ένας ανοιχτά δηλωμένος ομοφυλόφιλος σκηνοθέτης βρίσκει την αφορμή να μιλήσει για ανθρώπους που εξαιτίας των σεξουαλικών τους επιλογών περιθωριοποιούνται, αποκτώντας αυτόματα τη ταμπέλα του «διαφορετικού», που τους εντάσσει μέσα σε μία επιπλέον «μειονότητα» με τα δικά της χαρακτηριστικά.

Το πετυχημένο αυτό δράμα, δημιούργημα ενός σκηνοθέτη με μεγάλη γκάμα ικανοτήτων, αποτελεί έναν από τους λόγους για να λατρέψετε το αμερικάνικο σινεμά. Και να διαπιστώσετε ότι σε αυτό μπορείτε να βρείτε πολλά περισσότερα πράγματα από τα δίωρα εφετζίδικα και διασκεδαστικά δημιουργήματα που παράγονται συνεχώς και είναι ικανά να δημιουργούν πλειάδα ψευδαισθήσεων. Εναλλασσόμενος με επιτυχία μεταξύ mainstream και σινεφίλ κινηματογράφου, ο Gus Van Sant καταφέρνει αυτή τη φορά να συνδυάσει τεχνικά δύο είδη, τοποθετώντας μέσα στην ξεκάθαρα χολιγουντιανής αισθητικής δημιουργία του, τα απαραίτητα σινεφιλικά προσωπικά του στοιχεία, που συναντάμε σε ταινίες όπως το Elephant.

Το Milk είναι η πιο επιτυχημένη γκέι ταινία μετά το Brokeback Mountain. Όμως είναι και κάτι τελείως διαφορετικό από αυτή. Σε καμία περίπτωση πάντως δεν είναι το μέσο για να εκφράσει ο σκηνοθέτης τα προσωπικά του παράπονα, δεν είναι ο τρόπος που χρειαζόταν για να υποστηρίξει μία ιδεολογία και να δικαιολογήσει τη στάση και τις επιλογές κάποιων ανθρώπων. Το Milk είναι ένα δυνατό βιογραφικό δημιούργημα, γεμάτο ανησυχίες, που αποκαλύπτει κάποιες τρομακτικές αλήθειες και καταπιάνεται με θέματα που στιγμάτισαν την κοινωνική πρόοδο και ελευθερία και δυστυχώς (;) μοιάζουν αρκετά επίκαιρα.

Και οι ταλαντούχοι πρωταγωνιστές του, χειρίζονται με αξιοπρέπεια, δύναμη και ευαισθησία τους αληθινούς χαρακτήρες, αποδίδοντας τους αριστουργηματικά, πάντα με την αρωγή ενός σημαντικού δημιουργού, συνεισφέροντας έκαστος στην ολοκλήρωση μιας πραγματικά μεγάλης αμερικάνικης ταινίας.

Βαθμολογία: 8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars (8/10)

Βασίλης Καγιογλίδης




Δευτέρα 30 Μαρτίου 2009

Ο Gus Van Sant έχει ξανακάνει mainstream κινηματογράφο, αν και έχουν περάσει οχτώ χρόνια από την τελευταία φορά (Ανακαλύπτοντας τον Φόρεστερ). Ποτέ, όμως, δεν έκανε αυτό που θα ονόμαζα οσκαρικό κινηματογράφο, δηλαδή μια ταινία κομμένη και ραμμένη για τα γούστα της Ακαδημίας. Τώρα θα μου πείτε, στα γούστα αυτά ανήκει ένα εγκώμιο υπέρ του αγώνα των γκέι; Η απάντηση είναι ναι, αφού το αντισυμβατικό των 1970 είναι πλέον στρέιτ…

