• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Drag Me to Hell (2009)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Μέχρι την Κόλαση

Τρόμου | 99' | Απαραίτητη γονική συναίνεση
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 10 Σεπ 2009
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 19/1/2010
Διανομή: Σπέντζος
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: DTS (Digital Theater Sound)
Γλώσσα: Αγγλικά - Ισπανικά - Ουγγρικά - Τσεχικά
Δημοτικότητα: 0.15 %
Αξιολόγηση: 5.36/105.36/105.36/105.36/105.36/105.36/10   (5.36/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Υψηλή (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 15 και 50%)




- Υπότιτλος:

Ακόμα και οι καλοί άνθρωποι μπορούν να πάνε στην κόλαση.

- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Κυριακή 6 Σεπτεμβρίου 2009

Την δεκαετία των 1980 έβαλε τα b-movie θρίλερ στα καλύτερα τα σπίτια. Τα χρόνια πέρασαν κι ο Sam Raimi εξελίχθηκε σε πρώτης τάξης κεφάλαιο του mainstream κινηματογράφου. Αναπολώντας τις ρίζες του, αποφάσισε να κάνει ένα δημιουργικό «back to the future», λογικά ως προπόνηση για το επερχόμενο ριμέικ του Evil Dead. Το αποτέλεσμα είναι να καεί στην προπόνηση από τα πρώτα μέτρα κι απλά να μας θυμίσει το πόσο διασκεδαστικά ήταν τα Evil Dead κι άπιαστα από την λογική του καθαρού εμπορικού σινεμά.

Το Μέχρι την Κόλαση είναι θρίλερ τρόμου κι ως προς αυτό δεν σε δουλεύει. Μάλιστα, δεν είναι ποτέ βαρετό, εμμένοντας πιστό στις κατευθύνσεις του. Έλα, όμως, που το χιούμορ που προσφέρονταν απλόχερα στο Evil Dead τώρα εισχωρεί ως τραγέλαφος. Ο Sam Raimi δεν ξεκαθαρίζει καν αν θέλει να ενεργήσει πάνω στην δοκιμασμένη συνταγή τρόμου-χιούμορ κι απλά παράγει γελοίο θρίλερ. Δεν ξέρεις αν θέλεις να γελάσεις ή να κλάψεις! Ο χαρακτήρας της ηρωίδας και, κατά συνέπεια, η ερμηνεία της Alison Lohman είναι συνεχώς εκτός τόπου και χρόνου, ενώ οι δεύτεροι ρόλοι περιφέρονται άσκοπα. Κλισέ, κοπιαρίσματα, αποφυγή πολλών ακραίων καταστάσεων (η ταινία στις ΗΠΑ είναι Κατάλληλη από 13!) κι ένα φινάλε βγαλμένο αυτούσια από τα Evil Dead ολοκληρώνουν την εικόνα μιας ταινίας που θα μπορούσε να είναι τρομερά πιο διασκεδαστική. Ο Sam Raimi δεν «γέρασε», απλά άλλαξε στρατόπεδο εδώ και πολλά χρόνια…

Βαθμολογία: 0,5/5 Stars (0.5/5)

Σταύρος Γανωτής




Παρασκευή 18 Σεπτεμβρίου 2009

Ο Raimi, τα Δαιμόνια, η εκπνοή των `00s και το καταραμένο άσθμα μιας γριάς μπαμπέσας που σέρνει τον χορό.

Η αλήθεια είναι ότι ο περισσότερος κόσμος ανα-γνωρίζει τον Sam Raimi από τις τελευταίες comic-o-τραγικές δουλειές, της τελευταίας δεκαετίας, άντε και λίγο πιο πίσω. Και πως να μην το κάνει άλλωστε την στιγμή που οι πρώτες (και πιο αναγνωρίσιμες) ταινίες του όχι απλά ήταν τελείως διαφοροποιημένες από τις επόμενες, αλλά αφορούσαν και είχαν τελείως διαφορετικούς αποδέκτες. Χωρίς (εμφανή) πρόθεση θριαμβολογίας, το παρόν κείμενο (μοιάζει να) αφορά περισσότερο εκείνους που γνωρίζουν (την) ιστορία, παρά όλους τους υπόλοιπους. Ωστόσο...