Ο Van Sant, λειτουργώντας εντός κανόνων, καταφέρνει να κάνει ένα πολιτικό μανιφέστο, περισσότερο από μια απλή βιογραφία. Σκηνοθετικά κρατάει σταθερό συνεχώς τον ρυθμό του, πάνω σε μια σχετικά γοργή γραμμή και πετυχαίνει να αναπτύξει δέκα έτη ιστορίας, χωρίς να δημιουργεί κενά στον θεατή. Και ενώ δεν μπορεί να υπάρχει κανένας που θα πει πως η ταινία δεν είναι ολοκληρωμένη και καλή, ο Gus Van Sant κατηγορείται για έναν ιδιότυπο ακαδημαϊσμό, μην κάνοντας το παραπάνω που θα παρέκλινε την ταινία από την φλατ σταθερότητα της. Είναι σαν να παραδίδει διδακτορική σε συντηρητικούς δασκάλους. Οι ρυθμοί δεν αποτρέπουν τον Sean Penn από το να κάνει μια ερμηνεία ζωής, αλλά εμποδίζουν τους αρκετούς και ενδιαφέροντες δεύτερους χαρακτήρες να αναπτύξουν τον δικό τους ρόλο. Σαν κατάληξη, θα πρέπει να πούμε πως ο Van Sant εμπνέεται από τη ζωή του αληθινού Χάρβεϊ Μιλκ, ακολουθώντας τη νοοτροπία του να αγωνίζεται με τους «δικούς τους» κανόνες. Αποτέλεσμα; Δύο βασικά Όσκαρ, αλλά η ταινία δεν θα γίνει ποτέ cult για τους ομοφυλόφιλους…

Βαθμολογία: 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars (3/5)

Σταύρος Γανωτής




Τρίτη 14 Απριλίου 2009

Με λίγα λόγια

Η ιστορία ενός ομοφυλόφιλου ακτιβιστή που πολέμησε για τα δικαιώματα των σεξουαλικών μειονοτήτων και που κατέστη ο πρώτος ομοφυλόφιλος που εκλέχτηκε ως αξιωματούχος της πολιτείας της Καλιφόρνιας.

Σκηνοθεσία
Με ρετρό διαθέσεις ο σεναριογράφος και σκηνοθέτης του πολύ καλού Paranoid Park (2007), Gus Van Sant επιστρέφει στην δημιουργία και τα βραβεία βασιζόμενος στο οσκαρικο σενάριο του Dustin Lance Black που εν ολίγοις εξιστορεί το βίος του Harvey Milk λαμβάνοντας όμως υπόψη τα γεγονότα και το κλίμα της εποχής εκείνης. Κυνήγι μαγισσών και τεράστιος όγκος πληροφοριών θα περάσουν μπροστά από τα μάτια μας χωρίς όμως να μας κουράσουν χάρη στην αριστουργηματική σκηνοθεσία που θα επινοήσει έναν αφηγηματικό - συμπληρωματικό ρόλο του πρωταγωνιστή ο οποίος θα δέσει σαν ένα κομμάτι από παζλ μαζί με τις υπόλοιπες σκηνές. Η φωτογραφία είναι εξίσου άψογη κυρίως στις "ρεαλιστικές" απεικονίσεις της δεκαετίας του 70. Οι διάλογοι θα ακολουθήσουν το σενάριο ενώ θα ξεχωρίσει η μαγευτική μουσική του κύριου Danny Elfman.

Ερμηνείες
Μία τόσο ανατρεπτική (αλήθεια, θεωρείται ακόμα ανατρεπτική εν έτη 2009?) ταινία χρειάζεται έναν άκρως ανατρεπτικό και τολμηρό πρωταγωνιστή. Ο Sean Penn καλύπτει αυτό το κενό και ως αληθινός Harvey Milk (εκπληκτική δουλεία στο makeup καθώς μοιάζει παρά πολύ στον πραγματικό) θα πολεμήσει με πάθος για τα δικαιώματα μίας μειονότητας που αγνοείται ακόμα και μέχρι σήμερα από τυχόντα Προοίμια Συνταγμάτων και Χαρτών Ανθρώπινων Δικαιωμάτων, αυτής της σεξουαλικής. Οι κινήσεις, οι εκφράσεις του προσώπου, η προφορά, η δυναμικότητα, ο χαρακτήρας που γέννησε - όλα, όλα αυτά παρέδωσαν στον Sean Penn το 2ο Όσκαρ του και την τεράστια συμπάθεια και θαυμασμό των σινεφίλ. Απλά, καταπληκτικός.

Το υπόλοιπο καστ είναι εξίσου καλό, και η παραγωγή πίσω από αυτό αξίζει επίσης συγχαρητήρια και χειροκρότημα. Νεανικές και ενδιαφέρουσες παρουσίες και ερμηνείες` James Franco ως Scott Smith, Emile Hirsch ως Cleve Jones, Alison Pill ως Anne Kronenberg θα δέσουν καταπληκτικά ως μία ομάδα μεταξύ τους και κυρίως με τον πρωταγωνιστή.

Ξεχωρίζει, ο Josh Brolin ως μέγας αντίπαλός του Milk, Dan White. Κινησιολογία, εκφράσεις προσώπου και κυρίως η ματιά του θα μας μεταδώσουν το τρομακτικό εσωτερικό δίλημμα ανάμεσα στα πιστεύω και στην λογική, το οποίο τρώει τα άντερα του ηρώα που υποδύεται. Μοναδικός για άλλη μία φόρα θα σταθεί επάξια δίπλα στο όνομα του Penn.

Εν κατακλείδι
Ένας καλός ηθοποιός οφείλει στον εαυτό του να είναι συνεχώς ανήσυχος, όχι αρεστός και κόντρα στο ρεύμα. Μπορεί το παραπάνω να μην αποτελεί γραμμή από σεμινάριο ηθοποιίας, αλλά ίσως θα έπρεπε καθώς χαρακτηρίζει την προσωπικότητα του Sean Penn. Το θέμα της ομοφυλοφιλίας μπορεί να μοιάζει κλισέ αλλά σίγουρα δεν μπορεί να θεωρηθεί ως ξεπερασμένο καθώς όλες αυτές οι συζητήσεις, οι αγώνες και οι υποσχέσεις των προηγούμενων δεκαετιών είχαν ως αποτέλεσμα να το κρύψουν καλά στα βάθη της ντουλάπας μας. Μπορεί να μην βλέπουμε όλοι τον ίδιο ελέφαντα στο σαλόνι μας όμως, κάποια στιγμή θα χρειαστεί να τον αντιμετωπίσουμε. Το Milk μας το θυμίζει με ένα ώριμο και βίαιο τρόπο.

Για ομοφυλόφιλους και ομοφυλόφιλες, για ξεπεσμένους και στενόμυαλους δεινόσαυρους, για εσένα που δεν τολμάς να φανερωθείς, για τα δικαιώματα που ακόμα δεν προστατεύονται, τίποτα λιγότερο από 8,5/10 για ένα αριστούργημα οσκαρικών ερμηνειών - κοντά στο 8,0/10 του IMDb και των χρηστών του.

Βαθμολογία: 8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8,5/10 Stars (8.5/10)

Δημήτρης `YpNoS` Παπαγεωργίου




Πέμπτη 15 Ιανουαρίου 2009

Live and let live.


Να που κατέφθασε και η επόμενη gay movie, μετά από το Brokeback Mountain. Και έρχεται από έναν σκηνοθέτη που επαναφέρει διαρκώς στις ταινίες του το ομοφυλοφιλικό στοιχείο (Good Will Hunting, Mala Noche, My Own Private Idaho). Tου είχε ξαναπρωταθεί του Gus Van Sant, να σκηνοθετήσει παρόμοιο σενάριο για την ζωή του Harvey Milk, στις αρχές της δεκαετίας του `90 και με πρωταγωνιστή τον Robin Williams, αλλά το project ναυάγησε λόγω δημιουργικών διαφωνιών με τον Oliver Stone (ως παραγωγός), ήρθε η ώρα και ο καιρός με άλλα πρόσωπα να επιστρέψει σε αυτή την ιδέα.

Η ταινία αυτή είναι ένα ντοκυμαντέρ με ολίγον από δράμα. Λέει μια καθαρή και αρκετά δυνατή ιστορία, για τα τελευταία 8 χρόνια της ζωής ενός ανθρώπου, που έγινε ο πρώτος δηλωμένος ομοφυλόφιλος που κατέκτησε αιρετή δημόσια θέση στην Αμερική. Μας παραθέτει λίγες πληροφορίες για τη προσωπικότητα και τις εμπειρίες του, πέρα από το κομμάτι που έχει σχέση με τον αγώνα για ανθρώπινα δικαιώματα, ενώ παραθέτει περισσότερες πληροφορίες για το κλίμα που επικρατούσε εκείνη την εποχή (δεκαετία του `70), με τον ρατσισμό ενάντια στους ομοφυλόφιλους. Επίσης μας δείχνει, πως κινούνταν και ακόμα κινούνται, τα γρανάζια της τοπικής, αλλά και γενικότερης αμερικάνικης πολιτικής, με το lobbying και το image να έχουν εξέχουσα θέση σε αυτή.