...Θα ήταν τουλάχιστον άδικο (αν όχι αφελές) να προσπαθεί κάποιος να συγκρίνει άμεσα το Drag me to Hell με το παρελθόν του σκηνοθέτη. Άλλες εποχές τότε, άλλοι άνθρωποι. Και ο Raimi τελείως διαφορετικός, απενοχοποιημένος από πρέπει, μεγάλες συμφωνίες και ακριβά studios. Σήμερα έχει όνομα, έχει καριέρα και πρέπει να φανεί αντάξιος όλων αυτών που τον περιβάλλουν. Τουλάχιστον μέχρι ένα βαθμό (Ένα Απλό Σχέδιο ποτέ δεν είναι αρκετό για να αναλάβει κάποιος το βαρύ franchise του αραχνάνθρωπου). Ωστόσο, η επιστροφή του στο είδος που τον ανέδειξε και που ο ίδιος μοιάζει να αγαπάει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, μόνο χαμόγελα μπορούσε να φέρει στα πρόσωπα των οπαδών.

Σαν δαιμονισμένη ιστορία τρόμου βγαλμένη από την παλιά καλή σχολή του χτες αλλά τοποθετημένη στο ευφάνταστο σήμερα, το Drag Me to Hell μοιάζει να ξεπήδησε από τις σελίδες ενός αυθεντικά σατανικού comic, όχι απόλυτα σκοτεινού, ούτε όμως και τρομερά πε-φωτισμένου. Χρησιμοποιώντας με χειρουργική ακρίβεια όλα τα κλισέ του είδους (πράγμα το οποίο ούτε στο ελάχιστο ενοχλεί), μετατρέπεται στο απόλυτο demon-movie, τρομερά απολαυστικό για την αφέλεια & το χιούμορ του αλλά και ακαταμάχητα ένοχο για τα ανεξάντλητα τρομάγματα που προσφέρει, πράγμα που είναι και ο σκοπός του, για να μη ξεχνιόμαστε.

Εν μέσω μιας διφορούμενης οικονομικής κρίσης και δεδομένου του σνομπαρίσματος που επρόκειτο να επι-δεχτεί η ταινία (λόγω της φύσης της, καθαρά), ο - πάνω απ`όλα - fan Raimi πατάει το γκάζι στο τέρμα χρησιμοποιώντας την εξυπνάδα, τα πάθη και τις κρυμμένες εμμονές του, και δίχως καν να σοκάρει με κάποιο ματωμένο περιεχόμενο (όπως συνηθίζεται τελευταία), δημιουργεί ένα fan-made τρομο-κράτημα, μπολιασμένο με μια συνεχή αίσθηση αγωνίας, φόβου και αφέλειας. Και η αλήθεια είναι ότι δεν σε αφήνει να πάρεις ανάσα ο άτιμος.

Το είδος δεν μπορεί να επαναπροσδιοριστεί, μπορεί όμως να ανανεωθεί - μέσα από τον εαυτό του. Κολασμένες φιγούρες, φωνές από το υπερπέραν, ψαλμωδίες, μαύρη μαγεία, κατάρες, τελετές, κατσίκες, δαιμονισμοί, εξορκισμοί, evil dances, a gypsy old woman και μια υποβόσκουσα ειρωνεία για την δια-μορφωμένη κοινωνία και την εξιδανικευμένη μας πραγματικότητα, συνθέτουν αυτό το σαλιωμένο requiem που χορεύει η όμορφη Christine (καθόλου τυχαία επιλογή ονόματος) παλεύοντας να σώσει την ψυχή της, την οποία είχε αλλά έχασε όταν η υπευθυνότητα της τραπεζοϋπαλληλικής θέσης που κατέχει την αναγκάζει να πάρει μια παραβολικά και αμφισβητήσιμα λάθος απόφαση.