Η σκηνοθεσία του Van Sant, ενώ είναι αιχμηρή και ζωντανή σε πολλά σημεία, στο μεγαλύτερο μέρος της θα την χαρακτήριζα άχρωμη. Ο Sean Penn ενσαρκώνει με φοβερή ευκολία τον ομοφυλόφιλο Milk και η ερμηνεία του είναι πολύ δυνατή. Αλλά και οι δεύτεροι ρόλοι είναι αιχμηροί και έχουν υπόσταση. O James Franco είναι πολύ καλός στον ρόλο του ως εραστή του Milk και ο Josh Brolin (πρόσφατα υποδύθηκε και τον George W. Bush στο "W.") πάρα πολύ καλός στον ρόλο του Dan White, πολιτικού αντίπαλου και δολοφόνο του Milk και του δημάρχου.

Η ταινία πάντως, κάνει σαφές ότι η δολοφονία του Milk δεν έγινε με κίνητρο τον ρατσισμό ενάντια στους ομοφυλόφιλους, αλλά με κίνητρο την βαθμιαία καταστροφή της πολιτικής σταδιοδρομίας του Dan White, ως συνέπεια του αποτελεσματικού lobbying που εξασκούσε ο Milk. Το Milk έρχεται την στιγμή που υπάρχει δημόσιο debate και εξελίξεις στο θέμα των γάμων μεταξύ ομοφυλοφίλων, με την Proposition 8 της πολιτείας της Καλιφόρνιας, και γίνεται αναπόφευκτος αυτός ο συνειρμός βλέποντας στην ταινία το βασικό κατόρθωμα του Harvey Milk, που ήταν η καταψήφιση του Proposition 6, με το οποίο απαγορευόταν να είσαι δηλωμένος/η gay/λεσβία και να εργάζεσαι σε σχολείο και αποκλειόνταν ακόμα και αυτοί που θα τους υποστήριζαν!

Ετυμηγορία: Το Milk είναι ένα καλοφτιαγμένο docudrama και σημαντικό από μια άποψη, λόγω της θεματολογίας του για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Φτάνει όμως ασθενές στον θεατή, δεν τον πέρνει μαζί. Προσωπικά το κρίνω σχεδόν αδιάφορο. Ίσως φταίει το γεγονός ότι δεν πολυ-παίζει στο ψυχολογικό πεδίο. Σαν να είναι μια ψυχρή ματιά σε κάποια σημαντικά και δραματικά γεγονότα. Φτάνοντας στο τέλος, ένιωσα ότι η ταινία απλά διεκπεραίωσε. Και λίγα είχα να σκεφτώ ή να θυμηθώ από αυτή. Σίγουρα την ηθοποιία του Sean Penn και τον αγώνα για τα ανθρωπινα δικαιώματα (αλλά ως γενική ιδέα). Δεν νομίζω ότι δικαιούται η συγκεκριμένη ταινία κάτι παραπάνω από nomination για Α` ανδρικό ρόλο. Υποψιάζομαι πάντως ότι τα Oscars και το Hollywood θα τη χρησιμοποιήσουν ως ακόμη ένα άλλοθι για να αποδείξουν το "και-καλά-ήθος" τους και τον "ντεμεκ-ακτιβισμό" τους.

Βαθμολογία: 5.5/10 Stars5.5/10 Stars5.5/10 Stars5.5/10 Stars5.5/10 Stars5,5/10 Stars (5.5/10)

Γιάννης Πεντσερετζίδης


 
Legacy - StratosL - Unverified - Δευ 19 Ιαν 2009 - 02:16
Θεωρω υπερβολικα χαμηλες τις βαθμολογιες των 2 κριτικων του site, και για αυτο γραφω, 5.5 θα εβαζα σε μια μετρια ταινια που ειχε 1-2 καλες στιγμες, η συγκεκριμενη ταινια αξιζει τουλαχιστον 7.5 λογω της καταπληκτικης ερμηνειας του Sean Penn και σιγουρα ειναι μια πολυ αξιολογη καταγραφη της ζωης του εν λογω gay πολιτικου και των μηνυματων που ηθελε να περασει στη συντηρητικη κοινωνια που ζουσε. Αυτο που εχω να προσαψω ειναι οτι δε μας εδειξε περισσοτερες λεπτομερειες για την ψυχοσυνθεση του, τη δουλεια του, στοιχεια για το παρελθον του ισως θα επρεπε να αναφερθουν σε 1-2 στιγμες, ετσι για να εχουμε ενα background. Ουτε εχει καμια σπινθηροβολα πενα ο σεναριογραφος ωστε να χρηζει μνειας. Με λιγα λογια δεν ειναι αριστουργημα, πραγματι, αλλα φυσικα δεν προκειται για μια μετρια ταινια! Σιγουρα αυτο που ηθελε να πετυχει, πιστευω το πετυχε
StratosL
 
Legacy - jim1 - Unverified - Δευ 16 Φεβ 2009 - 16:30
Καταρχας να πω οτι δε εχω τιποτα με τους gay,εξαλου σε ελευθερη κοινωνια ζουμε και οτι καθενας παει με οποιον η οποια θελει,αλλα απο οσο ειδα δεν αντεξα να βλεπω συνεχεια δυο αντρες να φιλιουνται

Καλως η κακως τα γεγονοτα ετσι εχουν,αλλα δεν μπορω να καταλαβω πως o Sean Pean δεχτηκε να παιξε ρολο gay.Προσωπικα οσα και να μου εδιναν δε θα επαιζα τετοιο ρολο

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ 4/10
jim1
 
Legacy - ΓΕΩΡΓΙΟΥ - Unverified - Δευ 18 Μαϊ 2009 - 17:17
Το μήνυμα του χρήστη διεγράφη ως προσβλητικό.

ΓΕΩΡΓΙΟΥ
 
Legacy - ataxxic - Unverified - Σάβ 02 Ιαν 2010 - 16:37
Sean Penn-πρωτιστως-και Gus Van Sant-δευτερευοντως κλεβουν εντυπωσεις,προκαλουν τα συναισθηματα και δημιουργουν ερωτηματα με το νεο film του ανεξαρτητου Aμερικανου δημιουργου.
Τα 8 τελευταια ενεργα πολιτικα χρονια της ζωης του Αμερικανου gay ακτιβιστη Harvey Milk τιθενται στο επικεντρο της καμερας του Van Sant.Πολιτικος αγωνας,ερωτικες σχεσεις,μαχη στο δρομο,αποτυχιες και παθη τα συστατικα ενος ποτρετου του ανθρωπου,που ως επαναστατημενα συνειδητοποιημενος αγωνιστης της γειτονιας αποζητησε την κοινωνικη ισοτητα οσο τιποτε αλλο.
Κινητηριος μοχλος του ολου δημιουργηματος ειναι ο ιδιος ο Penn.Ερωτευεται,θυμωνει,βγαινει στο δρομο,συγκρουεται, απογοητευεται,ξεσπαει,συγχωρει και πεθαινει.Τα παντα περιστρεφονται γυρω απο αυτο το ερμηνευτικο ‘’εργαλειο’’.Ερωτισμος,δυναμικη,συναισθηματισμος και αλλυλεγγυη εκπεπονται καθολη τη διαρκεια του film απο τους λογους και τις κινησεις του.Αυτη ομως ειναι και η παγιδα στην οποια επεσε ο σκηνοθετης.O Van Sant περιστρεφει ολοκληρο το κινηματογραφικο του συμπαν (σχεδον νομοτελειακα) γυρω απο τη περσονα του Harvey Milk,γεννοντας τον κινηματογραφικο του Mao.Περιοριζει την τριαδα των E.Hirsch,J.Βrolin και J.Franko σε καποιες απλες καλες στιγμες,αποδυναμωνοντας ταυτοχρονα τη σημασια των ρολων στη ζωη και τη δραση του αμερικανου πολιτικου.
Δευτερο και σημαντικοτερο ατοπημα του Van Sant ειναι η σκηνοθετικη προσεγγιση της ιστοριας.Ένα υφος που διαχωριζεται μεταξυ μυθοπλασιας και ντοκουμεντου,χωρις να μπορεσει να γινει ευκολα αντιληπτο.Οι εναλλαγες σκηνοθετημενων και τηλεοπτικων σκηνων ειναι βαρυφορτωμενες σε κουραστικο σημειο,ενω λογικη φαινεται η αναποληση αλλοτε του ωμου ρεαλισμου του Elephant και αλλοτε της αφηγησης του Good Will Hunting.
Ένα ‘’ημι-πολιτικο’’ τελικα film γυρω απο τη ζωη του πρωτου ανοιχτα gay πολιτικου που καταλαμβανει καποιο δημοσιο αξιωμα στην Αμερικη,φαινεται να συναδει με το γενικοτερο κλιμα αλλαγης,ελπιδας και ανοχης της διαφορετικοτηρας,που επνεε εκεινη την εποχη στη Χωρα της Ευημεριας,μιας και οι ομοιοτητες μεταξυ των δυο πρωταγωνιστων (Milk και Obama) ειναι εμφανεις.

ataxxic
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.