Το Drag Me to Hell, αμφιταλαντεύεται ανάμεσα σε δύο πραγματικότητες. Η πρώτη θέλει τον Raimi να τραβάει το βλέμμα του νεανικού - και όχι μόνο - κοινού (μαζί με ό,τι συνεπάγεται αυτό) προς το μέρος του, δημιουργώντας φασαρία, αναστάτωση και ντόρο. Η δεύτερη τον δείχνει κατακλυσμένο από νεανική αφέλεια, ζήλο και αυθορμητισμό, να προσπαθεί να δημιουργήσει όπως αυτός πιστεύει και αγαπά, αναλογιζόμενος το (βαθύ) παρελθόν και φέρνοντάς το στο (απαιτητικό) παρόν. Και στις δυο περιπτώσεις είμαστε τελείως μαζί του και επικροτώντας στο full, χαλαρώνουμε, γουστάρουμε και χειροκροτούμε για μια από τις πιο γαμηστερές ταινίες της χρόνιας. Τα βιολιά ξεκίνησαν να παίζουν, Avanti Maestro...

Χρήστος Ζαφειριάδης


 
<Χωρίς Τίτλο> - Timos - Σάβ 27 Ιουλ 2013 - 20:43
Μη δείτε το drag me to hell μόνοι σας ! Να το δείτε σίγουρα με παρέα και θα περάσετε καλά ! Για μένα το μόνο που έσωσε τη ταινία από το πάτο ήταν το φινάλε! Η γιαγιάκα πολύ creepy η πρωταγωνίστρια τίποτα ιδιαίτερο. Να είστε προετοιμασμένοι για τα ξαφνιάσματα τα οποία είναι επαναλαμβανόμενα και εκνευριστικά.
4/10
Το επεξεργάστηκε ο/η Timos συνολικά 3 φορές
 
<Χωρίς Τίτλο> - GBIT - Τρί 12 Φεβ 2013 - 18:11
Προβλέψιμη και κλισε από την αρχή ως το τέλος. Πλήρης απογοήτευση...1/10
Το επεξεργάστηκε ο/η GBIT συνολικά 2 φορές
 
<Χωρίς Τίτλο> - apollwnas13 - Κυρ 26 Ιουν 2011 - 18:43
Μην διαβάσετε το σχόλιο μου εάν δεν έχετε δει την ταινία,γιατί περιέχει spoilers.Εάν πάλι την έχετε δει την ταινία μπορείτε να ``μπλεδίσετε`` το κείμενο μου.


Η ταινία μου άρεσε πάρα πολύ.Λατρεύω τις ταινίες τρόμου που σε τρομάζουν με τα λεγόμενα ξαφνιάσματα που σε πετάνε απ΄την καρέκλα και μια ταινία από αυτές είναι και το Drag Me To Hell.Έχει αρκετά καλό μαύρο χιούμορ ωστόσο σε μερικές φορές μπορεί να χαρακτηριστεί και υπερβολικό ή πιο ωμά ως καφρίλα.Προσωπικά μου άρεσε πάρα πολύ το τρικ που έκανε ο σεναριογράφος στο τέλος.Σχεδόν σε έπεισε ότι η ιστορία θα είχε happy end βάζοντας ευχάριστη μουσική και δείχνοντας φωτεινές εικόνες,απογοητεύοντας εκείνους που ήταν σίγουροι ότι θα μπέρδευε τους φακέλους.Τελικά όμως οι παραπάνω κατηγορία των θεατών αυτής της ταινίας είχε δίκιο και η κοπέλα τελικά πέθανε.Δεν μπορώ να πω ότι λυπήθηκα για αυτήν την εξέλιξη αλλά μου άρεσε η ιδέα να σωζόταν.

6.5/10
Το επεξεργάστηκε ο/η apollwnas13 συνολικά 2 φορές
 
<Χωρίς Τίτλο> - nkaran - Τετ 25 Μαϊ 2011 - 13:27
Δεν γελασα οσο λετε μερικοι εδω μεσα κ το τελος μου φανηκε τοσο προβλεψιμο. Το ειχα καταλαβει σχεδον απο τα μεσα της ταινιας κ σιγουρευτηκα μετα την σκηνη στο αυτοκινητο που πεφτουν μπροστα τα πραγματα. Στα θετικα του εργου οτι παρολο το σεναριο του ηταν μετριο η σκηνοθεσια του ηταν φοβιστικη. Δυστυχως εχει περασει καιρος απο τοτε που εχω να δω ενα θριλερ της προκοπης. Βαθμολογια 5/10
 
Βλέπετε τα πρώτα 4 σχόλια. Πατήστε εδώ για να εμφανιστούν όλα.

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.